79 – Blur – Parklife

Tags

, , ,

Nummer  79
Artiest  Blur
Titel  Parklife
Jaar  1994
Wikipedia  Parklife
Website  Blur
Tekst  Genius

Midden jaren negentig was mijn Britse tijd. Zomer en winter, beide seizoenen in dienst van, werkend met Britten. Britse toeristen, maar vooral Britse collega’s. Geweldige tijd gehad, regelmatig concludeerde ik dat ik een goede (noodgedwongen) keuze had gemaakt door voor Britse touroperators te gaan werken.

Muzikaal was Engeland in de ban van de strijd tussen Oasis en Blur. Dertig jaar na de keuze tussen de Beatles en de Stones moest men weer kiezen. De ruwe noorderlingen of de cheeky zuiderlingen. Rock en Roll of studentikoos. Als buitenstaander hoefde ik niet perse te kiezen. Ik kon beide waarderen. Om het kampvuur met flink wat drank was het vaak Oasis, andere momenten kwam Blur beter van pas.

Ik kan geen band bedenken die Britser is dan Blur. Hun ultieme anthem is Parklife. Het begint met een oerbrits ‘oi!’. De muziek, de uitspraak, de thema’s, het deuntje, alles is Brits. Vele CD’s van Blur staan te pronken in de kast achter mij. Meesterwerkjes. Muzikale hoogstandjes. Van There’s no other way tot Song 2 (Whoohoo!), Damon Albarn en zijn maten hebben de eeuwigheid allang bereikt. Met Parklife als definiërend nummer. Kort maar krachtig. Pop, maar toch alternatief genoeg.

Voor mij een titel dat staat voor een tijdperk.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Advertenties

Schrijf mee!

Tags

, , , , ,

Het is 10 december, de dag van de mensenrechten. Ook de dag dat Amnesty International (dit jaar een halve eeuw oud) je oproept om brieven te schrijven. Omdat het werkt. Omdat de wereld er beter van wordt. Omdat je mensen helpt. Omdat je velen hoop geeft.

Een paar jaar geleden schreven vele van mijn studenten, en daarnaast nog duizenden anderen, brieven om Teodora Vasquez vrij te krijgen. Eerder dit jaar lukte dat eindelijk. Er zijn meer succesverhalen. Samen staan we sterk. Doe mee vandaag. Schrijf mee. Schrijf een brief, teken een petitie, doe iets.

Write for rights 2018

Steun Mink!

Tags

, ,

Dit is Mink. Mink is een held. Hij is ook een stoere bikkel, want ondanks dat er een koude winter aankomen (de geruchten over horrorwinter zijn al langsgekomen), gaat hij in korte broek naar school. Elke dag weer.

Mink doet dat omdat zijn vriend Koen ziek is. En je kunt zo weinig doen op die leeftijd, je bent zo afhankelijk van doctoren, de natuur, het geluk. Daarom besloot Mink wat te doen. Hij haalt geld op voor Kika. Ik steun Mink. U toch ook?

Actie voor Kika

80 – The Scene – Rigoreus

Tags

, , ,

Nummer  80
Artiest  The Scene
Titel  Rigoreus
Jaar  1990
Wikipedia  Blauw
Website  The Scene
Tekst  Songteksten.nl

The Lau speelde al mee op nummer 159. Hij was jarenlang de drijvende kracht van The Scene, tegenwoordig, niet eens onterecht, vooral bekend van ‘Iedereen is van de wereld’. Dat nummer is zo langzamerhand een anthem geworden, een statement tegen ongelijkheid.

Een beetje wrang is het ongetwijfeld dat Lau pas waardering kreeg bij het grote publiek nadat bekend was dat hij ongeneeslijk ziek was. Zijn laatste tour trok grote aantallen, in tegenstelling tot vele voorgaande tours. In Vlaanderen kreeg hij meer waardering dan in zijn eigen Nederland.

Eind jaren tachtig zag ik de band een aantal keer live. Goede Nederlandse bands gingen toen nog regelmatig het land rond, ik zag er veel. The Scene waardeerde ik ten zeerste. In de jaren negentig ebde dat een beetje weg.

