42 – Tom Waits – The piano has been drinking (not me)

Tags

, ,

Nummer 42
Artiest Tom Waits
Titel The piano has been drinking (not me)
Jaar 1976
Wikipedia The piano has been drinking (not me)
Website Tom Waits
Tekst AZ Lyrics

Als ik de site last.fm mag geloven, en waarom niet, is Tom Waits mijn favoriete artiest. In ieder geval de artiest die ik het vaakst beluister. Nu is dat ook niet zo gek, want we hebben het over een zanger met een oeuvre om u tegen te zeggen. En ook al is er wel verschil tussen goede en minder goede albums, het niveau is zo hoog, dat er geen slechte albums tussen zitten. Bijna een halve eeuw geleden kwam zijn eerste album uit, 16 studioalbums verder ben ik benieuwd hoe lang hij doorgaat. Of hij wel eens een writers block heeft. En vooral of ik hem ooit nog eens live zal zien.

Al vele jaren staat hij hoog op mijn lijstje ‘ooit nog live te zien’, maar zijn schaarse optredens zijn wereldreizen ver weg. Terwijl hij juist live zijn reputatie zag groeien. Zijn livealbums zijn mijn favoriete. Met een eventuele tijdmachine zou ik meteen naar een kroeg ergens in het zuiden van de Verenigde Staten reizen, halverwege de jaren zeventig. Een mooi rummetje voor je, een man met een krakende stem achter de piano. Hij praat tussen de nummers door, minstens zo lang als de nummers zelf duren. Hij heeft humor, maar kan ook met diepgang een prachtig verhaal vertellen. Eigenlijk is de grens tussen zijn verhalen en zijn liedjes maar vaag. Maar het geeft niet, want hij zorgt voor een prachtige avond, alle aanwezigen hangen aan zijn lippen.

Voorlopig moet ik het doen met zijn albums, met vele tientallen schitterende liederen met de meest bijzondere titels. Alsof ik daar een enkel nummer uit kan kiezen. Maar ik heb zelf gekozen voor deze regels, dus mag ik slechts een titel in deze lijst plaatsen. Nog aan de lage kant ook. Hoe kan mijn favoriete artiest al op 42 aan de beurt zijn?

‘The Piano has been drinking’ is een typerend nummer, een mijlpaal in zijn oeuvre. Niet alleen de titel, de hele tekst, je ziet het voor je. Waits speelt een dronken zanger. Als acteur (dat is hij ook) geen enkele moeite. Een rol op zijn lijf geschreven. Je ziet hem voor je, in bovengenoemde kroeg, lallend boven het toetsenbord. Iedereen krijgt er van langs, al zegt het vooral iets over de zanger. Maar ja, het is de piano…

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Jan Siebelink – Knielen op een bed violen

Tags

, , , ,

Jan Siebelink – Knielen op een bed violen

700.000 lezers kunnen het toch niet mis hebben? Een beroemd Elvis album heette ‘1 million Elvis fans can’t be wrong’. Ik heb de 50e druk in mijn handen. Niet zelf aangeschaft, op een dag stond het in mijn Minibieb. Ik twijfelde. De recensies, de geluiden, alles schreeuwde dat het niets voor mij was. Mijn moeder heeft het niet eens uitgelezen, terwijl zij meer leest dan wie ik ook ken.

Het gegeven van de streng religieuze opvoeding staat erg ver van mij. Dit was het boek dat een groot deel van Nederland zou verklaren, al durf ik hardop te twijfelen of er niet vele exemplaren ongelezen in de kast staan her en der, zoals het vaker gebeurt met boeken die je gelezen ‘moet’ hebben. Toch begon ik er aan. Soms moet je uit je comfort zone, iets lezen dat je normaal niet zou lezen. Uit je eigen bubble heet dat tegenwoordig geloof ik.

