Bill Bryson – Het lichaam

Tags

, , , , ,

Bill Bryson – Het lichaam

Bryson leerde me kijken, schreef ik over zijn reisboeken. En ik was al een observator, genoot van het gewone soms meer dan van het bijzondere. Bryson reisde rond en liet zien dat er heel veel bijzonder is, maar dat we het vaak niet zien.

Toen hij uit gereisd was, schreef hij nog steeds boeken, met ‘A small history of nearly everything’ zonder twijfel als hoogtepunt. Zijn laatste uitgave gaat dus over ons lichaam. En daarvoor zie ik hem zitten op zijn zolderkamertje, eerst maanden lang allerlei boeken lezen, dan een plan maken, een eerste concept, een opzet. Nieuwe bijbehorende literatuur vinden, contacten leggen met experts over de hele wereld, op pad, interviews, tips voor onontdekte literatuur krijgen en ook dat weer lezen. Dan de computer opstarten, schrijven, schrijven, schrijven. Een paar maanden later ligt er een eerste versie van een paar duizend bladzijden, dan moet er geschrapt worden. De tweede versie wordt aan iemand voorgelegd, er volgt een derde versie. Uiteindelijk verscheen een paar maanden geleden de definitieve versie.

En die definitieve versie heeft alles wat een goed boek moet hebben. Nuttige, interessante informatie, passende anekdotes, citaten van de leidende experts, iets anders dan de bekendste overigens, maar boven alles een leesbaar verhaal, met een typisch Bryson sausje er overheen. Na dit boek ben ik er van overtuigd dat Bryson over elk mogelijk onderwerp een dik maar boeiend verhaal kan schrijven, daag hem maar uit.

Het aantal keren dat bekende vooroordelen ontkracht wordt, is bijna niet te tellen (ik heb niet geturfd). Het aantal ‘echt?’-momenten in elk hoofdstuk is verbazingwekkend. En misschien nog wel verrassender: er is zo veel nog niet bekend. Waar alles onderzocht lijkt, de wetenschap al eeuwen gigantische vorderingen maakt, komt Bryson elk hoofdstuk wel een keer met de opmerking dat we het eigenlijk niet weten. Eigenlijk dekt hij zichzelf in. Over een eeuw staat dit boek ongetwijfeld nog in (digitale) bibliotheken over de hele wereld, maar zal veel informatie ook weer achterhaald blijken. We zijn niet zo slim en ontwikkeld als menigeen denkt dat we zijn.

Doktoren hebben minder betekend voor de vooruitgang van de medische wetenschap dan algemene hygiënische verbetering. De levensduur van de mens kan nog flink groeien, maar gaat de kwaliteit van het leven ook mee? Stukje bij beetje neemt Bryson weer mee aan zijn hand, door de verschillende delen van ons lichaam. En daarmee schrijft hij een naslagwerk dat te lezen is als boek. Een vertelling waarin je op een willekeurig punt kunt beginnen te lezen. De ondertitel ‘een reisgids’ is een verwijzing naar zijn oeuvre, maar misschien ook wel letterlijk. De reis door het lichaam. En eigenlijk is dat mijn enige kritiekpunt: ik vind zijn reisboeken boeiender, interessanter, humoristischer.

Citaat: “Als je nagaat hoe uitvoerig de hersenen zijn bestudeerd en gedurende welke lange tijd, is het wel opmerkelijk hoe weinig we weten over de elementaire zaken of hoe weinig algemene overeenstemming daarover bestaat. Wat is bewustzijn precies? Of wat is een gedachte eigenlijk? Het is niet iets wat je in een potje kunt stoppen of op een objectglaasje van een microscoop kunt smeren, maar toch is een gedachte onbetwistbaar echt. Denken is het meest vitale en wonderbaarlijke talent, maar in een diepgaande fysiologische zin weten we niet echt wat denken is.” (blz. 62/63)

Nummer: 19-058
Titel: Het lichaam (The Body)
Ondertitel: Een reisgids (A guide for occupants)
Auteur: Bill Bryson
Taal: Nederlands (Engels)
Jaar: 2019
# Pagina’s: 447 (13080)
Categorie: Non fictie
ISBN: 978-90-450-4002-8

Meer:
The life and times of the Thunderbold Kid
Notes from a big country
A short history of nearly everything
African diary
A walk in the woods
Made in America
Down under
Notes from a small island
The lost continent
At home
One summer America 1927

46 – U2 – Bad

Tags

, ,

Nummer 46
Artiest U2
Titel Bad
Jaar 1984
Wikipedia Bad
Website U2
Tekst Genius

Het is vreemd om de band die ik jaren fanatiek volgde niet hoger dan 46 te zien. Toch klopt het. U2 is de band van het album, van de concerten, van de sfeer. Minder pieken en dalen, wel veel en vaak hoge kwaliteit. Het is ook niet moeilijk om te kiezen, Bad was al vanaf het begin mijn favoriete nummer van The Unforgettable Fire. Pas later volgde de epische performance op Live Aid, daarna de vaste afsluiter om 1.52 uur bij de Zon, voordat we om 2 uur weer huiswaarts keerden.