De afscheidstournee van The Lau op vele podia en langs vele talkshows was een groot succes, het was hem gegund. Hij is daardoor een van de artiesten op deze lijst die is overleden (2015) na het vaststellen van de lijst en het begin van deze serie, een teken van de vergankelijkheid. Ik kies voor Rigoreus, de single staat nog ergens in de kast, een intens nummer dat het grote publiek niet bereikte, maar wel door de echte fans werd geadoreerd. Terecht.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Dominique Fernandez – De roem van de paria

Tags

, , , , ,

Dominique Fernandez – De roem van de paria

Elke boekenliefhebber kent het, ergens in die kast staat een boek dat er al jaren staat. Meerdere keren had je het in je handen, maar telkens koos je voor een ander boek. Ooit dacht je dat het boek de moeite was, maar nooit nam je de moeite. En jaar in jaar uit staat dat boek stof te verzamelen.

Op een dag zijn alle kasten vol, maar er komen wel nieuwe boeken. Via BookCrossing heb ik al meerdere boeken de wereld ingestuurd, sinds kort staat er een minibieb in mijn voortuin. Dus een tochtje langs alle planken, her en der wat selecteren. Al gelezen, mag weg. Nooit gelezen, mag ook weg. Een stapeltje boeken ligt klaar om definitief mijn collectie te ontvluchten. En dan neem je het stapeltje nog een keer door en neem je toch een paar boeken apart. Ze mogen weg, maar eerst wil ik ze lezen. En dan mag het boek van Fernandez mee op vakantie.

Zonder al te hoge verwachtingen begin je aan het boek, maar al snel ben je blij verrast. Je kijkt eens op de achterflap, realiseert je dat die tekst nooit meer las na de aanschaf, ergens midden jaren negentig. Fernandez klinkt Spaans, maar is blijkbaar Frans. Het verhaal speelt zich dan ook in Parijs af. De twee vrienden leven in de stad zoals je dat verwacht van een homostel in Frankrijk. Veel sociale contacten, progressieve mensen om zich heen, veel cultuur en ze komen de gerenommeerde kunstenaars en politici tegen bij verschillende gelegenheden.

Natuurlijk is er familie op het platteland die moeite heeft met de homoseksualiteit, niet alles gaat even makkelijk. En dan is er die ziekte. Die nieuwe ziekte, die alleen homo’s treft. Besmettelijk en ongeneesbaar, ook in Parijs is aids een spelbreker van jewelste. Maar zij lopen geen risico, zij zijn een stel, zij zijn monogaam. Maar ze moeten wel de barricaden op, ze zien het sociaal isolement waarin vele zieken terecht komen.

En ook al is het voorspelbaar, het overkomt ook hen. En dan stort hun wereld in. Ze zijn ineens met twee. Niemand durft meer langs te komen, niemand wil nog weten hoe het gaat.

Erg mooi beschreven, erg aannemelijk gemaakt, goed ingeleefd door de schrijver. Ik was echt heel positief verrast door dit verhaal dat een perfect tijdsbeeld gaf van de eerste jaren van de aidsepidemie die vooral in steden toesloeg, vooral onder homoseksuelen. Daarmee is het boek niet gedateerd, maar juist historisch geworden. Verrassend goed. Ik had het in eerste instantie toch goed, terecht aangeschaft. Daarna had ik het mis, heel vaak, heel lang. Ik had dit boek veel eerder moeten lezen.

Citaat: “Alleen in Frankrijk al, gaan er meer dan tienduizend mensen per jaar kapot door auto’s met uitschieters naar de twaalfduizend. De ziekte aids heeft maar vierhonderd slachtoffers gemaakt in vijf jaar.” (p.52)

Nummer: 18-050
Titel: De roem van de paria (La gloire du paria)
Auteur: Dominique Fernandez
Taal: Nederlands (Frans)
Jaar: 1987
# Pagina’s: 128 (9366)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-6974-007-9

Meer:
Boekmeter
Wikipedia
Goodreads

Themaweek 64: Meer boeken

Nadine Gordimer – July’s mensen

Tags

, , , , , , ,

Nadine Gordimer – July’s mensen

Als liefhebber van goede boeken lees ik in mijn eigen ogen relatief weinig Nobelprijswinnaars. Geen bewuste keuze, soms gaan dingen zoals ze gaan. Het zal ook niet helpen dat er de laatste decennia nogal eens eigenzinnige keuzes werden gemaakt in Scandinavië, schrijvers die ongetwijfeld de prijs verdienen, maar niet echt bekend zijn of waarvan geen of weinig vertalingen beschikbaar zijn bij de lokale boekhandel.

