Sugata Mitra over onderwijs

Tags

, , , ,

Een week lang mensen die anderen kunnen inspireren. Als eerste een Indiase professor die meerdere experimenten uitvoerde, over de hele wereld. Hij toonde aan dat kinderen een geweldig zelf lerend vermogen hebben. En hij kan er prachtig over vertellen. Kijk maar eens naar deze Ted talk:

Het onderwijs moet op de kop. Iedereen die hem hoort, is daar van overtuigd. Hopelijk ook de beslissingsbevoegden.

Voor degenen die het Engels lastig vinden, op de site van ted.com staat het verhaal ook met ondertiteling in meer dan 40 talen. Nederlands dus ook.

Themaweek 28: Inspirerende speeches

Half 3 Nummer 7

Tags

, , , , , , ,

16-070Half 3 Nummer 7

In zijn eentje tegen de gevestigde orde, Ruud Doevendans moet het vast wel eens gedacht hebben. Hard Gras ligt in elke boekhandel, zijn geesteskindje Half 3 moest je zoeken. Volgens mij is het geen toeval dat hij de biografie schreef van Jan van Beveren. De beste keeper die Nederland ooit had, volgens vele kenners, moest opboksen tegen de macht van de Ajacieden bij Oranje. Dat was natuurlijk niet te doen. Nederland speelde twee WK-finales met een mindere keeper, omdat niet altijd de besten spelen.

Doevendans trok er zich niet veel van aan, hij ging door met zijn hobbyproject, rijk zal hij er wel niet van geworden zijn. Ik heb al meerdere uitgaven gelezen, maar raakte toch het pad kwijt. Onlangs stopte hij met Half 3 en bood via zijn site oude exemplaren aan voor een vriendenprijs (tip!). Dus schafte ik ook weer een stapel aan. Weliswaar een paar dubbelen, maar die geef ik dan wel weer aan vrienden die het waarschijnlijk ook wel de moeite waard vinden.

Verder lezen dus, deel zeven. Het minste onderdeel vind ik het mislukte experiment van het uitschrijven van het commentaar van een oude wedstrijd. Zestien bladzijden voor de tweede helft van Oranje tegen Oostenrijk in 1957, een mislukte WK-kwalificatie. Leuker zijn de analyses. Wie was er beter, Platini of Zidane. Met een schijnzekerheid (twee cijfers achter de komma voor een wedstrijd?) kwam er toch uit dat het lastig vast te stellen was. Tja, moet je daarvoor zo’n lang verhaal schrijven. Opvallender is de analyse van de slechtste Europacup finale van Johan Cruijff. Hij was beslissend, maar speelde nooit zo slecht. In 1972 was Cruijff al bezig met zijn spel aan te passen. Vooruit denken, de kwaliteit van de echte toppers.

Het interview met Harry Lubse vond ik boeiend. Als speler heeft hij me nooit zo geraakt, maar zijn vermogen tot reflectie, zijn zelfkennis, maken het een erg lezenswaardig verhaal. Ook de levensloop van Rinat Dasajev levert prachtige lectuur op. Al zal het zeker helpen dat er meer verhaal zit in triestheid dan in glorie.

Citaat: “Tegenwoordig huren we een zaaltje in Haarlem. De pakweg twintig leden komen uit alle windstreken, daarom zie je die ouwe knarren binnen komen lopen met een koffertje waarin ze hun teams hebben. Volgend jaar bestaan we 25 jaar. Een unicum voor zo’n spelletje!”. (p.38)

Nummer: 16-070
Titel: Half 3 nummer 7
Auteur: Ruud Doevendans e.a.
Taal: Nederlands
Jaar: 2013
# Pagina’s: 104 (16206)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-79067-00-8

Meer:
Nummer 4
Nummer 3
Nummer 2
Nummer 1
Website

Themaweek 28: Sportboeken

Hard Gras 110 – Being Zlatan

Tags

, , , , , ,

16-061Hard Gras 110 – Being Zlatan

De schrijver van de biografie van Zlatan komt aan het woord. Dat is niet zo maar een boek dat je mag schrijver. De spits heeft een uitgesproken mening, weet precies wat hij wil, maar meer nog wat hij niet wil. En dan kun je wel Lagercranz heten en meerdere bestsellers hebben geschreven, Zlatan is toch iets anders. De meeste voetballers zijn al blij dat er iemand een boek over ze willen schrijven, als het maar een beetje positief is, Zlatan wil dat het beeld klopt. En praat dus mee. Arthur van den Boogaard spreekt de schrijver. Mooi openingsverhaal.

Ook in het tweede verhaal staat de schrijver centraal. Gay Talese ging op zoek naar Liu Ying, een Chinese voetbalster die in 1999 de beslissende strafschop miste in de finale van het WK voetbal. En dan moet je als Amerikaans journalist dus je hele leven op de kop zetten om de bewuste dame te spreken te krijgen. En te leren begrijpen. En daar dan een verhaal van kunnen maken.