Over Bad gaan meerdere theorieën over het www. Er zal er vast een kloppen. Muzikaal is het niet eens het hoogtepunt, maar de combinatie van de indrukwekkende optredens, de instrumentale delen, de tekst die best diep zou kunnen zijn, maar vooral de sfeer dat het nummer uitademde, was onweerstaanbaar. Heel, heel vaak, zette ik de naald op het stuk vinyl.

Was ik een echte fan? Ik kocht de single én de maxisingle van Sunday, Bloody Sunday, niet eens mijn favoriete nummer, omdat er op b-kant nieuwe nummers stonden. Ik lag in de kou te wachten voor de VVV van Enschede om kaarten te krijgen voor het concert in de Kuip. Ik ging op vakantie in Engeland op zoek naar unieke uitgaven, die in Nederland misschien niet beschikbaar waren. Ik denk wel dat ik een echte fan was.

Bleef ik een fan? Nee. De eerste keer dat ik de band zag, in Münster, nog voor hun grote doorbraak, vond ik het geweldig. Na het Kuipconcert in 1988 werd ik minder fanatiek. Het was te groots, te bombastisch, te veel op de automatische piloot. Pink Floyd paste in de Kuip, U2 zag ik het liefst in een kleinere setting.

In de jaren negentig haakte ik helemaal af. Ik kocht de albums niet meer, kende de nummers niet meer, totdat Apple besloot om een heel album zo maar op mijn telefoon te zetten.

Maar de herinnering blijft. Die prachtige reeks Boy, October, War en T.U.F., slechts onderbroken door een livealbum. Precies wat een opgroeiende tiener nodig had. Mijn muziek. Mijn favoriete band.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Nobelprijs voor de vrede voor Abiy Ahmed

Tags

, , ,

Een paar weken geleden liep ik er zelf, morgen krijgt de Ethiopische premier er de Nobelprijs voor de vrede, het gemeentehuis van Oslo:

Natuurlijk is hij ook te vinden aan de overkant van de straat, in het museum van de Nobelvredesprijs. Indrukwekkende tentoonstelling, met vele legendarische winnaars:

Alle winnaars: Wikipedia

Over de prijs van 2019: RTL

Over Abiy Ahmed: Unesco

Laat eens wat van je horen (109-111)

Tags

, ,

Citaten uit kranten en tijdschriften die ik de afgelopen jaren de moeite vond.

109:

Bij Ajax had ik ooit geen fitte rechtsback meer. Vroeg ik aan de spelers: oké jongens, wie wil er vandaag rechtsback? Shota Arvelardze stak gelijk zijn vinger op. ‘Ik, trainer. Rechtsback is het makkelijkste wat er is, want als je het niet meer weet, speel je gewoon terug naar de keeper. Die staat altijd vrij.’ Originele gedachte vond ik. Daar hou ik van.

Co Adriaanse, AD, februari 2016

110:

Ik zou het kunnen hebben over het feit dat dit soort dingen overal gebeuren, dat racisme een onderdeel is van elke samenleving en dus van elk voetbalstadion, en dan zou ik me kunnen afvragen waarom het dan nooit bij het handbal gebeurt, of bij het zwemmen, en daarop aansluitend zou ik het erover kunnen hebben dat dit soort incidenten misschien net wat vaker voorkomt op plekken en in periodes waarin politiek leiderschap vooral uit een terugtrekkende beweging bestaat, waar een vergadering van anti-racismedemonstranten eerst wordt belaagd door hooligans en halvezolen en vervolgens op geen enkele manier wordt gesteund of beschermd door de premier, een land waar eerst jarenlang onbeperkt verbaal vuilnis is gestort en dat dan verbaasd is dat er af en toe een giftige bel uit het moeras opstijgt.

Frank Heinen, HP de Tijd, 18-11-2019

111:

Nog een opmerkelijk Engels voorbeeld is het verhaal van de trainer van Queens Park Rangers die na een wedstrijd zag dat hij 72 oproepen van de eigenaar had gemist. Zittend voor de televisie in Kuala Lumpur had de Italiaan Flavio Briatore zich zo opgewonden over het spel van QPR dat hij meende te moeten ingrijpen.

VK, 10 januari 2015

47 – Crosby, Stills, Nash & Young – Almost cut my hair

Tags

, , ,

Nummer 47
Artiest Crosby, Stills, Nash & Young
Titel Almost cuy my hair
Jaar 1970
Wikipedia Almost cut my hair
Website CSNY
Tekst Genius

Twee weken oud was ik, toen de heren dit nummer opnamen. Een nummer dat het symbool werd van een hele generatie. De generatie van mijn ouders, al waren die wat traditioneler. Maar de hippies lieten hun haar groeien, om de generatie ervoor te ergeren. Dat lukte. Sterker nog, het werkte zo goed, dat een hele generatie hun haar lang droeg. Er zijn wetenschappelijke studies geschreven over het lange haar van The Beatles, over de vrije Ajacieden die op het vliegveld van een Oostblokland vastzaten, vanwege hun lange haar. Maar de echte hippies leefden natuurlijk in Californië. Vier van hen, muzikanten, kwamen samen en produceerden een van de beste albums in de muziekgeschiedenis. Vele mooie klassieke nummers, maar geen zo bepalend als dit nummer.