Maar voor Gordimer is geen excuus, dit boek stond al heel wat jaren in mijn boekenkast. Aan het stickertje op de voorkant te zien nog vanuit het guldentijdperk. Met een aanbeveling van Paul Theroux op de achterflap, een verhaal dat zich afspeelt in Zuid-Afrika, een land dat me al lang fascineert, ligt het in dit geval toch geheel aan mij dat ik het nog niet gelezen had.

July, uit de titel, is de hoofdfiguur in dit verhaal. Hij is de huisknecht van een blanke familie. Een positie die vooral in arme landen voorkomt, in het Zuid-Afrika tijdens de apartheid krijgt deze baan een extra dimensie. De ongelijkheid tussen de mensen was er wettelijk vastgelegd, geen land ter wereld waagde zich eraan, ook al bestond de situatie in meerdere plekken op aard.

Het verhaal speelt zich af in de tijd dat er nog geen zicht was op het einde van de apartheid. Wel was er natuurlijk altijd de dreiging van opstand, van revolutie. Een meerderheid die zich zwijgend de wet laat voorschrijven door een minderheid bestaat niet. Ook niet in Zuid-Africa natuurlijk. Het scholierenprotest in 1976 is het bekendst in de rest van de wereld, maar er waren vele incidenten aan het eind van de jaren zeventig, begin jaren tachtig. Ongetwijfeld heeft Gordimer zich laten inspireren door die gebeurtenissen en schreef ze dit boek, met in haar hoofd de gedachte dat de situatie in haar land niet normaal is. Dat er een eind aan zal komen, vroeger of later. Je zou het boek zelfs als science fiction kunnen betitelen, een vooruitblik op hoe zij dacht dat het zou zijn na het einde van de apartheid.

July neemt zijn familie mee naar zijn dorp. Hij is door de Smales familie altijd goed behandeld. Hij had het niet slecht bij ze. Maar nu de opstand is uitgebroken, is het niet meer veilig in de stad, dus neemt hij ze mee naar het platteland, naar de plek waar hij is opgegroeid. Een vreemde situatie ontstaat. De blanke familie leeft volgens de regels van het dorp. July kent er mensen, heeft er aanzien, helpt hen. Maar hij is niet meer hun knecht, zoals voorheen. Via de radio horen ze zo nu en dan wat er gebeurt elders in het land, maar in het dorp is het rustig. Relatief dan, want er gebeurt natuurlijk een hoop. De kinderen maken vriendjes, zoals kinderen dat kunnen, niet kijkend naar kleur, rang of stand. Maar de volwassenen aan beide kanten hebben het lastig. De familie Smales is blij met het feit dat ze er mogen wonen, dat ze veilig zijn, dankbaar voor de gastvrijheid. Tegelijkertijd is het voor hun lastig aangezien hun status flink is veranderd. Hier zijn ze afhankelijk van anderen, niet meer de baas, kunnen ze niet meer bepalen wat er gebeurt. Daar tegenover staan de dorpsbewoners. Jarenlang hadden ze weinig rechten, werden ze door blanken onderdrukt. Nu is er eindelijk de revolutie, brengt hun dorpsgenoot ineens een blanke familie mee. Die krijgen een eigen hut, meer dan de meesten hebben, leven tussen de dorpelingen, maar zijn eigenlijk ook een exponent van het voormalige regime. Zij moeten aardig toen tegen degenen die hun jaren onderdrukten. Dat is toch ook niet logisch?

