Zomerreces

Tags

Laat dit jaar, maar het is nog zomer. De afgelopen themaweken waren allemaal voorgeprogrammeerd. Nu even pauze, soms ook nodig. Ik gok een maandje. Oktober terug, afgesproken?

Mocht je toch nog wat willen lezen van mij, het blogarchief telt ondertussen meer dan 9000 stukjes. Te vinden via de categorieën (rechts) of op datum (ook rechts, maar verder naar beneden). Of je schaft een van mijn boeken aan, altijd leuk. Linksboven staat de link, er is keuze genoeg!

Bron: Eunmask

Meer Heinen

Tags

,

De Podcast De Rode Lantaarn bestaat al tien jaar. Niet alle afleveringen, maar wel vaak, is Frank Heinen een van degenen die de actualiteit en de randzaken van het wielrennen bespreekt. Vaak met een prachtige inleiding van hem. Alleen daarom al de moeite waard.

Tientallen verhalen in de twee mooiste sportseries van Nederland, Hard Gras en De Muur.

Boeken die ik nog niet gelezen heb, zoals zijn nieuwste Reisverhalenbundeling (die ik al twee keer iemand cadeau gaf) Reizen is onzin en het enige boek dat ik nog niet heb: Grijs.

Boeken waarover ik al eerder blogde:

Heinen, Frank – Buiten de lijnen
Heinen, Frank – Ergens heen fietsen
Heinen, Frank – Fietsen om niet aan te komen
Heinen, Frank – Uit koers 2
Heinen, Frank – De zaak Tom

Stukjes elders op het web, zoals op De Correspondent, Volkskrant, Voetbal International, BoekDelen, HP de Tijd en De Morgen (helaas sommigen achter een betaalmuur, maar ook schrijvers moeten ergens van leven).

Themaweek 200: Frank Heinen

Boeken voor lezers

Tags

,

Er zijn veel podcasts. Heel veel podcasts. Je moet echt bijzonder zijn om publiek te trekken.

In die ontelbare hoeveelheid podcasts is er een niche, podcasts over boeken.

In die niche zit een niche die gaat over goede boeken.

En in die niche van de niche heb je de niche: Boeken voor lezers.

Frank Heinen die samen met zijn vader anderhalf, twee uur praat over een obscure Italiaanse schrijver waar niemand ooit van gehoord heeft, laat staan iets van gelezen heeft.

En dat is ontzettend boeiend. Je moet er wel de tijd voor nemen. Een paar keer een stukje werkt niet, je moet de gehele aflevering tot je nemen. Dus bewaar ik de podcast soms een paar weken voordat ik een moment vind dat ik even op de fiets stap, twee uur rondfiets en deze podcast beluister. Vader Heinen is voormalig docent, die las zijn hele leven beroepsmatig en kan eindeloos doorpraten over het oeuvre van schrijvers die jij en ik nog niet kennen, maar waarvan we binnen een paar minuten van overtuigd zijn dat we ze zouden moeten kennen.

Een enkele keer ken ik de schrijver. En een heel enkele keer heb ik ook een boek gelezen van de bewuste schrijver. Maar ook al lees ik veel (1800 boeken sinds de eeuwwisseling), ik kom niet in de buurt van deze veellezers. En ook al heb ik een redelijk geheugen, al zeg ik het zelf, de hoeveelheid details die de heren naar boven halen, is onwaarschijnlijk.

Zeventien afleveringen zijn er ondertussen geweest (op moment van schrijven), ik heb ze allemaal beluisterd. Ik hoop er nog veel te horen de komende jaren. Geen idee of er een verdienmodel hangt aan dit format, waarschijnlijker is dat een mooi project is voor vader en zoon. En mocht de frequentie omhoog gaan, dan heb ik echt een probleem. Maar goed, dat zien we dan wel weer.

Themaweek 200: Frank Heinen

Oude site

Tags

,

Zoals dat gaat, begin je een keer enthousiast aan het bouwen van je eigen site, gooi je een mooie verzameling teksten bij elkaar, een tijdje kun je het bijhouden, maar dan gaat het even mis. Ook Heinen overkwam het. Juist in Coronatijd ging het mis. Maar desalniettemin staan er nog mooie stukken op de site, zijn er nog werkende links (en helaas ook niet werkende), zoals naar HP de Tijd, waar hij ooit dagelijks een sportcolumn voor schreef. En dat volhield.

Columns voor VI, HP de Tijd, Volkskrant en weet ik waar nog meer niet allemaal.

En nog een WordPress site

Themaweek 200: Frank Heinen

Columnisten op de bank

Tags

, , , ,

In Coronatijd, meer dan zes jaar geleden ondertussen, schreef ik onderstaand stukje. Het was een reactie op een terugkerend thema in columns van Thijs Zonneveld en Frank Heinen. Beiden hadden regelmatig te maken met een beroemde maar onuitgenodigde gast. Het inspireerde mij tot het volgende brouwsel.