Almost cut my hair
It happened just the other day

Hoe kan Bob Dylan de Nobelprijs voor de literatuur krijgen, terwijl deze regels niet van hem zijn. Dit is poëzie met een hoofdletter P. Dit is veel meer dan ‘een liedje’. Zelfs een kwart eeuw later, toen ik het ontdekte, was het actueel. De strijd tussen de generaties is van alle tijden, de symboliek werd nooit meer zo mooi beschreven. En binnenkort is het een halve eeuw oud, ongetwijfeld zal iemand bezig zijn met een documentaire over dit nummer. Ik ga zeker kijken.

David Crosby is zeker niet mijn favoriete muzikant uit deze vier muzikale helden, maar hij schreef wel de mooiste regels.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Tomas Ross – De zesde mei

Tags

, , , , , , ,

Tomas Ross – De zesde mei

Het is een bekend en logisch trucje, dat Ross elke keer uithaalt. Hij leest zich goed in, spreekt wat contacten en bedenkt een verhaal wat waar zou kunnen zijn. Maar hij schrijft fictie, dus hoeft hij niet in een rechtbank te verantwoorden wat hij niet hard kan maken. Hij zou dus een goede schrijver kunnen zijn, hij zou ook een populist kunnen zijn, op zoek naar de complottheorie. Hij is een gewaardeerd thrillerschrijver die zijn inspiratie haalt uit de realiteit.

Dat maakt hem, in mijn ogen, een stukje interessanter dan menig thrillerschrijver die volgens een bepaald concept werkt, die altijd vergelijkbare boeken schrijft, omdat dat werkt. En de ene keer lees ik het boek en denk ik dat zijn theorie zou kunnen kloppen. Soms trek ik ook de conclusie dat hij begonnen is aan een onderwerp, maar geen realistische hypothese heeft kunnen vinden, maar te veel tijd kwijt was om nog te stoppen.

De zesde mei is natuurlijk de dag dat Pim Fortuyn werd vermoord. Vele complotdenkers denken dat niet Volkert van der Graaf (iedereen kent ondertussen zijn achternaam) de Lonesome Wolf was die hij werd, maar dat er een hele groep achter zat, die samen de moord hebben voorbereid. Vele LPF-aanhangers (tegenwoordig PVV’ers of FVD’ers) willen dat graag geloven. Zeker ook omdat het de heersende politici niet slecht uitkwam dat de buitenstaander die premier zou worden werd vermoord. De geheime dienst zou dan ook bewust niet hebben ingegrepen.

Ross schrijft het verhaal bij die theorie, geen slecht verhaal, maar ook niet een heel aannemelijke. Dat is meteen de valkuil. Het onderwerp leeft, de thriller moet af, de uitgever jaagt, het boek moet de winkel in. En dan wordt het verhaal te eendimensionaal, te voorspelbaar. Je weet waar het naar toe moet. En je snapt ook dat de doofpot belangrijk is. Dus waar het plot in vele thrillers belangrijk is, bepalend ook, bloedt dit boek dood. Jammer, had meer ingezeten.

Citaat: “Ik heb begrepen dat de heer Fortuyn weliswaar in het openbaar weigert zich te laten beveiligen maar toch ook dat hij in eigen persoon bij BiZa is geweest met een verzoek tot persoonsbeveiliging. Dat impliceert dan toch dat er bedreigingen moeten zijn?” (p.225)

Nummer: 19-038
Titel: De zesde mei
Auteur: Tomas Ross
Taal: Nederlands
Jaar: 2003
# Pagina’s: 296 (8457)
Categorie: Thriller
ISBN: 90-234-1142-0

Meer:
Bloed aan de paal
De klokkenluider
Take care
Het meisje uit Buenos Aires
De tweede verlosser

46 jaar

Tags

, , , , ,

Goal, December 2014

Zesenveertig jaar geleden trouwden mijn ouders. Ik was er toen nog niet. Mijn vader begon toen net aan het seizoen dat het eerste kampioen zou worden. De zwartwitfoto van drie kwart jaar later is bij velen nog bekend, papa met de bloemen. Bij Glanerbrug pakte GFC het benodigde puntje om de titel te pakken. We speelden nog aan de Deldensestraat, hadden net een jaar eerder een eigen kantine. In Laren gekocht, 8,500 gulden werd binnengehaald via renteloze obligaties.