Al snel zit ik diep in het gereformeerde dorpje van Sievez. En de strengste kerk is niet streng genoeg voor hem. Hij komt terecht bij een sekteachtige groep, die weliswaar niet als sekte leven, maar wel sektarische trekjes heeft. Er wordt geen enkele poging gedaan om nog wat sympathieke trekjes aan de tuinder te geven, elke bladzijde, het lijkt haast onmogelijk, staat hij verder van de normale wereld af, verder van de maatschappij, verder van de grens van mijn inlevingsvermogen. Je hebt diep medelijden met zijn vrouw, maar meer nog met zijn kinderen. Je hoopt dat ze rebelleren, dat ze ontsnappen, dat ze iets van leven krijgen.

En halverwege besluit ik dat ik het boek uit ga lezen. Niet omdat het een leuk boek is, niet omdat ik nieuwsgierig ben naar het vervolg, maar gewoon omdat het een vakantiedag is waarop er niets anders te doen is, omdat ik nog maar een boek heb als alternatief en de vakantie nog een paar dagen duurt. Omdat ik niet graag opgeef. En zo voelt het toch, wanneer je halverwege het boek terzijde schuift.

Wat me nog het meeste moeite kost is de wetenschap dat het enige boek van Siebelink dat ik al las, een boek is over wielrennen. Een roomse sport (vraag het Smeets maar), ver van het gereformeerde/hervormde volksdeel dat dit boek zal begrijpen. Twee compleet verschillende werelden. Wetende dat een deel van dit boek autobiografisch is, vind ik het een compliment dat hij de geneugten van het wielrennen heeft leren begrijpen.

Mijn vrees was gegrond en geheel terecht, dit is geen boek voor mij. Naargeestig, donker, triest, geen positieve gedachte er uit te halen, buiten de gedachte dat ik blij ben dat mij dit niet is overkomen, dat ik niet op de Veluwe ben opgegroeid.

Citaat: “Taverne leidde Ruben en Johanna behoedzaam, maar zonder omhaal van woorden, naar hun plaats terug. Intussen gingen rond het bed de smekingen door. ‘Broeder Sievez, besef dat gij buiten deze verbondsbetrekking op God allerrampzaligst zijt, een erfwachter van eeuwige verdoemenis, want gij ligt onder de vloek van de overtreden wet. Vervloekt is hij die niet blijft in al hetgeen geschreven is. Die zal, ja die zal, ijselijk moeten aanhoren: Gaat weg van mij, gij vervloekte, gaat weg van mij!’ “(p.439)

Nummer: 19-042
Titel: Knielen op een bed violen
Auteur: Jan Siebelink
Taal: Nederlands
Jaar: 2005
# Pagina’s: 448 (9559)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-234-5671-1

Meer:
Wikipedia
Scholieren
Hebban
IMDB (verfilming)
Pijn is genot

Oranje in 2020 (deel 5, januari 2020)

Tags

, , , ,

opstelling

De loting is al geweest, twee van de drie tegenstanders zijn bekend. En net nu Oranje zelfs weer als outsider wordt gezien, slaat de tegenslag toe. Memphis bijna zeker niet, Malen wordt moeilijk en van Daley Blind is nog niet bekend wat er is, maar hartproblemen bij een voetballer zijn meestal geen goed teken.

Dat betekent dat vooral in de aanval veel onduidelijk wordt. Er steekt niemand meer bovenuit, velen zullen hun kans ruiken. Zou het grote talent Hansen niet een verrassende keuze kunnen zijn?

De lijst kandidaten had 55 namen. Daar vielen er een aantal van af, maar er kwamen er ook een aantal bij. Over minder dan een half jaar moet deze selectie gehalveerd zijn, in Mei 2020 blijven er dan 23 over. Wie maken er het meeste kans?

Boadu en Stengs zaten er al bij, hun kansen stijgen. Zoet ziet op de bank van PSV zijn kansen steeds kleiner worden, maar gaat nu naar FC Utrecht. Wie profiteert? Welke twee keepers mogen strijden om de eerste reserve te worden achter de ongenaakbare Cillesen? Kost de keuze van Vermeer hem de kop? Op het middenveld de minste problemen, maar ook de minste keus.