Na mijn lof op de verhalen van Carolina Trujillo in de vorige uitgaven, moet ik mezelf deze uitgave blijkbaar meteen corrigeren. Het valt me deze keer tegen. Alsof de verhalen op zijn. Alsof er weinig voetbalgerelateerds beschikbaar is in haar leven. Erg benieuwd naar het volgende verhaal, neemt ze revanche of is de bron leeg?

Pieter van Os schrijf het mooiste verhaal van deze uitgave. Jakub Blaszczykowkski is het onderwerp van een mooi betoog over de klassenmaatschappij in het veranderende Polen. Dit is het type verhaal dat ik verwacht en regelmatig krijg van Hard Gras. De rol van voetbal in het land, de politiek en het spelletje. De geschiedenis aan de hand van voetbalmomenten. Prachtig.

Net zo boeiend is het verhaal van Martin van Neck over wachtmeester Vos die een voetballer arresteert na een zware overtreding. Of die overtreding wel zo zwaar is, is het onderwerp van discussie op de tribune, in de kranten, tot in de rechtbank aan toe. De rivaliteit tussen Deventer en Zwolle speelde ook in de jaren twintig al. Van Neck heeft vele kranten doorgeworsteld, een lezenswaardig stuk geproduceerd.

Al met al niet het beste nummer van Hard Gras, maar genoeg om het toch weer van kaft tot kaft door te spitten.

Citaat: “Opeens stond zijn besluit vast, hij ging helemaal niet terug naar New York. ‘Kunt u een boodschap voor Nan Talese opnemen?’ zo liet hij de receptie van hotel Frankfurterhof weten. ‘Kunt u haar vertellen dat haar echtgenoot heeft gebeld dat hij de vlucht naar New York heeft geannuleerd en op weg is naar China, en hij haar later zal laten weten wanneer hij terugkomt.’
Pas vijf maanden later keerde hij terug.” (p.27)

Nummer: 16-061
Titel: Hard Gras 110. Being Zlatan.
Auteur: Diversen (Arthur van den Boogaard, John Schoorl, Carolina Trujillo, Aleksander Hemon, Cor de Jong, Pieter van Os, Judith Spiegel, Erik Brouwer, Jos Houweling, Martin van Neck, Derek Hammond)
Taal: Nederlands
Jaar: 2016
# Pagina’s: 135 (14545)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-263-3477-1

Meer:
109 108 107 106 105 104 103 102 101 100 99 98 97 96 95 94 93 92 91 90 89 88 87 86 85 84 83 82 81 80 79 78 77 76 75 74 73 72 71 70 69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 31 30 29 28 27 26 25 24 23 22 21 20 1

Themaweek 27: Sportboeken

Herman Brusselmans & Tom Lanoye – De Canadese muur

Tags

, , , , , , , , ,

16-062Herman Brusselmans & Tom Lanoye – De Canadese muur

Als er ooit een boek is geweest waar ik lang naar op zoek ben geweest, is het dit boek. Eind jaren tachtig ontdekte ik Herman Brusselmans. Een Vlaming met geweldig gevoel voor humor, mooie schrijfstijl. Iets later een andere Belg: Tom Lanoye. Schreef ook leuk. En weer een paar jaar later kwam ik er achter dat de heren samen een toneelstuk hadden geschreven, over voetbal zelfs. Helaas kwam ik het boek nergens tegen, in welke boekhandel dan ook. En omdat ik in de jaren negentig meer in het buitenland zat dan in Nederland, kon ik ook niet actief op zoek. Internet bestond nog niet.

Toen ik dus een jaar of vijftien geleden weer in Nederland terugkeerde, werd dit boek een van mijn doelen. Geen tweedehands boekhandel, geen Slegte, nergens was het beschikbaar. Blijkbaar geen tweede druk. Een paar jaar geleden kwam ik op E-bay het eerste exemplaar tegen. Bijna tweehonderd euro werd er geboden. Ik ben gek op boeken, maar dit was me te gek. Maar toen Marktplaats en andere veilingsites in opkomst waren, zag ik mogelijkheden.

Te optimistisch, waar ik ook zocht, onder de honderd euro was een illusie. Ik sprak Brusselmans zelf er over, ook hij zag geen andere mogelijkheid, een tweede druk zat er niet in. En ineens zag ik afgelopen jaar een exemplaar voor een redelijke prijs. Geen seconde getwijfeld, bieden, geld overmaken, ik had, een kwart eeuw nadien, eindelijk het boek dat ik zocht. Zou Dave, de voormalige eigenaar van het boek weten hoe veel het werkelijk waard is? Zou Dick, zijn stagiaire, weten dat hij een collectors item weggaf?

Even was daar twijfel. Dit boek kon alleen maar tegenvallen. Twee van mijn favoriete schrijvers. Van de een las ik zeker dertig boeken, waarschijnlijk meer. Ook van de ander zat ik al in de dubbele cijfers. Een boek dat je een kwart eeuw van je leven wil, meer dan de helft van je leven dus. Hoe hoog kan je verwachtingspatroon zijn?

