Mart Smeets – Het Dream Team

Tags

, , , , , , , , , , , ,

15-064Mart Smeets – Het Dream Team

Alle boeken van Smeets staan in mijn kast. Anderhalve plank ondertussen. Alleen de twee van eind 2015 moet ik nog aanschaffen. Daarnaast heb ik meerdere mappen met verzamelde columns, sinds begin jaren negentig, uit kranten en tijdschriften. En dan ook nog eens een paar honderd columns op de harde schijf.

Je kunt wel stellen dat hij een van mijn favoriete schrijvers is. Dus wilde ik ook aan het eind van het herleesjaar van hem nog een boek lezen. Ik koos een oudje. Niet een verhaal, daar ken ik de plot al van, niet columns, daar van lees ik er al zo veel. Een thematisch boek, daar kan Smeets het meest excelleren.

Het boek is simpel opgezet. Twaalf spelers vormden samen het beste basketbalteam ooit. Met de coach er bij zijn dat dus dertien hoofdstukken. Portretjes. Veertien hoofdstukken er bij om het verhaal van dit team chronologisch te vertellen en je weet meteen weer een stuk meer over de sterren uit de NBA.

Smeets is er vooral goed in om een sporter in een paar treffende anekdotes neer te zetten. Hij vertelt wat over hun achtergrond, over de mensen om ze heen, over hun opvoeding en scholen. Daardoor krijg je, zelfs in de relatief beperkte ruimte, een pagina of acht tot tien, het idee dat je de beschreven sporter redelijk hebt doorgrond. Dat je hem kent, dat je zijn rol in het team begrijpt.

Daarnaast veel achtergronden en duiding, de zwaarste wedstrijd voor het Dream Team was een trainingspartijtje waar ze onderling elkaar uitdaagden. De Olympische Spelen van Barcelona waren simpel daarna, geen enkele tegenstand.

Dat de spelers een slag apart waren blijkt uit alles. Al tijdens wedstrijden waren er tegenstanders die bankzitters vroegen foto’s van ze te maken. Na de tijd bleken die tegenstanders de grootste fans te zijn, toevallig de eersten die kans hadden hun idolen te spreken. Ze konden niet anoniem zijn, niet in het Olympisch dorp wonen, niet even de stad in. Zij waren de supersterren van de Spelen van 1992.

Mooi boek over een bijzonder en legendarisch team.

Citaat: “De vrouw, moeder van een twaalfjarig kind, vroeg zich af waarom Barkley geen beter voorbeeld voor de Amerikaanse jeugd kon zijn. Na enig nadenken zei de basketballer: ‘Omdat ik goed kan dunken en mijn rebounds er goed uitzien kan ik niet automatisch ook even goed uw kind opvoeden…’ Waarna de vrouw begon te schreeuwen.” (p.175)

Nummer: 15-064
Titel: Het Dream Team
Auteur: Mart Smeets
Taal: Nederlands
Jaar: 1992
# Pagina’s: 200 (13223)
Categorie: Sport
ISBN: 90-254-0116-3

Meer Dream Team:
Nu (recensie)
Trouw (recensie)
Wikipedia
The Dream Team (YouTube)

Meer Smeets:
De afrekening
Commentator
Dagboek van een sportboek
Geel
Gepakt
Helder De Kopgroep
Het laatste geel
De Lance Factor
Netwerk
Niets is wat het lijkt
De Olympische spelen
Oranje boven!
Passie
Prettig verslaafd
Prikkels
Retro
Rond de 40
Sportzomerdagboek
Sterren
De tour van ‘80
De Tour wacht op niemand
Wereldtour
Zomeravondvertellingen

Themaweek 6. Herlezen

Geoffrey Atkinson – De schepping anders bekeken

Tags

, , , , ,

15-063aGeoffrey Atkinson – De schepping anders bekeken

Typisch boek uit de tijd dat de Slegte mijn belangrijkste boekenleverancier was. Waarom een tientje betalen voor een nieuw boek, als je voor dat bedrag ook met drie of vier boeken naar huis kunt gaan. En als je maar lang genoeg wacht, komt dat andere boek vanzelf ook wel bij de Slegte terecht. Weinig inkomen, veel leeshonger, logische keuze.