Als altijd: Praat mee! Discussieer!

Doel
Jasper Cillessen 90
Marco Bizot 80
Kenneth Vermeer 50

Jeroen Zoet 30
Tim Krul 30
Sergio Padt 20

Verdediging
Virgil van Dijk 90
Matthijs de Ligt 90
Stefan de Vrij 90
Nathan Aké 80
Denzel Dumfries 80
Patrick van Aanholt 80
Joël Veltman 80
Daley Blind 50

Hans Hateboer 40
Timothy Fosy-Mensah 30
Daryl Janmaat 20
Kenny Tete 20
Jetro Willems 20
Daley Sinkgraven 10
Bruno Martins Indi 10
Perr Schuurs 10

Middenveld
Giorgino Wijnaldum 90
Frenkie de Jong 90
Marten de Roon 90
Davy Pröpper 80
Donny van de Beek 70
Kevin Strootman 40

Tonny Vilhena 30
Mohammed Ihattaren 30
Teun Koopmeiners 30
Davy Klaassen 30
Ruud Vormer 20

Aanval
Quincy Promes 80
Steven Bergwijn 80
Ryan Babel 60
Luuk de Jong 50
Steven Berghuis 40
Calvin Stengs 40

Myron Boadu 40
Wout Weghorst 40
Justin Kluivert 30
Donyell Malen 30
Memphis Depay 30
Tahtih Chong 10
Anwar el Ghazi 10
Daishawn Redan 10
Michel Vlap 10
Cody Gakpo 10
Javairô Dilrosun 10
Joshua Zirkzee 10
Sontje Hansen 10

Voor de duidelijkheid: Dit is niet mijn persoonlijke voorkeur, maar een inschatting (in percenten) van de kans dat de bewuste speler bij het volgende grote toernooi aanwezig is.

Stappenteller

Tags

,

Ook in 2019 heb ik weer bijgehouden wat mijn stappenteller aangaf. Wel ben ik afgestapt van het principe dat ik elke dag 10.000 stappen wilde lopen. Dat is me in 2018 gelukt, maar het dwangmatige kon ik gelukkig achter me laten. Dat betekende meteen dat ik aan het begin van het jaar, na 500 opeenvolgende dagen wel, een aantal dagen niet de 10.000 haalde.

Het nieuwe streven was dus om 10.000 gemiddeld te lopen. Zonder enige problemen heb ik dat ook in 2019 gehaald. 17 november had ik daarvoor al de benodigde 3.650.000 stappen gelopen. Mijn eindgemiddelde: 11.384 per dag. Op een enkele maand na (oktober) heb ik het streefgemiddelde behaald. Totaal dus 4.155.162 stappen, bijna een half miljoen minder dan in 2018.

Ook in 2020 zal ik mijn telefoon weer als leidraad gaan gebruiken en excel gebruiken om dat allemaal te registreren. Streven net als in 2019: 10.000 per dag, 4 miljoen aan het eind van het jaar lijkt me leuk. En dan tel ik die paar passen die ik tijdens een voetbalwedstrijd doe nog niet eens mee…

43 – Roosbeef – Jongen gaat het leger in

Tags

, , ,

Nummer 43
Artiest Roosbeef
Titel Jongen gaat het leger in
Jaar 2008
Wikipedia Ze willen wel je hond aaien maar niet met je praten
Website Roosbeef
Tekst Cd boekje
Tekst vervolg Cd boekje

Al op haar vijftiende begon ze met een band, kleine Roos. En het was haar band, naar haar vernoemd. Voor mijn gevoel is dat nog niet eens zo lang geleden, maar ik zie dat ik meer dan 12 jaar geleden al blogde over Roos.