Toch ben ik er aan begonnen. Vrij snel zelfs. En ik vond het een leuk boek. Geen klassieker. Maar zonder twijfel een mooi verhaal. Een toneelstuk is altijd wat lastiger lezen, je moet het eigenlijk gewoon zien, maar aangezien dat niet meer kan, moet ik het bij lezen houden. Jean-Pierre Lambert was ooit een groot talent, hij zou het maken als voetballer, maar uiteindelijk lukte hem dat niet. Sonja zijn vrouw heeft het niet makkelijk met hem. Een voormalig vriend, Richard, komt langs. Oude koeien worden uit sloten gehaald, de tekortkomingen van de mens komen duidelijk naar boven. Wanneer ook de Lode, vader van Jean-Pierre er bij komt, gaat het bijna richting klucht.

Toch is het verre van een klucht, je voelt de onderliggende issues, je merkt dat het menselijk falen pijnlijk naar boven komt. Eigenlijk de grootste kwaliteit van Brusselmans, oppervlakkig overkomen maar ondertussen dieper gaan dan menigeen doorheeft. Daarmee concludeer ik dat Brusselmans de toon van het verhaal bepaalde, terwijl Lanoye, de veelzijdiger van de twee, de structuur bedacht. Kan het ook mis hebben overigens, maakt me niet zo veel uit.

Hoe dan ook, mijn zoektocht is voorbij, een collectors item staat op mijn plank. Mooi.

Citaat: “Ik heb het je op voorhand gezegd, is het niet? Dat is geen vrouw voor jou. Jij moet je niet bezighouden met vrouwen, jij moet voetballen. Een voetballer die begint te vrijen, daarmee is het afgelopen. Die kan het vergeten. Die trut is niet verliefd op jou, spreek me niet tegen, die trut is NIET verliefd op jou. Ze gebruikt je, zie je dat niet? Hoe kun je zo stom zijn, dat je dat niet ziet.” (p.58)

Nummer: 16-062
Titel: De Canadese muur
Auteur: Herman Brusselmans & Tom Lanoye
Taal: Nederlands
Jaar: 1989
# Pagina’s: 139 (14684)
Categorie: Toneel
ISBN: 90-351-0722-5

Meer Brusselmans:
Danny (Muggepuut-omnibus)
Guggenheimer wast witter
Vergeef mij de liefde
De dollartekens in de ogen van moeder Theresa
Wie is Herman Brusselmans en waarom?
In de knoei
Pitface
Bloemen op mijn graf
Patient HB
De man die werk vond

Meer Lanoye:
Heldere hemel
Maten en gewichten

Tomas Ross – Bloed aan de paal

Tags

, , , , , ,

16-057Tomas Ross – Bloed aan de paal

In de bundeling over Cruijff schreef hij het leukste verhaal. Zijn misdaadverhalen zijn zijn ware faam. Maar als je eenmaal bij een uitgever binnen bent, daarnaast ook wel eens een wedstrijdje meepikt, dan mag je ook een voetbalboek uitbrengen. Ross schreef dus columns voor Johan, een legendarisch voetbalblad, voorloper van Panenka, Staantribune en Santos. Wist ik niet (meer?), had er wel meerdere uitgaven van gelezen destijds.

Ross schrijft dus over zijn favoriete spelletje, over ADO, zijn club, maar valt helaas veel te vaak in de valkuil van columnisten: vroeger was alles beter. Vele voetballiefhebbers zijn net zo conservatief, dus dat werkt wel. De doodschop van nu was vroeger mannelijk spel. De teams van vroeger waren altijd vrienden van elkaar die door en dik en dun door muren gingen. De trainer die iets meer nadenkt over het spel en wel eens een boek heeft gelezen is een professor die vroeger onder de zoden zou zijn geschoffeld.

Zo nu en dan zit er wel een leuke gedachte tussen, een geslaagde column, vooral de verhalen die zijn vakgebied raken zijn goed. Criminaliteit en voetbal is een dankbaar onderwerp, de gedachtespinsels zijn geweldig. Maar een paar aardige ‘wat-als’-columns is niet genoeg voor een heel boek, over het algemeen viel het me toch een beetje tegen.

Citaat: “Ik heb het al vaker gezegd: de pest is dat iedereen zich er tegen aan bemoeit. Ik struikel tegenwoordig op de tribunes over de kunstenaars, columnisten, intellectuelen en nu dus ook politici. Hugo Camps interviewt Hans Dijkstal. ‘Sport is zo goed omdat je als mens ook leert te verliezen.’ “ (p.72)

Nummer: 16-057
Titel: Bloed aan de paal
Auteur: Tomas Ross
Taal: Nederlands
Jaar: 2004
# Pagina’s: 191 (14036)
Categorie: Voetbal
ISBN: 90-6005-524-1

Meer:
Website Ross
De klokkenluider
Take care
Het meisje uit Buenos Aires

Themaweek 27: Sportboeken

De Muur 54

Tags

, , , , , ,

16-058De Muur 54

Frans Timmermans staat op de voorkant. Grote fan van Tom Dumoulin. Vele Nederlanders met hem, maar hij net iets meer. Zelfbenoemd voorzitter van de virtuele fanclub van de tijdrijder. De man heeft een neusje voor publiciteit, kan enthousiasme uitstralen, voor een politicus bijzonder en dus vond Dirk Jan Roeleven het leuk om de politicus te volgen. Hij maakte er meteen een documentaire over. Bijproduct was het verhaal in deze uitgave van De Muur. Leuk, maar niet perse ‘my cup of tea’.