Extra voordeel is dat je ook buiten je ‘comfort zone’ koopt. Niet alweer een nieuw boek van dezelfde schrijver, maar een gokje nemen, omdat het kan, omdat het goedkoop is. ‘Ziet er wel grappig uit, laat ik het maar meenemen voor nog geen twee gulden.’ In dit geval een geweldige gok. Nu dus voor de tweede keer gelezen, met een reden. Het idee is gewoon goed.

God gaat een wereld creëren, geen eenvoudige taak. Daarvoor heb je projectontwikkelaars nodig, aannemers, sub aannemers, diverse leveranciers en dan moet het ook nog eens binnen een week af, waarvan de laatste dag zelfs een rustdag hoort te zijn. Iedereen die wel eens een schuurtje heeft laten bouwen, omdat hij of zij daarvoor zelf te onhandig is, weet hoe lastig zo’n klusje kan zijn. En als het met een simpel schuurtje al mis kan gaan, wat kan er allemaal niet mis gaan bij een hele wereld?

Gelukkig is er een hele correspondentie opgedoken. Brieven, memo’s, telexen, rekeningen en offertes. Dreigbrieven, aanmaningen, excuusbriefjes en handgeschreven krabbels. Je komt ze allemaal tegen in dit boek. Wees blij dat je er niet bij was…

Citaat: “Onze cliënten raken enigszins gealarmeerd door de zich duidelijk aftekenende vertraging van de opleveringsdatum en hebben ons als juristen gevraagd om alle wettelijke aspecten van deze zaak te bekijken en deze vervolgens aan mede te delen. Van hetgeen wij tot dusverre van de zaak begrepen hebben, lijkt uw positie verre van rooskleurig.” (p. ?)

Nummer: 15-063
Titel: De schepping anders bekeken (orig.: The creation memos)
Auteur: Geoffrey Atkinson
Taal: Nederlands (orig.: Engels)
Jaar: 1984
# Pagina’s: 126 (13023)
Categorie: Humor
ISBN: 90-6590-050-0

Themaweek 6. Herlezen

Koos Meinderts & Harrie Jekkers – Tejo De lotgevallen van een geëmancipeerde man

Tags

, , , , , , ,

15-062Koos Meinderts & Harrie Jekkers – Tejo De lotgevallen van een geëmancipeerde man

Het is kerstvakantie, nog even wat tijd om te lezen. Herlezen, het thema van 2015. Begin ik nog aan een dik boek of toch maar een paar dunne. Het laatste dus. Al had ik dit boek als een dikker verhaal in mijn gedachten. Net boven de 100 bladzijden. Met plezier gelezen destijds. De zanger van een van mijn favoriete bands bleek ook nog eens aardig te kunnen schrijven. De humor zag ik meteen, of ik door had dat het boek eigenlijk een perfect tijdbeeld is, durf ik niet te zeggen.

De ondertitel geeft het wel aan. Dit boek gaat over de man die in de loop van de jaren zeventig emancipatie met een hoofdletter ging schrijven. Over de strijd van de vrouw om gelijk te zijn, op welk vlak dan ook, aan de man. Tejo is de hoofdpersoon. Zijn naam schrijf je zoals je het zegt, zoals met meer woorden in dit boekje.

Meinderts ging later kinderboeken schrijven, Jekkers het theater in, beide rollen passen goed bij de heren. Hun samenwerking resulteerde in vele mooie liedjes, voor beide voornoemde doelen, maar zeker ook in een aantal geslaagde boekjes.

Een aantal jaren later was ik trots dat ik het boekje kon uitlenen aan Toos Zuurveen, die bezig was met haar meesterwerk Van Bruintje Beer tot Zedenleer. Volgens haar was het opstel van Tjarda precies de missing link voor haar onderzoek, volgens mij overdreef ze een beetje om mij een plezier te doen, een citaat op 824 bladzijden kan niet bepalend zijn. Maar het is zeker een hoogtepunt in dit boek: “Het ergste wat je als kind kan overkomen, is geboren in een progressief gezin.” Prachtig opstel voor school, mooi tegengas voor zijn o zo moderne ouders.