Sindsdien heb ik meerdere concerten gezien, alle CD’s braaf aangeschaft, durf mezelf wel fan te noemen. Roos is moeilijk in een hokje te plaatsen. Dan is ze weer klein en breekbaar, dan weer rockend met een verzameling geweldige muzikanten om haar heen. De ene keer lijkt de muziek leidend, dan weer is de tekst een stukje poëzie door haarzelf op muziek gezet. Samenwerkingen met De Staat en met André Manuel, Roos wordt gewaardeerd door medemuzikanten. Ze schrijft eigen teksten, maar kan ook zo maar een nummer vertalen, of in het Duits zingen. Eigenzinnig is denk ik een redelijke samenvatting.

Toch is ze bij het grote publiek nog redelijk onbekend. Ze heeft geen hits. Dat geeft mij wel de kans om concerten in leuke zaaltjes bij te wonen, betwijfel of ze in Ziggo Dome zou passen. Wel hoop ik dat ze nog vele jaren prachtige muziek blijft produceren, ook nu ze een jonge moeder is.

Ik heb vele Roos-liedjes als favoriet, naar gelang mijn stemming, maar mijn favoriete nummer is zonder twijfel ‘Jongen gaat het leger in’. Prachtige sardonische tekst. Luister eens en probeer een repliek te verzinnen, lukt niet. Schitterend.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Plaatjes ruilen

Tags

, ,

Terug naar de lagere school. Panini plaatjes ruilen, omdat dat voetbalboek vol moest. Nutteloze feitjes over obscure voetballers werden ineens relevante informatie. Elke week ging het zakgeld er aan op. Dubbelen werden geruild, eventueel verkocht voor een stuiver. Op die ene klasgenoot na die een dubbeltje vroeg, wilde blijkbaar winst maken op dubbelen.

En eind 2019 zit ik weer in dezelfde flow. Alleen nu krijg je de plaatjes bij de boodschappen bij AH. Plaatjes van vroeger, door Stichting Historisch Goor uitgezocht. Goede actie. Slim ook. Voorheen verdeelden we de boodschappen over 2 of zelfs 3 verschillende supermarkten, nu alles bij AH. En als je al voor 7 of 8 euro in het mandje had, nog even wat extra grijpen (ranja, appelsientje) om toch aan het tientje te komen, zodat er weer vier plaatjes verkregen konden worden.

Ruilen werd noodzakelijk toen ik halverwege het boek was en al wel een hele stapel dubbelen had. Lid worden van de speciale Facebookgroep (of Fasboek zoals ik daar meerdere keren las). Je verkneukelen over de handgeschreven lijstjes die daar stonden. Er achter komen dat er mensen zijn die een soort plaatjesbank hebben opgezet waar iedereen terecht kan voor dubbelen. Geweldig.

Mijn boek is vol. Ik ben er blij mee. Ik hoefde niet meer naar de speciale plaatjesruilmiddag die vooral door ouderen (niet-werkenden) schijnt te worden bezocht. Mijn voorraad ranja zal tot ver in de lente voldoende zijn.

En ik mag niet meer naar AH van mijn dochter. Want bij de Lidl hebben ze aquamini’s (of hoe die dingen ook heten) en die wil zij graag verzamelen..

44 – Beth Gibbons – Funny time of year

Tags

, ,

Nummer 44
Artiest Beth Gibbons
Titel Funny time of year
Jaar 2002
Wikipedia Out of season
Website Beth Gibbons
Tekst Genius

Soms weet je al dat je een album wil hebben voordat je ook maar een enkele noot hebt gehoord. Dat was bij mij het geval toen ik las over de solo-cd van Beth Gibbons. De zangeres van Portishead heeft zo’n mooie indringende stem, ongeacht de muziek moet die plaat wel de moeite waard zijn. Als dan ook nog eens bekend wordt dat in haar begeleidingsband Rustin’ man leden van Talk Talk zitten, dan twijfel ik ook niet meer over de muziek.