Leuker is het volgen van Orlando van den Bosch door Joost-Jan Kool. Tegelijkertijd ook weer frustrerend. Want de schrijver wil graag vertellen wat een manager daadwerkelijk doet. En ook al schaaft hij lekker aan de rand, echt duidelijk wordt het niet.

Mijn favoriete verhaal schrijft Martijn Sargentini over de familie Groenenwegen. Een oude Amsterdamse wielerfamilie, met eigen fietsenzaak en meerdere talenten in de familie. Prachtige vertelling, daar zit een reality soap in, al is het eigenlijk leuker om dat juist niet te doen. De foto bij het verhaal, dwars over twee pagina’s is het absolute hoogtepunt van deze uitgave van De Muur. Het zou me meerdere pagina’s kosten om de foto goed te beschrijven. In het kort een mooi familieportret in de fietsenzaak, drie generaties tussen oude fietsen en blikken bekers. De foto is gewoon af. Klaar. Niets meer aan doen. Inlijsten en ophangen.

Citaat: “Er was nog iets meer dan tweehonderd meter te koersen, die 27ste augustus op het WK van 1978, toen Knetemann vol aanging. Moser, die net ervoor nog een paar keer angstig had omgekeken, volgde op een wielerlengte. Staand op de pedalen zette Knetemann zoveel kracht dat hij zijn fiets wat naar het midden van de weg trok, maar hij stuurde snel terug.” (p.40)

Nummer: 16-058
Titel: De Muur 54
Auteur: Diversen (Dirk Jan Roeleven, Wiep Idzenga, Willie Verhegge, Joost-Jan Kool, John Kroon, Peter Ouwerkerk, Martijn Sargentini, Frank Heinen, Erik Brouwer, Nando Boers)
Taal: Nederlands
Jaar: 2016
# Pagina’s: 160 (14196)
Categorie: Wielrennen
ISBN: 978-94-623-1022-3

Meer:
53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 32 31 30 29 28 26 25 24 23 22 21 20 19 18 17 16 15 14 13 12 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 1 (2e x)

Themaweek 27: Sportboeken

Yoeri van den Busken – De Kist

Tags

, , , , , , , , ,

16-052Yoeri van den Busken – De Kist

Via Panenka-magazine kreeg ik de uitnodiging om naar de boekenpresentatie van De Kist te gaan. In Doetinchem op de Vijverberg, bij de club die hem een jaar geleden nog tot erelid uitriep waren vele coryfeeën uit de voetbalwereld verzameld. En de pers. En zijn fanatieke fans, vrienden en familie. En ik dus.

Een leuk evenement om eens mee te maken. Kraaij junior die uitlegt dat hij Erik ten Hag ooit betrapte bovenop de dochter van de trainer. De schrijver die zelf leuke stukjes uit het boek mocht voorlezen. Een aantal fanatieke fans over de impact die De Kist had op hun club, zelfs hun leven. En tussendoor de man zelf, die op eigen wijze een aantal verhalen van commentaar voorzag.

En wanneer je daar dan toch bent, dan blijkt het niet zo lastig om een recensie-exemplaar mee te krijgen. De officiële recensie staat natuurlijk in Panenka 9.

Citaat uit mijn eigen recensie: Wat opvalt is dat zonder enige uitzondering iedereen die met of onder de Kist heeft gewerkt extreem positief over hem is. Zijn voetbalvisie is niet zo moeilijk. Hij is nog uit de tijd ver voor de vijf secondenregel en de halfspaces. Gewoon met zijn allen flink jagen, over het hele veld, spektakel bieden, het publiek tevreden houden. Toch is Kistemaker niet van het lagere divisievoetbal in Engeland. Hij houdt ook van mooie, sierlijke voetballers. Die maken het verschil. Maar dat kunnen ze pas als hij een aantal stevige kerels, schrapers erachter staan. Hij wist zijn teams altijd goed te motiveren, presteerde vaak beter dan op basis van het materiaal verwacht mocht worden.

En ook: Zoals je mag verwachten van een boek dat door VI wordt uitgegeven, leest het boek vlot weg. De kunst van de vlotlezende biografie lijkt de zijn de chronologische volgorde los te laten. In plaats daarvan neemt de schrijver Kistemaker mee naar vele plekken uit zijn rijke trainersloopbaan. Zonder uitzondering levert dat een grote hoeveelheid prachtige anekdotes op. Als de trainer ze zelf niet vertelt, is er altijd wel iemand die er een paraat heeft. Niet altijd even netjes, maar daarom niet minder leuk.

Enige kritische voetnoot, die ik hier, achteraf, wel wil toevoegen is dat het in mijn ogen te veel is geschreven met het publiek voor ogen. Natuurlijk wil een schrijver dat hij gelezen wordt. Natuurlijk is de figuur Kistemaker ontzettend geschikt voor een boek vol mooie verhalen. Maar kan er in een biografie niet ook iets verder gekeken worden? Waarom kwam de Kist niet meer aan de bak in het betaald voetbal? Hoe kan iedereen positief zijn, maar is FC Utrecht, geen succes overigens, de grootste club op zijn CV?