“Ze zeggen dat jij ze kent”, hoor ik als ik de keuken inloop. Ik heb een rondje gefietst, zoals wel vaker na het eten. Even frisse lucht, een podcast luisteren, wat beweging na een dag thuiswerken.

Ik loop door en zie ze samen op de bank zitten. “Ze kwamen vlak na elkaar binnenvallen”, klinkt het nog achter me. Ze kijken nauwelijks op als ik de kamer in kom. Ze hebben elkaar gevonden, lijkt het. De televisie staat aan. Eurosport, de zoveelste herhaling van een koers die toen al niet erg boeiend was.

Tijdens de eerste reclamebreak kijken ze me aan. “Het ging niet meer bij mij”, zegt Thijs. “Die Valverde nam het huishouden over. Bleef maar hangen bij mij op de bank. Vrouw en kinderen waren al gevlucht, ik kon er ook niet meer tegen.”. Naast hem knikt Frank. “Bij mij niets anders. Christiano kwam voor de zoveelste keer binnen. Volgens mij heeft hij de huissleutel al gedupliceerd. De Vriendin stelde een ultimatum. ‘Hij eruit of ik er uit’, ik was haar voor. Ik ga zelf wel.”

Suus zit tussen ze in, haar vaste plek. Koptelefoon en iPad, deken over haar heen, in haar eigen wereldje. Trekt zich niets aan van het onverwachte bezoek. De reclame is afgelopen en de aandacht van de columnisten is weer bij het scherm, voordat ik een vraag kan stellen. In de keuken hoor ik gemopper, ik doe net of ik het niet hoor. Die koers is eigenlijk best interessant. Baskenland? Toscane? Vlaanderen? Het regent in ieder geval. “Waaiers…”, klinkt er hoopvol naast me.

Een half uur later wordt Suus naar bed gebracht. Ook de vriendin blijft boven, geen goed teken. Ik zit met de twee heren in de kamer, ze lijken niet van plan weg te gaan. Na de Ronde van het Baskenland en de Waalse Pijl, zitten we nu naar de 19e etappe van de Tour te kijken. Welk jaar? Geen idee. Als Valverde door het beeld fietst, schrikt er iemand naast me.

“Wat is het wachtwoord voor de Wi-Fi?”, klinkt het uit twee kelen tegelijk. Alle drie moeten we lachen, om het toeval van dezelfde gedachte op het zelfde moment. Ik loop naar het kantoor om het briefje met het wachtwoord te zoeken, Thijs kijkt in de koelkast. “Achter staat nog een koelkast”, wijs ik hem. “Daar staat fris, bier, wat je maar zoekt.” Hij keert even later terug met twee blikjes Radler, gooit er een naar Frank en gaat weer zitten. “Jij redt je zelf wel, toch?”, roept hij naar mij.

Om half twaalf besloot ik om naar bed te gaan. “Op zolder staat nog een logeerbed, daar zou je met z’n tweeën in kunnen gaan liggen”, zijn mijn laatste woorden. Gelukkig slaapt mijn vriendin al, ik heb geen idee hoe ik dit uit moet leggen.

De volgende ochtend wil ik aan het werk gaan, maar de heren zitten al in mijn kantoor. Frank op de computer, Thijs op mijn laptop. “Deadlines”, mompelen ze allebei. Gelukkig moet Suus weer naar school, dan kan ik haar laptop gebruiken aan de keukentafel. Daar liggen twee gesigneerde boeken voor me. “Daar ben je toch zo gek op”, hoor ik vanuit het kantoor. Dat hebben ze goed onthouden. Van beiden bestelde ik ooit rechtstreeks een boek, gesigneerd vind ik een mooie aanwinst voor mijn collectie. Die van Thijs had ik al, alleen nog niet gesigneerd. De nieuwste van Frank stond al op mijn verlanglijstje. Mooi.

Mijn vriendin ontbijt even later zwijgend, pakt de autosleutels en rijdt weg. Ik lees mijn mail, heb een aantal online lessen en bereid wat voor. Zwijgend eten we een paar boterhammen tussen de middag. Ik durf niet te vragen hoe lang ze denken te blijven…

Het Heinen-geheugen

Tags

,

Voor het afgelopen WK mocht hij een speciale Podcastserie maken. Een beetje Eindsignaal, een beetje eigen geheugen. Het werd een mooie serie, waarin voetbalherinneringen gekoppeld werden aan momenten uit zijn jeugd.

Acht afleveringen over de WK’s van 1990 tot 2002, met veel legendarische voetballers en schitterende verhalen.

Mocht je geabonneerd zijn op Podimo, luister terug. Zo niet, word lid!

Het Heinen-geheugen.

Themaweek 200: Frank Heinen

Slimste mens

Tags

,

Hij verloor de finale, terwijl hij op weg er naar toe menig record verbrak. Iemand die veel leest en schrijft, is per definitie een goede kandidaat voor deze prestigieuze titel. Gelukkig voor hem kwam er een extra editie, voor oud-winnaars. Hij was dan wel geen oud-winnaar, maar toch werd hij uitgenodigd. Deze keer won hij wel. De slimste mens van de slimste mensen. Bijzonder.

