Teleurstelling

Tags

,

Themaweek 43: Keith Richards

Advertenties

Harry Mulisch – De ontdekking van de hemel

Tags

, , , ,

Harry Mulisch – De ontdekking van de hemel

Genoemd worden als een van de grote drie is natuurlijk een eer, maar het is niet genoeg. De allergrootste zijn in het taalgebied vergroot ook nog eens de kans op die nobelprijs voor de literatuur, er ontbreekt een boek. Een magnum opus. Een roman die over honderd jaar nog steeds op alle boekenlijsten van scholieren zal staan. Daarvoor komt maar een enkel verhaal in aanmerking, het standpunt van god. Een verhaal waarin de hele wereldgeschiedenis wordt verklaard, met tussendoor de gedachtegang van de heerser, de allesbepalende, dan komt het goed.

Ik kan het mis hebben, maar de gedachten van Mulisch voordat hij begon aan deze roman, moeten ongeveer zo zijn gegaan. Bij mij in de kast staat de 32e druk, bijna een half miljoen exemplaren zijn er gedrukt. Op dat moment. Dan tel ik de vertalingen nog niet eens mee. Het boek werd door lezers van het NRC gekozen tot beste Nederlandstalig boek aller tijden, het moet wel een meesterwerk zijn.

Toch is een boek van meer dan 900 bladzijden in de kast niet een logische keuze als volgende boek. Je ziet er toch tegen op, als je weer eens staat te overwegen welk boek uit de kast de volgende wordt. Aan de andere kant hoor ik, fanatiek lezer, daar niet voor terug te deinzen. Ooit las ik zelfs Oorlog en Vrede uit. Dus begon ik deze herfst aan het beste Nederlandse boek dat ik nog nooit las.

Het viel me mee in het begin. De hoofdstukken waren mooie hapklare brokken, het verhaal was best boeiend en Mulisch zorgde voor levendige personages. Ik begreep de lof. Maar toen ik een maand later nog niet op de helft was, het verhaal begon te kabbelen en Mulisch vooral bezig was met tonen hoe breed ontwikkeld hij was, hoe veel zijpaden hij kon inslaan en toch weer terug kon komen op de hoofdweg, begon ik me te ergeren. Een Magnus opus kan ook 500 bladzijden tellen. Kan zonder encyclopedische kennis van sterrenstelsels en joodse geschiedenis. Kortom, het boek was langdradig omdat het een dik boek moest worden.

Een twist in het verhaal kun je altijd door iets onverwachts initiëren. Het komt een aantal keren voor in dit boek. In mijn beleving heb je twee soorten onverwachte gebeurtenissen. Aan de hand van humor vergelijk ik ze. De totaal nergens op slaande briljante ingeving zoals in Monty Python of de toeval van de dichtslaande deur links en de opengaande deur rechts zoals bij John Lanting. In mijn beleving vallen de twists van Mulisch allemaal in de categorie John Lanting. Waar de ontmoeting van Max en Onno nog toeval kon heten, een gegeven voor het verhaal, is de dood van Max echt een in de categorie ‘Buurman, ik hier’. En dat is niet de enige keer in dit boek.

Quinten, de eigenlijke hoofdfiguur, moet messiaanse trekken hebben, maar komt eigenlijk nauwelijks tot leven. Blijft een fletse bijfiguur die noodgedwongen de spotlights krijgt. De ontmoeting met Onno aan het eind slaat nergens op, ook de manier waarop ze na enkele minuten weer hun oude rollen terug hebben, sorry, ik trek het niet langer.

Het einde moet natuurlijk in Jeruzalem plaats vinden, het is geen toeval. Mulisch schrijft ernaartoe. Hij wordt voorspelbaar. En ondanks een redelijk eind en een leuk begin, is het boek dus uiteindelijk veel te lang, pretentieus, onmogelijk te geloven en zijn de karakters slechts ten dele geslaagd. De ironie van het magnum opus van een van de beste schrijvers is misschien wel dat dit verhaal een passend meesterwerk is van een auteur die vooral zichzelf altijd erg goed vond, maar die bij leven te weinig tegengas heeft gekregen. Misschien zijn er wel andere schrijvers die over vijftig jaar als groter worden gezien, persoonlijk zou het mij niet verbazen. Als Nederlandse literatuurliefhebber mogen we blij zijn dat hij nooit in aanmerking kwam voor de door hem zo gewenste Nobelprijs. Wanneer dit werk het eerste boek is dat een willekeurige buitenlander oppakt, dan gaan we meer zieltjes verliezen dan winnen voor de Nederlandstalige literatuur.

Klein voorbeeldje: “Ik begrijp best waar je me hebben wilt, maar nu ga ik jou eens testen. God roept jou voor zijn troon en zegt: ‘Mijn zoon, ik heb besloten dat de wereld voor alle eeuwigheid geregeerd zal worden in de geest van Hitler of in die van Stalin. Jij moet beslissen, wie van de twee moet het worden, – met de bijzondere bepaling, dat als je niet wenst te kiezen tussen die twee boeven, of als je weigert in te gaan op zulke immorele spelletjes, dat het dan Hitler wordt’. Wat zeg je dan?” (p.162).