Wie wil weten hoe Nederland zich in de jaren zeventig heeft ontwikkeld, moet dit boek lezen.

Citaat: “Urenlang, tot het aanbreken van de dag, bleef Tejo bellen op zoek naar een instantie die hem zou kunnen helpen. Maar nergens was zijn probleem onder te brengen. Uitgeput gaf hij het op. ‘Er zou eigenlijk een telefonische hulpdienst moeten zijn’, dacht Tejo, ‘voor mensen die niet weten welk telefoonnummer bij welk probleem past.’ “ (p.44)

Nummer: 15-062
Titel: Tejo. De lotgevallen van een geëmancipeerde man
Auteur: Harrie Jekkers & Koos Meinderts
Taal: Nederlands
Jaar: 1983
# Pagina’s: 104 (12897)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-6169-222-9

Meer:
Koos Meinderts
Scholieren
Goodreads
Boekmeter

Themaweek 6. Herlezen

Remco Campert – Tot zoens

Tags

, , , , ,

15-061Remco Campert – Tot zoens

Eind jaren tachtig zag ik Campert in het theater, samen met Jan Mulder. Het voorlezen van zijn eigen verhalen kon hij geweldig. Nu nog, bijna dertig jaar later, hoor ik hem in mijn hoofd bij een aantal van de verhalen die ik in deze bundel tegenkwam. Net als Deelder, Dorrestijn en Finkers is Campert dus dermate kenmerkend dat je geheugen een extra dimensie geeft aan het verhaal.

Mijn bewondering voor de schrijver is sindsdien alleen maar gegroeid. Ondertussen publiceert hij al zeven decennia lang prachtige boeken, vooral zijn korte verhalen zijn mijn favoriet, ook al lees ik zijn columns, poëzie en novellen natuurlijk ook met plezier.

Tot zoens is het titelverhaal van deze bundel uit 1986. Hoe hoort een Spanjaard een Nederlander die graag zijn best doet en in zijn beste Spaans een postzegel wil kopen. Prachtige spraakverwarring, de stem van Campert maakt het verhaal af. Vele prachtige korte verhalen in deze bundeling, van een kleine nietszeggende situatie, weet Campert een hilarische gebeurtenis te maken. Van een simpele opmerking een heel verhaal.

Citaat: “Ik was een van de eersten die met een paraplu liep in Nederland. Toen werd dat nog beschouwd als aanstellerij. Iets voor weke types en Italianen. Net als achter een kinderwagen lopen als man. Daar werd je nog voor nageroepen.” (p.117)

Nummer: 15-061
Titel: Tot zoens
Auteur: Remco Campert
Taal: Nederlands
Jaar: 1986
# Pagina’s: 160 (12793)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-234-2331-3

Meer:
Wikipedia
DBNL
Koninklijke Bibliotheek
Boeklog

Meer Campert op Gerbie.nl:
CaMu 1998
De familie Kneupma
Camu 1996
Een geschenk uit de hemel
CaMu 2000
Een ellendige nietsnut
CaMu 2002
Een liefde in Parijs
Hotel du Nord

Titelverhaal lezen?
Remco Campert – Tot zoens

Themaweek 6. Herlezen

Ira Levin – De dag der dagen

Tags

, , , , ,

15-059Ira Levin – De dag der dagen

Een van de beste schrijvers van spannende boeken, vooruit dan maar: thrillers, is Ira Levin. Ik heb al zijn boeken gelezen. Op de een of andere manier is dit de onbekendste. Zal er wel vooral mee te maken hebben dat het niet verfilmd is. Of dat dit het boek met de meeste diepgang is, dat kan natuurlijk ook. De grens met literatuur is overschreden, dit is meer dan een thriller, een echte dystopia.

