14 woensdag okt 2026
Bijna twee jaar woonde de joodse familie Hoek in een kuil, gegraven in het bos. Boeren uit de omgeving brachten eten, de Duitsers wisten niet dat zich een heel gezin in een bos verscholen zat. Nazaten van de familie Hoek wonen nog steeds in Goor en omgeving.
Themaweek 202: Oorlogsmonumenten in de Hof van Twente
13 dinsdag okt 2026
Achter camping de Poppe in Markelo kom je dit monument tegen. Een bommenwerper kwam terug van een bombardement in Dortmund, stortte in mei 1943 neer in een weiland te Markelo. Vijf van de zeven bemanningsleden kwam hierbij om het leven. De laatste twee werden gevangen genomen, maar overleefden de oorlog.
Themaweek 202: Oorlogsmonumenten in de Hof van Twente
12 maandag okt 2026
Op het Schild, hoogste én oudste punt van Goor, ligt deze steen. Voor de meeste Nederlanders waren het vooral de Canadezen die ons bevrijd hebben. Maar in Goor was er een Poolse divisie erg belangrijk. Jaren later pas kwam de erkenning. Nu is er elk jaar op 4 mei het begin van een ceremonie langs verschillende monumenten in Goor. Oud-collega Jos, wiens vader Pools soldaat was, is daar elk jaar bij.
Themaweek 202: Oorlogsmonumenten in de Hof van Twente
11 zondag okt 2026
Posted in Boekbesprekingen 2026
Vaak roep ik dat de biografie niet mijn genre is, maar eigenlijk bedoel ik daarmee dat er veel te veel zijn en vooral veel te veel oninteressante. Een voetballer van 22 heeft dan misschien wel een miljoenencontract en een paar mooie doelpunten, maar geen levensverhaal. Een deelnemer aan realityshows kan ook nooit boeiend genoeg zijn om het papier waarop het gedrukt is te rechtvaardigen.
Tegelijkertijd zijn er ook levens die schreeuwen om eens goed en doordacht op papier gezet te worden. Een daarvan is het verhaal over een van mijn helden Boudewijn Büch. Als schrijver gewaardeerd, als reisprogrammamaker ongeëvenaard. Maar ook iemand van de controverse. Ooit werkte ik kort met zijn toenmalige schoonzus. Zelfs zij kreeg geen hoogte van hem.
Zijn levensverhaal en zijn literaire werk liepen in zijn leven vaak door elkaar. Het meest controversieel verhaal is dat van zijn overleden zoontje, wat nooit zou hebben bestaan. Hij werd daardoor door sommigen neergezet als pathologisch leugenaar. Jammer, want hoewel hij het nooit ontkend heeft, was het vooral een vraag van anderen over het hele verhaal. Ik geloof, al lezend, best dat hij niet in zijn laatste leugentje gestikt is, maar het is niet het beeld dat zou moeten blijven hangen.
Zijn getroebleerde jeugd, zijn onvermogen voor relaties, de financiële chaos, het onvermogen om te gaan met de wereld, het maakt het allemaal lastig, maar juist daardoor wel boeiend om te volgen. Een werkdrift die alleen overtroffen wordt door zijn verzamelwoede, het enthousiasme voor bepaalde obsessies en dat dan allemaal weten te vertalen in verhalen, boeken, televisieprogramma’s, er was niemand als hem.
Zelf was ik onder de indruk wanneer hij weer drie kwartier wist te praten over een onderwerp waarvan ik voordien geen idee had dat het me ook maar een heel klein beetje zou boeien. Vele uren heb ik naar een televisiescherm zitten kijken, sommige afleveringen meerdere keren. Het interview met de moeder van Buddy Holly was zo ontroerend, ik zat gewoon mee te janken, zelfs toen ik het voor de tweede, derde keer zag.