Gordimer beschrijft op een aangrijpende manier hoe het zou kunnen lopen. Hoe de mensen om moeten gaan met veranderingen, hoe de mens zwak is, hoe het lastig is om met elkaar om te gaan. Het loopt nooit uit de hand, maar de onderhuidse spanning is continu aanwezig. Uiteindelijk is een decennium na haar boek de apartheid echt afgeschaft, is er een revolutie met extreem weinig geweld die niet lijkt op het scenario zoals ze het in dit boek beschrijft. Dat wil niet zeggen dat het boek niet klopt, dat het een slechte voorspelling was. Het feit dat het boek al vrij snel verboden werd door Pretoria geeft wel aan dat dit boek belangrijk was, dat de machthebbers bang waren voor de toekomst.

Boeiend verhaal, interessant, terecht veelgeprezen. Aanrader.

Citaat: “En nu het was gebeurd was het een ervaring waar je je geen voorstelling van had kunnen maken. Niet met de middelen waarmee zij genoegen hadden genomen. De woorden waren er niet; zijn geest, zijn woede kreeg er geen greep op.” (p.132/133)

Nummer: 18-035
Titel: July’s mensen (July’s people)
Auteur: Nadine Gordimer
Taal: Nederlands (Engels)
Jaar: 1983 (1981)
# Pagina’s: 168 (6902)
Categorie: Literatuur
ISBN: 90-351-1134-6

Meer:
July’s people (Wikipedia)
Goodreads
Scholieren.com
Nobelprize.org
Nadine Gordimer (Wikipedia)

Themaweek 64: Meer boeken

Redmond O’Hanlon – De groene stad

Tags

, , , , , , ,

Redmond O’Hanlon – De groene stad

Als tiener keek ik graag naar de reisprogramma’s van Boudewijn Büch. Tijdens een van diens reizen ging hij op bezoek bij een Engelsman met bakkebaarden waar je u tegen zegt, die rende door bossen, prachtige verhalen te vertellen had en een huis vol boeken en souvenirs, waar je nauwelijks tussendoor kon.

Natuurlijk wilde ik ook diens boeken lezen. Zijn oeuvre bleek niet zo heel uitgebreid, wat ook wel weer verklaarbaar is. Tenslotte vergt een reis naar Borneo (of naar de Amazone) veel voorbereidingstijd, maar nog minstens zo veel uitvoeringstijd. En dan na de tijd ook nog eens een boek schrijven, geen wonder dat je dan geen planken vol schrijft, wat menig thrillerauteur zonder enige problemen lukt.

Het is O’Hanlon dan ook niet kwalijk te nemen dat hij nevenklussen aanneemt, hij is een goed observator, een inspirerend verteller. Zijn laatste klus levert dit leuke boek op. De gemeente Almere nodigde hem uit om als ‘writer in residence’ een tijdje er te komen wonen en daarover te schrijven. Ik snap de gemeente. Almere staat niet bekend als groene stad, maar is dat zeker wel. O’Hanlon is de ideale gast om te beschrijven wat hij tegenkomt.

De eerste indruk van O’Hanlon is niet goed. Hij ziet een nieuwe stad die niet echt wil gaan leven in zijn hoofd. Precies het beeld dat vele Nederlanders van de nieuwe stad hebben. De architectuur heeft niet zijn interesse, maar triggert hem ook niet. Maar hij is wel snel uit de stad. En dat blijkt overal in de stad zo te zijn, binnen vijf minuten sta je in het groen of aan het water. Er blijkt veel meer te zijn dan het eerste oog ziet. Er zit overal een gedachte achter. Er zijn ambtenaren die zich met dingen bezighouden die je niet verwacht. Dan komt de reisschrijver tot zijn recht. Hij praat met de juiste mensen, hij loopt veel, observeert nog meer, komt in de natuur dieren tegen die hij niet zou verwachten in Almere en concludeert dat de stad eigenlijk heel groen is.

En juist die ontdekkingsreis om en nabij de stad maakt het dat hij de enige is die dit boek kon schrijven. Hij denkt mee over de toekomst, ziet de enorme diversiteit die je niet verwacht als buitenstaander en schrijft er mooi over. Hij plaatst diverse zaken in een mooi historisch perspectief, met als belangrijkste referentie Ebenezer Howard, die al een eeuw eerder een ‘garden city’ ontwierp.