Citaat: “Natuurlijk drink ik veel, Ik ben zelfs van plan veel te veel te drinken vanavond. Besef je wel, dat ik net zo goed voor het eerst vader word als het ons lukt? Met allebei zijn handen wreef hij over zijn gezicht. Opeens was de wereld veranderd. Al die zeventien jaren die hij met Sophia en Quinten had doorgebracht, leken plotseling voorbijgewaaid als een zucht van de wind. Alles begon opnieuw, maar nu op een rechtschapen, ondubbelzinnige manier. Hij stond op en wankelde even.” (p.641)

Nummer: 17-060
Titel: De ontdekking van de hemel
Auteur: Harry Mulisch
Taal: Nederlands
Jaar: 1992
# Pagina’s: 907 (14628)
Categorie: Literatuur
ISBN: 90-234-7092-3

Meer:
Wikipedia
Lezen voor de lijst
Hebban
Goodreads
Downloaden (pdf)
Volkskrant (recensie)

Meer Mulisch via gerbie.nl:
Roelvink of Mulisch
De elementen
Het theater, de brief en de waarheid

Themaweek 42: Dikke boeken

Vladimir Vojnovitsj – Monumentale propaganda

Tags

, , , , , ,

Vladimir Vojnovitsj – Monumentale propaganda

Sinds ik tijdens mijn studietijd Tolstoj en Dostojewski ontdekte, heb ik een zwak voor Russische literatuur. Vaak wordt deze voorkeur bewezen wanneer ik weer een Russische schrijver ontdek. Nu is dat niet helemaal representatief, aangezien Russisch als niet gangbare taal waarschijnlijk slechts dan wordt vertaald wanneer de schrijver de moeite van het vertalen waard is, terwijl er in het Engels zo veel bagger over de wereld wordt uitgestort, omdat het overal ter wereld verkocht zou kunnen worden.

Deze roman wordt gebracht als een reconstructie, het begint met de verteller die op een spoor wordt gezet. Al snel volgen we Aglaja Stepanova Revkina, zij is een toegewijd supportster van Stalin. Ze woont in Dolgov, haar verleden als partizaans verzetsstrijder geeft haar status in haar flatgebouw, in haar wijk, op haar werk. Maar terwijl de Sovjet Unie verder groeit, groeit zij niet mee. Haar denkbeelden zijn zelfs in de niet erg progressieve communistische samenleving steeds meer achterhaald. Uiteindelijk voelt zij zich zelfs geroepen om het standbeeld van kameraad Stalin in haar appartement te bewaren (en bewaken) om te voorkomen dat het beeld omgesmolten wordt. Ooit zullen de bewoners inzien hoe groot Stalin was.

Het verhaal volgt haar leven en daarmee het land en blijkt al snel een prachtige satirische vertelling over het alledaagse, over de doorsnee Sovjetburger. Onderkoelde humor, onbecommentarieerde bureaucratische excessen en vreemde bijna kafkaiaanse gesprekken, dit is een genot om te lezen. Niet alleen leuk, maar zeker ook geschiedkundig sterk, politiek relevant en mooi geschreven.

Zonder enige twijfel is dit boek dan ook aan te raden voor iedereen die zich wil verdiepen in het leven tijdens de Sovjettijd, maar ook over de Russische volksaard, voor de liefhebbers van de betere satire, maar eigenlijk gewoon iedereen die een goed boek wil lezen.

Citaat: “Nog niet zo lang geleden leefden wij onder een totalitair systeem. Wij hadden geen vrijheid. We konden de boeken die we wilden lezen niet lezen, men verhinderde ons in God te geloven, men verbood ons de regering te bekritiseren, moppen te vertellen, naar buitenlandse radiostations te luisteren, over de dood en over seks te praten, handel te drijven en naar het buitenland te reizen. Wij kozen uit een kandidaat een afgevaardigde, en iedereen droomde over de vrijheid. En nu is die vrijheid er, maar ze bevalt ons niet. En zeer velen willen terug naar de oude orde, men droomt zelfs over Stalin.” (p.363)

Nummer: 17-050
Titel: Monumentale propaganda (Monoementalnaja propaganda)
Auteur: Vladimir Vojnovitsj
Taal: Nederlands (Russisch)
Jaar: 2000
# Pagina’s: 365 (12170)
Categorie: Literatuur
ISBN: 90-290-6942-2

Meer:
Wikipedia
De Groene (interview)
Roelf Middel (recensie)

Meer Russische literatuur op gerbie.nl:
Dostojewski – De dubbelganger
Dostoyevsky – Notes from the underground
Leo Tolstoj – Resurrection
Leo Tolstoj – Hadzji Moerat
Leo Tolstoj – Ivan the fool
Leo Tolstoj – Anna Karenina
Mikhail Bulgakov – The master and Margarita
Alexander Solzjenitsyn – Een dag van Ivan Denisovitsj

Themaweek 42: Dikke boeken

Nicci French – Beneath the skin

Tags

, , , ,

Nicci French – Beneath the skin

Opruiming bij de bieb. Ik kwam er al jaren niet meer, ik koop zelf genoeg boeken om me voor eeuwig van leesvoer te voorzien. Maar mijn dochter leest ook steeds meer, goede ontwikkeling, zij is wel lid van de bieb. En dan sta je daar ineens voor een bak met boeken die afgeschreven zijn en voor een enkele euro meegenomen mogen worden. Precies in die categorie boeken vallen de boeken van Nicci French voor mij. Ik wil ze best lezen, maar vind ze niet boeiend genoeg om gewoon aan te schaffen.

