169 – Stranglers – Golden Brown

Tags

, ,

Nummer  169
Artiest  Stranglers
Titel  Golden Brown
Jaar  1981
Wikipedia  Golden Brown
Website  Stranglers information site
Tekst  Genius

Het is een simpel riedeltje, maar je krijgt het niet uit je hoofd. Ik zat nog op de lagere school toen de single uitkwam. Heb het vast gehoord, maar veel indruk maakte het nog niet op de Normaal-fan die ik toen was.

Later, jaren later, had ik door dat The Stranglers een goede band waren. Te veel eer om mezelf fan te noemen, maar ik waardeer vele nummers die ze maakten ten zeerste. Dit nummer natuurlijk het meest. Herkenbaar, onlosmakelijk en verslavend.

Pas nog veel later had ik door waarover het nummer ging. Bewust dubbelzinnig ook nog eens. Mooi. Mijn waardering werd er niet minder door. Klassieker.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify.

Herman Brusselmans – De man die werk vond

Tags

, , , , , ,

15-004Herman Brusselmans – De man die werk vond

In mijn studententijd las ik veel. Erg veel. Achteraf had ik iets meer van het studentenleven moeten genieten. Maar ik leerde wel vele schrijvers kennen die nu nog steeds tot mijn favorieten behoren. Een daarvan was een jonge Vlaamse auteur die zich ‘de Jonge Oppergod van de Vlaamse letteren’ noemde. Om een of andere vreemde reden had ik in mijn hoofd dat hij Brusselsemans heette. Zijn debuut las ik, maar zijn eerste romans daarna waren de echte klassiekers.

Sindsdien las ik ruim de helft van zijn boeken. Dat is een behoorlijke prestatie, aangezien Brusselmans gemiddeld twee boeken per jaar schrijft. Tientallen staan er in de boekenkast ondertussen. Bijna allemaal gelezen. De Belg verstaat de kunst van de zelfspot als geen ander, maar bovenal lukt het hem om een serieus gesprek te voeren en daar dan de grootst mogelijke onzin te vertellen zonder van gezichtsuitdrukking te wisselen. Ook meerdere van zijn boeken kunnen dat. Lees je slapstick of zit er een serieuze ondertoon in?

In het herleesjaar koos ik bewust voor dit boek. Zijn tweede boek, zijn doorbraak. De man die werk vond gaat over Louis Tinner. Bibliothecaris in een bedrijfsbibliotheek (ministerie?), gevestigd in de kelder van een gigantisch kantoorgebouw. Ik weet de verbazing nog toen ik meer dan een kwart eeuw geleden over Tinner las. Een hele dag niets doen, mensen afsnauwen, spugen in de boeken, telefoon niet beantwoorden, afspraken niet nakomen, hier werd iemand beschreven waarvan ik niet wist dat zo iemand bestond. Met mijn nette, beschermde opvoeding, was dit een schok. En natuurlijk had ik wel door dat dit een fictief figuur was, dat ik Tinner niet op straat tegen zou komen, maar ik ontdekte ook de geest van een rebelse schrijver. De beste jeugdboeken die ik had gelezen tot dan waren realistische verhalen, waarin ik me kon inleven. Veel tweedewereldoorlogliteratuur. Spannende boeken. Mijn boekenlijst was niet moeilijk, maar zeker ook niet bijzonder. En dan nu Brusselmans.

Bij herlezing voel ik me weer achttien jaar. Tinner heeft humor, al ziet zijn omgeving dat niet echt. Bier drinken tijdens het werk, bladzijden scheuren uit boeken, hij blijft me verbazen. Maar leuker is vooral de reactie van anderen te lezen. Hoe ga je om met die nukkige vreemde kluizenaar in de kelder? Wat doe je als manager met iemand die elk verzoek negeert? Hoe denkt de doorsnee bezoeker over hem?

Ook na een kwart eeuw blijft het boek rechtovereind. Een klassieker. Met veel plezier las ik duizenden bladzijden van Brusselmans, maar dit dunne boekje is eigenlijk genoeg om hem te leren kennen. Hoe vervelend het ook is voor de auteur, boek twee was het hoogtepunt, nummer drie tot en met zestig zijn naspel. En ook daar zitten pareltjes tussen, maar overtreffen is niet meer mogelijk.

Beschrijf hoe iemand zichzelf als taak heeft opgelegd om het zesde en zevende boek in een stapel om te wisselen en als dat misgaat een van de boeken de schuld weet te geven en je hebt mij te pakken. Dan ben je een grote. Brusselmans is zo’n grote.