Daar moeten ze voor het eerst samen een dienst hebben gedraaid. 46 jaar geleden. Ik sta naast Bert Caron in de rij. Vanavond nemen velen afscheid van Ep Vorkink, de rij is lang. Natuurlijk wist ik dat ze lang samen in de kantine stonden, maar het antwoord verrast me toch een beetje. Al langer dan ik zelf leef. Elke maand een maandagavond. Een beetje onhandig antwoord ik dat Bert dan maar een nieuwe partner moet vinden voor de komende 46 jaar.

Vele maandagavonden zaten we in het archief, vooral de laatste jaren voor het eeuwfeest van GFC. En dus zagen we Bert en Ep vaak samen. Ze toonden altijd interesse in waar we mee bezig waren. Soms riepen we hun hulp in. Samen wisten ze veel. Erg veel. Heel erg veel. Soms te veel. Op zoek naar de naam van een onbekende op een foto waar we iedereen al kenden, klopten we bij de heren aan. Vaak wisten ze het. En kwam er ook een verhaal bij over die persoon. En dan nog een verhaal over iemand anders op dezelfde foto. En dan een verhaal over de broer van degene en voor je je het wist was het half elf en hadden we de halve avond gebruikt voor een enkele foto.

Een gezellige avond, maar niet een avond waarop we hard opgeschoten waren. Als archiefcommissie trapten we er een aantal keer in. Daarna bepaalden we wel eens de tactiek aan het begin van de avond. Staan Bert en Ep er, dan sparen we de vragen op voor het laatste half uur. Op een avond met een andere kantinedienst, probeerden we dan weer flink op te schieten, voor te komen op onze eigen planning.

Wat wisten ze ontzettend veel die twee, wat kenden ze veel mensen, hoe mooi en soms onpubliceerbaar de bijbehorende verhalen. Al een tijdje was (en ben nog steeds) ik op zoek naar informatie over de jubileumwedstrijd in 1967. Op ons oude veld speelden de tweede elftallen van Ajax en Go Ahead Eagles tegen elkaar. Noch in Goal, noch in de krant kwam ik opstellingen tegen. Toch moeten er toekomstige toppers hebben gespeeld op ons veld. Ajax stond twee jaar later in de finale van de Europa Cup. Vier jaar later wonnen ze ‘m. Zouden Neeskens, Rep en Hulshoff bij ons hebben gevoetbald? Ineens lees ik ergens dat de wedstrijd onder leiding stond van Ep Vorkink. Die kon ons vast verder helpen.

Mis. Over vele Goorsen kon Ep een reeks anekdotes oplepelen, maar van de spelers van die wedstrijd wist hij er geen een meer. Net zoals hij geen idee had dat er naast hem in de Meidoornstraat een wietplantage zat. We plaagden hem er mee. “ie hebt vast een deel metekreeg’n, anders ha’j t wa eweten” of “kiek maar eens noar oene stroomrekkening”. Ook in het zwembad bleek Ep vaak beter geïnformeerd en sneller dan Goors Nieuws.

Bert zal stoppen met kantinedienst. “Dat moet de jeugd maar doen nu”, zegt hij tegen mij. Ik snap hem. Maar ik heb diepe bewondering voor het tweetal. Naast de maandelijkse kantinediensten deden ze zo veel meer voor GFC. Echte GFC-ers met een clubhart. Een van die twee is gestopt met kloppen. Zoals dat gaat in het leven. Ik hoop de ander nog jaren tegen te komen op het veld. En wie weet staat er een nieuw duo op dat tot 2061 de kantinediensten op maandagavond gaat invullen. Zoals dat loopt bij je clubje. Je helpt een keer, je helpt elke maand en ineens ben je 46 jaar ouder geworden.

Meer dan een scheve toren

Tags

, , ,

Pisa is een mooie stad, al zullen vele toeristen dat nooit weten. Als ze de beroemde toren maar zien. Keith Haring heeft zijn eigen Piazza gekregen daar, nadat hij deze muur schilderde in de van hem bekende stijl.

Blijkbaar was het vrij simpel, het lettertype dat Keith Haring gebruikt. In no time vier goede reacties, via Twitter (Darch), Facebook (Luuk) en hier op mijn blog (Margreet). De snelste reageerder was Koen, die dus zijn derde virtuele veer verdient. Hij klimt daardoor naar het podium van de eeuwigdurende, nooiteindigende stand.

De eeuwigdurende stand na zesendertig prijsvragen:

Esther 3,5 virtuele veer
Bas 3 virtuele veer
Koen Schyvens 3 virtuele veer
Bas de Jong 2,8 virtuele veer
Dinand 2 virtuele veer
Berry 1,9 virtuele veer
Peter 1,5 virtuele veer
Vincent 1,5 virtuele veer
Darch 1 virtuele veer
Harmen 1 virtuele veer
Mark 1 virtuele veer
Massi 1 virtuele veer
Niels Honderd 1 virtuele veer
Steven de Vries 1 virtuele veer
Zuster Klivia 1 virtuele veer
Aschwin 0,5 virtuele veer
Marion 0,3 virtuele veer
Bert 0,1 virtuele veer