Het meest waardeloze van een thriller is dat herlezen nooit hetzelfde kan zijn, het einde is al bekend. Toch las ik ‘This perfect day’ met veel plezier voor de tweede keer. Natuurlijk wist ik hoe het ging aflopen, al herinnerde ik me vooral het vooreinde, niet het absolute einde. Het gegeven is mooi.

De wereld is utopisch mooi. Er is geen oorlog, alle mensen gaan netjes met elkaar om, er is een computer die de wereld centraal aanstuurt en alle mensen krijgen een dagelijks spuitje waardoor niemand ziek wordt. Vriendschappen zijn mooi, maar tijdelijk, familiebanden goed, tot een van de familieleden overgeplaatst wordt. Iedereen krijgt een baan die het best bij hem of haar past, dus ook de studie die daar naar toe leidt. Geld bestaat niet, want Uni heeft alles voor je geregeld.

In deze perfecte wereld maken we kennis met Chip. Eigenlijk heet hij Li RM35MM4419, maar zijn grootvader noemt hem Chip. Deze opa zorgt er ook voor dat Chip nadenkt over een wereld waarin niet Uni alles bepaalt, maar waar mensen ook zelf nadenken. Chip wordt een buitenbeentje. Hij moet alleen kijken hoe hij het systeem kan omzeilen.

Het lijkt te lukken wanneer hij een aantal medestanders vindt, maar de groep valt uit elkaar, Chip moet zich weer aanpassen aan het ‘normale’ leven. Het mooie van dit boek is dat je je graag wil vereenzelvigen met Chip. Je ziet dat het gedroomde Utopia eigenlijk een Dystopia is. Maar hoe kun je onder de almachtige tentakels van Uni wegkomen?

Natuurlijk lukt het Chip, anders zou het boek geen doel hebben. Maar hoe en of hij daadwerkelijk vrij is als hij de vrijheid bereikt, is een mooie vraag. Daar is nog wel een discussie over te voeren.

In een zoektocht naar een betere wereld is het leuk om dit boek te lezen. Wereldverbeteraars, oordeel zelf. Niet toevallig wordt dit boek vaak in een adem genoemd met 1984 en Brave new world.

En het einde is beter dan ik me herinnerde. Ook mooi.

Citaat: “King kneep koud zijn ogen samen. ‘Wat is er zo prachtig aan het leven,’ zei hij, ‘dat het eindeloos verlengd moet worden? Wat is er zo fantastisch mooi aan het leven hier of het leven daar, dat tweeënzestig niet genoeg is in plaats van te vechtend veel? Ja, zij worden ouder dan tweeënzestig. Een van hen beweerde dat hij tachtig was en als ik naar hem keek geloofde ik het ook. Maar zij sterven ook jonger, in de dertig, zelfs in de twintig – van het werken en de smerigheid en van op hun ‘geld’ passen.’ “ (p.130)

Nummer: 15-059
Titel: De dag der dagen (orig.: This perfect day)
Auteur: Ira Levin
Taal: Nederlands (orig.: engels)
Jaar: 1970
# Pagina’s: 307 (12498)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-229-5506-0

Meer:
Wikipedia
Objectivisme
Scholieren
Lou Reed
Son of Rosemary (mijn recensie)

Themaweek 6. Herlezen

Boudewijn Büch – De kleine blonde dood

Tags

, , , , ,

15-058Boudewijn Büch – De kleine blonde dood

Mijn geheugen is best goed. Ik weet stomme details van decennia geleden. Maar ik weet echt niet meer of ik zijn boeken of zijn televisieprogramma’s als eerste in mijn hart sloot. Wel weet ik dat zijn reisboeken en –programma’s beter zijn blijven hangen dan zijn andere boeken. Vooral zijn enthousiasme voor de meest vreemde zaken was geweldig.