Citaat: “Het rook nog steeds niet zo prettig in de bibliotheek. De geur was afkomstig van de moedeloosheid welke van de boeken droop. Op den duur gaat van ongelezen boeken wel eens moedeloosheid druipen, en zoals algemeen bekend is de geur van moedeloosheid niet erg zinnenprikkelend. Ongelezen boeken ruiken naar verveling en nutteloze schrijverslevens.” (p.86)

Nummer: 15-004
Titel: De man die werk vond
Auteur: Herman Brusselmans
Taal: Nederlands (Vlaams)
Jaar: 1985
# Pagina’s: 127 (590)
Categorie: Literatuur
ISBN: 90-5333-757-1

Meer:
Wikipedia
Brusselmans.com
Brusselmans.be
Scholieren.com

Ook gelezen door Gerbie:
Danny (Muggepuut-omnibus)
Guggenheimer wast witter
Vergeef mij de liefde
De dollartekens in de ogen van moeder Theresa
Wie is Herman Brusselmans en waarom?
In de knoei
Pitface
Bloemen op mijn graf
Patient HB

Sportgala 2026

Tags

, , , , ,

Jaap Eden AwardOp het podium refereert Anwar El Ghazi in zijn dankwoord aan Robben, Gullit en Abe Lenstra, hij is de vierde voetballer die wordt gekozen tot voetballer van het jaar. Guitig kijkt hij naar de camera en maakt een geintje dat het ook eigenlijk niet anders kon na zijn hattrick in de finale van het WK te Sydney. Ver van het podium zitten in de hoek, buiten het zicht van de camera twee wat oudere sporters met elkaar te praten.

  • Eergisteren. Van Basten kon niet. Er was een plek vrijgekomen. Jij?
  • Gisteren pas. Ik had de indruk dat ze al velen hadden gebeld. Ach, ik had nog wel wat vrije tijd.

De sporters zoeken naar aanwijzingen. Ze herkennen elkaar niet, maar willen het niet toegeven.

    • 2003. Alles zat mee. Voor ik het wist stond ik in de finale. Alleen meedoen was al mooi, ik had geen schijn van kans. Ik was nog nooit verder gekomen dan de eerste ronde. Het jaar er op haalde ik de derde ronde nog, maar blessures bepaalden de rest van mijn carriere. Nummer 14 was ik ooit. Net als hij.

Ze lachen allebei, omdat die kale naar het podium wijst waar Cruijff weer eens staat te orakelen.

    • Die werd ook nog nooit gekozen trouwens. Ik verloor van Wennemars in mijn beste jaar. Van schaatsers win je het nooit in dit stomme land. Zelfs nu. Wij zitten hier achterin de zaal, terwijl zij de beste tafel hebben.

Hij heeft gelijk. Vooraan zitten Schenk, Kramer, Wust, Wennemars en Van Benthem glunderend te kijken. Vijfenzeventig jaar sportman van het jaar in Nederland, van Abe Lenstra tot Anwar El Ghazi, maar vooral veel zwemmers en schaatsers.

    • Jij dan?
    • Elf jaar geleden pas. Ik had een maand dat alles lukte. Ik hoefde de zestien maar in te lopen en de bal viel voor mijn voeten. En elke bal vloog er in. Ik werd vergeleken met Messi en Ronaldo. Sloeg natuurlijk nergens op, ik was maar een simpele spits die er in de Bundesliga een paar inschoot.
    • Heb je nog in Oranje gespeeld dan?
    • Twee keer ingevallen. Hiddink was toen voor de tweede keer bondscoach. Die had geen idee meer wat hij moest. Die verloor toen vaker dan hij won en haalde met mazzel het EK. Toen was ik al weer uit beeld. Ook in Duitsland scoorde ik steeds minder. Kwam ik weer op de bank terecht.
    • Spijt?
    • Nee. Ajax had me leuk geleken. De clubs waren al rond, maar te laat om nog door te geven aan de KNVB. Maandenlang hebben ze me gepest omdat ik zei dat ik als kind al in een Ajax-pyama sliep. Jij?
    • Nee. Ik ben even de weg kwijt geweest toen ik doorhad dat ik nooit meer de finale van een Grand Slam zou halen. Zelfs een gewoon ATP-toernooi was al lastig. Ik won er twee. Tegen Kafelnikov, die had al Olympisch goud, de tweede tegen Gonzalez, die pakte de Spelen daarna een medaille. Grappig toeval. Speel je nog?
    • Gewoon op zondagochtend met wat vrienden. Paar balletjes er in trappen en vooral veel bier na de wedstrijd. Jij?
    • Nee. Al jaren geen racket meer in handen gehad.