In de zomervakantie is het dan ideaal om een afgeschreven boek te lezen. Je goede boeken lees je dan wel een andere keer. Velen hoor ik trots vertellen dat ze in de zomer zo veel boeken lezen, maar de rest van het jaar komen ze er niet aan toe. Weer ben ik de uitzondering. Ik maak er tijd voor, altijd, alleen in de zomervakantie wat minder. De boeken worden dan ook wat simpeler.

Zoe is de hoofdpersoon in deel een. Zij kent nog niet zo veel mensen in de grote stad, maar wordt een held, en dus beroemd, als ze met een meloen een dief ondersteboven slaat. Intuïtie, al snel stond ze in alle tabloids. En zodra je in de krant hebt gestaan krijg je veel post. Bewonderaard, mensen die om geld smeken, gekken. In die laatste categorie valt degene die haar stalkt. Hij weet meer dan hij hoort te weten. Hij bedreigt haar. De politie neemt de bedreiging nauwelijks serieus. Er zijn zo veel gekken, nadat je in de krant stond, moet je daar maar rekening mee houden.

Zoals je kunt verwachten in een thriller overleeft Zoe het niet. Dan volgen we Jennifer. En voordat ik ook maar een bladzijde verder was, begreep ik wat er aan de hand was. En zag ik ook dat het beroemde schrijversechtpaar weliswaar niet van plagiaat beschuldigd kan worden, maar op zijn minst schatplichtig zijn aan Ira Levin, die ik ‘A kiss before Dying’ een seriemoordenaar aan het werk prachtig beschreef. De outline kwam helemaal terug.

Nu ben ik al geen hardcore fan en ik snap best dat een nieuw plot voor een thriller steeds lastiger wordt, maar ik betwijfel of ik een boek zou schrijven als ik geen origineel idee had. Ook bij French is er een derde slachtoffer. Ook bij French is het de bedoeling dat je op het verkeerde been wordt gezet. Het ligt er te dik bovenop, je weet gewoon dat het iemand anders moet zijn. Dit blijkt te kloppen. Het enige positieve punt van dit boek is dat het boeiend is om te zien hoe iemand ‘onder de huid’ van een ander kan kruipen. Jennen. Angst aanjagen. Sadistisch gedrag. Maar juist daarom interessant.

Desalniettemin: Zwak boek.

Citaat: “There was quite a long silence. Stadler seemed to be finding it hard to make up his mind what to say. Then he looked up at me with his very dark eyes, almost too dark. ‘This is serious,’ he said. ‘You’ve read the letters. This man has threatened to kill you.’ ‘Well, they’re pretty nasty,’ I admitted, ‘but really it’s the sort of thing you have to put up with living in London, like obscene phone calls and traffic and dog mess on the streets and all that.’ “ (p.133)

Nummer: 17-046
Titel: Beneath the skin
Auteur: Nicci French
Taal: Engels UK
Jaar: 2000
# Pagina’s: 360 (10982)
Categorie: Thriller
ISBN: 0-718-14450-3

Meer French op gerbie.nl:
Het geheugenspel
Het verlies/de mensen die weggingen
Verloren

Meer onder de huid:
Goodreads
Scholieren.com
Publishers weekly

Themaweek 42: Dikke boeken

Arnon Grunberg – Tirza

Tags

, , , , ,

Arnon Grunberg – Tirza

Zonder enige twijfel is Grunberg een van de beste schrijvers die het Nederlands taalgebied op dit moment kent. Zijn column op de voorpagina van de Volkskrant is regelmatig stof tot nadenken, voer voor discussie. In de loop der jaren las ik meerdere boeken van hem, maar ik merk ook aan mezelf dat ik er steeds minder zin in heb, dat ik wel boeken aanschaf, maar ze eerst in de kast zet.

Tirza werd geprezen, kreeg vele positieve recensies, werd verfilmd. Die moest ik dus zeker lezen. De voorkant is suggestief, maar niet representatief voor het verhaal. En al snel had ik ook door dat niet dochter Tirza de hoofdfiguur is van het boek dat naar haar vernoemd is, maar haar vader. Vader heeft twee dochters, maar blijkt al snel geobsedeerd door Tirza. Zeker als zijn vrouw ervan door gaat met haar jeugdliefde, is zijn liefde voor zijn dochter alles wat hij nog overheeft. Nu kan ik me daar iets voorstellen, maar Grunberg zou Grunberg niet zijn als hij daar geen bizarre draai aan weet te geven.

Op een dag komt dochterlief thuis met een nieuwe vriend, in de ogen van vader lijkt hij als twee druppels water op Mohammed Atta. Het lukt hem maar niet het verschil te zien tussen de liefde van Tirza en de vliegtuigkaper. Dit was niet wat hij in gedachten had voor zijn oogappel. Hij zwerft overdag op Schiphol, nadat hij op zijn werk niet meer nodig bleek. Met behoud van salaris mag hij zijn pensioen halen, maar thuis zitten durft hij niet, past in zijn beleving niet bij hem.

In het laatste deel van het boek is Tirza verdwenen. Hofmeester reist naar Namibië om zijn dochter te zoeken. Hij krijgt een klein meisje achter zich aan, hij weet niet hoe hij van haar af moet komen, raakt zelfs aan haar gehecht. Maar uiteindelijk vindt hij zijn dochter niet terug en keert gedesillusioneerd terug naar Nederland.

