Marcel van Roosmalen – Theo Janssen. Op pad met de dikke prins

Tags

, , , , , , , ,

Marcel van Roosmalen – Theo Janssen

Natuurlijk had ik het boek al aangeschaft. En ook vele recensies gelezen, waarin elke keer wordt benadrukt dat er zo weinig gebeurde. Als fan van de schrijver, daarbij iemand die de voetballer ook kan waarderen, wist ik dat dit zou gebeuren. Maar ik las het niet meteen, het had geen haast.

Toen ontdekte ik, geen idee meer hoe, dat het boek in zijn geheel werd voorgelezen op Spotify. Door de schrijver zelf zelfs. En toen maakte ik een keuze die voor mij niet gebruikelijk is: ik koos het luisterboek. Al een halve eeuw ben ik van het gedrukte woord. Van de voorgelezen Jan, Jans en de Kinderen in de Libelle (dat ik daarna in mijn eentje ‘nalas’, waardoor sommigen dachten dat ik al erg vroeg kon lezen), tot heden ten dage waarin ik veel podcasts luister, wel een e-reader heb, maar bijna niet gebruik en nog steeds films niet kijk, omdat ik het boek nog niet gelezen heb, dit was een revolutionaire keuze voor ondergetekende.

Het helpt dat Marcel van Roosmalen de moeite waard is om te beluisteren, zelfs als hij weinig te zeggen heeft. En voor dit boek past het perfect. Want Theo Janssen is natuurlijk een van de moeilijkste personen om dit project mee te doen. Aardige voetballer, goede gozer, leuke humor, maar niet iemand die veel nadenkt over het leven, zeker niet iemand die gaat zitten vertellen over wat hem raakt, wat hij heeft beleefd, hoe hij in het leven staat, wat er in zijn jeugd is gebeurd. Dus dan wordt het lastig voor een schrijver om daar wat van te maken. Niet voor van Roosmalen, want die schrijft gewoon op wat hij observeert, wat hij zelf denkt. En zo hebben de heren een paar maanden om elkaar heen gedraaid, zonder echt samen te werken.

Dat menig voetbalfan dat tegen vond vallen, begrijp ik goed. Dat ik als lezer, in dit geval luisteraar, dat juist erg leuk vind, is ook logisch. Meerdere keren moest ik hardop lachen. Een aantal files heb ik een tweede keer moeten aanklikken, het was soms onnavolgbaar. Denk ook dat dit een boek is dat ik over een paar jaar alsnog ga lezen, gewoon omdat het kan, omdat het de moeite waard is.

Citaat: “Die anderen ga ik allemaal niet bellen. Ik kan me niet voorstellen dat Fred Rutten me nog te woord staat en het werkt gewoon niet om vrienden in de voetballerij over je aan het woord te laten. Dat heb ik bij het Theo Bos-boek gedaan; iedereen zegt hetzelfde. Bovendien vinden de lezers je al een goede voetballer, anders lezen ze dit überhaupt niet. Dat hoef ik ze niet uit te leggen. Ik ben wel benieuwd wie je nog meer wilt aandragen.” (p.155)

Nummer: 20-124
Titel: Theo Janssen
Ondertitel: Op pad met de dikke prins
Auteur: Marcel van Roosmalen
Taal: Nederlands
Jaar: 2019
# Pagina’s: 222 (24049)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-488-5430-1

Meer Dikke Prins:
Spotify
Biertje
Twente Insite (recensie)

Meer voetbalbiografieën:
Simon Kistemaker
Rene van der Gijp
Johan Cruijff (Pieter van Os)
Zlatan Ibrahimovic
Frits Korbach
Andy van der Meijde
Michel Boerebach
Steve Mokone
Diego Maradona
Kuif den Dolder
Thomas Skuhravy
Toni Schumacher
Stefan Effenberg
Abdelhak Nouri
Johan Cruijff (Auke Kok)
Louis van Gaal
Johan Cruijff (Nico Scheepmaker)

Meer Marcel van Roosmalen:
Roosmalen, Marcel van – Geef me nog twee dagen (Hard Gras 78)
Roosmalen, Marcel van – Gelukkig is het weer voorbij
Roosmalen, Marcel van – Gras groeit niet sneller door aan de sprietjes te trekken
Roosmalen, Marcel van – Je hebt het niet van mij (Hard Gras 48)
Roosmalen, Marcel van – Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt
Roosmalen, Marcel van – Het jaar van de adelaar (Hard Gras 66)
Roosmalen, Marcel van – Op campagne met Oranje
Roosmalen, Marcel van – Op pad met Pim
Roosmalen, Marcel van – De Pimmels
Roosmalen, Marcel van & Michel van Egmond – Van Didi tot Kaka (Hard Gras 60)
Roosmalen, Marcel van # Jan Dirk van der Burg – Nederland onder het systeemplafond