Eva Rovers kreeg de eervolle, dankbare, maar zeker niet eenvoudige taak om zijn leven in een biografie te noteren. Dat is haar gelukt, en ik denk dat ik wel mag zeggen, dat is haar goed gelukt. Het beeld dat naar boven komt gaat alle kanten op. De leugenaar, die zijn eigen jeugd en zijn latere leven via zijn boeken alsnog naar zijn hand wil zetten, die de band met zijn familie zo goed als negeerde, maar ook de schrijver die tig columns en artikelen per week produceerde, die geweldig kon vertellen over dodo’s, Mick Jagger en de meest obscure eilanden. Er komt, na lezing, een mooier en genuanceerder beeld naar boven dan het beeld dat na zijn overlijden de wereld werd ingeslingerd.
Rovers kreeg toegang tot archieven en collecties die tot dan gesloten waren voor de wereld, heeft, gezien het bronnenoverzicht (meer dan 12 pagina’s), gezien de persoonlijke archieven (tientallen), en gezien het aantal mensen dat ze gesproken heeft (honderden), jaren niets anders kunnen doen dan zich in het leven gooien van deze bijzondere paradijsvogel. Ze heeft goed werk geleverd.
Met heel veel plezier gelezen, veel mooie herinneringen opgerakeld, veel begrip gekregen, veel nieuws ontdekt. Ook door dat gezien de vele bibliofiele uitgaven die er zwerven, ik geen poging hoef te doen om alle titels ooit in mijn kast te krijgen. Maar deze staat daar wel nu, pareltje in mijn collectie. Mooie ondertitel overigens.
Citaat: “Zodra we geïnstalleerd waren in ons hotel, zocht Boudewijn een boekwinkel in de buurt op, kocht een lading boeken voer de lokale cultuur en geschiedenis, om zich vervolgens in zijn hotelkamer af te zonderen en dan volgende ochtend bij het ontbijt op de proppen te komen met de meest bizarre feiten uit het leven ter plekke door de eeuwen heen. Dat was zeer vermakelijk, maar soms vond hij dat die leeshonger potsierlijke trekken kreeg. Boudewijn weigerde uit zijn bubbel van boekenwijsheid te komen en de huidige cultuur te leren kennen.” (p.245)
Nummer: 26-028
Titel: Boud
Ondertitel: Het verzameld leven van Boudewijn Büch
Auteur: Eva Rovers
Taal: Nederlands
Jaar: 2016
# Pagina’s: 575 (6671)
Categorie: Biografie
ISBN: 978-90-351-3742-4
Meer Büch:
Büch, Boudewijn e.a. – Büch’s boeket 1
Büch, Boudewijn – Geestgrond
Büch, Boudewijn – Het ijspaleis
Büch, Boudewijn – De kleine blonde dood
Büch, Boudewijn & Peter van Straaten – Openbaar boekenbezit
Büch, Boudewijn – Over Redmond O’Hanlon over Boudewijn Büch
Büch, Boudewijn – Voorgoed verliefd
Büch, Boudewijn – Zingende botten
Themaweek 201: Boeken
10 zaterdag okt 2026
Posted in Boekbesprekingen 2026, Sportboek
Deel 29 van de Nederlandse Sportbibliotheek. Een prachtige serie boeken, waar ik er al veel van heb gelezen. Bijzonder is dat de nummering een aantal hiaten kent, boeken die wel gepland stonden, maar nooit verschenen. Als verzamelaar heb ik de neiging om de hele serie te willen hebben, maar ik heb ze ook verspreid in mijn kasten staan. Alleen al dat gegeven heeft me ervan weerhouden om ook boeken over boksen, zeilen en tafeltennis aan te schaffen. Al kan ik me ook zo voorstellen dat ik voor de bijl ga.
Georganiseerd luieren is een mooie titel van een boek vol cricketverhalen. Het heeft me jaren geduurd voordat ik iets begreep van cricket. Er was een prachtige onnavolgbare uitleg met een heleboel ins en outs die ik niet kan herhalen. De definitie vond ik wel mooi. Vijf dagen, twee teams, een hoop koppen thee, en aan het eind ‘the captains shake hands and say it is a draw’.
In Nederland is het nooit een grote sport geworden, al waren de meeste voetbalclubs opgericht tussen 1880 en 1905 ook cricketclubs. Toen ik moest rijden bij de laatste uitwedstrijd van het hockeyseizoen van dochterlief, kon ik even naar het naastgelegen cricketveld lopen, waar daadwerkelijk een wedstrijd werd gespeeld. Mooi.