Tirza is een mooi verhaal over een obsessieve liefde, waarin als zo vaak in Grunbergs boeken de menselijke tekortkomingen zorgen voor vreemde gebeurtenissen, rare draaien in het verhaal, die echter nooit gekunsteld overkomen.

Citaat: “Nou en? Ik weet dat het mijn dochter is. Moet ik daarom dingen zien die er niet zijn? Ze heeft geen tieten, klaar. En om je de waarheid te zeggen, ik kan haar niet uitstaan. Ik weet dat een moeder dat niet hoort te zeggen, dat dit vreselijk is, en slecht, en misschien is het dat ook wel, misschien ben ik vreselijk en slecht, maar het is de waarheid, ik kan haar niet uitstaan. Ze heeft zich ontpopt als een heksje, ze was het al, als peuter. Ze is evil. En ze heeft me nooit gemogen, Jorgen. Nooit. Niet eens als baby.” (p.147)

Nummer: 17-033
Titel: Tirza
Auteur: Arnon Grunberg
Taal: Nederlands
Jaar: 2006
# Pagina’s: 430 (8214)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-388-2726-1

Meer Grunberg op gerbie.nl:
Het aapje dat geluk pakt
De geschiedenis van mijn kaalheid
De asielzoeker
Gstaad 95-98
De geschiedenis van mijn kaalheid

Meer Tirza:
Site Grunberg
Wikipedia (Tirza)
Literair Nederland
IMDB (Tirza)
Scholieren.com

Themaweek 42: Dikke boeken

Dag Solstad – Leraar Pedersens verslag..

Tags

, , , , ,

Dag Solstad – Leraar Pedersens verslag..

Heel, heel lang kocht ik het. Flink afgeprijsd. Aan de sticker te zien bij V&D, van 29 naar 1 gulden. Blijkbaar toen ook al niet populair. In Noorwegen wordt dit boek gezien als een klassieker; Koos van Zomeren mag een voorwoord schrijven, vergelijkt het met Schuld en Boete.

Het gegeven boeide me. Een leraar die in de jaren zeventig in de ban raakte van het Marxisme-Leninisme. Het grappige is dat hij dit doet in een Noors provinciestadje, niet echt een broeinest van communisme. Toch weet hij een groep gelijk gezinden te vinden en samen hebben ze discussieavonden hoe ze de wereld gaan verbeteren.

Toch viel het me zwaar tegen. Misschien niet het verhaal an sich, maar vooral de stijl, de taal. In de vertaling kom je erg veel modern gespelde woorden tegen. Ik sla een willekeurige bladzijde open: oratoriese, radikale, taktiese, entoesiast, retories, dit gaat het hele boek door. Ik gok dat het in het Noors ook niet formeel geschreven werd, daarom in de vertaling zo uitkwam. Maar daar lees je snel langsheen, geen probleem. Lastiger is het ontbreken van alinea’s en hoofdstukken. Waar stop je met lezen als je wil gaan slapen? Hoe vind je het punt waar je gisteren stopte terug? Dat niet alleen, ook zinnen leken oneindig. Op bladzijde 190 begint de schrijver met een zin die liefst 44 regels beslaat en pas halverwege de volgende bladzijde eindigt met een punt. Het vermoeden bestaat dat de schrijver het boek als elitair wilde laten classificeren, het is niet zomaar een roman.

Uiteindelijk vond ik het verhaal en vooral het tijdsbeeld wel boeiend genoeg om door te lezen. Onder de politieke laag ligt een verhaal over een zielige docent die moeite heeft met het leven, niet weet waarom hij is getrouwd, niet weet hoe de wereld eruit hoort te zien. Een leraar die overtuigd is van zijn politieke denkbeelden, maar niet begrepen wordt door de wereld. Daarvoor hoef je niet per se naar het Noorwegen van de jaren zeventig, dat is van alle tijden, in vele landen.

Het viel me allemaal niet mee, ik snap dat het boek geen bestseller is geworden, maar ik begrijp net zo goed dat het een geweldige bron van discussie was vlak nadat het boek werd gepubliceerd.

Citaat: “Ze praatten over een giftige rook die over onze beschaving lag, en dat er binnenkort een einde zou komen aan de grondstoffen die niet aan een bepaalde generatie toebehoorden maar die door alle generaties beheerd moeten worden opdat de kringloop van het leven niet verstoord wordt en dat de Toekomst door de gulzigheid iets ook het woord Silicose vallen. En ik hoorde ze over hun vaders rugklacht mompelen en over de reumatiese aandoeningen van hun moeders die veroorzaakt werden door tochtige fabriekshallen die een gevaar voor de volksgezondheid waren.” (p.60)

Nummer: 17-031
Titel: Leraar Pedersens verslag van de invloedrijke politieke beweging die een bezoeking voor ons land is geweest
Auteur: Dag Solstad
Taal: Nederlands (Noors)
Jaar: 1984 (1982)
# Pagina’s: 323 (7672)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-6330-114-6

Meer:
Dag Solstad (Wikipedia)
Gymnaslaerer Pedersen.. (Wikipedia)

Noorwegen op gerbie.nl:
Knut Naerum – Glad ijs
Halsa
Norenhater
Naam op de weg


Themaweek 42: Dikke boeken

Stieg Larsson – Mannen die vrouwen haten

Tags

, , , , , ,

Stieg Larsson – Mannen die vrouwen haten

Omdat ik de hype van het moment meestal zorgvuldig weet te vermijden, is ook de Millennium trilogie destijds aan mij voorbij gegaan. De films heb ik dus ook niet gekeken, aangezien ik bij voorkeur eerst het boek lees, voordat ik de film bekijk. Liever een eigen beeld dat in de film bijgesteld moet worden (of genegeerd) dan een boek lezen waarvan het beeld al duidelijk is, waarvan het plot al bekend is.