Themaweek 110: Sportboeken

Het jaar van de strafschop

Tags

, , , , , , , ,

Het jaar van de strafschop

De opruiming van de Slegte. Goedkoper dan goedkoop. Nauwelijks verkochte ramsj. Denk dat ik nog in guldens heb betaald. Het klinkt ook niet echt aanlokkelijk, ‘de beste voetbalverhalen uit Panorama’. Waar ik destijds, allang niet meer, in de Nieuwe Revu nog wel eens een interessant stuk las, was Panorama nooit meer dan doorbladeren bij de kapper. Maar blijkbaar waren ze midden jaren negentig fanatiek over voetbal. Volgens de achterflap elke week minstens acht pagina’s. Maar ja, ik zat midden jaren negentig overal, behalve in Nederland, dus ik heb het niet gelezen.

De journalisten zijn ook niet echt aansprekend, de bekendste naam is Jan Dijkgraaf, tegenwoordig behoorlijk rechtse provocateur op social media, wanna be politicus met geel hesje, iemand met een behoorlijke aanhang maar foute meningen.

Toch gelezen, het stond in de kast, daarbij waren de jaren 1995 en 1996 voor een Ajacied wel boeiende jaren. Korte stukjes, een serie die me wel bevalt, zijn ‘de vriend van’ waarin een oud elftalgenoot of klasgenoot van een bekende voetballer wordt geïnterviewd. Best interessant. Maar daarmee vul je geen boek.

De overige stukken wisselen een beetje qua kwaliteit. De onderwerpen maken het soms de moeite waard, het schrijven meestal niet per definitie. Sjaak Wolfs is altijd goed. Hans de Roon vertelt waarom Sunderland zo’n boeiende club is (ver voor Netflix dat doorhad). Renze de Vries nam nooit een blad voor de mond. Simon Tahamata is altijd open en sympathiek. Beste stukje van Dijkgraaf: Winnaars/verliezers van seizoen ’95-’96.

Citaat: “Ik heb dat ook meegemaakt in Israël, waar ik met Ajax ooit een toernooi speelde. Vroegen ze op het vliegveld of ik een Hollander was. Ik zei: ‘Nee ik ben Zuid-Molukker.’ Weet je wat ze zeiden? ‘Ah, terrorist!’ Ja, dat zeiden ze. Terrorist. Of ik dat erg vond? Nee, ik was er trots op!” (p.163)

Nummer: 20-122
Titel: Het jaar van de strafschop
Auteur: Diversen (Jan Dijkgraaf, Fred de Brouwer, Korine van Veldhuijsen, Francoise Giesen, Thomas Braun, Hans Peijs, Michiel Blijboom, Leo Meijer, Anthonie Vermeer, Onno Hansum, Joop Bromet)
Taal: Nederlands
Jaar: 1996
# Pagina’s: 172 (23493)
Categorie: Voetbal
ISBN: 90-414-0121-0

Meer voetbalcompilaties:
Belgie Holland in foto’s
De beste voetbalverhalen
Eeuwig Ajax
Früher waren mehr Tore
Mijn Johan Cruijff
My favorite year (Nick Hornby e.a.)
Voetbalavonturiers (Tom Bodde e.a.)
Wenen van geluk
Y el futbol conto un cuento (Alejandro Apo e.a.)

Themaweek 110: Sportboeken

Jeroen Wielaert – Tour masque

Tags

, , , , , , , ,

Jeroen Wielaert – Tour masque (De Muur 70)

De specials van De Muur zijn bijna zonder uitzondering erg mooi. Dit is ook weer een pareltje. Een bijzondere Tour de France afgelopen jaar. Later in het jaar, minder publiek, ploegen in een bubbel, alles was anders. De Muur begreep dat dat een bijzondere aanpak vereiste. Dus werd Jeroen Wielaert, ervaren verslaggever, naar Frankrijk gestuurd. Hij volgde de Tour van begin tot eind.

En terwijl de afwijkingen, de bubbels, de napraatjes, alles anders was geregeld, was het tegelijkertijd ook weer gewoon een normale Tour, met veel spanning, prachtige etappes, sterke jonge renners, een hoofdrol voor een Nederlandse ploeg, er viel ook weer veel te genieten.

Wielaert kan aan de ene kant heel mooi schrijven (een schitterende zin van 26 regels op bladzijde 60!), prachtig beschrijven wat er gebeurde, aan de andere kant ook de zijkant goed opzoeken, de nevenverhalen, de vreemde wereld van 2020. Die combinatie is prachtig en daarom is deze kroniek eentje om te koesteren.

