Edwin Winkels – Xiringuito

Tags

, , , , ,

Edwin Winkels – Xiringuito

Zijn vorige boek staat nog ongelezen op de plank, maar deze titel moest ik gewoon meteen lezen. Durf niet te zeggen, maar soms voel je dat een boek je zal bevallen, dat je die niet eerst in de boekenkast moet zetten.

Mijn gevoel klopte. Dit is een erg goed boek. Boeiend, informatief, meeslepend. Een prachtig tijdsbeeld van een stad in transitie. Die transitie heeft Winkels natuurlijk van nabij meegemaakt. Maar zonder het expliciet te beschrijven, lukte het Winkels om een schitterend verhaal te schrijven dat je terug brengt in de tijd. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig. Barcelona op weg naar de Olympische Spelen. Er wordt wel eens beweerd dat Barcelona de laatste stad is die daadwerkelijk heeft geprofiteerd van de Spelen. Die uitspraak (niet van de auteur overigens) durf ik te betwijfelen, ik was tenslotte in Sydney acht jaar na Barcelona.

De hoofdstad van Catalonië heb ik ondertussen ook regelmatig bezocht. Voor 1992 helaas niet. Het was een andere stad. De Xiringuito uit het verhaal staat vlak bij de haven, aan het strand. Maar strand was in de stad destijds nauwelijks een factor, daarvoor had je badplaatsen. Het eettentje van de familie van Pepe moet weg. De bureaucratie heeft het, samen met een twintigtal buureettentjes, jarenlang gedoogd. Maar in de moderne stad is er geen plaats meer voor een Xiringuito. In de beleving van de mensen wel. Heerlijk een verse vis eten, borreltje drinken, bijpraten met vrienden en de eigenaars. Het conflict dreigt uit de hand te lopen.

Meerdere hoofdstukken zijn geschreven vanuit het perspectief van de stad, alsof het een persoon is. Mooie vondst van Winkels, want waarom zou een stad geen mening hebben, niet mee kunnen praten? Naast Pepe en Montse speelt ook het verhaal van de dochters. Willen zij het overnemen? Kunnen zij het overnemen? Een familiedrama speelt op de achtergrond altijd mee.

Wie Spanje beter wil begrijpen, wie de geschiedenis van de stad Barcelona wil kennen, wie van een mooi verhaal houdt, wie eerdere boeken van Winkels de moeite waard vond, wie graag een goed boek leest, pakke dit boek en leest het!

Citaat: “Maar deze twee torens worden helemaal niet gebouwd om in te wonen. Een kantoorgebouw en een hotel. Het eerste zou nog kunnen, wie weet hoe groot de bedrijvigheid hier ooit zal zijn, maar denken ze nou echt dat er het hele jaar door zoveel toeristen zullen komen om die veertig verdiepingen van een hotel vol te krijgen? Voor ook nog eens zulke hoge prijzen? Ik heb best wel iets te bieden, hoor, maar zo chic als Madrid, Wenen, Parijs of Praag ben ik echt niet.” (p.136/137)

Nummer:            22-021

Titel:                   Xiringuito

Auteur:               Edwin Winkels

Taal:                   Nederlands

Jaar:                   2022

# Pagina’s:          283 (4983)

Categorie:           Fictie

ISBN:                 978-94-6381-090-6

Meer:

Winkels, Edwin – Het Barcelona gevoel
Winkels, Edwin – Escuchando a Cruyff
Winkels, Edwin – Haar laatste vlucht
Winkels, Edwin – Heimwee naar Navarra
Winkels, Edwin – Het oog van de orkaan
Winkels, Edwin – Welkom thuis

217 – Fischer-Z – So long

Tags

, ,

Nummer  217
Artiest  Fischer-Z
Titel  So long
Jaar  1980
Wikipedia  So Long
Website  Fischer-Z
Tekst  Genius

De lijst van voormalige bandleden op Wikipedia is indrukwekkend. Eigenlijk gaat het maar om een enkele man: John Watts. Erg herkenbare stem, prachtige bijpassende muziek, nooit echt uit de jaren tachtig gekomen.