Toch hoorde en las ik voldoende positieve berichten over de boeken van Stieg Larsson om het niet uit te sluiten. Zo langzamerhand denk ik dat ik de Da Vinci Code nooit zal lezen, maar toen ik het eerste deel van deze trilogie tegen kwam bij een boekenmarkt, ging ik toch overstag.

Zonder enige twijfel dook ik het boek in en zat er al snel helemaal in. Larsson heeft twee fascinerende hoofdfiguren bedacht, afwijkend van de normale mensheid, maar juist daardoor boeiend. Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander zijn zo uitgesproken, dat het me voor een acteur erg lastig lijkt om ze te moeten spelen (de film heb ik nog niet gezien blijkt).

Blomkvist krijgt een uitzoekklusje waar hij als onderzoeksjournalist op een zijspoor mooi in kan duiken. De familie Vanger heeft vele geheimen. Henrik, stamvader van zowel de familie als van het zakenimperium wil graag weten wat er veertig jaar geleden gebeurde met het zestienjarige nichtje dat van de een op de andere dag van de wereld verdween.

Natuurlijk moet Blomkvist flink in de beerput roeren om de waarheid boven water te krijgen. Een waarheid die door de politie nooit gevonden werd. Daarbij zijn er natuurlijk meerdere familieleden die geen belang hebben bij het onderzoek of zelfs nog erger: veel te verliezen.

Salander komt in het verhaal als er gehackt moet worden. Zij blijkt zonder veel moeite elk netwerk op te kunnen, dat wat zij aan sociale vaardigheden mist, compenseert ze door haar digitale vaardigheden. Al samenwerkend komen zij achter het grote geheim. Het geheim dat meteen weer nieuwe gebeurtenissen in gang zet.

Goede thriller, mooi verhaal, interessante karakters. Deel twee heb ik ondertussen gevonden in de kringloop, maar ik weet niet of de trilogie boeiend blijft of dat het eerste deel gewoon goed is, met deel twee en drie als logisch gevolg.

Citaat: “Voor het eerst in haar leven had Lisbeth Salander een sterke behoefte om iemand om advies te vragen. Het probleem was echter dat ze dan iemand in vertrouwen moest nemen, wat dan ook weer inhield dat ze zichzelf moest overleveren en haar geheimen moest blootgeven. Aan wie moest ze het vertellen? Ze was gewoon niet goed in menselijke contacten.” (p.231)

Nummer: 17-025
Titel: Mannen die vrouwen haten (Män som hatar kvinnor)
Auteur: Stieg Larsson
Taal: Nederlands (Zweeds)
Jaar: 2005
# Pagina’s: 560 (6105)
Categorie: Thriller
ISBN: 978-90-5672-308-8

Meer:
Hebban
Oh my book
Seventy Eight
Goodreads
Wikipedia (film)
Wikipedia (boek)

Themaweek 42: Dikke boeken

John Irving – Avenue van de mysteriën

Tags

, , , ,

John Irving – Avenue van de mysteriën

Erg graag lees ik de boeken van Irving, hoe dik ze ook zijn. Juist de uitvoerigheid van de vertellingen, de onderlinge verwevenheid van op het eerste gezicht ongerelateerde verhaallijnen en de goed ontwikkelde karakters zorgen er voor dat je blijft lezen.

Toch is de Avenue of Mysteries net even minder dan vele van zijn voorgaande boeken. Het is moeilijk uit te leggen, misschien komt het wel doordat ik het boek in vertaling las, niet in het Engels, maar de karakters raakten me niet als vele andere hoofdpersonen van Irving. Ik heb geen seconde getwijfeld, het boek met veel plezier uitgelezen, maar het boek was nu eenmaal niet zo boeiend als Garp, Meany en andere klassiekers van zijn hand.

De locatie, Mexico, kan niet het probleem zijn. Ooit reisde ik er meer dan een maand rond, Oaxaca was een leuke studentenstad toen ik er door kwam met mijn backpack. Een boek dat zich daar afspeelt zou me juist meer moeten pakken. Ik kan me ook niet voorstellen dat het trucje is uitgewerkt. Als je een dozijn geweldige boeken kan schrijven, dan is het volgende niet meteen slecht, daar geloof ik ook niet in.

Het verhaal over Juan Diego en zijn zusje Lupe brengt hen van Mexico, via de VS naar de Filipijnen. Natuurlijk is Juan Diego een schrijver geworden. Ook zitten er weer verknipte figuren in het verhaal verwerkt. En het plot klopt, het boek is niet voor niets een lang verhaal geworden, Irving weet hoe hij alles aan het eind kloppend krijgt.

Maar toch. Het zal aan mij liggen. Geen klassieker. Geen hoogtepunt, al zal dat ongetwijfeld door de vergelijking komen. Was dit een debuut dan was het zeker veelbelovend genoemd. Het is zijn veertiende roman. Het zij zo.