De jongste kijkt een keer naar het podium waar Marco Borsato doet alsof hij heel erg live aan het zingen is en weet wie de tennisser is. Maar hoe heet hij ook al weer? Wat zou hij nu doen? Zou hij het durven vragen?

    • Biertje nog?
    • Laten we maar doen. Het is gratis. Normaal moet ik daar eerst een groep zakenlieden een clinic voor geven. En die clinics zijn steeds schaarser, nu niemand me meer kent. Vond het al gek dat ze me belden, dat ze mijn nummer vonden.

Weer lachen ze allebei. De ander herinnerde zich de verhalen over mobieltjes in grachten en veel drank. Ze bestellen wat biertjes en kijken naar het podium. De jongste fantaseert dat hij er bij had kunnen staan. Een handjevol spelers dat daar staat, kent hij nog van die ene week bij Oranje. Aanvoerder Clasie en zijn vast compaan Klaassen. Zouden ze hem nog kennen? Hij zit te ver van het podium, ze zien hem niet eens. Nog een paar maanden en zijn vriendenteam wordt weer kampioen. Net als vorig seizoen. Op de platte wagen door het dorp. Ook mooi.

Nu is hij echt de snelste

Tags

, , , , , ,

In de vorige ronde ging de virtuele veer aan zijn neus voorbij. Deze keer was hij echt de snelste. Vroeg opstaan loont, ook op dit blog. Dus niet Berry, die op Facebook als eerste het goede antwoord gaf en daarmee volgens Frank een virtuele veer won, maar Bas de Jong wint de 32e ronde van de eeuwigdurende onregelmatig terugkerende nutteloze prijsvraag van dit blog.

SAM_5631

Natuurlijk is dit James Joyce, midden in Dublin. Bas nadert de top van de ranglijst, is de andere Bas nu al gepasseerd en kan de lijstaanvoerster sinds lange tijd in de volgende ronde passeren. Of let Esther nu weer beter op, nu haar positie wordt aangevallen?

De eeuwigdurende stand na tweeëndertig prijsvragen:

Esther 3,5 virtuele veer
Bas de Jong 2,8 virtuele veer
Bas 2,5 virtuele veer
Dinand 2 virtuele veer
Berry 1,9 virtuele veer
Peter 1,5 virtuele veer
Vincent 1,5 virtuele veer
Darch 1 virtuele veer
Harmen 1 virtuele veer
Koen Schyvens 1 virtuele veer
Mark 1 virtuele veer
Massi 1 virtuele veer
Steven de Vries 1 virtuele veer
Zuster Klivia 1 virtuele veer
Aschwin 0,5 virtuele veer
Marion 0,3 virtuele veer
Bert 0,1 virtuele veer

170 – Kristin Hersh – Your ghost

Tags

, , ,

Nummer  170
Artiest  Kristin Hersh
Titel  Your ghost
Jaar  1994
Wikipedia  Your ghost
Website  Official site
Tekst  Lyricsmode

Begin jaren negentig was R.E.M. een van mijn favoriete bands. Ik had ze live gezien op Pinkpop, ze braken wereldwijd door, mochten Unplugged bij de enige muziekzender spelen. Toen zanger Michael Stipe de producer bleek te zijn van het solodebuut van Kristin Hersh, wilde ik dit natuurlijk ook horen. Ik had wel eens gehoord van the Throwing Muses, haar band, maar kende er niet echt iets van.

Op de eerste single van Hips and Makers zong de producer ook nog eens mee op de achtergrond. Prachtig.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik daarna eigenlijk nooit meer heb gezocht of geluisterd naar iets anders van Kristin Hersh. Een one-hit wonder in deze lijst dus.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify.

George Orwell – Nineteen eighty-four

Tags

, , , , , ,

15-003George Orwell – Nineteen eighty-four

Steeds vaker heb ik de laatste jaren aan dit boek gedacht. Alsof Orwell geen waarschuwing heeft geschreven vlak na de tweede wereldoorlog maar een aanbeveling. Alsof Big Brother niet stond voor een almachtige overheid die gevaarlijk was voor zijn eigen bevolking, maar als een ideaalbeeld hoe je een maatschappij moet inrichten. Zo lang ik me kan herinneren heb ik het boek aanbevolen als een van de weinige scifi boeken dat wel de moeite waard is. Het genre boeit me niets, maar dit is een klassieker.