Veel van zijn boeken las ik eind jaren tachtig. Deze dus ook. Ik weet dat ik delen van de film gezien heb, maar kan me niet herinneren dat ik van A tot Z heb gekeken. Wat een beetje is blijven hangen, helaas, is de discussie of hij nu een verhaal had bedacht en als waarheid verkocht of dat hij de waarheid in een verhaal wilde vatten. Heeft de nicht Boudewijn nou daadwerkelijk een kindje gehad dat jong is overleden? Is de Kleine blonde dood een fictieve roman of een geromantiseerde autobiografie?

Bij herlezing weet ik het nog niet. Misschien wil ik het ook wel helemaal niet weten. Hoeveel helden vallen niet van hun voetstuk als de waarheid boven tafel komt? Nu is De kleine blonde dood gewoon het bekendste boek van een goede schrijver. Laat ik het daar bij laten.

Het boek heeft twee verhalen, die continu door elkaar lopen. Daarbij komen ook de sprongen in de tijd, heen en weer, wat het niet eenvoudiger maakt om te lezen. Wel boeiender. De moeizame relatie met zijn vader is de basis van alles. De oorlog in het hoofd van zijn vader is letterlijk en figuurlijk. De kleine Boudewijn lijdt er onder, maar vindt het ook wel weer fascinerend. Dan komt er verder in het boek Mickey. Een zoon die Boudewijn heeft verwerkt, ook al is hij er zeker van dat hij homoseksueel is.

Mickey betekent veel voor Boudewijn, maar met diens moeder kan hij niet samen zijn. Dat het jongetje niet oud zou worden is de reden voor de controversie, maar ook een motief voor het boek. Büch heeft vele boeken geschreven over zijn overleden zoontje, dit is het standaardwerk.

Je moet het gelezen hebben om mee te kunnen praten, het is een der klassiekers van de Nederlandse literatuur, maar het is niet het meesterwerk dat in mijn hoofd zat. Het is oppervlakkiger dan ik me herinner, het is een stuk korter en het geeft geen antwoorden. Dat laatste is dan weer niet zo erg, want boeken die vragen oproepen zijn veel interessanter dan boeken met antwoorden.

Citaat: “Vati en moeder waren gek dat ze mij erin stopten, maar het blijft je wel bij. Als tienjarige tussen naakte, schreeuwende jongens op een zaal liggen. Als ik iemand zie die gek is, word ik nog steeds bang dat ze mij ook opeens beetgrijpen en naar een gekkenhuis brengen.” (p.37/38)

Nummer: 15-058
Titel: De kleine blonde dood
Auteur: Boudewijn Büch
Taal: Nederlands
Jaar: 2002/1985
# Pagina’s: 175 (12191)
Categorie: Literatuur
ISBN: 90-01-55862-3

Meer kleine blonde dood:
Wikipedia
IMDB
Scholieren.com
Vrij Nederland

Meer Büch bij gerbie.nl:
Geestgrond
Over Redmon O’Hanlon
Zingende botten
Het ijspaleis
Voorgoed verliefd

Themaweek 6. Herlezen

De Muur 1

Tags

, , , , , , ,

15-053De Muur 1

Boeken moet je niet uitlenen. Zeker niet bijzondere boeken. En de eerste editie van deze serie die ondertussen, dertien jaar later, meer dan vijftig afleveringen telt, is zo’n bijzondere uitgave. Ik heb ‘m via Marktplaats moeten terugvinden, zodat mijn verzameling weer compleet is. En deze herfst heb ik ‘m door een van de oprichters, Bert Wagendorp, laten signeren, na een mooie avond in Nijverdal, waar De Muur on tour was.

Een parel in mijn boekenkast dus. Ook maar eens herlezen. Kijken of ik mijn eigen waarneming van dertien jaar geleden nog moet aanpassen. Al in het openingsverhaal rekent Bart Jungmann af met de mythe dat sport eerlijk moet zijn. Sport is per definitie oneerlijk, het leven is niet anders. Goed punt.

Een prachtig verhaal van Rik Vanwalleghem ontbrak in mijn eerste recensie. Waarschijnlijk geeft het tragische einde van VDB een paar jaar later nu meer diepte aan het verhaal dan dat ik er de eerste keer in las. Ook het verhaal over Pellenaars van Jeroen Wielaert is beter dan dat ik doorhad. Zo zie je maar dat herlezen op latere leeftijd ook een ander perspectief biedt, een ander referentiekader.