Dit boek las ik dan ook met plezier. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik, ook al begrijp ik de regels (een beetje), de puntentelling (grotendeels) en de intentie van het spel, ik nog erg weinig snap van de tactiek, de cultuur en de geschiedenis van de sport. Juist daarom was het goed dit boek te lezen. Een cricket clinic met mijn voetbalteam leek me wel leuk.
Eerst dacht ik dat Oltheten de redacteur was, die verhalen verzameld had, maar het bleek toch dat hij alle verhalen zelf schreef, al had ik de indruk dat er ook bekende verhalen door hem zijn herverteld. Maakt ook niet echt uit, ik vond het leuk om te lezen, vooral de verhalen over de begintijd van de sport op het platteland van Engeland, waar het klassenbewustzijn nog extreem aanwezig is, zijn de moeite waard.
Ik vond het leuk. Kan me voorstellen dat het onnavolgbaar is, wanneer je, zoals de meeste Nederlanders, zo goed als niets over de sport weet. Maar goed, een beetje elitair mag ik toch ook wel eens zijn?
Citaat: “Zijn moeder was een prostituée, een beroep dat ze gemeen had met twee van haar zusters, en zijn vader leek nooit bestaan te hebben. De achterbuurt van Manchester waar hij opgroeide, was weliswaar niet zo erg als de echte slums, maar bijzonder comfortabel woonde je er niet. Een paradijs voor een autodidact. Rond zijn elfde bracht hij zijn eerste bezoek aan Old Trafford, waar hij zijn crickethelden in levenden lijve zag.” (p.127)
Nummer: 26-027
Titel: Georganiseerd luieren en andere cricketverhalen
Serie: Nederlandse Sportbibliotheek 29
Auteur: Harry Oltheten
Taal: Nederlands
Jaar: 1997
# Pagina’s: 235 (6096)
Categorie: Sport
ISBN: 90-6005-740-6
Themaweek 201: Boeken
09 vrijdag okt 2026
Posted in Boekbesprekingen 2026
Tags
Durf niet te zeggen hoe lang ik over het boek heb gedaan. Voorzichtige schatting jaar of drie, maar kan ook anderhalf zijn. Of vijf. Twintig korte verhalen in het Italiaans. Via Kindle, tussendoor, wanneer ik niets anders te doen had, gewoon een stukje lezen op je telefoon of iPad.
Zo’n prachtige taal, ik zou het zo graag goed willen spreken. Dus doe ik zo nu en dan een poging om weer een heel klein stapje beter te worden. Ik luister een podcast. Pak een Italiaanse sportkrant als ik de kans heb. Doe een lesje duolingo (al jaren niet meer overigens). Of zoals dit: ik lees korte verhalen. En aangezien er ook nog eens in het Engels het een en ander wordt uitgelegd, lukt me dat best redelijk. Wordt mijn Italiaans daar beter van? Mwoah. Maar het zal er zeker niet slechter van worden.
Zo’n nutteloze taal om nog te leren op je ouwe dag. Arabisch, Russisch, Chinees, zelfs Portugees heeft meer nut. Maar ja, ik red me als ik er ben, zou graag beter leren en eigenlijk heb ik ook al geaccepteerd dat ik te oud ben om nog een compleet nieuwe taal te leren, laat staan met een nieuw schrift. Dus laat ik het maar bij wat Italiaans. Al zou ik maar twee nieuwe woorden hebben geleerd, dan was het de moeite.
De verhalen zelf kan ik nauwelijks terughalen. Het interactieve keuzeverhaal aan het eind heb ik gewoon chronologisch gelezen. Maakt ook niet uit. Herinner me dat sommige verhalen uit een kinderboek leken te komen. Logisch, doe ik wel vaker, een nieuwe taal leer je door te beginnen met kinderboeken, stripverhalen en de sportpagina’s. Politiek en literatuur komt pas later. Als al.