Paar kleine hits in Nederland, twee daarvan staan nog altijd in de top 2000. Bijzonder, want de band heeft slechts een klein, maar erg trouw, publiek. Na een aantal soloprojecten besloot Watts eind jaren tachtig al te accepteren dat hij de rest van zijn leven bekend zou zijn als de man van die hitjes begin jaren tachtig.

The Worker, Marliese, Pretty Paracetamol, allemaal de moeite waard. Toch koos ik voor So Long. Net iets kenmerkender, de uithaal in het refrein, Why did you tell me?, is voor mij de samenvatting van het lied, van het eigen geluid, van de zanger.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify, Deezer en YouTube.

Mart Smeets – Doorstart

Tags

, , , , , ,

Mart Smeets – Doorstart

2020 was een bijzonder jaar, in het jaarlijkse boek van Smeets kwam dat ook erg mooi naar boven, de tijdsgeest werd goed weergegeven. 2021 was, qua pandemie, misschien wel net zo erg, maar de wereld ging er anders mee om. Daarom was er ook meer sport, al dan niet in aangepaste vorm. Smeets schreef dus gewoon zijn wekelijkse columns, daarnaast meerdere verhalen. Die zijn weer gebundeld in dit boek, zoals erg bijna altijd wel een overzichtsboek van Smeets verschijnt.

Door de mindere urgentie, in vergelijking met het voorgaande jaar, is ook deze bundeling minder memorabel. Dat geeft niet, het staat straks gewoon weer op de plank, een van de twee planken die ik geheel voor de goede man heb gereserveerd.

Het bijzondere aan 2021 was natuurlijk dat de Olympische Spelen van 2020 werden ingehaald, voor het eerst in de geschiedenis Spelen in een oneven jaar. En dus kan Smeets ook daar zijn verhalen mooi aan koppelen.

Citaat: “Moeten de Spelen doorgaan, in volkomen quarantaine en in totaal uitgeklede vorm, ter meerdere glorie van het IOC en zijn regels? Ik moest terugdenken aan Avery Brundage, de oud-olympische baas die in 1972 luidkeels, hoestend en proestend, de zin ‘The games must go on’ uitsprak na de Palestijnse terreuraanslag op Israëlische atleten. Hij kon nooit voorzien dat zijn opvolgers om volstrekt andere redenen eenzelfde dilemma zouden hebben.” (p.141)

Nummer:            22-015

Titel:                   Doorstart

Auteur:               Mart Smeets

Taal:                   Nederlands

Jaar:                   2021

# Pagina’s:          223 (4066)

Categorie:           Sport

ISBN:                 978-94-6297-220-9

Meer Smeets:

Smeets, Mart – 100 mannen
Smeets, Mart – Aan de meet
Smeets, Mart – De afrekening
Smeets, Mart – Afzien
Smeets, Mart – Bruisend
Smeets, Mart – Commentator
Smeets, Mart – Dagboek van een sportgek
Smeets, Mart – Dertig
Smeets, Mart – Het dream team
Smeets, Mart – Geel
Smeets, Mart – Gepakt
Smeets, Mart – Helder
Smeets, Mart – De kopgroep
Smeets, Mart – Het laatste geel
Smeets, Mart – De Lance factor
Smeets, Mart – Mijn Amerika
Smeets, Mart – Murfreesboro blues
Smeets, Mart – Netwerk
Smeets, Mart – Niets is wat het lijkt
Smeets, Mart – Nostalgie
Smeets, Mart – De Olympische Spelen
Smeets, Mart – Oranje boven!
Smeets, Mart – Passie
Smeets, Mart – Prettig verslaafd
Smeets, Mart – Prikkels
Smeets, Mart – Retro
Smeets, Mart – Rond de 40
Smeets, Mart – Spelen
Smeets, Mart – Sportzomerdagboek
Smeets, Mart – Sterren
Smeets, Mart – Stille sport
Smeets, Mart – Thuis in de Tour
Smeets, Mart – De Tour van ’80
Smeets, Mart – De Tour wacht op niemand
Smeets, Mart – Verhaal halen
Smeets, Mart – Vuur
Smeets, Mart – Wereldtour
Smeets, Mart – Zomeravondvertellingen