Veel foto’s ook in dit boek, normaal gesproken niet echt nodig, O’Hanlon schrijft zo mooi, dat het beeld wel duidelijk is, maar ik moet toegeven dat het toch een toegevoegde waarde is, aanvullend op het verhaal. Leuk initiatief, mooi boek, compliment voor degene die op dit idee kwam. Vraag me wel af waarom hij drie jaar nodig had om een relatief dun boekje te schrijven.

Citaat: “Ik nam de plant mee uit een stukje bos in Brabant. Ik dacht dat ik de enige in Almere was met die plant. Ineens zie ik een wesp waarvan de larven alleen salomonszegel eten. Sindsdien heb ik gehoord dat nog twee mensen salomonszegel hebben geplant. Maar toch. Hoe vindt die wesp mijn plant?” (p.41)

Nummer: 18-062
Titel: De groene stad
Auteur: Redmond O’Hanlon
Taal: Nederlands
Jaar: 2018
# Pagina’s: 160 (11807)
Categorie: Reizen
ISBN: 978-90-450-3080-7

Meer op gerbie.nl:
Een verteller
Boudewijn Büch over Redmond O’Hanlon
Tussen Orinoco en Amazone
Trawler
Naar het hart van Borneo

Groene stad:
Trouw
Volkskrant
Almere deze week
TPO
Omroep Flevoland

Elders op het web:
Wikipedia
Guardian
VPRO

Themaweek 64: Meer boeken

Ed McBain – Dame staat schaak

Tags

, , , , ,

Ed McBain – Dame staat schaak

Een paar heb ik er nog, dan is het klaar. Als student veel gelezen, heel veel gelezen. Allemaal volgens hetzelfde patroon. Carella en zijn collega’s hebben 192 pagina’s om de crimineel te pakken. En het lukt. Altijd. Okay, bijna altijd. Er vallen ook slachtoffers. Bureau 87 in New York heeft het in ieder geval druk genoeg om tientallen boeken van McBain te inspireren.

In dit geval wordt er op een hete dag op het bureau een boodschap bezorgd. “Vanavond om 8 uur vermoord ik de dame! Wat kunnen jullie eraan doen?” En dan heb je als politie dus nog een uur of 11 om een zaak zonder aanwijzingen op te lossen. De bij elkaar geknipte boodschap is het enige wat je hebt.

Maar ja, een moord plegen is niet zo moeilijk. Aankondigen gaat een stapje verder. De politie tarten is nog bijzonderder.

Een goede vertaler konden ze niet vinden blijkbaar. Een regenverzekering ken ik niet. Een raincheck daarentegen is een bekende uitdrukking. Niet voor degene die ongetwijfeld met een deadline en een magere vergadering besloot gewoon net te doen of hij alles begreep.

Leuk tussendoortje, zeker niet het sterkste verhaal van McBain.

Citaat: “De hele brief zat vol vingerafdrukken. Maar dat had Sam Grossman wel verwacht. De brief was samengesteld uit woorden die uit kranten en tijdschriften waren geknipt en op een vel papier geplakt. Sam had gemeend dat de plakkerij vingerafdrukken moest hebben nagelaten op het hele papier en dat was ook zo. Ieder snippertje papier was stevig op het papier gedrukt.” (p.53)

Nummer: 18-031
Titel: Dame staat schaak (Lady Killer)
Auteur: Ed McBain
Taal: Nederlands (Engels)
Jaar: 1981 (1958)
# Pagina’s: 192 (6327)
Categorie: Whodunit
ISBN: 90-229-0978-6

Meer:
De legpuzzel
De man die niet besluiten kon
De pop
Killer’s wedge
Cop Hater
Jack and the beanstalk
Calypso
Jigsaw
Eighty million eyes
Hail to the chief
Guns
Lightning
Kiss
Vergiftigde liefde

Themaweek 64: Meer boeken

Charles den Tex – Onmacht

Tags

, , , ,

Charles den Tex – Onmacht

Maand van het Spannende Boek 2010, acht jaar later besluit ik dat mijn boekencollectie heel goed kan bestaan zonder deze gratis titel. Maar toch maar eerst lezen, zo dik is het ook niet. Een paar dagen een stukje verder voor het slapen gaan en het is uit. Maar dan, een half jaar later nog een blogje schrijven over het boekje. Dan moet ik graven in mijn geheugen. Ik ben twee dozijn boeken verder ondertussen. Waar ging dit ook alweer over?

