Elvin Post – Arizona Blues

Tags

, , , , ,

Meestal weet ik wel hoe ik aan mijn boeken kom. Soms staat een boek al 20 jaar in de kast en dan nog weet ik precies welke boekhandel ik het kocht, vaak zelfs de prijs nog. Dit boek staat al jaren in mijn kast. Ik vermoed van mijn zusje gekregen, maar twijfel flink, omdat zij een betere smaak heeft dan dit.

Thrillers vind ik zelden geweldig. Ik zie ze dan ook meer als tussendoortje dan als serieus te lezen boeken. Er zijn natuurlijk wel uitzonderingen (Ira Levin, Thomas Harris, de Millennium trilogie), maar meestal heb ik vooral de indruk dat na een redelijk begin daarna flink moet worden gerekt om een onverwacht eind te kunnen schrijven. Geen aanbeveling.

Elvin Post tolereer ik wel. Hij schreef ooit een voetbalboek (pluspunt), schrijft redelijke thrillers. Op de een of andere manier las ik er al meer, geen idee hoe dat zo loopt. Deze thriller mocht ruimte maken in de kast, dus besloot ik ‘m eerst toch maar te lezen.

Waar de fascinatie van Post voor de VS vandaan komt, is mij onduidelijk. Waarschijnlijk is dat een keuze voor de mogelijkheden. Wanneer je over de Warmoesstraat schrijft, ben je wel een keer uitgekakt, of je kiest voor 37 keer hetzelfde verhaal, omdat het de lezers toch niet uitmaakt. In de VS gebeurt nu eenmaal vaker iets, zowel absoluut als procentueel.

In dit verhaal begint het met een toevallig incident – logisch, anders kun je nooit een boek schrijven – wanneer de journalist Karen Hart in Arizona naast haar kapotte auto staat. Als journalist kun je dan natuurlijk niet achterover leunen, dan kijk je of er een verhaal is dat je in de tussentijd kunt schrijven, omdat je auto pas over een paar dagen klaar is.

Dat verhaal vindt ze al snel, de miljonair Gerald Treadway woont vlakbij. Hij verdient geld aan zijn verhalen over zijn ontvoering door een UFO. En als je geld hebt, is de misdaad nooit ver weg.

Als gezegd, tussendoortje, ik zal niet te veel zeggen, bij een thriller is dat meestal een doodzonde. Leuk voor de fans, laat ik het daar maar op houden.

Citaat: “Peggy Sue had het niet meer. Ze was erop ingesteld geweest nog eens het verhaal over haar ontvoering te moeten doen, en vervolgens alle zeilen te moeten bijzetten om hem van het lijf te houden en ervoor te zorgen dat ze mee mocht naar Laughlin. Het laatste waar ze rekening mee had gehouden, was dat hij haar niet zou geloven.” (p.125)

Nummer:            22-032

Titel:                   Arizona Blues

Auteur:               Elvin Post

Taal:                   Nederlands

Jaar:                   2018

# Pagina’s:          357 (7604)

Categorie:           Thriller

ISBN:                 978-90-414-1968-2

Meer:

Hebban

Goodreads

Thrillerweb

229 – Boudewijn de Groot – Welterusten meneer de President

Tags

, ,

Nummer  229
Artiest  Boudewijn de Groot
Titel  Welterusten meneer de President
Jaar  1966
Wikipedia  Welterusten meneer de president
Website  Boudewijn de Groot
Tekst  Boudewijn de Groot

Echt lang geleden, midden jaren zestig kenden mijn ouders elkaar net. Zij waren niet van de protestgeneratie, geen hippies. Boudewijn de Groot hoorde ik thuis dus nooit. Een enkele keer op de radio, maar dan was het meer een geest uit een tijd die reeds lang voorbij was.

Pas als twintiger, toen ik meer over het leven ging nadenken, ontdekte ik dat de zanger drie decennia daarvoor al mooie muziek maakte. Ik weet nog dat ik op het huis mocht passen van een oud-collega, haar platencollectie heb ik in een paar weken helemaal gedraaid, voor het eerst nam ik een elpee van Boudewijn de Groot op op een cassettebandje.

Meer dan een halve eeuw later heeft de goede man een geweldig oeuvre bij elkaar gespeeld. Eerst vooral met teksten van Lennart Nijgh, zoals dit nummer, later ook eigen liedjes. Nog steeds, ook nu nog in 2023 speelt hij live, maakt hij nog nieuwe muziek. Zijn grootste hit is een typisch Top 2000 lied, Avond haalde de hitparade nooit, maar wel de nostalgielijst. Al 19 jaar in de top 10, een keer zelfs geheel bovenaan. Niet mijn muziek, niet mijn tekst. Ik hou het bij de angry young man uit de jaren zestig, met het ultieme protestlied als mijn favoriet.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify, Deezer en YouTube.