Dichterbij kwam ik niet

Tags

, , , , , ,

Het stadion van Braga staat op alle lijstjes van Groundhoppers. De ligging, aan de rand van de stad, tegen de rotsen, maakt het een populair stadion. De middag dat wij in Braga aankwamen, zaten alle hekken dicht. Eromheen rijden viel nog niet mee. Uiteindelijk vond ik toch een plekje om het stadion in te kijken.

Volgens mij een populaire plek bij hondenbezitters. Ik gok dat velen hier staan tijdens een wedstrijd, thuis het excuus gebruikend dat de hond nog even moest worden uitgelaten. Tussen de hondendrollen terug laverend bereikte ik de auto.

Van der Meest, ode aan fotograaf Hans van der Meer. Foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Omdat de sport overal ter wereld wordt gespeeld en overal velen plezier bezorgd.

Gerwin van der Werf – De droomfabriek

Tags

, , , ,

Gerwin van der Werf – De droomfabriek

Schrijven over onderwijs is volgens mij niet eenvoudig. Iedereen heeft ooit op school gezeten. Iedereen heeft kinderen in het onderwijs. Iedereen heeft een mening over het onderwijs. Helaas is die mening bijna nooit gebaseerd op de realiteit, wordt het niet al te vaak gehinderd door echte kennis. Als zijinstromer denk ik zo langzamerhand mee te mogen praten, maar tegelijkertijd realiseer ik me des te beter dat ik erg weinig weet over het basisonderwijs, over het voortgezet onderwijs, over het hoger onderwijs. Zelfs het MBO, waarin ik me al ruim twee decennia beweeg, is zo gevarieerd, zo vaak vernieuwd, aangepast, wordt op zo veel plekken op verschillende manieren aangeboden, oordelen is erg lastig.

De roman is dan de beste manier om daadwerkelijk iets te zeggen. Je hoeft geen pamflet te schrijven, geen mening te verwoorden, maar je visie, je mening, je frustratie kan in het verhaal mooi naar boven komen. Voor de goede lezer is het verhaal veel meer dan dat. Dat betekent ook per definitie dat het verhaal gelaagd moet zijn, dat de onderliggende boodschap wel moet schreeuwen van tussen de regels door. Ga er maar aan staan. Daardoor geloof ik dat er maar erg weinig goede boeken zijn geschreven over het onderwijs.

Van der Werf doet een goede poging, in dit verhaal over beginnend docente Josie. Ze begint op een VMBO, natuurlijk in een niet zo goede buurt. Een Vogelaarwijk, een probleembuurt, noem het zoals je wil. Ze geeft wiskunde aan een derde klas en wat eerste klassen. Die laatste staan er gewoon voor de vorm soms even tussendoor, maar die zijn er alleen maar om te laten zien dat een docent niet kan leven van les geven aan een enkele klas. Het gaat om die derde klas, vooral om hoe een beginnend docente moet om zien te gaan met een stelletje pubers dat van alles aan het hoofd heeft, al is school daar niet bij.

De beschreven leerlingen zijn allemaal erg stereotype. De jongen van het kamp. De Poolse druktemakers. De Noord-Afrikaanse probleemgevallen. Het meisje met de hoofddoek dat wel haar best doet. Alsof het boek geschreven is als een script voor een televisieserie. De school wordt bijzaak, het lesgeven is een katalysator voor het verhaal, waarin veel herkenbare figuren gecast kunnen worden.

Zelfs de collega’s van Josie komen nauwelijks in het verhaal voor. Buiten de conciërge en de bevlogen schoolleider komen we maar twee andere docenten tegen. Geen vergaderingen, geen informele gesprekken met andere collega’s, nee, het gaat om Josie en haar problemen. Daar waar zij zelf het idee heeft dat ze er niets van kan, lijken zowel de derde klas als de paar collega’s die we wel kennen haar allemaal te gek te vinden, al weet Josie niet omdat ze blij zijn dat ze niet binnen een week gillend is weggerend.