Vanaf de eerste keer dat ik luister ben ik betoverd. Dit was maanden achter elkaar het favoriete album. De sfeer die precies bij de stem past, die stem die tot diep in je ziel doordringt, wat een geweldige muziek. Geen vrolijke muziek, nog trager dan de triphop van Portishead, maar wel muziek waarin ziel en zaligheid doorklinkt. Beth Gibbons zal misschien niet de naam zijn die bij het grote publiek bekend is, ze zal niet bij de Adele’s en Amy’s van deze wereld genoemd worden, maar mijns inziens hoort ze wel op dat niveau. Ze verdient meer publiek, meer waardering.

Een nummer kiezen van Out of Season was best lastig. Vele goede nummers. Ook een eenheid, niet losstaande bij elkaar geraapte titels zoals veel te vaak nog voorkomt. Dus kies ik maar voor Funny Time of Year, al had het ook menig andere keuze kunnen zijn.

Zet de televisie uit, stop je telefoon weg, doe de gordijnen dicht en luister. Luister goed.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Hoeveel Europese hoofdsteden zijn er?

Tags

, , ,

Veel reacties, de vraag sprak aan. Zelfs mijn moeder deed een poging. Veel goede antwoorden, maar geen een perfect. Lastig om alle media bij elkaar te rapen, reacties via Twitter, Facebook of andere social media tellen eigenlijk niet mee. Maar goed, ook die lees ik wel, dus kijken we ook naar die antwoorden.

Onder mijn pizza op die avond in de Toscane lag een blad met vele Europese hoofdsteden. Alle? Nee dus. En daar zag ik de prijsvraag ineens voor me. Jullie hebben me niet teleurgesteld.

Nu de goede antwoorden nog. Over Chisinau, Talinn, Tirana en Pristina waren we het wel eens. Ankara niet helemaal. Als we die goedkeuren, dan moeten ook Bakoe, Nur-Sultan, Tblisi en Yerevan meetellen. Maar niemand noemde Andorra La Vella. Dus of 5 goede antwoorden met die laatste er bij, of tien met de volledige lijst. Ligt er aan waar de grens van Europa ligt, daar waag ik me niet aan.

Wouter kwam het dichtst in de buurt en scoort dus 0,8 virtuele veer in deze ronde.

De eeuwigdurende stand na zevenendertig prijsvragen:

Esther 3,5 virtuele veer
Bas 3 virtuele veer
Koen Schyvens 3 virtuele veer
Bas de Jong 2,8 virtuele veer
Dinand 2 virtuele veer
Berry 1,9 virtuele veer
Wouter 1,8 virtuele veer
Peter 1,5 virtuele veer
Vincent 1,5 virtuele veer
Darch 1 virtuele veer
Harmen 1 virtuele veer
Mark 1 virtuele veer
Niels Honderd 1 virtuele veer
Steven de Vries 1 virtuele veer
Zuster Klivia 1 virtuele veer
Aschwin 0,5 virtuele veer
Marion 0,3 virtuele veer
Bert 0,1 virtuele veer

Hardlopen

Tags

, , ,

..is en zal nooit mijn hobby worden. Er zijn jaren dat ik maar een enkele keer de hardloopschoenen aantrek. Morgen dus. De nieuwjaarsloop van mijn clubje, de Jan Schutteloop. Weet niet wie er zo’n hekel had aan de voormalig wethouder dat juist zijn naam werd gekozen om deze loop te sieren, maar zo zou ik niet geëerd willen worden.

Toch doe ik mee. Al jaren. Twee jaar geleden (zie foto) zelfs de 10 kilometer die door een parcoursfoutje ruim 11 kilometer is. Binnen het uur red ik al jaren niet meer. Denk dat ik me morgen maar weer beperk tot de 5 kilometer, die bij ons dus 5,6 kilometer duurt. Een ruim half uur sjokken over het Zeldam, als start van het sportieve jaar.