Mark Perryman – Het filosofen-elftal

Tags

, , , , , , , ,

Meer dan een decennium las ik het Engelse cultblad When Saturday Comes. Op een gegeven moment kwam ik te ver achter, voetbal volgen was minder belangrijk, mijn band met het VK werd dunner. Ik heb ze allemaal nog, stapels.

In dat blad kwam ik de verhalen van Perryman al tegen. Mooi, verder kijken dan die 90 minuten in het weekend. Leg de link tussen voetbal en andere kunsten, literatuur, filosofie. En dat werd dus uiteindelijk dit boek. Elf, hoe kan het anders, hoofdstukken waarin de filosofen aan het woord worden gelaten. Ik vond het ergens in een opruimingsbak. Vertaal, dat wel helaas. Een aantal keren tijdens het lezen herkende ik de originele Engelse zinsconstructie, vertalen is verrekt lastig. Dit boek had ik onvertaald moeten lezen.

Ook is dit niet een boek om in 1 ruk uit te lezen. Gewoon elf keer een verhaaltje lezen en dan weer wegleggen. De link met voetbal is soms logisch; Camus was een keeper, Bob Marley een fanatiek voetballer als bekend. Soms moet je even zoeken. Shakespeare, Wittgenstein, Oscar Wilde en Simone de Beauvoir zijn geen namen die je meteen verwacht. En dat pakt soms verrassend goed uit, een enkele keer ook wat vergezocht.

Leuk om over voetbal te lezen, terwijl het eigenlijk nauwelijks over voetbal gaat. Of andersom: leuk een filosofieboek te lezen, over grote denkers en dat dan gerelateerd naar The Worlds Greatest Passtime.

Citaat: “Zich realiserend dat zijn dagen bij Verona waren geteld, kwam Will een koopman uit Venetië tegen in een onguur uitziende pizzeria naast een van die wegen die de Romeinen zo mooi konden aanleggen. (…) De openingswedstrijd van het seizoen begon stipt op tijd en Wills nieuwe club, Venezia, ging uiteraard roemloos ten onder.” (p.57)

Nummer:            22-065

Titel:                   Het filosofen-elftal (Philosophy football)

Auteur:               Mark Perryman

Taal:                   Nederlands (Engels)

Jaar:                   2003 (1997)

# Pagina’s:          144 (15239)

Categorie:           Voetbal

ISBN:                 90-453-0324-8

Meer:

Goodreads

Philosophy Football

Ruim zes jaar stappenteller

Tags

,

In april 2016 las ik in een oude krant (ik lees altijd oude kranten) dat de stappenteller een hype werd. En dat het lopen van 10.000 stappen per dag gezond is. Het bleek dat de gezondheidsapp die al op mijn telefoon zat, dit bijhield. Wist ik niet.

Maar het is simpel bij te houden, een Excelletje is snel opgezet. En dus hield ik een tijdje bij hoeveel ik liep. Dit viel niet tegen, ik zat gemiddeld al rond de 8000 per dag. Laten we dan maar eens een doelstellen. 10000 gemiddeld. Dat lukte vrij simpel, het jaar erop.

Toen een nieuw doel: Elke dag 10000, een jaar lang. Dat was minder eenvoudig. Ik herinner me een autorit van Oostenrijk naar Nederland, grootste deel van de dag stilzitten, op de parkeerplaats snel een paar rondjes lopen en ’s avonds nog om half twaalf op straat, in de regen, de laatste passen zetten. Net op tijd gered. 2018 liep ik 365 dagen lang elke dag 10.000 stappen. Nooit meer.

De jaren daarna vooral bijhouden, gemiddeld zat ik meestal ruim boven de norm. 2022 had ik maar 1 doelstelling: meer dan het jaar ervoor lopen. Dat was met Sinterklaas al gelukt. Nieuwe doelstelling: 13.000 gemiddeld halen, was me net niet gelukt het jaar ervoor, een paar daagjes griep brak me toen op. En toen ik zag dat ik ook die 13K zou halen, besloot ik de doelstelling nog één keer bij te stellen: 5 miljoen stappen in een jaar. Op 30 december, eind van de middag, lukte dat ook. En meteen besloot ik: Klaar. Niet meer bijhouden, niet meer in Excel.

Dus zal ik dit jaar nog steeds lopen, als het op loopafstand ligt, fietsen als ik de auto niet perse nodig heb, de elektrische fiets naar het werk nemen als het droog is, ik zal vast aan mijn stappen komen. Maar bijhouden niet meer. Het is mooi geweest.