Citaat: “Nella scuola Primavera, un luogo pieno di risate, apprendimento e amicizia, c’era un ragazzo di nome Marco. Era un ragazzo gentile e studioso, ma nel cuore custodiva un segreto che teneva nascosto: era perdutamente innamorato della sua compagna di classe, Giulia.” (p.36)
Nummer: 26-026
Titel: Short Italian Stories for Beginners
Auteur: Lingo Melo
Taal: Italiaans
Jaar: 2023
# Pagina’s: 174 (5861)
Categorie: Fictie
ISBN: nvt
Themaweek 201: Boeken
08 donderdag okt 2026
Posted in Boekbesprekingen 2026
Tags
Van de series Hard Gras en De Muur heb ik elk exemplaar in de kast staan, allemaal gelezen. Er zijn meer series geprobeerd, maar niet echt succesvol. Denk aan Zwart IJs, Achilles, Payola en ook deze Wah Wah. Ik heb er meerdere gelezen, maar niet allemaal, maar de series kwamen niet echt van de grond, de stekker werd er al snel uitgetrokken.
Toch is het wel leuk om oude exemplaren op te duikelen. Marktplaats was altijd de meest logische plek, maar boekwinkeltjes, Vinted of E-bay kan ook natuurlijk. Onlangs vond ik iemand die drie delen aanbood die ik alle drie nog niet had.
Leuk is ook dat je soms schrijvers tegenkomt die je destijds nog niet las, dit deel is 19 jaar oud, maar nu wel kent. Marcel van Roosmalen is misschien de bekendste schrijver in deze uitgave (al lees ik zijn werk al zeker een kwart eeuw), Huub van der Lubbe is waarschijnlijk de bekendste qua naamsbekendheid. Zijn verhaal over Solomon Burke heeft meer lading gekregen doordat de soullegende drie jaar later overleed, in het vliegtuig op weg naar Amsterdam, waar hij samen met De Dijk zou optreden.
Van Roosmalen heeft een typisch verhaal gevonden, zoals je van hem kunt verwachten. Elke keer absurder dan mogelijk. Een Vlaamse Elvis-imitator, erg overtuigd van zichzelf, het relativeringsvermogen van de schrijver past daar perfect bij.
Columns van Bert Natter (nu bestsellerauteur), Isis (ooit als kleuter aan mijn broekpijpen hangend) en Thomas Verbogt. Mooi verhaal van Thé Lau. En twee echte hoogtepunten: Op zoek naar Angus Young in de Achterhoek (spoiler: lukt niet) en een mooi portret van de broers Blaxtar en Typhoon en hun familie. Hoe ze verschillende kanten op gaan. Zeven jaar later scoort de laatste een gigantische hit.
Citaat: “Dat heb ik ook tegen mijn ex gezegd. Dat maakte wel indruk. Want zo is het. Ik heb een opdracht. Ik moet de mensen de stem van Elvis laten horen en belangrijker nog: ik moet de nummers van Elvis zingen, die nog niemand kent. Weet je dat ik niet weet wat ik zing? Die woorden komen gewoon uit mijn mond. Ik heb geen idee wat ik allemaal doe.” (p.39)
Nummer: 26-025
Titel: Wah Wah 7
Serie: Wah Wah Literair Poptijdschrift
Auteur: Diversen (Isis, Britt Stube, Easy Aloha’s, Waldemar Noë, Huub van der Lubbe, Marcel van Roosmalen, Chrstine Otten, Thomas Verbogt, John Schoorl, Dirk-Jan Arensman, Thé Lau, Frenk Klein Arfman, Bert Natter, Nico van der Stam)
Taal: Nederlands
Jaar: 2007
# Pagina’s: 112 (5687)
Categorie: Muziek
ISBN: 978-90-468-0191-8
Meer:
Wah wah 1
Wah wah 3
Wah wah 5
Wah wah 10. Groeten van Rottumerplaat
Themaweek 201: Boeken
07 woensdag okt 2026
Posted in Boekbesprekingen 2026
Tags
Vorig jaar las ik voor het eerst een boek van hem, digitaal toen. Daarop kocht ik deze bestseller. Deze lente pakte ik ‘m uit de kast. Al snel kwam ik bij het gegeven dat dit boek bijzonder maakte. Ergens in het schemergebied tussen leven en dood, religies zijn er gek op, bevindt Nora zich in de bibliotheek die dit boek bepaald. De boeken in de bibliotheek zijn keuzes. Alle keuzes ooit. Welk leven had je gehad als je dit of dat had gedaan.