Citaat: “’Volgende week gaan we een stukje rijden en een visje eten’. Het was geen vraag, maar een mededeling. Want een dag op stap met Simon Kistemaker kent altijd drie zekerheden: er wordt gelachen en gevloekt en er komt vis op tafel. Deze keer ligt er op zijn bord een kabeljauwfilet met de afmeting van een baksteen. ‘Ik denk dat ik er vast nog eentje bestel, als reserve’, zegt hij met een stalen gezicht. ‘Ik heb trek.’ “ (p.87)

Nummer: 16-052
Titel: De Kist
Auteur: Yoeri van den Busken
Taal: Nederlands
Jaar: 2016
# Pagina’s: 356 (12797)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-679-7123-2

Meer voetbalbiografieën:
Rene van der Gijp
Johan Cruijff
Frits Korbach
Andy van der Meijde
Michel Boerebach
Steve Mokone
Diego Maradona
Kuif den Dolder
Thomas Skuhravy
Toni Schumacher

 

Themaweek 27: Sportboeken

Hard Gras 109 – Rory de Groot – L’Équipe du FLN

Tags

, , , , , , , ,

16-051Rory de Groot – L’Équipe du FLN (Hard Gras 109)

Themanummers van Hard Gras zijn vaak de moeite. Een auteur die nog niet zo heel bekend is, schrijft over een onderwerp dat niet zo heel voor de hand liggend is. Een nieuw voetbalboek over een bekende ster verkoopt meestal wel. Elk boek van Michel van Egmond ook. Maar Rory de Groot laten schrijven over een Algerijns elftal voordat Algerije onafhankelijk was, is een veel gewaagdere keuze. Daarom ook een veel leuker onderwerp, boeiender, interessanter.

Een eerste hoofdstuk stond al eens in Hard Gras 104. Toen twijfelde ik, nu ben ik blij dat hij de kans kreeg dit project af te maken. Het voormalig voetbaltalent, Feyenoorder, Rory de Groot, duikt in de geschiedenis van het team van de FLN. Algerijnen die, vooral in Frankrijk, furore maakten, verlieten hun club, hun stad, soms zelfs hun familie om samen een team te vormen. Dat team stond voor het nieuwe Algerije. Voor het onafhankelijk land dat ze voor ogen hadden. Ze speelden her en der over de wereld om aandacht te trekken voor de zaak.

Omdat het een halve eeuw geleden is, is er natuurlijk al veel over geschreven, vooral in het Frans natuurlijk. De Groot leest de boeken, zoekt door krantenarchieven, gaat op bezoek bij overlevenden, bekijkt beelden die er zijn gemaakt, interviews met betrokkenen en probeert te reconstrueren hoe alles is gegaan destijds.

Dit blijkt geen eenvoudige zaak, omdat de betrokken spelers in de loop der tijd verschillende versies van het verhaal vertellen. Wie was de held? Wie waren de meelopers? Wie werkte er zelfs tegen? Niet alles is zo simpel als het lijkt. Vooral de hoofdrolspelers gunnen elkaar het licht in de ogen niet. Maar juist die chaos maakt dat het een boeiend verhaal is. De Groot reist rond en spreekt velen, maar moet soms als halve diplomaat fungeren om de verhalen boven tafel te krijgen die hij zoekt.

Citaat: “In de historie van Algerije is het wezenlijke onderscheid tussen herinnering en geschiedenis vaak diffuus. Geschiedenis is gebaseerd op historische feiten die op wetenschappelijke wijze zijn onderzocht en bewezen. Herinneringen zijn versies van werkelijke gebeurtenissen. In het geval van Algerije werd de geschiedenis geschreven door de FLN. Zij bepaalden tot de jaren negentig wát er in de geschiedenisboeken kwam en hoe het werd geschreven.” (p.116)

Nummer: 16-051
Titel: Hard Gras 109 – L’Équipe du FLN
Auteur: Rory de Groot
Taal: Nederlands
Jaar: 2016
# Pagina’s: 119 (12441)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-263-3476-4

Meer:
108 107 106 105 104 103 102 101 100 99 98 97 96 95 94 93 92 91 90 89 88 87 86 85 84 83 82 81 80 79 78 77 76 75 74 73 72 71 70 69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 31 30 29 28 27 26 25 24 23 22 21 20 1

Themaweek 27: Sportboeken

Pieter Zwart is een talent

Tags

, , ,

Een themaweek die wat meer tijd vergt, maar vast nog wel eens terugkeert, was de recensieprins. Een van de blogjes die week toonde een vooruitziende blik. Niet alleen ondergetekende was fan van Pieter Zwart, hij won later dat jaar ook een journalistieke prijs als talent van het jaar. Niet meer dan terecht. En mocht hij ooit extreem beroemd worden, dan kan ik trots zeggen dat ik hem al eens sprak. Dat ik mee mocht doen met de Blogbroeders tijdens Ballen op de Berg omdat hij van blogger journalist werd en niet meer mee mocht doen.