228 – Supertramp – Logical song

Tags

, ,

Nummer  228
Artiest  Supertramp
Titel  Logical Song
Jaar  1979
Wikipedia  Logical Song
Website  Supertramp
Tekst  Genius

De hits voor deze gingen langs me heen, ik was te jong. Toen deze single uitkwam vond dit jochie het wel geinig. Ook de opvolger, het titelnummer van het beste album (al wist ik dat toen nog niet) Breakfast in America, was de moeite waard.

Roger Hodgson bleek de man achter de band, de rest hing er om heen. Hij schreef een hele reeks goede nummers eind jaren zeventig. Het orgeltje zet het ook duidelijk in de tijd, de tijdsgeest borrelt onherroepelijk naar boven zodra je het nummer hoort.

Misschien ook wel daardoor vond ik later platen, en ook de hele solocarrière van Hodgson, minder boeiend, ze beklijfden niet. Een best of plaat zou de moeite waard zijn, maar eigenlijk is die ook overbodig. Het livedubbelalbum Paris is er al namelijk, alle hits, alle topnummers staan er op. Genoeg.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify, Deezer en YouTube.

2022 volgens Deezer

Tags

, ,

De laatste jaren gebruik ik Deezer veel vaker dan Spotify. Inhoudelijk zit er niet zo’n groot verschil, maar het ziet er net iets leuker uit, is iets gebruiksvriendelijker. Of misschien wil ik gewoon afwijken, dat kan ook.

Ook van Deezer kreeg ik een overzicht, niet met 101 titels, zoals bij Spotify, maar met 50 titels. En daar kan ik me beter in vinden. Logisch ook, wanneer je vaker de app aanklikt, werkt het algoritme ook beter. Opvallend, niet verrassend, is dat er zo goed als geen nieuwe muziek bij zit. Ik ben definitief een ouwe lul als het op muziek aankomt. Geen radio 3, maar radio 2 voor mij. Al luister ik wel liever naar de Snob 2000 dan naar de Top 2000.

Kortom, mijn muzieksmaak volgens Deezer, de top 50 van 2022.

227 – Doe Maar – Nederwiet

Tags

, ,

Nummer  227
Artiest  Doe Maar
Titel  Nederwiet
Jaar  1980
Wikipedia  Nederwiet
Website  Doe Maar
Tekst  Genius

Doe Maar was een band voor meisjes. Tienermeisjes. En de tiener die ik toen was, kon dus geen muziek voor meisjes leuk vinden. Je ontkwam er niet aan, op radio en televisie werd je doodgegooid met de band. En zelfs als je die niet wilde luisteren, in winkels, op straat, overal zag en hoorde je de band.

Een enkele single had ik van de band. De bom. Ideaal om het rijtje voornaamwoorden met de derde naamval in het Duits te leren. Gewoon de single tig keer draaien, vooral het laatste stuk en zelfs nu, bijna 40 jaar later kan ik het nog steeds opdreunen. Mit, nach, nebst…

Toch moet ik hebben beseft dat de band beter was dan de tienerhype aangaf. De band was nog niet uit elkaar of ik huurde de dubbelelpee van het afscheidsconcert. En ook toen weer was er dat ene nummer dat mijn aandacht trok. Dat had het al gedaan tijdens de rocknacht van Veronica in 1982, de eerste keer in mijn leven dat ik later naar bed mocht dan mijn ouders. Nederwiet, dat ging over drugs, al had het jochie dat ik was geen idee wat en hoe.

Joost Belinfante was de schrijver van het lied, tevens gastzanger wanneer de band dit nummer speelde. En pas later had ik door hoe bijzonder het was. Dit was het land waar ik woonde, waar ze gewoon op televisie uitlegden hoe je wiet kon kweken! Niet dat ik wiet rookte, zelfs geen tabak, maar het feit dat het kon was voor mij genoeg. Het land waar ik in de jaren tachtig en negentig trots op was. Waar ik in het buitenland over vertelde, vooral in de jaren dat ik elders werkte. Nederland was progressief, tolereerde softdrugs, was voorvechter als het om mensenrechten ging en gastvrij voor vluchtelingen. Een kwart eeuw later woonde ik in een bekrompen, populistisch land, waar tolerantie en gastvrijheid onbekende termen bleken, waar rechtsextremisme met vrijheid van meningsuiting wordt verward en waar drugslaboratoria de hele wereld voorzien van pilletjes. Voor mijn ogen gebeurde het, ik heb het niet kunnen tegenhouden.

Henny Vrienten woonde een dorp verderop, zijn laatste jaren. Ik fietste regelmatig langs zijn huis. Doe Maar deed nog wat comebacks. Een beetje voor het geld, een beetje omdat het leuk was. Ik heb ze nooit gezien. Maar ik verlang terug naar het Nederland waarin Nederwiet een progressief lied was.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify, Deezer en YouTube.