48 – Carter USM – Prince in a pauper’s grave

Tags

, ,

Nummer 48
Artiest Carter the Unstoppable Sex Machine
Titel Prince in a Pauper’s Grave
Jaar 1990
Wikipedia 30 Something
Website Facebook
Tekst Genius

Vier regels zijn genoeg om een klassieker te worden:

In a bar Johnny drinks
Johnny drinks Johnny Walker
‘til he runs up a bill
that the pope couldn’t pay

Ik was om. De bandnaam was al bijzonder, ik twijfelde of ik ze live moest gaan zien. Had weinig geld, student zonder vaste bijbaan, kende eigenlijk nauwelijks iets, dus liet ik het langs gaan. Domme keus. Toen ik dit nummer hoorde, wist ik dat. Prince in a Pauper’s grave werd een klassieker.

Nog steeds moest ik wennen aan de muziekstijl van het duo. Lawaai voor zes, met twee man op het podium. Maar het waren de elektronica die mij tegenstonden. Ik was in de fase terecht gekomen dat ik vond dat muziek met instrumenten gemaakt moest worden, niet met digitale apparaten. Als altijd, als iedereen, was vernieuwing lastig. Pas later besefte ik dat ze voorlopers waren. Dat vele bands in noord-Engeland schatplichtig zijn aan het duo. Ook goede bands.

Maar voor mij hangt het vooral aan die vier regels. Een roman in 20 woorden. Je ziet het beeld, je begrijpt de metafoor. Hele zalen zongen het zonder remming mee. Prachtig nummer. Oeuvrebepalend. Klassieker, of had ik dat woord al gebruikt?

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Irvine Welsh – Reheated cabbage

Tags

, , , , , ,

Irvine Welsh – Reheated cabbage

Al meerdere jaren niet gelezen, Welsh, terwijl ik dat wat ik van hem las juist erg waardeerde. Kan me het verhaal van Trainspotting nauwelijks meer herinneren, wel de sfeer en de indruk dat het boek destijds maakte. Ooit, in de tijd voordat bloggen bestond.

Toen mocht ik in het voorjaar mee op werkweek naar Edinburgh, kun je een betere reden vinden om nog eens een boek van Welsh uit de kast te trekken? Ik niet. Het leek me verstandig om deze titel te lezen. In het vliegtuig naast een studente het boek ‘Porno’ uit mijn rugzak trekken om dan te vertellen dat het Schotse literatuur is, leek mij niet zo’n goed idee.

Al snel zat ik in het eerste verhaal, zonder de achterkant te hebben gelezen was het me even ontschoten dat dit een verhalenbundel was. Al snel zag ik ook weer waarom velen niet zullen kiezen om Welsh in de oorspronkelijke versie te lezen. “Bit it wis her ain fault because she kent that ah wanted tae stey in fir the fitba this Sunday; they hud the Hibs-Hearts game live oan Setanta.” Halverwege de eerste bladzijde concludeerde ik al dat er meer woorden in het dialect instaan dan in het Engels. De tip, ooit voorin een stripboek over Haagse Harry: Hardop lezen. Maar ja, dat doe je dan weer niet in een vol vliegtuig. Zeker niet omdat er nogal veel gevloekt wordt door de verschillende karakters. Lijkt me niet iets om te doen met veel publiek.

Hardop lezen in mijn hoofd dus, ik vermaakte me kostelijk met het eerste verhaal. Want het is erg lastig om je te verheugen op de belangrijkste voetbalwedstrijd van het jaar, maar je vrouw wordt aangereden. Ga je mee naar het ziekenhuis, of ga je toch op zoek naar een scherm waar je de wedstrijd kunt zien. Of kan het allebei? Hilarische conversaties die dan volgen. Ook de twee vrienden die allebei op hetzelfde meisje vallen, of heeft de hoeveelheid drank er mee te maken. Gaat het meisje voor de vriendschap?

Halverwege het boek kwam ik tot de conclusie dat Welsh de genius was die hij in de jaren negentig al leek. Helaas volgde toen een kort verhaal dat niet zo kort was. En ook niet zo heel boeiend. Maar goed, niet alles kan raak zijn. Moet ik binnenkort toch Porno maar eens uit de kast halen. En wel de juiste plek vinden om die te lezen.

Citaat: “Christmas, eh. Some cunts lap it but tae me it’s a load ay shite. Too commercialised. It’s usually just the faimly for us. But ah’ve fuckin moved in wi ma burd Kate, oor first festive season tigether. We hud a big row aboot it n aw; mind you, ye eywis dae at Christmas. Wouldnae be a fuckin Christmas withoot every cunt gittin oan each other’s nerves.” (p.35)

Nummer: 19-029
Titel: Reheated cabbage
Auteur: Irvine Welsh
Taal: Engels (Schots)
Jaar: 2010
# Pagina’s: 275 (6520)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-0-099-50699-7

Meer:
Glue
Acid House
Filth

Voetbal is bijzaak

Tags

, , , , ,

In de Alpen is voetbal geen belangrijke sport. Zeker niet op een dag dat de Tour langs komt. Campers zie je dan overal. Het voetbalveld ligt er maar een beetje bij. Vlak buiten La Condamine-Châtelard zat mijn dag er al op. Prachtige etappe gezien, terug naar de overnachtingsplek. Maar toch even stoppen voor dit beeld.