De belangrijkste bijfiguur is Carmen. Achter in de derde klas, druk bezig met allerlei zaken, maar liever niet met school, blijkbaar wel erg populair op Instagram. Het hele verhaal draait om de botsingen tussen Josie en Carmen. De confrontaties, de gesprekken, de toenadering, de band. Meer dan wat er in de klas gebeurt, meer dan wat er op de school gebeurt, is dit het verhaal van Josie en Carmen. Hoe verder je in het verhaal komt, hoe minder het met onderwijs te maken heeft. De school was een inleiding, het draait om de 15-jarige puber met een beroerde thuissituatie en de twee keer zo oude beginnend docent met de gouden lepel. Tegenstelling, maar toch ook weer niet. Zonder spoiler alert kan ik niet veel meer vertellen, al is het redelijk voorspelbaar hoe het zich ontwikkelt.

Daarmee is de droomfabriek nog steeds niet het boek over het onderwijs dat ik hoopte. Je hebt ook geen moment het idee dat Josie, die zich op een of andere manier elke keer marginaal verbetert als docente, over een paar jaar nog steeds voor de klas staat. Geen moment gaat het over andere klassen, de conciërge en de schoolleider blijven oppervlakkig. Resultaat is een lekker boek om te lezen, uit in een paar leessessies, maar toch een onbevredigend gevoel na het voorspelbaar eind.

Nummer:            22-055

Titel:                   De droomfabriek

Auteur:               Gerwin van der Werf

Taal:                   Nederlands

Jaar:                   2022

# Pagina’s:          287 (12665)

Categorie:           Fictie

ISBN:                 978-90-254-7241-2

Meer Droomfabriek:

Hebban

Tzum

Scholieren

Meer onderwijsboeken op gerbie.nl:

Leo Prick – Onderwijs op de divan

Eefje Pleij – Juf met staarten

Theo Thijssen – De gelukkige klas

Jacques Vriens – Is de klas nog wel zo gelukkig?

Zomerreces

Het waren drukke weken. Nu even rust. Kijk gerust in het archief, op datum of via categorie te vinden. Meer dan 4000 blogjes ondertussen. Of kijk bovenaan voor het boekenarchief, mocht je nog een leestip nodig hebben deze zomer.

Na de zomer (en wanneer die is afgelopen weet ik nog niet) keer ik weer terug. Voor nu een prettige vakantie, een mooie zomer, veel geluk en gezondheid voor alle 612 vaste bezoekers en natuurlijk ook voor het voor mij onbekend aantal niet vaste bezoekers.

Bron: Eunmask

Jorge Zepeda Patterson – Zwarte trui

Tags

, , , , , , ,

Jorge Zepeda Patterson – Zwarte trui

Uit de opruimbak pakte ik deze titel er snel uit. De wielrenner op de voorkant is onherkenbaar, de zwarte trui refereert aan het feit dat de Tour niet meer dan de context is. Toch maar meegenomen. Vaak verdwijnen dit soort boeken bij mij dan in de boekenkast om daar 8, 12 of 17 jaar later pas weer uitgehaald te worden. Soms om te lezen, een enkele keer om te concluderen dat ik het beter niet had kunnen kopen. Nu besloot ik een week later om het boek mee te nemen, toen ik naar Spanje reisde om stagiaires te bezoeken. Reistijd is veel leestijd. Wachtrijen, afspraken die te laat komen, trein en vliegtuig, het boek komt vaak uit de rugzak.

Na anderhalf hoofdstuk ging bij mij een lampje branden. Net als bij De Kopgroep van Mart Smeets zou het leuk zijn om de hoofdpersonen te ontleden en te zien wie de schrijver daadwerkelijk op zijn netvlies had toen hij het boek schreef. Maar al snel besloot ik dat dat weinig zin zou hebben, het wielrennen was duidelijk bijzaak. De titel ‘wielerthriller’ op de voorkant had me moeten waarschuwen.