Citaat: “Edward Bonshaw had misschien geprofiteerd van Esperanza’s gedachten over het celibaat en zelfkastijding, en het is wel zeker dat zij hem iets te vertellen zou hebben gehad over het feit dat hij zijn leven opofferde om de zonden van een enkele prostituee gedurende een enkele nacht te voorkomen.

Op zijn beurt zou senor Eduardo misschien aan Esperanza hebben gevraagd waarom ze nog steeds als prostituee werkte. Ze had toch al een baantje en een veilige slaapplek? Kwam het misschien door haar ijdelheid? Was zij zo ijdel dat het hoe dan ook beter was om gewild dan om geliefd te zijn? “ (p.158)

Nummer: 17-023
Titel: Avenue van de mysteriën (Avenue of mysteries)
Auteur: John Irving
Taal: Nederlands (orig.: Engels)
Jaar: 2015
# Pagina’s: 604 (5449)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-234-9786-8

Andere Irving boeken door mij gelezen:
My movie business
Waarom ik van Dickens hou
Until I find you
Pension Grillparzer
The fourth hand
A widow for a year
Last night in twisted river
A prayer for Owen Meany
In one person

Themaweek 42: Dikke boeken

Wouter Schollema – Daar waar de bal rolt

Tags

, , , , , , , ,

Wouter Schollema – Daar waar de bal rolt

Sinds het WK te Brazilië is Wouter een blogvriend. In de organisatie van de CultSelecao waren het een Fries en een Tukker die elkaar vonden om wat tegengas te geven in de voornamelijk randstedelijke club die zich de Blogbroeders noemden. Sindsdien komen we elkaar onregelmatig tegen. Meestal bij een voetbalwedstrijd, in Antwerpen, Apeldoorn, Leeuwarden of Schiedam. En ik mocht de Blogbroeders vertegenwoordigen op zijn bruiloft.

De liefde voor de randverschijnselen van het prachtige spelletje is wat ons bindt, we kunnen daar flink over bomen. Daarnaast staan we ook allebei voor de klas, weliswaar voor een compleet andere doelgroep, maar ook daar vinden we elkaar. De generatiekloof is snel overbrugd. Natuurlijk wilde ik zijn boek lezen, zoals hij mijn vorige boek las. Het verhaal krijgt meer emotie wanneer je weet dat hij het boek zo snel mogelijk afschreef om zijn vader nog voor diens overlijden te kunnen laten zien dat zijn debuut uitkwam. Zijn vader, die hem ooit meenam naar Cambuur, waar zijn liefde voor het spelletje ontstond.

Het boek gaat natuurlijk over voetbal. Wouter is toch wel een beetje besmet met het groundhopvirus. Vijftien landen, 28 wedstrijden. Dichtbij, ver weg. Volle stadions en verlaten sportparken. Wouter is historicus, dus verwerkt hij veel (levende) geschiedenis in zijn verhalen. Het geeft de verhalen meer diepgang, cachet en coleur locale. Maar ook zijn eigen geschiedenis. Vader Schollema bezocht ooit een wedstrijd in Valencia, zoon doet een generatie later hetzelfde stadion aan. Hij snapt zijn vader (nog) beter.

Natuurlijk herken ik het een en ander in zijn verhalen. Drie maanden na Wouter zat ik ook in Rome te hopen dat Totti nog een paar minuten mee zou mogen doen. Allebei kijken we tijdens een buitenlandse reis toch nog even of er niet een clubje op het achtste niveau speelt met een paar dozijn toeschouwers aan de lijn.

Met veel plezier las ik deze collectie verhalen, ik hoop Wouter de komende jaren nog regelmatig ergens op een onooglijke tribune tegen te komen en ik hoop zeker nog vele mooie verhalen van hem te mogen lezen. Al was het maar omdat ik niet alle stadions kan bezoeken die ik zou willen bezoeken. Lezen erover is een redelijk surrogaat. Dat het dan geschreven is door iemand die je mag, kent en wiens oordeel je vertrouwt is alleen maar meegenomen.

Citaat: “De overweldigende eerste helft wordt gevolgd door een zelden vertoond saai bedrijf. De schaakpartij slaat over op de tribunes, waar het bij tijd en wijle akelig stil wordt. (..) Voor de 54.000 dik ingepakte supporters op de tribune is het echter dodelijk saai. Het is een opluchting als de scheidsrechter na 90 minuten de bal opeist. (p.87)

Nummer: 17-053
Titel: Daar waar de bal rolt
Auteur: Wouter Schollema
Taal: Nederlands
Jaar: 2017
# Pagina’s: 165 (12769)
Categorie: Voetbal
ISBN: nvt

Meer:
Twitter
Suksawat (oude columns)
Bestellen

Themaweek 41: Bijzonder/Gesigneerde boeken

Joop Buyt – Heeft niets met voetbal te maken

Tags

, , , , , , , ,

Joop Buyt – Heeft niets met voetbal te maken

Natuurlijk was het Football Culture dat zijn talent ontdekte. Fenomeen. Het merk. De Hagenees kwam, zag en overwon op Twitter. En dus werden zijn tweets gebundeld als poëzie. Eerlijk gezegd had ik mijn twijfels. Het opsommen van mooie voetbalnamen in willekeurige volgorde is niet hoe ik voetbalpoëzie definieer. Toch ging ik overstag. De beperkte oplage ging snel, ik trap er dan al snel in, een collector’s item, die hoort in mijn collectie, mag niet ontbreken in mijn boekenkast.