Herlezen dus, zoals ik dat dit jaar vaak wil gaan doen. Een jaar of dertig geleden las ik het boek voor het eerst. Gewoon, voor de boekenlijst. Maar met plezier, omdat ik toen al besefte dat dit een bijzonder boek was. Het was het jaar waarover het boek ging. Lang niet alles is uitgekomen, maar als ik nu dertig jaar later naar de wereld kijk, was het beeld dat Orwell schiep niet slechts een goede voorspelling, maar een extreem goede profetie. De geest van het boek waart rond in de huidige wereld. Het meest duidelijke voorbeeld is wel het inwisselen van de vijand. Oceania is in oorlog met Eastasia, of toch met Eurasia. Al op bladzijde 31 leren we dat het vier jaar geleden veranderde, maar sindsdien is de geschiedenis herschreven, alle archieven, kranten en andere bronnen beweren dat de huidige vijand altijd de vijand is gebleken.

Het gemak waarmee het communisme, de vijand uit mijn jeugd, is ingewisseld voor de islam als nieuwe vijand, zou mij dan ook niet moeten verbazen. Ik wil het niet geloven. Ik wil niet in een wereld leven waarin ‘thoughtcrime’ gevaarlijker is dan echte misdaad. Waarin de taal zo wordt omgeschreven dat het mijn gedachten beïnvloedt. ‘Don’t you see that the whole aim of Newspeak is to narrow the range of thought? In the end we shall make thoughtcrime literally impossible, because there will be no words in which to express it’. Een enge wereld.

Al snel zat ik weer helemaal in het verhaal. Leefde ik mee met Winston, maar zag ik ook de vele voorspellingen die zijn uitgekomen. Toch vond ik een belangrijk nieuw punt, in ieder geval iets wat me niet is bijgebleven na de eerste lezing, noch na het zien van de film. Op blz. 59 verzucht Winston: “If there was hope, it must lie in the proles, because only there, in those swarming disregarded masses, 85 per cent of the population of Oceania, could the force to destroy the Party ever be generated.”. Al die jaren heb ik een maatschappij voor ogen gehad met onderdrukking en een kleine elite daarboven, blijkt die samenleving slechts 15% te beslaan van het hele land! De overgrote meerderheid van de bevolking wordt weliswaar dom gehouden, buitengesloten, maar leeft dus overduidelijk in een eigen wereldje, waar kunst en literatuur geen rol spelen, waar nadenken ook gevaarlijk is, maar tegelijkertijd zijn ze wel een overweldigende meerderheid, een kracht die buiten beschouwing gelaten wordt in het verhaal. Sterker nog, ze wordt weggezet als nutteloos, machteloos en achterlijk. De schaarse contacten met de ‘proles’ laten zien dat dat niet per se het geval hoeft te zijn. Bestaat er een schrijver die de uitdaging heeft opgepakt en 1984 heeft beschreven uit het oogpunt van de proles? Waarom ken ik dat boek nog niet dan? Het is toch een erg interessant gegeven hoe de proles aankijken tegen de zelfbenoemde elite en de superelite daar weer boven die alle macht naar zich heeft toegetrokken? Moet ik dat zelf nog schrijven?

Al sneller dan ik me herinner gaat het mis met Winston en zijn geheime liefde. Al snel dreigt kamer 101 (ooit nog inspiratiebron voor een geweldig BBC-programma) en het onvermijdelijke einde, dood door marteling. Het bijzondere einde kwam pas weer naar boven toen ik er al weer midden in zat. Een anticlimax, maar tegelijkertijd ook wel weer een prachtig passend slot.

Orwell schreef een politiek pamflet, nog voor de koude oorlog echt begon, waar beide partijen tijdens de koude oorlog de vijand herkenden, maar weigerden de eigen fouten terug te zien. Misschien wel een pleidooi voor meer menselijkheid, voor kritische denkers tegenover opportunistische graaiers, die in alle politieke systemen uiteindelijk de overhand kregen.

Een prachtig boek dat je elke decennium zou moeten herlezen en dat door elke zichzelf respecterende politicus als studiemateriaal moet worden beschouwd.