Van der Meest, ode aan fotograaf Hans van der Meer. Foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Omdat de sport overal ter wereld wordt gespeeld en overal velen plezier bezorgd.

49 – Fatal Flowers – Nowhere to lay my head

Tags

, ,

Nummer 49
Artiest Fatal Flowers
Titel Nowhere to lay my head
Jaar 1986
Wikipedia Fatal Flowers
Website The Fatal Flowers
Tekst Pleasure Ground

Hun eerste volledige Elpee mocht ik lenen van Anke, de kopie op een bandje draaide ik erg vaak. Daarbij kwam op de andere kant een concertopname, dinsdagavond op Hilversum 3 (Vara) opgenomen. Prachtige muziek, live misschien nog wel beter dan van plaat. Younger Days werd een hitje, de volgende platen kocht ik zelf.

En ik zag ze live, een aantal keer, schitterende band. Op de fiets van Hengevelde naar Goor, in mijn eentje door de donkere nacht, oren piepend omdat ik te dicht bij de boxen had gestaan. Maar wat een overweldigende band. De piep verdween pas anderhalve dag later.

De carrière van de band was kort en hevig. Vier gitaristen voor vijf albums, allen indrukwekkend. Maar de man van de band was natuurlijk zanger/gitarist Richard Janssen. Hij bepaalde de sound, dook later op in bands als Shine en Rex, maar zal altijd geassocieerd blijven worden met de Fatal Flowers.

Veel favoriete nummers. Jaren geroepen dat Dear Friends op mijn begrafenis gedraaid mag worden. Younger Days was niet voor niets de titel van de compilatie. Maar ik kies voor Nowhere to lay my head. Zacht, ingehouden begin, dan uitbarsten, raggen, gitaren laten ronken, even weer rustig tussendoor en dan weer los. Mooie afwisseling, prachtig nummer.

Begin dit jaar kwam de band ineens weer bij elkaar voor een korte tour. Het enige concert in de buurt miste ik vanwege andere verplichtingen. Misschien niet eens erg, soms moet je een herinnering mooi houden. Had alleen maar kunnen tegenvallen.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Martin Bril – Route Napoleon

Tags

, , , , ,

Martin Bril – Route Napoleon

Alleen met de trein, geen tas mee. Dun, klein boekje dus, zodat het in de jaszak past. Stond nog wel in mijn kast. Literaire juweeltjes. Te vaak trap ik er in, te vaak zijn het verhalen die elders al eens gepubliceerd zijn. Soms ook niet, dan hoort het juweeltje in de collectie. Ik heb best veel van Bril in de kast staan, maar nog veel meer niet. Hij was al een veelschrijver, na zijn overlijden verschenen nog diverse thematisch bundelingen. Maar de Franse verhalen had ik nog niet, een paar verhalen daaruit als aparte bundeling dus ook niet.

Best leuk om te lezen, maar zeker geen hoogtepunt in zijn oeuvre, daarvoor vond ik zijn columns te goed. Maar zonder twijfel heeft het zijn doel bereikt. Twee keer in de trein had ik wat te lezen, dezelfde avond las ik het boek uit.

Mocht je nog niets over Napoleon weten, dan staat er vast wel wat nieuws in. Mocht je van beschrijvingen houden over gebieden die je al dan niet kent, zeker ook leuk. Maar geef mij maar een column van Bril. Liefst over een plek waar geen beroemdheid ooit was, waar je normaal gesproken zo langs zou lopen.

Citaat: “Een man moet ergens ter wereld komen en het mooiste is een nederige start, een stal bijvoorbeeld – wat dat betreft zat Jezus van Nazareth helemaal goed. Elvis Presley trouwens ook; die kwam in een lullig houten huisje in Tupelo, Mississippi ter wereld. Ook hij kon na zijn geboorte alleen maar hogerop. Napoleon werd geboren in Ajaccio op Corsica, in wat tegenwoordig de Rue Saint-Charles heet, een smalle straat in het oudste deel van de stad, vlak bij de Citadel en de haven.” (p.9)

Nummer: 19-024
Titel: Route Napoleon
Auteur: Martin Bril
Taal: Nederlands
Jaar: 2010
# Pagina’s: 63 (5002)
Categorie: Reizen
ISBN: 978-90-8516-180-6

Meer:
Verzameld werk
Voordewind
De dag van de nieuwe haring
Twee dochters en een reiger
Overal wonen mensen

Oranje in 2020 (deel 4, nov 2019)

Tags

, , , ,

opstelling

Vanavond mag Oranje het EK veiligstellen, tijd om deze serie onder het stof uit te halen.