Pieter-ZwartAls je zijn naam intikt in Google, duurt het even voordat je hem gevonden hebt. Hij is nog niet zo bekend. Toch denk ik dat hij ondertussen al, op kousenvoeten, is opgegroeid tot een van de beste analisten van Nederland. Als het om voetbal gaat dan.

Te veel analisten vallen in een van de drie nutteloze groepen. 1. Vroeger was alles beter, volgens veel oud-voetballers. 2. De jeugd is niet met de sport bezig, de hoed van Depay bepaalt het beeld. 3. We hadden 59% balbezit, maar wisten de mogelijkheden niet in kansen om te zetten. Naar al deze zogenaamde experts hoeven we niet te luisteren, dat kan ik thuis voor de televisie minstens zo goed.

Pieter Zwart kan dat beter. Veel beter. Hij legt in het kort even uit wat de problemen van Oranje zijn. Als de bondscoach het artikel gelezen had, was het zeker beter gegaan. Hij ziet waarom Ajax in Nederland goed speelt, maar in Europa geen deuk in een pakje boter schiet. Hij analyseert de Hollandse school en laat zien wie er goed heeft opgelet en wie alleen nog maar pretendeert Hollands te voetballen.

Zijn verhalen zijn duidelijk, goed leesbaar, begrijpelijk voor de doorsnee liefhebber. Zijn analyses hebben meer diepgang dan de familie Mulder en de rest van de Studio Voetbalcrew bij elkaar. Zijn liefde voor het spelletje gaat verder dan juichend achter de winnaar aan lopen. Met Catenaccio heeft hij een paar jaar geleden de journalistiek getorpedeerd en dit blog is nu een van de belangrijkste voetbalsites van Nederland. Voetbal International heeft hem al ingelijfd. Goede move van het blad.

Wat mij betreft is Pieter Zwart een groter talent in de voetbaljournalistiek dan de meeste Nederlandse voetballers op het veld.

Gelukkig is hij ook menselijk. Hij heeft het ook wel eens mis.

Vier sterren, omdat hij ook niet alles kan weten. Voor de liefhebbers: volg hem op twitter!

logorecensieprins

Themaweek 5. De Recensieprins

p.s. Het nadeel van vooruit programmeren: in de tussentijd schrijft hij weer een geweldig artikel over Sampaoli als ideale bondscoach van Nederland.

Themaweek 26: 2016 in 1 week

Een jaar zonder papa

Tags

, , ,

2016 was het eerste jaar dat ik geen vader meer had. Een heleboel dingen voor het eerst zonder dat hij er bij was. Zoals dat gaat, het leven gaat verder. Een jaar na zijn overleden schreef ik onderstaand stukje.

 

Dag Papa,

Een jaar is voorbij. Dat is het moeilijkste jaar, zeggen ze. Alles voor de eerste keer. Natuurlijk kloppen clichés, geen toeval. Maar ik geloof niet dat het een mijlpaal is. Er zullen nog veel momenten komen dat we je missen. Niet alleen kerst, verjaardagen en vaderdag. Maar juist ook de niet logische momenten, dan komen ze harder aan. Suus die een foto van je in haar bed heeft gelegd. Mama die een mooie touretappe met tranen in haar ogen zit te kijken. De jaarvergadering waar ik dit jaar een speldje kreeg, jij vorig jaar, nu was je het onderwerp van de minuut stilte aan het begin.

Er zijn er meer gegaan sindsdien, jonger, ouder, maar elke keer weer schiet de gedachte door mijn hoofd dat je er nog jaren had kunnen lopen. Maar zoals die laatste jaren, dat heeft ook geen zin. Dat was geen leven, dat was overleven. Dat je het allemaal voor jezelf hebt kunnen houden, ik snap het nog steeds niet.

Maar we moeten verder. We kunnen niet anders. Suus is nog altijd ‘blij dat ik opa bijna zeven jaar heb gekend’. Mama heeft iets meer rust, vooral de bevestiging gehad dat de laatste jaren te niet dezelfde papa was als de eerste halve eeuw daarvoor. Het gaat ons niet slecht. We missen je. En dat gaat niet over na een jaar.

dscf0504

Themaweek 26: 2016 in 1 week

De boze blanke man was een vrouw

Tags

, , , ,

Een nieuw begrip in 2016 was de boze blanke man. Blijkbaar bestonden die voordien niet. Maar waar die dan allemaal waren, werd mij niet duidelijk. Ik ken ze niet. En toen kwam ik er een tegen. Al moet ik toegeven: ze was een vrouw.

 

Nog snel even pinnen, kan net. Ik kom de hoek om gefietst en zie dat er iemand aan het pinnen is. Ik wacht tegen de pilaar, zeker twee meter afstand van de geldautomaat.

Ik pak mijn portemonnee, haal het pasje er vast uit. Dan spreekt ze me aan. Ietwat zeurderige stem, een accent dat verraadt dat ze niet hier is geboren. Is ze serieus? “Ga even naar achter”, het klinkt als bevel, niet als verzoek. Ze heeft gelijk, ik sta schuin naast haar, niet achter haar. Ik moet lachen, kan niet omgaan met haar boosheid. “Ik kijk jou toch ook niet in de portemonnee”, blaft ze nu. Het zou kunnen, ik sta tenslotte met mijn portemonnee en pasje in de hand, maar het lijkt me niet het moment om dat nu te zeggen.