Natuurlijk hebben de hoofdstukken de titels van etappes. Mooiere eenheid bestaat niet. Maar al snel kwam ik ook tot de conclusie dat ik het wielerdeel niet al te serieus moest nemen. De hoofdpersoon Marc Moreau, Frans-Colombiaans, is de meesterknecht van meervoudig Tourwinnaar Steve Panata. Zelf is hij een van de beste klimmers, maar niet de persoon om het kopmanschap op te eisen. Maar hij wordt ongewild toch de hoofdpersoon in het verhaal. Zijn achtergrond in het Franse leger zorgt er voor dat zijn hulp wordt ingeroepen om in het peloton te onderzoeken wie er achter een aantal vreemde gebeurtenissen zit. Een zelfmoord van een renner waarvan veel twijfel bestaat op het zelfmoord was. Een ongeluk dat toevallig een andere renner uitschakelt.

Zo krijgen we twee verhalen. Moordaanslagen, verdenkingen, onderzoeken, veel wisselende coalities naast het verhaal van de Tour zelf. Ploegen die samenspannen, renners die lijken te profiteren van de gebeurtenissen om de Tour heen. Op een derde van het boek was alle geloofwaardigheid verdwenen. De Tour win je in bed beweerde Joop Zoetemelk. Onze hoofdpersoon praat alle avonden met politieagenten, vertrouwelingen, ploegleiders, pers en zijn vriendin. Alsof er niet de volgende dag weer een zware etappe op het spel staat. In no-time heeft hij een verdachte, zonder daarvoor enig concreet bewijs te vinden. Maar na een gesprek met een journalist denkt hij er weer heel anders over.

Ondertussen ontwikkelt de Tour zich ook nog eens onlogisch, met blokkades na demarrages, vreemde coalities, ook daar is de geloofwaardigheid weg. Al met al had ik allang de conclusie getrokken dat dit geen memorabel boek is. Toch las ik het uit. Ten eerste had ik geen ander boek bij me. Daarbij boeide me het toch. Ik wilde weten hoe het afliep. Wie de Tour zou winnen, wie de dader achter de aanslagen is. Vreemde paradox. Misschien niet te serieus nemen, gewoon lezen als tussendoortje, want dat was het ook.

Citaat: “De laatste dag in de Pyreneeën was de ergste van allemaal: twee zeer zware bergen van de eerste categorie en aan het einde de ongenadige beklimming naar het Plateau de Beille, een col van de buitencategorie. Volgens de overlevering werden de bergen in categorieën ingedeeld al naargelang de versnelling waarmee een Citroën 2CV ertegenop kon komen: cols van de vierde categorie, de gemakkelijkste, werden zo genoemd omdat de auto van weleer in zijn vierde versnelling een dergelijke berg op kon rijden. En zo verder tot de zwaarste, een berg van de eerste categorie, die alleen op kwam als je de auto in de eerste versnelling zette. Logischerwijs moest je voor een beklimming van de buitencategorie de motor van je Citroën afzetten en hem door een span ossen naar boven laten trekken; ik neem aan dat ik het span ossen was dat Steve naar boven sleepte.” (p.120)

Nummer:            22-039

Titel:                   Zwarte Trui (Muerte contrarreloj)

Auteur:               Jorge Zepeda Patterson

Taal:                   Nederlands (Spaans)

Jaar:                   2018

# Pagina’s:          344 (9301)

Categorie:           Wielrennen

ISBN:                 978-90-452-1259-3

Meer:
Wikipedia

El Universal (Recensie)

Vrij Nederland (Thrillergids)

Tour 2022 in poëzie (deel 9)

Tags

, , ,

vervolg op deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8

Berm

Zo veel bewijsdrang in je hebben

dat je zo veel risico neemt

en bijna alles alsnog verliest

Voetstuk

Door 1 foute opmerking

valt een held niet van zijn voetstuk

de daaropvolgende hielp niet

– Kill your heroes –

Had het liever niet gehoord

Champs Elysees

De sprint van de vrouwen

was spannender