Vele jaren heb ik als enige doelstelling gekozen om niet als laatste te eindigen. Ik ken zelfs meerdere GFC’ers die niet meer meelopen nadat ik ze een keer had verslagen. Ondertussen zijn de enigen die nog achter me eindigen een aantal jeugdspelers die nog nooit 5 kilometer liepen. Na 2 kilometer volle bak wandelen ze het parcours uit. Na een kilometer of 3, 4 heb ik ze dan ingehaald. Benieuwd wie er morgen nog meer achteraan sjokt…

Julio Cortazar – We houden zo van Glenda

Tags

, , , ,

Julio Cortazar – We houden zo van Glenda

Als fan van Garcia Marquez, Vargas Llosa, Allende en andere Latijns Amerikaanse schrijvers, stond Cortazar natuurlijk ook al een tijdje op mijn verlanglijstje. Maar ondanks dat ik dit boek al jaren in de kast had staan, kwam het er eigenlijk nooit van om eens te lezen. Pas toen ik van mezelf mijn kast eens moest doorspitten op zoek naar boeken die in aanmerking kwamen om te verhuizen naar mijn Minibieb, hield ik Cortazar in mijn hand en concludeerde dat ik eerst moest lezen, voordat het boek de wijde wereld in mocht.

Dus zat ik afgelopen zomer met dit boek naast het zwembad. Een verhalenbundel, terwijl ik eigenlijk een roman verwachtte, met magisch realistische invloeden. Over clichés gesproken.

De verhalen vielen me niet mee. De clou leek te ontbreken, of de diepere mening. Of de uitdieping van de karakters. Eigenlijk weet ik het niet. En dan blijft het titelverhaal over. De absurditeit van het verhaal is zo leuk, dat je je kunt voorstellen dat het gebeurt zou kunnen zijn, terwijl het eigenlijk nergens op slaat.

De fans van de actrice zijn zo fanatiek, dat ze slechte rollen of zelfs slechte karakters die ze moet spelen, niet kunnen accepteren. En dus knippen ze in de oorspronkelijke films, zodat hun idool er altijd goed uitkomt. Dat het verhaal van de film soms onder de ingreep lijdt, is geen punt. Dat redigeren niet aan de fans is, gaat helemaal langs ze heen. En dus kijken ze geregeld naar onbegrijpelijke films, maar daarin straalde Glenda wel. Dan waren ze tevreden.

Maar zonder twijfel het hoogtepunt van dit boek is het verhaal waarin de hoofdpersoon dagelijks onder de grond de passagiers van de metro observeerde. Zijn gedachtegang is met moeite te volgen, maar als je er eenmaal bent, dan klinkt zijn redenatie compleet logisch, terwijl je gewoon weet dat het niet kan kloppen. Mooi, wanneer je als schrijver dat voor elkaar kunt krijgen.

Al met al een magere opbrengst voor een bundel met negen verhalen, maar zeker genoeg aanleiding om nog eens een boek van Cortazar te lezen.

Citaat: “Een paar observatietochten waren voldoende om me te doen inzien dat nergens buiten de lijn zelf – ik bedoel de stations met hun perrons, en de treinen in vrijwel permanente beweging – ruimte en voorwaarden te vinden waren die zich leenden tot hun bestaan. Geleidelijk schrapte ik de dode sporen, splitsingen en depots, tot ik stuitte op de duidelijke, verschrikkelijke waarheid als noodzakelijke rest, in dat schemerrijk waar het begrip rest keer op keer terugkwam.” (blz. 41/42)


Nummer: 19-039
Titel: We houden zo van Glenda (Queremos tanto a Glenda)
Auteur: Julio Cortazar
Taal: Nederlands (Spaans)
Jaar: 1981
# Pagina’s: 143 (8600)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-290-1983-2

Meer:
Cortazar (Wikipedia)
Cortazar (Goodreads)
Cortazar (Historia Biografia)
Queremos tanto a Glenda (Wikipedia)