Citaat: “Ja. Als men van de fiets houdt, als men die passie heeft, moet men dit jaar meer dan ooit profiteren van de mooie beelden uitgezonden door de media. De karavaan, die goodies en de hele folklore van de Tour de France is minder belangrijk. Als men van het wielrennen houdt en van de renners, moet men alles doen om deze editie niet te verstoren. Om zichzelf te beschermen, eigen buren, eigen omgeving en om de renners te beschermen.” (p.37)

Nummer: 20-118
Titel: Tour masque (De Muur 70)
Ondertitel: Kroniek van de Ronde van Frankrijk 2020
Auteur: Jeroen Wielaert
Taal: Nederlands
Jaar: 2020
# Pagina’s: 145 (22797)
Categorie: Wielrennen
ISBN: 978-94-6231-050-6

Meer kronieken:
Bart Jungmann (Tour 2018)
Erik Brouwer (Giro 2007)
Maarten Ducrot (Tour 1987)
Mart Smeets (Tour 1980)
Dino Buzzati (Giro 1949)
Benjo Maso (Tour 1948)
Koos Schwartz (Tour 1926)
Albert Londres (Tour 1924)

Meer Muur:
69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 32 31 30 29 28 26 25 24 23 22 21 20 19 18 17 16 15 14 13 12 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 1 (2e x)

Themaweek 110: Sportboeken

Achilles 02

Tags

, , , , ,

Achilles 02

Onlangs pas het eerste deel van deze serie gelezen, deel 2 niet zo lang in de kast laten wachten. Het titelverhaal gaat over ‘de lange mannen’, de Nederlandse volleyballers die de wereldtop bestormden. En dan over eentje in het bijzonder, Guido Gortzen, pispaaltje van het team, maar ook een sterke schakel op weg naar Olympische winst. Voor de zoveelste keer lees ik de bevestiging dat topsport niet leuk is.

Ook het verhaal van Idzenga over Kees Akerboom is weer erg boeiend. Ook in deze uitgave een vooruitgave: Ad van Liempt over het kampioenschap van DOS in 1958, een van de spannendste competities ooit, het een na laatste hoofdstuk uit zijn boek staat hier al te lezen. En inderdaad, ik ben wel erg benieuwd naar de rest van het boek, al weet ik het resultaat al.

Twee honkbalverhalen liefst, waarmee bewezen wordt dat de sport geschikt is voor literatuur, al hebben we de cultuur in Nederland nauwelijks begrepen. Het autobiografische verhaal van Hans Dulfer, beter bekend als saxofonist (of als vader van Candy) geeft het amateurisme van de sport in Nederland duidelijk weer, maar is daarmee zeker niet amateuristisch. Ed van Opzeeland vertelt waarom de catcher zo belangrijk is.

De 43 goals van Coen Dillen zijn al jaren legendarisch en de kans dat er ooit nog een aanvaller in de buurt komt is niet erg groot. Zelfs al zou er een spits in de winterstop al ver voorbij de 20 zijn, dan zou hij eerder verkocht worden dan dat hij in de tweede helft nog eens een keer hetzelfde aantal doelpunten zou kunnen maken. Evrengun, ik ken hem niet, vertelt het verhaal van de schutter in Eindhoven.

Formule 1 boeit me niet, ook het verhaal dus niet, schaatsen daarentegen wel. Henk van der Grift was meer dan een halve eeuw de beste Nederlander, in een tijd dat je niet zo maar op het podium van een groot toernooi belandde. Het verschil met de sport van klapschaatsen, commerciële teams en indoorbanen kan haast niet groter zijn.

Jammer dat er van deze serie maar een handvol uitgaven zijn.

Citaat: “Jaren na zijn actieve loopbaan stond Bill Dickey, die zo’n 15000 hitters in het slagperk had bestudeerd, in een hotellift met iemand die hem herkende. Op diens vraag ‘weet u nog wie ik ben?’ antwoordde hij: ‘Uw naam wil me op dit moment niet te binnen schieten, maar ik weet nog wel dat ik mijn pitchers op u de eerste twee ballen binnenkant en hoog en de derde bal buitenkant laag liet gooien.’” (p.64)

Nummer: 20-116
Titel: Achilles 02
Auteur: Diversen (Marcel Rozer, Wiep Idzenga, Ad van Liempt, Ed van Opzeeland, Cees Labeur, Nando Boers, Hasan Evrengun, Hans Dulfer)
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 136 (22380)
Categorie: Sport
ISBN: 978-90-204-0896-6

Meer:
Achilles 01

Themaweek 110: Sportboeken

Harry Walstra – De diepgaande middenvelder

Tags

, , , , , ,

Harry Walstra – De diepgaande middenvelder

Twintig voetbalverhalen van Walstra, een oudje, hij was de zolder aan het opruimen volgens mij. Het titelverhaal (en de omslagfoto) gaat over Kristen Nygaard, de mooie sierlijke spelverdeler van het grote AZ van een jaar of 40 geleden. Mooi dat Walstra de Deen met zijn tragische verhaal zelf te spreken krijgt, al heb ik het idee dat daar veel meer had ingezeten dan een kortverhaal, hoe mooi het ook is.