Dus maakt Nora keuzes die ze ooit niet maakte. En dus is haar leven ineens heel anders. Maar ook dan komt er een moment dat je twijfelt of dat wel zo werkt. Dan keer je terug naar de Middernachtsbibliotheek en kies je weer een ander leven.
Dit gaat zo meerdere hoofdstukken door, waardoor je aan het denken slaat, wat zijn je eigen keuzes. En hoe langer het boek duurt, hoe meer dat dat ook de bedoeling lijkt. Waar ik bij het vorige boek dat ik van hem las meeging in het gegeven (extreem langzaam oud worden en dus zo maar 700 jaar leven), begin ik me nu lichtelijk te ergeren aan het trucje. Want zo lijkt het me ondertussen, een trucje. Een verkapt zelfhulpboek, verscholen in een fictief verhaal.
Ja, ik kan me goed voorstellen dat vele lezers hier dolenthousiast van worden. Maar ik kan me ook goed voorstellen dat menigeen halverwege, op twee derde, het boek wegleggen. Ik heb het uitgelezen, maar niet uit overtuiging.
Haig heeft meerdere bestseller geschreven, ik kan me goed voorstellen dat ik ooit wel weer een boek van hem lees, maar de nieuwsgierigheid na het eerste boek, ben ik door dit boek wel kwijtgeraakt.
Citaat: “’I have met others like us,’ Hugo said. ‘You see, I have been in the in-between state for a long time. I have encountered a few other sliders. That’s what I call them. Us. We are sliders. We have a root life in which we are lying somewhere, unconscious, suspended between life and death, and then we arrive in a place. An dit is always something different. A library, a video store, an art gallery, a casino, a restaurant…What does that tell you?’” (p.145)
Nummer: 26-024
Titel: The midnight library
Auteur: Matt Haig
Taal: Engels UK
Jaar: 2020
# Pagina’s: 307 (5575)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-1-78689-273-7
Meer:
Themaweek 201: Boeken
06 dinsdag okt 2026
Posted in Boekbesprekingen 2026
Tags
Onlangs las ik op social media het slechte nieuws dat Talma noodgedwongen een jaar niet meer optreedt. Gezondheid. Ik zag hem dikke maand geleden nog in Hengelo, had toen net dit derde deel uit de serie Nederlands Onbekendste Popster gelezen. Sterkte Meindert! Hoop je over een tijdje weer ergens te zien optreden.
Als zo vaak zijn de titels van de hoofdstukken tevens de titels van bijbehorende liedjes, de teksten zijn verwerkt in het boek.
Op zijn gebruikelijke droogkomische manier vertelt Talma over het leven als popster, het onbegrip van zijn omgeving, het publiek dat trouw maar klein is. Hij is niet de beste zanger, hij schrijft geen bestsellers, maar hij weet dat dit het leven is wat hij wil. En door de zelfspot die van de bladzijden spat, kan hij leven zoals hij wil. In dit derde deel zou je kunnen stellen dat dit zijn ‘coming of age’ is, zoals dat vaker in de literatuur wordt benoemd. Hij woont samen, wordt vader, maar probeert tegelijkertijd als artiest te blijven leven. Dat is wel eens een lastige combinatie, maar op zijn manier slaat hij zich daar wel doorheen.
Naast grappig is hij ook soms ontroerend. Hij schrijft prachtig over zijn voormalig geluidsman, ondertussen overleden. En schrijft dus een ballade over hem. Nu is Talma sowieso goed in lange ballades, maar meestal zijn het beroemdheden die een ballade krijgen, de geluidsman blijft vaak letterlijk en figuurlijk in de schaduw. Talma haalt hem er postuum uit.
Talma is een unieke artiest en ik hoop nog veel delen van deze serie te lezen, veel nieuwe muziek van hem te horen en hem nog vaak te zien optreden.