Het verhaal dat ik de eerste keer als hoogtepunt zag, viel nu een beetje tegen. Waarschijnlijk gaat het dan ook over de kracht van het beeld. De aflevering van Holland Sport waarin Wilfried de Jong met Gino Bartali op zijn zolderkamertje figureerde was zo mooi, dat het verhaal door mij in 2002 automatisch als hoogtepunt werd aangewezen. Nu lees ik het verhaal terug en zie eigenlijk nauwelijks toegevoegde waarde bij het beeld. Mooi, maar niets nieuws.

En zo levert herlezen elke keer weer iets nieuws op. Kan een goedkope conclusie zijn. Ik heb genoeg boeken voor de rest van mijn leven in de kast staan. Als ik ze eindelijk allemaal gelezen heb, kan ik zo weer vooraan beginnen. En dan moet ik nog minstens 114 worden.

Citaat: “Bestaat er zoiets als voorbeschikking? Het merendeel van de stervelingen leidt het leven van de middelmaat. We hebben allen onze fysieke, intellectuele en karakteriele gebreken en limieten. Daar proberen we het zo goed mogelijk mee te doen. (…) Pathetisch zijn de slaven van de eerzucht, die zich laven aan het zoute water van de (tijdelijke) roem en almaar dorstiger worden.” (p.17)

Nummer: 15-053
Titel: De Muur 1
Auteur: Diversen (Bart Jungmann, Rik Vanwalleghem, Jeroen Wielaert, Wilfried de Jong, Koen de Koker, Mart Smeets, Marije Randewijk, Jan Siebelink, Freek de Jonge, Willie Verhegge, John Schoorl, Peter Ouwerkerk, Bert Wagendorp)
Taal: Nederlands
Jaar: 2002
# Pagina’s: 128 (10885)
Categorie: Wielrennen
ISBN: 90-204-0637-X

Meer:
Facebook
Website
Wikipedia
Twitter
Instagram
Eerste lezing

Alle afleveringen van De Muur:
49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 32 31 30 29 28 26 25 24 23 22 21 20 19 18 17 16 15 14 13 12 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

Themaweek 6. Herlezen

Het regent vissen ***

Tags

, , , , ,

Het schijnt regelmatig voor te komen, op verschillende plekken op de wereld. Er bestaan ondertussen honderden verhalen, of ze waar zijn is moeilijk te controleren. Het BBC filmpje lijkt het uit te leggen. Maar is dit nagespeeld, georganiseerd of daadwerkelijk gebeurd?

In Honduras schijnt het elk jaar te gebeuren, in een dorpje zo’n 200 kilometer landinwaarts. En toch vallen er elk jaar vissen uit de lucht. Er is zelfs een festival daar, dat de ‘lluvia de peces’ viert

Ook in Thailand komt het voor. En op Sri Lanka. Zelfs in Engeland. De foto’s zijn te overtuigend om zo maar te negeren. Google maar eens op lluvia de peces of fish rain. Te veel beelden voor een fabel.

En toch blijft er ook twijfel. Hoe is het in de 21e eeuw mogelijk dat er geen goede beelden zijn van het fenomeen. Zeker als het elk jaar voor zou komen.

Maar misschien is het juist daarom wel zo’n prachtig verhaal. We kunnen nog niet alles verklaren. Niet alles vastleggen. Laat staan begrijpen. Het is het bewijs dat de natuur nog steeds dingen doet waarvoor de mens geen uitleg heeft. Prachtig toch?

Voor de verhalen vijf sterren, voor de geloofwaardigheid een enkele ster.

logorecensieprins

Themaweek 5. De Recensieprins

Chauvinisme *

Tags

, , ,

ChauvinismeNog niet zo lang geleden werden een heleboel mensen in mijn woonplaats erg enthousiast omdat een inwoner van mijn dorp een paar pijlen op de juiste plek van een bord wist te gooien. Ik begreep hier helemaal niets van. Ik ken de goede man niet, heb hem nooit gesproken, vind hem niet bijzonder sympathiek maar zou toch blij moeten zijn omdat hij ooit een huis kocht een kilometer hiervandaan. Hem interesseert het in ieder geval niets, hij heeft zich niet eens aan zijn buren voorgesteld.

Zo kan ik ook niet enthousiast worden van een stadion vol fans van het Nederlands elftal. Veelal geen voetballiefhebbers, maar wel de ander opleggen dat hij moet zingen, deinen en waven. Alleen omdat we allemaal dezelfde voorpagina van ons paspoort hebben.

Vaak gaat het hierbij om sportwedstrijden. Ik vind Davis sympathiek, Kramer niet. Bolt wel en Schippers ook. Ik ben fan van Bob de Jong, maar heb niets met Verweij. Ik zie Messi graag spelen, Ronaldo niet. Vind Vermeer een goede keeper, maar heb niets met zijn club. Vind Bayern ook geen sympathieke club, maar vind wel dat Guardiola ze leuk laat voetballen. Maar kan tegelijkertijd noch Muller, noch Robben uitstaan. Heeft allemaal niets met chauvinisme te maken.

Het is het voorportaal van ‘geen azc’, ‘daar moet een piemel in’ en ‘eigen volk eerst’. Het is hetzelfde als niet doneren aan het glazen huis omdat er in Nederland mensen naar de voedselbank moeten. Maar ondertussen ook die voedselbank niet helpen. Ik vind dat allemaal nare mensen. Ik heb geen hekel aan mijn geboortegrond, maar denk dat de plek van de wieg nooit bepalend mag zijn voor je houding ten opzichte van die persoon.

Daarom krijgt chauvinisme van mij een enkele ster. Omdat ik er stiekem toch ook wel weer een beetje trots op ben dat ik een Tukker ben.

logorecensieprins

Themaweek 5. De Recensieprins

Pieter Zwart ****

Tags

, , , ,

Pieter-ZwartAls je zijn naam intikt in Google, duurt het even voordat je hem gevonden hebt. Hij is nog niet zo bekend. Toch denk ik dat hij ondertussen al, op kousenvoeten, is opgegroeid tot een van de beste analisten van Nederland. Als het om voetbal gaat dan.

Te veel analisten vallen in een van de drie nutteloze groepen. 1. Vroeger was alles beter, volgens veel oud-voetballers. 2. De jeugd is niet met de sport bezig, de hoed van Depay bepaalt het beeld. 3. We hadden 59% balbezit, maar wisten de mogelijkheden niet in kansen om te zetten. Naar al deze zogenaamde experts hoeven we niet te luisteren, dat kan ik thuis voor de televisie minstens zo goed.

Pieter Zwart kan dat beter. Veel beter. Hij legt in het kort even uit wat de problemen van Oranje zijn. Als de bondscoach het artikel gelezen had, was het zeker beter gegaan. Hij ziet waarom Ajax in Nederland goed speelt, maar in Europa geen deuk in een pakje boter schiet. Hij analyseert de Hollandse school en laat zien wie er goed heeft opgelet en wie alleen nog maar pretendeert Hollands te voetballen.

Zijn verhalen zijn duidelijk, goed leesbaar, begrijpelijk voor de doorsnee liefhebber. Zijn analyses hebben meer diepgang dan de familie Mulder en de rest van de Studio Voetbalcrew bij elkaar. Zijn liefde voor het spelletje gaat verder dan juichend achter de winnaar aan lopen. Met Catenaccio heeft hij een paar jaar geleden de journalistiek getorpedeerd en dit blog is nu een van de belangrijkste voetbalsites van Nederland. Voetbal International heeft hem al ingelijfd. Goede move van het blad.

Wat mij betreft is Pieter Zwart een groter talent in de voetbaljournalistiek dan de meeste Nederlandse voetballers op het veld.

Gelukkig is hij ook menselijk. Hij heeft het ook wel eens mis.