Overdreven stap ik van de fiets, zet ‘m op de standaard en demonstratief vergroot ik de afstand tussen mij en haar. “U heeft helemaal gelijk, zo goed?”, probeer ik met zo weinig mogelijk sarcasme te zeggen.

Ze is al klaar en draait weg van de geldautomaat. “Of moet ik naar de politie gaan en zeggen dat u vrouwen lastig valt en in de portemonnee kijkt?” Ze is echt boos. Ik hou me niet langer in. “Ja, dat lijkt me een goed plan, gaat u maar naar de politie.” Ze loopt weg en ik kan pinnen. Eindelijk heb ik er een ontmoet, een boze blanke man. De kranten staan er vol van, politici zoeken hem. Alleen in dit geval was hij een zij.

Themaweek 26: 2016 in 1 week

John als clubheld

Tags

, ,

Net als enkele andere GFC-ers heb ik mijn best gedaan om voor John van der Worp stemmen te trekken in de verkiezing voor clubman van het jaar. Het werkte, hij kreeg landelijk de meeste stemmen, zo ongeveer twee keer zo veel stemmen als GFC leden heeft. In de finale koos de vakjury voor een ander. Voor ons is John de echte clubheld, zijn terugkeer in Goor was een onvergetelijke intocht.

Al zo lang ik me kan herinneren is John van der Worp vrijwilliger bij mijn club GFC. Sinds ik bij de F-jes begon, stond John al in het ballenhok. Later zat hij in het bestuur. Hij ging over het materiaal. Hij deed veel onderhoud. Je kon het zo gek niet bedenken, of John deed het. Door de week vele uren, in het weekend van ’s ochtends vroeg totdat iedereen weer van het complex verdwenen is.

Legendarisch is het verhaal van een vroege wandelaar die de politie belde, omdat er om 5 uur ’s ochtends licht brandde in de kantine. De agenten troffen John aan, die vast was begonnen met het sausen van plafond, zodat er later op de dag niemand last van zou hebben.

john-olthuis-2

John is een echte clubheld, niet voor niets al twee verkozen tot clubman van het jaar. En laat er nu een verkiezing zijn van de clubhelden. Natuurlijk stemt elke GFC-er op John. Omdat hij de prijs verdient. Ondanks dat hij liever niet in het zonnetje staat, vinden vele GFC-ers dat het deze keer wel nodig is. Iedereen mag stemmen, dus ook niet GFC-ers. Mocht u nog twijfelen, vraag het iemand met een roodzwart GFC hart. Hij of zij zal bevestigen dat John deze eer verdient. En mocht hij daadwerkelijk deze verkiezing winnen, dan levert dat GFC ook nog een mooi bedrag op. Hij heeft in de loop der jaren al een veelvoud van dat bedrag bespaart door al zijn uren, maar alle beetjes helpen. Zou ik wel leuk vinden. John levert GFC geld op, omdat men op hem stemt.

851x315_stem_ook

Dus ga naar die site en stem HIER!

Themaweek 26: 2016 in 1 week

Suus hartje Manu Chao

Tags

, , ,

Een bezoekje aan het bevrijdingsfestival in mei doen we al jaren. Maar dit jaar was er de afsluiter: Manu Chao. En laat mijn dochter die avond ineens een grote fan worden…

Dat ze het vol zou houden wist ik wel. Ze lijkt op haar vader, uren later naar bed is geen probleem. Maar of ze anderhalf uur zou luisteren, ik was er bang voor. Ze had al gespeeld, in de zweefmolen gezeten, een suikerspin gehad, nu was het haar beurt om aan te passen.

Het liep anders. Ze vond het mooi. Erg mooi. Ze deed mee. Vol enthousiasme. We hadden een mooie plek in het midden van het veld, redelijk zicht op het podium. Er stond een hek, waar ik achter stond. Zij kon er bovenop zitten, zo nu en dan even staan. En ze vond het geweldig. Ook al kende ze niets, ze danste, ze sprong en ze zong zelfs mee.

Nu is de muziek van Manu Chao natuurlijk ook erg aanstekelijk, zitten er vele momenten in dat ‘whoohoho’ en ‘yoyoyo’ meegeschreeuwd kunnen worden, maar zelfs ‘por la carretera’ klonk uit haar keel. Zo halverwege het concert hing ze tegen me aan, ze draaide iets en fluisterde in mijn oor dat we echt familie waren. Net als opa, ook al is die overleden. Even later staat ze weer op en zingt weer mee. Ik voel me gelukkig, trots, vol liefde, wat kun je nog meer wensen als vader? Zonder probleem doet ze mee tot kwart over elf de laatste toegift ook is afgelopen.

Een dag later wil ze de CD van haar vader lenen. Want K3 is dan wel leuk, maar Manu Chao is nu echt haar favoriete muziek.