Half jaartje weggeweest, deze serie. Veel punten behaald in de tussentijd, het EK is dichtbij. Daarbij gaat het diverse clubs Europees ook goed dit seizoen, speelt Jong Oranje leuk mee, ‘we’ mogen weer optimistisch zijn.

De lijst kandidaten is van 76 namen afgelopen maart, teruggebracht naar 55. Over een half jaar moet deze selectie gehalveerd zijn, in Mei 2020 blijven er dan 23 over. Wie maken er het meeste kans?

Nieuwe namen op de lijst zijn Boadu en vooral Stengs, die aan een geweldig seizoen bezig is. Van la Parra en El Ghazi spelen op een hoog niveau sinds de zomer, genoeg om ze een kleine kans te geven.

Als altijd: Praat mee! Discussieer!

Doel
Jasper Cillessen 90
Kenneth Vermeer 70
Marco Bizot 50

Jeroen Zoet 40
Sergio Padt 20
Tim Krul 20
Justin Bijlow 10

Verdediging
Virgil van Dijk 90
Matthijs de Ligt 90
Daley Blind 90
Stefan de Vrij 90
Denzel Dumfries 80
Nathan Aké 70
Patrick van Aanholt 70
Joël Veltman 70

Kenny Tete 30
Hans Hateboer 30
Timothy Fosy-Mensah 20
Daryl Janmaat 10
Rick Karsdorp 10
Terence Kongolo 10
Rick van Drongelen 10
Daley Sinkgraven 10
Bruno Martins Indi 10
Jetro Willems 10

Middenveld
Giorgino Wijnaldum 90
Frenkie de Jong 90
Marten de Roon 80
Davy Pröpper 70
Donny van de Beek 60
Kevin Strootman 40

Tonny Vilhena 40
Mohammed Ihattaren 30
Teun Koopmeiners 20
Ruud Vormer 20
Pablo Rosario 20
Davy Klaassen 20
Guus Til 10
Leroy Fer 10

Aanval
Memphis Depay 90
Steven Bergwijn 80
Quincy Promes 80
Donyell Malen 70
Ryan Babel 60
Luuk de Jong 50

Steven Berghuis 30
Calvin Stengs 30
Wout Weghorst 30
Justin Kluivert 20
Myron Boadu 10
Arnaut Danjuma 10
Anwar el Ghazi 10
Rajiv van la Parra 10
Michel Vlap 10
Klaas Jan Huntelaar 10

Voor de duidelijkheid: Dit is niet mijn persoonlijke voorkeur, maar een inschatting (in percenten) van de kans dat de bewuste speler bij het volgende grote toernooi aanwezig is.

Complex

Tags

, , ,

bron: reuma-alkmaar.nl

Mijn moeder heeft reuma, dus last van haar gewrichten. Ze loopt minder, dus neemt haar gewicht toe: meer last. De reumatoloog wil een nieuwe knie, maar de specialist niet. Medicijnen om de reumapijn te verlichten zijn slecht voor haar weerstand, waardoor een verkoudheidje bij haar een fikse griep is. Gevolg: meer last van haar gewrichten. Enzovoort. Een simpele oplossing bestaat niet. Alles heeft een neveneffect.

Politiek heeft dezelfde complexiteit. Populisten (links en rechts) zijn op zoek naar simpele oplossingen. Die bestaan niet. Minder stikstof is niet dé oplossing, het kan een deel van de oplossing zijn. Grenzen dicht bestaat niet, maar zelfs als het zou lukken, zijn de problemen niet voorbij. Meer geld naar onderwijs is geen oplossing, maar kan wel helpen. Zorg idem. Er zijn meer dan een miljard Chinezen, maar dat ontslaat ons niet van onze verantwoordelijkheid.

Oplossingen voor grote problemen zijn nooit simpel, hebben altijd neveneffecten. Maar dat wil niet zeggen dat we maatregelen maar moeten uitstellen of afstellen. We moeten de wereld netjes afleveren bij onze kinderen. We kunnen niet blijven wachten. We moeten iets doen.

Schreeuwen dat iets geen probleem is, tegen beter weten in, is geen oplossing. Toegeven aan protesterende boeren ook niet. Wachten tot alle andere landen maatregelen hebben genomen is minstens zo fout.

Gerbie vindt iets (deel 7). Een serie waarin ik in precies 212 woorden probeer het nieuws te duiden.