Weer voetbalplaatjes

Tags

, , ,

Goal, Maart 2018

Ze staan nog op zolder, mijn albums met voetbalplaatjes. Voetbal ’80 en ’81 zitten helemaal vol. De plaatjes moest je gewoon kopen, je zakgeld ging er aan op, week in, week uit. Als je mazzel had, kreeg je een gulden van opoe, dan kon je weer wat extra pakjes kopen. Dubbelen waren een slechte investering, maar je bewaarde ze goed. Elke dag op het schoolplein had je je stapel dubbele plaatjes mee, elastiek eromheen. Liefst ruilen, maar voor een stuiver verwisselden ze ook van eigenaar. Slechts de boerenzoon vroeg een dubbeltje per plaatje, hij was niet erg populair in de klas.

Mooi om te zien dat in het digitale tijdperk de voetbalplaatjes weer populair waren. Gewoon analoog stickers verzamelen. Geen Panini meer, maar gewoon gratis, als je genoeg boodschappen kocht bij de Albert Heijn. Schitterende actie, jochies wachtend in de hal op klanten die ze niet spaarden, maar wel kregen bij de boodschappen. Oma’s die de boodschappen bij AH moesten doen om de kleinkinderen tevreden te stellen. En ruilen natuurlijk, veel ruilen. Het bedrag aan boodschappen voor een vol boek moest met vier cijfers geschreven worden, een vol boek was zijn gewicht in goud waard.

Maar wat zag het er weer prachtig uit, alle Goorse jeugdspelers, vele senioren op elftalfoto’s, voor het eerst in mijn leven stond ik er op, al stond mijn arm op een ander plaatje dan de rest van mijn lichaam. Zeven jaar geleden was ik afwezig toen de foto gemaakt werd, ik hoor er nu echt bij.

Toch was er een wezenlijk verschil met de vorige versie van het verzamelalbum. Social media. Waar ik in 2010 Facebook had om te communiceren met voormalig collega’s uit Finland, Australië en de Dominicaanse Republiek, heeft anno 2017 iedereen Facebook. En dus zag je dag in dag uit de verzoekjes langskomen. Wie heeft nummer 318 voor mijn zoon? Wie heeft 574 nog nodig? Het schoolplein was digitaal geworden.

Na de Jan Schutteloop was er een ruilmiddag in de kantine. Schuchter kwamen de eerste kinderen binnen, maar een kwartier na de prijsuitreiking voor de hardlopers, was de kantine veranderd in een drukke ruilbeurs. En weer zag ik ze: de lijsten met ontbrekende nummers. Handgeschreven, maar ook netjes uitgewerkt in Excel en uitgeprint. Het grootste verschil werd duidelijk. Naast een enkel jongentje en een verdwaald meisje waren het vooral moeders die aan het ruilen waren. Soms nog met hun eigen kind ernaast, maar vaak zelfs dat niet. Welke tafel je ook keek, het waren de moeders die aan het strepen waren in hun lijsten, moeders met stapels dubbele plaatjes, moeders aan het onderhandelen met bekenden en onbekenden.

Het opwindende spel van verzamelen, zoeken en de vreugde wanneer je een bepaalde speler eindelijk had gevonden, is vervangen door je moeder te vragen boodschappen te doen en je moeder die bijhoudt welke plaatjes nog ontbreken. Zelfs plakten moeders de plaatjes in, omdat hun kinderen het niet netjes konden. Volgens diezelfde moeders. Het zijn niet meer de kinderen, het zijn de moeders. En zoonlief bladert een keer, op een regenachtige woensdagmiddag, constateert dat er nog vele leegtes in het boek zitten en schreeuwt naar de keuken of moeder nog boodschappen gaat doen. Moeder kijkt eerst nog even op haar telefoon of ze nog ergens plaatjes kan ophalen.

Een prachtige jeugdherinnering gaat aan vele jeugdigen voorbij. Jammer.

2022 volgens Goodreads

Tags

, ,

Dit was mijn favoriete boekensite/app. Goede interactie met anderen, simpel te bedienen, goede database. En bij dat laatste ging het mis. Te veel vervuiling blijkbaar. Zelf toevoegen mocht ineens niet meer. Geen probleem als je alleen maar bestsellers leest, maar op jaarbasis lees ik nogal wat boeken die niet op de site stonden. Sinds een paar maanden mag ik die niet meer zelf toevoegen. En de procedure om het aan te vragen heb ik gevonden, maar hoe en waar op de site is mij onduidelijk. Niet meer mijn favoriete site/app dus. Ben er nog niet uit hoe dat komend jaar gaat.

Hoe dan ook geeft de site aan dat ik 63 boeken heb gelezen, bijna 15.000 bladzijden. Zelf zit ik, in Excel, een stukje hoger. Komt later dit jaar, als ik alle boeken van 2022 heb besproken. Jammer.

Of kijk zelf via Goodreads