Vier sterren, omdat hij ook niet alles kan weten. Voor de liefhebbers: volg hem op twitter!

logorecensieprins

Themaweek 5. De Recensieprins

p.s. Het nadeel van vooruit programmeren: in de tussentijd schrijft hij weer een geweldig artikel over Sampaoli als ideale bondscoach van Nederland.

Drone Shadows ****

Tags

, , , ,

Drone ShadowKunst hoeft niet perse mooi te zijn. Een belangrijke misvatting. Kunst moet je aanzetten tot nadenken. Moet prikkelen. Mag provoceren. James Bridle heeft dat goed begrepen.

Zijn project Drone Shadows is op diverse plekken op deze aarde te zien. De foto hiernaast bijvoorbeeld is gemaakt in Istanbul. Hij noemt het ‘Drone shadow’. Bij oorlog hebben vele mensen nog de twee wereldoorlogen van de vorige eeuw in het hoofd. Of iets moderner, de voortdurende chaos in het midden Oosten.

Maar oorlog voeren gaat tegenwoordig heel anders. Een aantal whizzkids kan vanuit hun woonkamer ergens in de VS een drone besturen die fatale gevolgen heeft voor vele slachtoffers duizenden kilometers verderop. Sterker nog, drones worden gebruikt door vele partijen, zonder dat er ooit oorlog is verklaard. Een groot gedeelte van de mensheid heeft hier geen weet van. Maar er vallen wel veel slachtoffers. Vaak ook onschuldigen, mensen die toevallig in de buurt wonen of waren. Collateral damage heet dat tegenwoordig.

Door de schaduw van een drone groot en duidelijk op straat te tekenen, worden toevallig voorbijgangers geconfronteerd met de stille oorlog. Ook voor u kan het zo maar voorbij zijn…

Bridle zet mensen voor het blok, een extreem confronterende manier van kunst. Ik vind dat goed. Vier sterren.

logorecensieprins

Themaweek 5. De Recensieprins

Een nectarine **1/2

Tags

,

nectarineNet als the Presidents of the United States of America ben ik gek op perziken. Alleen die moet je óf uit blik eten óf eerst schillen. Maar fruit wil je gewoon meteen eten. Gelukkig is er dan het alternatief de nectarine.

En elk jaar weer trap ik er in. Ik koop een papieren zak vol nectarines op de markt en probeer thuis meteen de eerste. Mijn tanden protesteren hevig, het kreng is nog zo hard alsof het rechtstreeks uit de diepvries komt. Ineens bedacht ik weer dat ik een maand of tien geleden hetzelfde deed. Eerst even laten liggen dus.

Een dag. Twee dagen. De nectarine voelt nog steeds hard aan, maar ik eet toch vast de volgende. Ik wacht weer twee dagen, pak de papieren zak en zie een paar verschrompelde stukjes fruit. Te laat. Met een schilmesje snij ik de rotte plekken weg en eet nog een paar hapjes.

Wat ik ook probeer, het juiste moment om een nectarine te eten is niet te bepalen. Of ik ze nu in de koelkast leg, zoals de marktkoopman mij aanraadde en ze er per stuk dag na dag uitleg, of op de fruitschaal, ik vind het juiste moment niet. Het juiste moment om een nectarine te eten duurt namelijk precies acht minuten. Te vroeg en je tanden zullen er onder lijden. Te laat en je zit onder het sap en de smaak valt al weer tegen. Je hebt precies acht minuten, alleen weet je nooit wanneer die acht minuten zijn.

In Spanje, op vakantie, at ik heerlijke nectarines, als toetje. Ik liet er de pudding en ijstaarten voor staan. Heerlijk. Groter dan de krengen die ik op de markt koop hier, precies goed van smaak. Structuur perfect. Ik geef het op. In Nederland zal ik nooit een goede nectarine eten.

Voor de smaak krijgt de nectarine vier sterren, voor het eetgemak een enkele.

logorecensieprins

Themaweek 5. De Recensieprins

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 338 andere volgers