Andere boeiende verhalen in deze bundel gaan over Sies Wever, de Duitsers Bonhoff en Overath, waarover ik al eerder las in later werk van Walstra, Lutz Eigendorf (waar Michel van Egmond jaren later ook over schreef, als gastschrijver in deze bundel zal hij ongetwijfeld geïnspireerd zijn geraakt door Walstra), WV-HEDW en zeker de fictieve interviews met Cruijff.

Gert Kischen, IM Neesken, heeft ook een boeiend verhaal. Als Inoffizieller Mitarbeiter van de Stasi in Oost-Duitsland, koos hij de naam van zijn voetbalidool. Zelf beweert hij na jaren nog steeds dat hij geen verklikker was, in de archieven staat hij echt als medewerker. Maar zijn geheugen laat hem wel vaker in de steek. Pijnlijk, maar daarom zeker interessant verhaal. Wie nog steeds denkt dat sport en politiek niets met elkaar te maken hebben, moet dit verhaal lezen.

Mooi boek van Harry (als social media vriend mag ik Harry zeggen), al is het een niet altijd even logisch bij elkaar gevonden verzameling stukjes. Een aantal verhalen is later weer gebruikt, begrijp ik. Wat mij betreft is het volgende boek geen biografie van een grote naam, geen Feyenoord boek, maar vooral verhalen over spelers als Wever, Eigendorf en Kischen. Geen grote namen, maar wel boeiende verhalen. En daar dan een boek vol van!

Citaat: “Of je er nu wel of niet over praat, het blijft pijnlijk om jaren later te merken dat ploeggenoten elkaar bespioneerd hebben. Minder pijnlijk is inmiddels het 3-0 verlies tegen Nederland in de Rotterdamse Kuip op 15 november 1978. Kische speelt opnieuw tegen Neeskens en opent de score door in paniek in eigen doel te schieten als hij belaagd wordt door dezelfde Neeskens.” (p.37)

Nummer: 20-115
Titel: De diepgaande middenvelder
Ondertitel: en andere voetbalverhalen
Auteur: Harry Walstra
Taal: Nederlands
Jaar: 2011
# Pagina’s: 116 (22244)
Categorie: Voetbal
ISBN: nvt

Meer Walstra:
WK74 Finale (zijn site)
Twitter

Meer Walstra op gerbie.nl:
Walstra, Harry – De aartsrivalen
Walstra, Harry – Vedette aan de zijlijn
Walstra, Harry – We proberen weer normaal te doen
Walstra, Harry – Robben

Themaweek 110: Sportboeken

Nieuw Elitair Elan

Tags

, , , ,

Zodra ik het hoorde, heb ik me aangemeld. Een oproep voor meer inhoud, meer kwaliteit, meer diepgang. Niet alles hoeft oppervlakkig en simpel te zijn ‘omdat het volk dat wil’. De beweging werd het Nieuw Elitair Elan. De bedoeling was om 20.000 leden te vinden. Men bleef steken op 2.300, welk lidmaatschapsnummer ik had, geen idee.

Voor een jaarvergadering heb ik nog een keer een uitnodiging gehad. Helaas was het Elan niet zo groot als gehoopt. Met het overlijden van het belangrijkste lid, lijkt het N.E.E. definitief mislukt. Het zegt iets over de rest van het land.

Mooie ingezonden brief onlangs om Nederland nog even te helpen herinneren aan het Nieuw Elitair Elan.

Themaweek 109: Jeroen van Merwijk

Mannen voor vrouwen

Tags

, , , , , , , , ,

Veel DVD’s heb ik niet, maar deze is zeker een van de favoriete in de kast. Vele keren samen op de bank gekeken, een aflevering per keer.

Twee series maakten de heren, met alleen dames in het publiek. Jeroen van Merwijk presenteerde, meerdere heren verklaarden een thema voor de aanwezigen. Bert Klunder, helaas ook al jong overleden, was voor mij de ontdekking van deze serie programma’s.

Tien afleveringen vond ik op YouTube, zonder twijfel allemaal aan te raden.

Themaweek 109: Jeroen van Merwijk