De achterkant helpt me nauwelijks. Ellen en Victor. Hmm, wat speelde er ook alweer? Ik moet echt bladeren. Al bladerend komt het verhaal langzaam terug. Victor neukte buiten de deur, Ellen besluit een vriend van haar zoon te nemen. Die zoon is ondertussen bij diens zuster. Oftewel, een puinhoop. En dat loopt dan uit de hand. En dan moet je de boel oplossen zonder dat de buitenwereld het weet.

Spannend boek? Nauwelijks. Thriller? Te veel eer. Boeiend? Niet echt. Misschien moet ik een ander boek van Den Tex lezen, niet een gratis dunnetje. Misschien heb ik er na dit boekje geen zin meer in.

Citaat: “Zo ben je dus. Je hebt een meid ergens, op kantoor of weet ik waar, en daar doe je mee wat je met mij niet doet. Wat dat dan ook is, want we doen het altijd zoals jij het wilt. Wat ik wil, daar hebben we het allang niet meer over. Hoelang al? Hoelang zit je al met een andere vrouw, ergens? Een maand? Een jaar? Langer? (p.32)

Nummer: 18-029
Titel: Onmacht
Auteur: Charles den Tex
Taal: Nederlands
Jaar: 2010
# Pagina’s: 95 (6008)
Categorie: Thriller
ISBN: 978-90-596-5108-1

Meer:
Scholieren.com
Hebban
Tzum
Wikipedia
Charles den Tex

Themaweek 64: Meer boeken

Milan Simecka – Het einde van de stilstand

Tags

, , , , , , ,

Milan Simecka – Het einde van de stilstand

Simecka (en dan hoort er nog een mini-v’tje op de c te staan), is een Slowaaks dissident. Alhoewel, dissident was wat hij genoemd werd in Tsjechoslowakije, een land dat al meer dan een kwart eeuw niet meer bestaat. In 1977 was hij betrokken bij Charta 77, een beweging in zijn land tegen de Sovjetoverheersing. Natuurlijk waren de autoriteiten het daar niet mee eens. Hij verloor zijn baan, zat in de gevangenis, maar zijn gedachtegoed veranderde niet. Zijn leven wel.

Een decennium later voelt hij dat er wat te gebeuren staat. In Moskou is ene Gorbatsjov aan de macht gekomen, in zijn land zal er ook wat veranderen, dat kan niet anders. Hij besluit een jaar lang een dagboek te schrijven. Aan het eind van het jaar ziet hij dat een jaar niet genoeg is, pas in 1989 gaat het land echt op de kop, dus duurt het boek iets langer.

Het dagboek is een mooie blik achter het ijzeren gordijn, daar waar we in het westen weinig over te weten kwamen, Het is interessant om te lezen over degenen die zich verzetten, ondanks de nadelen voor zichzelf. Het geeft inzicht in het land. Groot nadeel is dat een behoorlijk referentiekader ontbreekt. Ik weet te weinig over Tsjechoslowakije om alle info goed te verwerken, ik ken de namen niet die hij noemt.

Goed boek, geen licht tussendoortje.