Citaat: “ It was possible, no doubt, to imagine a society in which wealth, in the sense of personal posessions an luxuries, should be evenly distributed, while power remained in the hands of a small privileged caste. But in practice such a society could not long remain stable. For if leisure and security were enjoyed by all alike, the great mass of human beings who are normally stupefied by poverty would become literate and would learn to think for themselves; and when once they had done this, they would sooner of later realize that the privileged minority had no function, and they would sweep it away.” (p.154)

Nummer: 15-003
Titel: Nineteen Eighty-Four
Auteur: George Orwell
Taal: Engels (UK)
Jaar: 1949
# Pagina’s: 251 (463)
Categorie: Literatuur
ISBN: 0-14-00-0972-8

Meer:
Wikipedia
Comic book
Wikiquote
Project Gutenberg
1958 verfilming
Audiobook

Cijfers geven aan voetballers is onzin

Tags

, , , , , , ,

Als kind was ik gek op de cijfertjespagina van de Voetbal International. Welke speler was het beste bij dat middenmootduel dat zondag niet werd uitgezonden door Studio Sport? Hoe deed de scheidsrechter het bij Roda JC – Helmond Sport? Wat was de amusementswaarde van Sparta – FC Utrecht? Elke woensdag zat ik weer te studeren op de statistieken, de gemiddelde amusementswaarde per club hield ik zelf bij, die kwam nooit terug aan het eind van het seizoen namelijk.

Onlangs moest/mocht ik een paar dagen naar Spanje voor mijn werk. Ik was te laat om de goals te zien van De Vrij en Klaassen. Maar ik kon wel mooi de volgende dag de sportkranten kopen. Al snel viel me iets op.

foto 1foto 2

Waar de Marca behoorlijk slechte cijfers uitdeelde, bleken de cijfers die Sport gaf een stuk hoger. In Madrid vonden ze Depay de enige Nederlander die een 7 waard was, terwijl in Barcelona liefst 9 spelers (en twee invallers) dat minimaal haalde. Huntelaar kan bij de krant van zijn oude club weinig goeds doen en was samen met Cesc de slechtste van het veld: een 4. In Catalonie zien ze dat toch anders, liefst drie punten meer voor de spits en hun oud-speler was ook een van de weinige Spanjaarden die wel een voldoende haalde.

Laten we het er maar op houden dat verschillende mensen verschillende dingen zien. Maar zouden ze ook de toeschouwers zelf geteld hebben?

171 – Los Lobos – La pistola y el Corazon

Tags

, ,

Nummer  171
Artiest  Los Lobos
Titel  La pistola y el corazon
Jaar  1988
Wikipedia  La pistola y el corazon
Website  Homepage
Tekst  Metrolyrics

Volgens mij moet het ontzettend frustrerend zijn. Je speelt al jaren, de zalen lopen overal vol, iedereen kent je eigen stijl, albums worden positief gerecenseerd en dan heb je ineens een hit. Een cover. Een nummer dat iedereen kent. En vanaf dat moment ben je de band van dat hitje. Iedereen kent je alleen maar vanwege dat ene nummer, niet eens je eigen. Terwijl je zelf vele andere, mooiere nummers hebt geschreven.

Omdat het niet je eigen nummer is, loop je niet eens binnen, wat een schrale troost had kunnen zijn, de rechten liggen elders. En als een veredelde bruiloftsband moet je elke keer, waar dan ook, dat ene kuitnummer spelen. Door je gevoelige ballads lult men heen, je dansnummers worden genegeerd, pas als dat ene nummer wordt ingezet, doet de hele zaal mee. Hebben ze toch nog een mooie avond gehad, al duurde het wel lang voordat het nummer werd gespeeld…

Al meer dan veertig jaar het lot van Los Lobos, de Mexicaanse wolven. Die zo mooi gevoelig zongen over het pistool en het hart. Maar ja, dat ene nummer..

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify.

Ken Saro Wiwa

Tags

, , , ,

De week van de poëzie betekende ook een nieuwe app van de bibliotheek. En dus zat ik in verloren momenten ineens gedichten te lezen op mijn iPhone. Maar dan weer niet snel genoeg om de bundel uit te krijgen die ik aan het lezen was. De app bleek slechts tijdelijk ‘open’ te zijn.

Ilja Leonard Pfeijffer had toen al een goede indruk gemaakt. Niet met elk gedicht, wel met zijn verhaal over Ken Saro Wiwa. Dus moest ik even zoeken, maar via Google Books vond ik het terug. Het staat in de bundel De man van vele manieren. Een deel staat hieronder. Mocht u het net zo mooi vinden als ik, dan vindt u de rest vast ook wel.

Ilja Leonard Pfeijffer - Ogoniland

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 231 andere volgers