Grappige titel, mooi filmpje van de presentatie, niet kort daarna had ik het boekje al thuis. Al lezende kwam ik tot de conclusie met een hype te maken te hebben. Een gimmick. Een gebbetje. Enkele bladzijden deden met glimlachen. Enkele vondsten vond ik origineel, precies waar twitter voor bedoeld was. Maar is het poëzie? En dan die opsommingen, nee, het raakte me niet. Toch las ik het met plezier.

Maar natuurlijk had ik het weer mis. Joop Buyt loopt tegenwoordig in het voetbalwereldje rond met een camera voor zijn neus. Hij ontmoet de groten der voetbalaarde, hij spreekt ze en blijft zichzelf. Altijd. Knap.

En ik ging om toen ik bij het Hargabal zijn bundel wilde laten signeren. Verlegen keek hij me aan en mompelde dat hij zo moest voorlezen. Hij leek echt zenuwachtig. Ik drukte hem een pen in de hand, een krabbel is zo gezet tenslotte. En toen kwam de bekentenis. “Eigenlijk heb ik geen handtekening”, zei hij ietwat gegeneerd. Hij schreef zijn naam voorin mijn exemplaar en las voor, de kantine in Schiedam vond het prachtig. Zijn bijdrage op het veld bleef beperkt tot mooie looplijnen, maar zijn poëzie kwam aan.

Joop Buyt herinnerde mij maar weer eens aan de discussie over wat kunst is. Andy Warhol is mijn rolmodel in deze. Buyt is dus een dichter. Omdat hij het zegt. Omdat ik het zeg.

Citaat: “Net // Gerard Reve – De avonden // voor de vijfde keer gelezen. // // Blijft kut” (p.109)

Nummer: 17-052
Titel: Joop Buyt heeft niets met voetbal te maken
Auteur: Joop Buyt
Taal: Nederlands
Jaar: 2017
# Pagina’s: 114 (12604)
Categorie: Voetbalpoëzie
ISBN: nvt

Meer:
Twitter
Staantribune
Boekpresentatie

Themaweek 41: Bijzonder/gesigneerde boeken

Thijs Zonneveld – Paniagua

Tags

, , , , , , ,

Thijs Zonneveld – Paniagua

Wielerboeken lees ik graag. Zonneveld brak, in mijn ogen, door met een prachtig verhaal over zijn Chinese ploegmaat in De Muur, jaren geleden. Al snel had hij door dat hij een redelijke wielrenner was, maar als schrijver/journalist verder kon komen dan als renner. Goede keus dus.

Op Facebook ben ik ook al een tijdje lid van een groep die voor het goede doel wielerboeken verkoopt. Geweldige combinatie. Elk jaar bestel ik er wel een boek. Extra leuk is het natuurlijk dat vele schrijvers of renners door de mensen achter die site worden benaderd om boeken te signeren. Zo steun je niet alleen het goede doel, maar ontvang je ook nog eens een bijzonder boek.

Nadat ik de site net had ontdekt bestelde ik meerdere boeken, die las ik dus niet allemaal achter elkaar. Wielerboeken zijn leuk, maar ik lees ook graag eens wat anders. Deze verzameling columns van Zonneveld bleef dus een tijdje in mijn kast staan. Tot deze zomer, toen ik tijdens de Tour zo nu en dan een column las en zo aan het eind van de Tour het boek dus uit had. Goede planning, al zeg ik het zelf.

Zonneveld is natuurlijk een kenner van de wielersport, hij kent een deel van het peloton nog uit zijn eigen proftijd, kent genoeg mensen om ook over de rest genoeg te weten te komen. Tegelijkertijd is hij scherp, doet niet mee aan welke omerta dan ook, maar heeft genoeg affectie voor de sport om ook de mooie kanten van de sport met veel liefde op te schrijven.

Ook over andere sporten heeft hij een mening en genoeg kennis om deze mening te onderbouwen.

Citaat: “De Schleckies zijn niet zulke lieve jongetjes. Ze zijn een beetje stiekem. Ze staken Bjarne Riis – de strateeg die ze groot maakte – een mes in zijn rug door zijn mecaniciens, zijn verzorgers, zijn ploegleiders en zijn renners mee te nemen naar een nieuwe ploeg. Ze maakten veel misbaar als hun concurrenten profiteerden van hun pech, maar zelf waren ze geen haar beter.” (p.119)

Nummer: 17-049
Titel: Paniagua
Auteur: Thijs Zonneveld
Taal: Nederlands
Jaar: 2013
# Pagina’s: 190 (11805)
Categorie: Sport
ISBN: 978-90-468-1475-8

Meer:
De rode vod
De ereronde van de eland
De Muur 16
De Muur 20

Themaweek 41: Bijzondere/gesigneerde boeken

Friso Veltkamp – Vonk

Tags

, , , , , ,

Friso Veltkamp – Vonk

Ooit in mijn eerste jaar voor de klas, een jaar waarin je maar wat doet en kijkt of het vak bij je past, maar meer nog wordt er door je leerlingen bekeken of het bij je past, had ik een tweetal in de klas waar je wat vreemd tegenaan keek. Punk was al twintig jaar oud, dus retropunk kwam het dichtst in de buurt. Mijn referentiekader was niet groot genoeg om alle leerlingen te begrijpen, maar een oude (letterlijk en figuurlijk) collega opende mijn ogen. “Geweldig toch, die twee zijn lekker op zoek naar hun eigen identiteit”, hoor ik haar nog zeggen. Ze had gelijk. Sta open en het komt goed. Sindsdien een belangrijke les bij elke klas die lastig is, bij elke leerling waar je eerst niet weet wat je er mee kunt.