Ian Urbina – De jungle op zee

Tags

, , , , , ,

Ian Urbina – De jungle op zee

Door alle stompzinnigheid, vooral rondom de president, vergeet je snel dat er ook veel goeds uit de Verenigde Staten komt. Onderzoeksjournalistiek bijvoorbeeld is een veld waar het land voorop loopt, ook een aantal kranten (zeker niet alle) zijn de moeite waard. Combineer die twee en je hebt een kwaliteitsgarantie. Ian Urbina is een journalist voor de New York Times. Zijn specialiteit is de zee. Als een van de weinigen weet hij veel van dat deel van de aarde (70% van de oppervlakte) waar wetten niet gelden, waar grenzen vaag zijn, waar van alles gebeurt wat op land niet zou mogen en kunnen. En dus gaat hij geregeld op onderzoek uit en schrijft daarover. Dat is iets anders dan de doorsnee journalist die een middagje ergens observeert en daar een bladzijde in de krant mee weet te vullen. Hij gaat maanden van huis, meereizend met cruiseboten, visserssloepen, drugssmokkelaars en patrouilleboten. Hij spreekt alle partijen, via tolken, in vage kroegen, in donkere havens en aan boord. Hij is soms dagen stil, voordat hij het vertrouwen heeft van een crew, hij moet onderzoeken via slecht bijgehouden archieven, via contactpersonen her en der op de wereld en bevriende journalisten.

En daar komt dan uiteindelijk een verzameling verhalen uit die zo gebundeld kunnen worden, met die zee als gemeenschappelijke factor. Daar waar zowel kruimeldieven als commerciële multinationals de wet breken. Waar personeel wordt uitgebuit, geslagen, gemarteld, vermoord, zonder dat iemand dat ooit ziet. Waar illegaal vis wordt gevangen, waar geloosd wordt zonder einde, waar gevochten wordt zonder dat dat elders gemerkt wordt en waar slavernij niet vreemd is. De mens is het slachtoffer, het milieu nog meer. Maar we weten het niet, want het komt niet in het nieuws, het gebeurt ver van hier, het gaat ons niet aan. Denken we.

Ondertussen verdwijnen er vissoorten en koraalriffen, heerst er een middeleeuws arbeidsregime, vinden er veldslagen plaats en wordt de rand van de legaliteit niet alleen gezocht, maar ook regelmatig overschreden. Wetgeving blijkt soms niet voldoende om misstanden tegen te gaan. Wie is er verantwoordelijk voor de oceaan, kilometers buiten de territoriale wateren? Wie mag en kan een crimineel aanpakken die weet dat hij bijna onaantastbaar is?

Vijftien reportages schreef Urbina, allemaal boeiend van begin tot eind. Ze maken je moedeloos, laten je schrikken, vertellen je dingen waar je geen idee van had en laten je zien dat de mens lang niet altijd zo goed is als je zou hopen. Al zijn er tussen de visserijoorlogen en milieucriminelen ook kleine sprankjes van hoop. De dames van de abortusboot, die goed werk doen voor de kust van landen waar ze een stukje conservatiever zijn. De inventieve oplossingen die gevonden worden voor verlaten booreilanden. De mensen die willen praten, met gevaar voor eigen leven, met Urbina omdat ze hopen op een oplossing.

Tot dit boek had ik nog nooit gehoord van mensen die boten kapen in opdracht van verzekeringsmaatschappijen. Van een duikparadijs op een booreiland. Van boten die van de ene op de andere dag een andere naam en vlag voeren en daardoor bijna niet meer te volgen zijn. Ik wist wel dat er meerdere organisaties zijn die deze misstanden aan willen pakken, maar niet dat ze soms maanden vissers achtervolgen om ze dwars te zitten. Ik wist dat er slechte arbeidsomstandigheden bestaan op vissersboten, niet dat werknemers als slaven worden verhandeld, vast worden gebonden op dek of maanden op zee worden gehouden, zodat ze niet kunnen ontsnappen.

De zee is en blijft een boeiend onderwerp. Soms denken we wel eens dat we als mensheid alles al weten en kennen, maar het grootste deel van onze aardbol is bedekt met water. En wat daar allemaal gebeurt, is voor de meesten van ons totaal onbekend. Goed dat er journalisten zijn als Urbina om ons daar over te vertellen. En hij vertelt niet alleen over, hij doet er grondig onderzoek naar.

Citaat: “Het misdadigste van afvallozing in de oceaan is echter dat het nauwelijks als een misdaad wordt beschouwd. Ongelukken zoals olierampen leiden tot veel meer verontwaardiging. Ondanks alle aandacht die aan olielekken wordt besteed, staat het vast dat er veel mee olie met opzet in het water belandt. Onderzoek van de Universiteit van Delaware heeft uitgewezen dat schepen jaarlijks meer dan 300 miljoen liter oliehoudend water en sludge illegaal in de oceaan lozen, dikwijls met gebruikmaking van een magische pijp zoals het door Keays aangetroffen exemplaar. Over drie jaar gerekend is dat meer dan de gecombineerde hoeveelheid olie die vrijkwam bij de BP- en de Exxon Valdez-ramp.” (p.301)

Nummer: 19-054
Titel: De jungle op zee (The outlaw ocean)
Ondertitel: De onbestrafte misdaden tegen mens en milieu op zee
Auteur: Ian Urbina
Taal: Nederlands (Engels)
Jaar: 2019
# Pagina’s: 559 (12258)
Categorie: Onderzoeksjournalistiek
ISBN: 978-90-450-3193-4

Meer:
Wikipedia
The outlaw ocean
Twitter
NY Times