Themaweek 26: 2016 in 1 week

Sorry FC Twente Fans

Tags

, ,

Het best bezochte blogje uit 2016 is een stukje dat vele discussies opleverde. In juni geschreven over de voetbalclub uit deze streek. Die het dus tegen veler verwachting in toch redde. Al blijven sommige vragen, misschien wel voor eeuwig, onbeantwoord.

Ik heb medelijden met jullie. Een van de ergste emoties in de sport, zoals toen Feyenoord met 10-0 verloor. Jullie kunnen er weinig aan doen. Maar je ziet het voor je ogen gebeuren, je club gaat kapot.

Toch begrijp ik de KNVB en de rechter. Vijf jaar geleden vertrok Jan van Halst. Heel voetballend Nederland had en heeft vertrouwen in hem. Er werden weinig vragen gesteld. Doyen kwam binnen eind 2013. Ook toen een paar kritische vragen, maar uiteindelijk vond een overgrote meerderheid dat jullie toen nog geliefde voorzitter gelijk had, vele clubs deden het, waarom jullie niet?

Ondertussen bleken het allemaal signalen, de club ging in volle vaart naar de kloten. Degradatie dreigt, een faillissement lijkt het logische gevolg. Ik snap dat jullie vechten voor jullie club. Ik vind ook dat de KNVB een heleboel fout doet. Maar zoals ik vele van jullie persoonlijk ken, intelligente wezens, die een goed gesprek kunnen voeren, zie ik de laatste maanden alleen maar blinde clubliefde. Sjaak Swart werd er belachelijk om gemaakt.

Maar wie legt nu even uit hoe het precies zit? Tussen de linies becijferde dat er in 5 jaar tijd bijna 40 miljoen winst werd gemaakt op transfers. Tegelijkertijd beweert Johan Derksen dat de voormalige directie liefst 21 miljoen in de club stak. Dan is er dus ergens een miljoen of 60 verdwenen. Dat zijn niet de transfers van Corona en Tadic. Dat is niet het salaris van Engelaar, toen hij nog even een paar keer mocht invallen. Dat verklaart niet waarom Doyen nu nog steeds meer dan 8 miljoen claimt. De hypotheek van 34 miljoen op het stadion drukt zwaar, maar is met de goede bezetting van de tribunes nog te overzien.

Het geloof van de rest van Nederland is weg. Ook bij mij. Er klopt te veel niet. De drie lijken uit de kast in het laatste half jaar zijn niet de laatsten. Kan niet. Ook de huidige directie probeert wat het kan om eredivisie te blijven spelen. Een argument tegen degradatie is dat daar geen rekening mee gehouden was. Dat is dus ook slechte bedrijfsvoering van de club, als je vlak voor de winterstop op een nacompetitieplek staat en je sterspeler dreigt te vertrekken, dan is degradatie op sportieve gronden een reële optie. Dan neem je die optie mee in de onderhandelingen.

De straf zou te zwaar zijn, de consequentie moet je meenemen, ‘dat doet een goede rechter’. Dus als papa te veel gedronken heeft, een ongeluk veroorzaakt, is een geldboete voldoende straf, want anders raakt hij zijn baan kwijt, hebben zijn kinderen minder te eten? Is dat wat jullie bedoelen?

Jullie fans stellen slachtoffer te zijn van twee megalomanen. Maar jullie stonden wel te juichen toen zij jullie groter maakten dan eigenlijk mogelijk was. Jullie grepen niet in toen de signalen er steeds duidelijker kwamen. Jullie vinden dat je recht hebt op eredivisie, maar denken ze dat in Doetinchem en Venlo ook niet? Of in Leeuwarden en Breda? Dat terwijl jullie al een halve eeuw door staatssteun bij elkaar gehouden worden.

Een stapje terug is een gunst. Net als RBC naar de vijfde klasse is ook een mogelijkheid. Er is geen automatisch recht op voetbal op het hoogste niveau. Ook grotere clubs als Juventus, Milan, Rangers en Marseille kregen terechte straffen. Zij kwamen er ook weer bovenop. Misschien jullie ook wel. Succes.

Themaweek 26: 2016 in 1 week

Bert Klunder was een held

Tags

,

Het best bezochte blogje van de afgelopen jaren is al heel lang de 12 vreemde websites, blijkbaar staat die hoog bij Google. Dit jaar kwam daar een onverwacht blogje bij. Bert Klunder. Bij leven een cultheld, beperkt publiek, maar jaren na zijn dood, jaren na mijn blog over hem ook, ineens dit jaar velen die hem zoeken. En dan kom je blijkbaar bij mij terecht.

Gerbie kijkt YouTube 093

Bert Klunder was een genie. Ik las zijn boek en keek naar de schitterende serie Mannen voor vrouwen.

Onlangs trof ik via Facebook onderstaand filmpje. Hij legt in het kort even uit hoe vrouwen zijn. Erg leerzaam:

Helaas een veel te vroeg overleden genie. In de Volkskrant stond volgend In Memoriam, Vincent Bijlo schreef ook over Bert Klunder. Een van de laatse columns van Bert. Bij het onthullen van zijn gedenkteken, zong Angela Groothuizen het mooie ‘Bier en bitterballen’.

Themaweek 26: 2016 in 1 week