Het tweetal bleek hun tijd vooruit. Het branden van een CD was voor mij nog onbekend. Voor hun een bijbaantje. Al snel was ik vaste klant. Elke week twee titels, zij leverden zelfs de meest onbekende titels en ik gaf een deel van mijn salaris daar graag aan uit. In de tussentijd leerden ze ook nog wel wat. Een van het tweetal kwam ik een paar jaar geleden ineens tegen als collega, de ander bleek begin dit jaar een boek te hebben uitgebracht.

Geen twijfel, dat boek wilde ik hebben. Lezen. “Vonk is een tocht door de wereld van Tinder”, staat op de achterflap. Een onderwerp waar ik niet echt iets van af weet, interessant om te lezen dus. Op naar de website, geld overmaken en voor de dag voorbij was lag er al een gesigneerde versie in mijn brievenbus. Ik was gewoon thuis. Nummer 65 was ik. Leuk.

Toen moest ik het boek nog lezen. Ondertussen was Friso erg actief op social media. Alles waar ik niet aan had gedacht toen ik zelf een jaar ervoor mijn reisverhalen probeerde te slijten, deed hij gewoon. Hij haalde de krant. Zijn boek lag bij Broekhuis. Hij ging voor de tweede druk.

In het vliegtuig op weg naar wat stagebezoeken begon ik. Overstappen, geen probleem. Het las als een trein. Een dag later had ik het uit. Toen moest ik een oordeel vormen. Lastig. Ik ben niet onbevooroordeeld. Maar ik herken wel de amateurschrijver, ik ben er zelf een. Ik zie de fouten terugkomen die ik zelf ook maak(te). Taalfouten. Meer dan een docent kan zien. Een goede redacteur had er veel uit kunnen filteren. Maar ze stoorden me. Zo veel dat ik het verhaal ondergeschikt maakte aan de vorm. Ik kon het opzij zetten. Toen las ik een schelmenroman. Jan Cremer maar dan vijftig jaar later. Een roman over Tinder, maar stiekem eigenlijk een verkapte liefdesgeschiedenis. Niets mis mee, de mooiste literatuur gaat over verloren liefdes, misschien is het wel geen toeval dat net als Tolstoj de tragische liefde over Anna gaat. En dus gaat dit boek over haar. Niet over Linda, niet over Nora, niet over Manon. Het is Anna.

En Anna’s verhaal begint leuk. De eerste date meteen op bezoek bij de familie. Met kerst. Het sterke gegeven zorgt ervoor dat de helft van het boek al meteen de moeite waard is. Dit is 2017, je spreekt via Tinder af, het lijkt een geintje en voor je het weet zit je tegen de potentiele schoonfamilie te liegen over je gezamenlijke plannen die je a la minute bedenkt. En even later zit je in het vliegtuig, omdat de tickets je geschonken worden.

Friso Veltkamp heeft een leuk boek geschreven waar genoeg op aan te merken is. Het einde is niet het sterkste deel. Het voetbaldeel is verrassend voor mij, want twintig jaar geleden waren het andere leerlingen waarmee ik over voetbal sprak. Met Friso ging het over muziek, zoals het een gedeeltelijk autobiografisch boek betaamt, heeft hij meerdere goede artiesten in het verhaal weten te verwerken. Hidden messages. Onderhuidse beïnvloeding. (zijgedachte: Waarom staan de Tindersticks er niet in? Te voordehandliggend?)

Met veel plezier las ik het boek uit. Met net zo veel plezier beveel ik het aan. Leuk in de schoen of onder de boom. En stiekem geef ik de tip om voor boek twee iets meer tijd te nemen. Iets meer schematisch te gaan werken en iets minder te vertrouwen op ‘de flow’. Een extra redacteur zoeken. Niet alleen voor de inhoud, maar zeker voor de taal. Dat gezegd hebbende: ik heb bestsellers gelezen die zowel stilistisch als taalkundig minder waren.

Citaat: “Waren dat mijn vingers die dat zojuist hadden getypt? Heb ik een conflict gemist in mijn neurotransmitters? Ik keek naar het scherm. Nog geen antwoord. Hoe weet je eigenlijk of iemand je terug appt? Krijg je daar een bericht van? Zoiets als: gefeliciteerd, iemand die je nooit hebt gezien maar alleen door jouw neukwenskeuring is gekomen heeft besloten je vijf procent minder kansloos te laten voelen.”(p.20)

Nummer: 17-038
Titel: Vonk
Auteur: Friso Veltkamp
Taal: Nederlands
Jaar: 2017
# Pagina’s: 245 (9090)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-94-6323-096-4

Meer:
Friso Veltkamp
Tubantia
Twitter
Goodreads

Themaweek 41: Bijzondere/gesigneerde boeken