Citaat: “Ook de gidsen op de Oost-Europese dwaalwegen zijn ongetwijfeld de theorieën van de ondergeschiktheid van het maatschappelijke aan het particuliere en het grote aan het kleine toegedaan. Vol vuur onttrokken zij aan het persoonlijke bereik alles wat maar mogelijk was. Ik denk niet dat dit op de een of andere manier samenhing met de vijandschap voor particulier eigendom, eerder vijandschap voor alles wat zich onafhankelijk gedraagt tegenover de staat en haar bureaucratie. Op basis van deze bezetenheid werd in enkele generaties elk verantwoordelijksgevoel voor al het openbare vernietigd en werd feitelijk het hele land dakloos, niets was meer van iemand en doordat steeds meer door staatseigendom anoniem werd gemaakt, verspreidde zich deze in het Oosten algemeen bekende ziekte van de onverantwoordelijkheid. (p.121)

Nummer: 18-027
Titel: Het einde van de stilstand (Konec Nehybnosti)
Auteur: Milan Simecka
Taal: Nederlands (Orig.: Slowaaks)
Jaar: 1991 (1990)
# Pagina’s: 244 (5814)
Categorie: Politiek
ISBN: 90-71677-82-6

Meer:
Wikipedia
Goodreads

Themaweek 64: Meer boeken

Mart Smeets – Mijn Amerika

Tags

, , , , , ,

Mart Smeets – Mijn Amerika

Graag hoor ik Mart Smeets praten. Wanneer hij in zijn geheugen graaft en bij elke situatie wel een mooi verhaal weet te vertellen, dan is hij op zijn sterkst. Die verhalen doen het op papier ook goed, vandaar de twee planken met Smeetsboeken boven op zolder. En het mooie van het feit dat Smeets met pensioen is, is dat hij nu helemaal kan doen wat hij zelf wil. Niet per se een cadeauboekje dat eind november in de winkel moet liggen, waar snel even een paar stukjes voor geschreven moest worden, maar daar waar zijn hart ligt. Dat ligt in Amerika, dat zal niet onbekend zijn bij de meeste Nederlanders. En dus schrijft hij een boek over Amerika. Geen sportboek, maar een boek over alles wat in hem opkomt als we het over zijn favoriete land hebben. En dat is dus een dik boek, dat zonder enige twijfel dubbel zo dik zou kunnen zijn, wanneer we Smeets helemaal zijn eigen gang hadden laten gaan. Niet voor niets staan er op de website van de uitgever nog eens vier verhalen, die de liefhebber kan downloaden en op een schermpje kan lezen.

De hoofdstukken zijn regionaal, dat betekent dat hij per staat of streek vertelt wat hem interesseert. Daar zitten soms Wikipedia-achtige opsommingen tussen van geboorteplaatsen van beroemdheden, maar dat zij hem vergeven. Want zijn verhalen over vergeten politici, culthelden van kleine sportploegen, underground musici en beroemde sportploegen, universiteiten en sportwedstrijden zijn zonder uitzondering boeiend. Soms weet ik zelf al het een en ander, omdat ik er ooit zelf was, omdat ik er eerder over las, of omdat Smeets er zelf al eerder over schreef, maar zelfs bekende informatie is interessant.

Volgens mij zijn er weinig journalisten die het verhaal over Colin Kaepernick goed zouden kunnen uitleggen. Net zoals het muziekfestival van Monterrey de meeste Nederlanders weinig meer zegt. Kent u Wild Bill Hickok? De Memphis Pros? Heartbreak Hill? Henry David Thoreau? Smeets wel, hij schrijft er over, ik lees het graag.

Prachtig boek, ook voor de niet-sportliefhebbers erg leesbaar, pareltje in een toch al mooi oeuvre.

Citaat: “Ik heb een soms bijna maniakale interesse voor vooral de sociale leefomstandigheden van mensen uit de sport- en muziekwereld. Ik let dan op zaken als afkomst, nationaliteit, opvoeding, opleiding, geloof en levensfilosofie. Een afwijking waarmee ik niemand kwaad doe, maar die wel mijn boeken- en muziekkasten doet uitdijen en vaak flinke investeringen vraagt, maar het is mijn enige hobby.” (p.242)

Nummer: 18-026
Titel: Mijn Amerika
Auteur: Mart Smeets
Taal: Nederlands
Jaar: 2017
# Pagina’s: 384 + 89 (5570)
Categorie: Reizen
ISBN: 978-94-6297-080-9

Meer:
Aan de meet
De afrekening
Commentator
Dagboek van een sportgek
Het Dream Team
Geel
Gepakt
Helder
De Kopgroep
Het laatste geel
De Lance Factor
Netwerk
Niets is wat het lijkt
Nostalgie
De Olympische spelen
Oranje boven!
Passie
Prettig verslaafd
Prikkels
Retro
Rond de 40
Sportzomerdagboek
Sterren
Thuis in de Tour
De Tour van ‘80
De Tour wacht op niemand
Wereldtour
Zomeravondvertellingen

Themaweek 64: Meer boeken

De krokante leesmap

Tags

, , , , ,

Al jaren lees en volg ik Marcel van Roosmalen. Op dit blog kwamen al meerdere boeken van hem voorbij. Zonder twijfel hoort hij in de top van de Nederlandse columnisten. Dus als hij columns voorleest op Radio 1, ben ik blij dat ik die via Facebook kan binnenhalen. En toen hij meedeed aan een podcast, ben ik die ook gaan volgen.

De krokante leesmap wordt gemaakt door Noortje, Roelof en Marcel dus. Noortje schijnt bij 3FM te werken, maar ik ken haar niet. Roelof presenteert op Radio 1 en werd afgelopen zomer bekend door De Slimste Mens te winnen. Met zijn drieën hebben ze een simpel idee uitgewerkt. Elke twee weken komen ze bij elkaar. Ze hebben alle drie een tijdschrift gelezen. Uit dat tijdschrift kiezen ze het meest krokante artikel en via een simpele puntentelling, die soms ook flink gecompliceerd kan zijn, kiezen ze gezamenlijk het allerkrokantste artikel.

Natuurlijk is dit genoeg reden voor onderlinge discussies, al gaat het uiteindelijk natuurlijk niet over de artikelen. Het bespreken van de meest vreemde bladen geeft de mogelijkheid tot uitweiden over de meest bizarre onderwerpen, maar ook om elkaars keuzes af te kraken. De onderlinge chemie maakt het erg leuk. Alle drie hebben ze hierin hun eigen rol, elkaar aanvullend indien nodig, aanvallen indien mogelijk.

Er staan ondertussen vijftien afleveringen online, het is dus goed mogelijk om de oude afleveringen alsnog te beluisteren. Daarna volgen!

Themaweek 63: Podcasts

Podcasts voor wielerliefhebbers

Tags

, ,

Natuurlijk is voetbal de populairste sport, vele praatprogramma’s kun je elke week zien, iedereen mag meepraten over voetbal, vaak niet gehinderd door enige kennis. Praten over wielrennen doen we in Nederland eigenlijk alleen tijdens de Tour de France.

Gelukkig is een podcast maken redelijk laagdrempelig en zijn er meerdere wielerpodcasts te volgen, die niet alleen leuk zijn, maar ook kwalitatief behoorlijk.

In het Wiel is de podcast van het AD, gelukkig vaak met Thijs Zonneveld, maar ook Thomas Dekker blijkt een liefhebber met humor en zelfspot die een goede aanvulling is op Hidde van Warmerdam, de presentator. Vooral tijdens de grote rondes worden de heren actief. Zou wat korter mogen soms, maar veel informatie en goede inzichten door insiders.

De Rode Lantaarn is gekoppeld aan de wielersite Het is Koers. De heren Dudok en de Gier vinden wielrennen geweldig om te kijken, maar kunnen ook erg goed slap ouwehoeren. Veel humor, maar daarnaast serieus genoeg om te blijven luisteren. Op het zwakst als ze een hele touretappe helemaal gaan nabespreken (ik heb het al gezien..), op het sterkst met gasten en op momenten dat ze hun stokpaardjes (bierrecensies, het tijdperk, rectificaties) berijden.

Benjamin de Bruijn heeft met Cassette een eigen niche gevonden. Leuke verhalen uit de marge, vooral zijn serie over het verbreken van het werelduurrecord door Dion Beukeboom heb ik met erg veel plezier geluisterd.

Zelf ken ik ze niet maar Radio Stelvio en Live Slow Ride Fast (Laurens ten Dam!) worden ook vaak aangeraden.

 

Themaweek 63: Podcasts