Citaat: “In de kleedkamer van Vera had hij ons verteld hoe deze act was ontstaan. Al jarenlang schreef hij schriften en velletjes vol met mogelijke titels voor zijn cartoonbundels. Hij wilde iets doen met zijn overschot aan titels. Eerst wilde hij ze achter elkaar gaan voorlezen, maar omdat ze allemaal sterke beelden opriepen, bedacht hij er meteen een schrijver en literatuurgenre bij..” (p.61)
Nummer: 26-023
Titel: Gezinsverbijstering
Serie: Nederlands Onbekendste Popster 3
Auteur: Meindert Talma
Taal: Nederlands (en klein beetje Frysk)
Jaar: 2025
# Pagina’s: 157 (5268)
Categorie: Biografie
ISBN: 978-90-5452-432-8
Meer:
Gezinsverbijstering (Spotify)
Talma, Meindert – Dammen met Ome Hajo
Talma, Meindert – Je denkt dat het komt
Talma, Meindert – Kelderkoorts
Talma, Meindert – Kriebelvisje
Talma, Meindert – Laat het orgel jammeren
Themaweek 201: Boeken
05 maandag okt 2026
Posted in Boekbesprekingen 2026
Tags
Het idee is best grappig. Samen zouden ze een hotelgids schrijven, maar voordat ze waren begonnen, is de relatie over. Dus dan doet ze het maar alleen. Ook al was het eigenlijk zijn idee. Zij gaat dus naar de bestemmingen en schrijft over de overnachtingen. En dat loopt eigenlijk een beetje anders dan dat ze had gedacht.
Het leukste van het verhaal is uiteindelijk dat Louisa maar wat doet. Ze verandert tig keer van plannen, zelfs in de trein van Amsterdam naar de Ardennen beseft ze dat haar reisgenoot haar niet verder gaat helpen en besluit in Antwerpen onder het mom van een flesje water uit te stappen en laat hem verder reizen. Met haar koffer.
Ze komt meerdere keren in Parijs en Berlijn, maar de hotelgids schiet niet echt op. Maar daar gaat het ook allang niet meer om in dit boek.
Het las vlot, hoor ik dan te concluderen, wat lang niet altijd een compliment is. Nu, schrijvend, een paar maand na lezing, kan ik ook niet echt meer navertellen wat ik nu daadwerkelijk las. Het was leuk, het was zo uit, en door met het volgende boek. Of dat ook zo bedoeld was, betwijfel ik, maar het zij zo.
Citaat: “Ik had gedacht dat ik op dit punt vastberaden het kasteel zou binnenwandelen. Nu ik hier stond, wist ik het nog niet zo zeker. Wat als Louis me met een lelijke varkenskop had afgebeeld? Zou ik dat wel aankunnen? Wat als Louis me had afgebeeld als de mooiste Heilige Maagd Maria die ik ooit had gezien?” (p.244)
Nummer: 26-021
Titel: De hotelgids
Auteur: Loes Wijnhoven
Taal: Nederlands
Jaar: 2021
# Pagina’s: 256 (4967)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-94-9316-882-4
Themaweek 201: Boeken
03 zaterdag okt 2026
Posted in Gerbie's Lifeblog
Maandje pauze. Eens een keer een domme serie op de televisie kijken (Spin City in dit geval), en dan meteen meerdere seizoenen. Tijdje niet gedaan. Alvast wat vooruit geschreven. Wat gelezen. Kortom, het zomerreces goed benut. En dus gaan we weer beginnen.
Maandag weer een eerste themaweek, doen we een aantal weken, waarna we in de reguliere blogmodus verdergaan.
Jullie ook een leuke zomer gehad?
01 dinsdag sep 2026
Posted in Gerbie's Lifeblog
Tags
Laat dit jaar, maar het is nog zomer. De afgelopen themaweken waren allemaal voorgeprogrammeerd. Nu even pauze, soms ook nodig. Ik gok een maandje. Oktober terug, afgesproken?
Mocht je toch nog wat willen lezen van mij, het blogarchief telt ondertussen meer dan 9000 stukjes. Te vinden via de categorieën (rechts) of op datum (ook rechts, maar verder naar beneden). Of je schaft een van mijn boeken aan, altijd leuk. Linksboven staat de link, er is keuze genoeg!
31 maandag aug 2026
Posted in themaweek
Tags
De Podcast De Rode Lantaarn bestaat al tien jaar. Niet alle afleveringen, maar wel vaak, is Frank Heinen een van degenen die de actualiteit en de randzaken van het wielrennen bespreekt. Vaak met een prachtige inleiding van hem. Alleen daarom al de moeite waard.
Tientallen verhalen in de twee mooiste sportseries van Nederland, Hard Gras en De Muur.
Boeken die ik nog niet gelezen heb, zoals zijn nieuwste Reisverhalenbundeling (die ik al twee keer iemand cadeau gaf) Reizen is onzin en het enige boek dat ik nog niet heb: Grijs.
Boeken waarover ik al eerder blogde:
Heinen, Frank – Buiten de lijnen
Heinen, Frank – Ergens heen fietsen
Heinen, Frank – Fietsen om niet aan te komen
Heinen, Frank – Uit koers 2
Heinen, Frank – De zaak Tom
Stukjes elders op het web, zoals op De Correspondent, Volkskrant, Voetbal International, BoekDelen, HP de Tijd en De Morgen (helaas sommigen achter een betaalmuur, maar ook schrijvers moeten ergens van leven).
Themaweek 200: Frank Heinen
30 zondag aug 2026
Posted in themaweek
Tags
Er zijn veel podcasts. Heel veel podcasts. Je moet echt bijzonder zijn om publiek te trekken.
In die ontelbare hoeveelheid podcasts is er een niche, podcasts over boeken.
In die niche zit een niche die gaat over goede boeken.
En in die niche van de niche heb je de niche: Boeken voor lezers.
Frank Heinen die samen met zijn vader anderhalf, twee uur praat over een obscure Italiaanse schrijver waar niemand ooit van gehoord heeft, laat staan iets van gelezen heeft.
En dat is ontzettend boeiend. Je moet er wel de tijd voor nemen. Een paar keer een stukje werkt niet, je moet de gehele aflevering tot je nemen. Dus bewaar ik de podcast soms een paar weken voordat ik een moment vind dat ik even op de fiets stap, twee uur rondfiets en deze podcast beluister. Vader Heinen is voormalig docent, die las zijn hele leven beroepsmatig en kan eindeloos doorpraten over het oeuvre van schrijvers die jij en ik nog niet kennen, maar waarvan we binnen een paar minuten van overtuigd zijn dat we ze zouden moeten kennen.
Een enkele keer ken ik de schrijver. En een heel enkele keer heb ik ook een boek gelezen van de bewuste schrijver. Maar ook al lees ik veel (1800 boeken sinds de eeuwwisseling), ik kom niet in de buurt van deze veellezers. En ook al heb ik een redelijk geheugen, al zeg ik het zelf, de hoeveelheid details die de heren naar boven halen, is onwaarschijnlijk.
Zeventien afleveringen zijn er ondertussen geweest (op moment van schrijven), ik heb ze allemaal beluisterd. Ik hoop er nog veel te horen de komende jaren. Geen idee of er een verdienmodel hangt aan dit format, waarschijnlijker is dat een mooi project is voor vader en zoon. En mocht de frequentie omhoog gaan, dan heb ik echt een probleem. Maar goed, dat zien we dan wel weer.
Themaweek 200: Frank Heinen
29 zaterdag aug 2026
Posted in themaweek
Tags
Zoals dat gaat, begin je een keer enthousiast aan het bouwen van je eigen site, gooi je een mooie verzameling teksten bij elkaar, een tijdje kun je het bijhouden, maar dan gaat het even mis. Ook Heinen overkwam het. Juist in Coronatijd ging het mis. Maar desalniettemin staan er nog mooie stukken op de site, zijn er nog werkende links (en helaas ook niet werkende), zoals naar HP de Tijd, waar hij ooit dagelijks een sportcolumn voor schreef. En dat volhield.
Columns voor VI, HP de Tijd, Volkskrant en weet ik waar nog meer niet allemaal.
Themaweek 200: Frank Heinen