Themaweek 200: Frank Heinen

Frank Heinen – Uit koers 2

Tags

, , , , , ,

Op de eerste plaats is Heinen natuurlijk schrijver. Vooral korte verhalen, columns, liggen hem. Extreem productief. Continu hoog niveau. Bewonderenswaardig. Op deze site al meerdere blogs over zijn boeken. Denk dat dit mijn favoriet is.

De beste sportschrijver van Nederland, om Hard Gras maar eens te corrigeren, die hem voetbalschrijver noemen. Onzin. Voetbal is een leuk spelletje, maar wielrennen is de meest literaire aller sporten. Heinen weet dat en heeft altijd in een hoekje op zijn computer een mapje staan met namen van bijna, of zelfs compleet, vergeten renners. Uit dat mapje heeft hij voor deze bundeling 73 namen gehaald en hun verhaal verteld.

Vaak is dat verhaal meer over het leven van de renners dan over hun wielerprestaties. Maar dat maakt het alleen maar mooier. Van sommigen kun je nauwelijks beweren dat ze wielrenner waren, maar gelukkig is het niet aan mij om dat te beoordelen, want deze 73 pareltjes zijn zonder uitzondering boeiende onderwerpen om over te lezen.

Baanrenners met fatale valpartijen, soldaten in vergeten oorlogen, helden en verraders, zonderlingen die ook ooit op de fiets zaten, de minnaar van Edith Piaf, de broers van Bartali en Bobet, een Britse pedofiel, een Oscarwinnaar, de alcoholist wiens zoon de Tour zou winnen, het boek verveelt geen moment. Renners die een eigen biografie verdienen, renners waarover bijna niets te vinden is, Heinen weet er altijd iets van te brouwen. En als dat niet zo was, stonden ze niet in dit boek. Dan blijft de naam in dat stoffige mapje, want wie weet komt er een deel 3, wie weet is er dan meer informatie.

Het is geen boek om van kaft tot kaft door te lezen. Elke keer een paar hoofdstukjes en dan weer wegleggen, zo heb je er langer plezier van. Zo heb ik het ook gedaan. Tussen elk boek deze zomer door, een stukje Uit Koers 2. Soms even tussendoor ook nog. Weken heb ik genoten. Daarna baalde ik dat er maar 73 verhalen in staan. Maar stiekem wacht ik al op deel 3, want als er iemand nog eens een paar dozijn renners kan behoeden voor eeuwige vergetelheid, dan is het Heinen.

Citaat: “Henri Desgrange stond ernaast, de baas van de Tour. Hij weigerde Staf te laten afstappen. Niet de renner in de gele trui. Het geel schept verantwoordelijkheden. En toen deed Staf Van Slembrouck iets ongehoord geweldigs, iets waarvoor hij postuum een naar hem vernoemde award zou moeten ontvangen. Iets wat wij ieder jaar zouden moeten herdenken als een daad van verzet tegen de eeuwige exploitatie van de sporter. Van Slembrouck ging vlak voor de wielen van de auto van de Tourdirecteur liggen, horizontaal op het doorweekte grind en riep: ‘Rij mij maar morsdood, nondeju, dat het gedaan is!” (p.109)

Nummer:            25-060

Titel:                   Uit koers 2

Ondertitel:          Bijzondere wielerlevens

Auteur:               Frank Heinen

Taal:                   Nederlands

Jaar:                   2024

# Pagina’s:          430 (15632)

Categorie:           Wielrennen

ISBN:                 978-94-9332-087-1

Meer:

Heinen, Frank – Buiten de lijnen
Heinen, Frank – Ergens heen fietsen
Heinen, Frank – Fietsen om niet aan te komen
Heinen, Frank – De zaak Tom

Themaweek 200: Frank Heinen

Eindsignaal

Tags

,

Prachtig einde van een programma dat ik eigenlijk nooit helemaal keek. Maar het einde altijd. En als ik het gemist had, kwam nogal eens voor, dan keek ik een dag (soms twee) later wel via social media. Zoek maar op FB en je vindt er honderden. Hij hield het bijna twaalf jaar vol. Als het programma niet was wegbezuinigd had hij er ongetwijfeld nog honderden kunnen maken.

Op YouTube staan er ook nog een aantal op maat gemaakt. In die categorie kende ik er al een. Voor de zeventigste verjaardag van Ome Hein (Voetblah) kreeg hij wat gegevens aangereikt. Met een groepje zaten we op de tribune van De Volewijkers ademloos te luisteren naar het JBL-boxje waaruit Heinen klonk. Hij had er wat prachtigs van gemaakt.

Zonder twijfel vind je van je favoriete voetballer nog wel ergens een Eindsignaal terug. Bijvoorbeeld deze, van mijn jeugdidool.

Themaweek 200: Frank Heinen

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag