109 – Jeroen van Merwijk – Treurige dingen

Tags

, ,

Nummer  109
Artiest  Jeroen van Merwijk
Titel  Treurige dingen
Jaar  1992
Wikipedia  Jeroen van Merwijk
Website  Jeroen van Merwijk
Tekst  Muzikum

Winter 1989. Harrie Jekkers trad op samen met Koos Meinderts bij een kleine studentenvereniging in Leeuwarden. Ik zat in de zaal, met een paar dozijn anderen. We kregen drie voor de prijs van twee. Jeroen van Merwijk kwam mee. Hij raakte de zaal met nummers die later bekender werden, zoals ‘Geef mij mijn sperma terug’ en ‘Een student hoort niet in een tent’. Geweldig.

Natuurlijk werd ik fan, zag ik hem regelmatig in diverse theaters, de laatste keer weer met Harrie Jekkers. Van Merwijk is een geniale woordkunstenaar die prachtige liedjes produceert alsof het kindertekeningen zijn. Vele anderen profiteerden van zijn liedjes (o.a. Karin Bloemen en Harrie Jekkers), maar op de een of andere manier bleef zijn doorbraak uit. Hij bleef optreden in kleine zaaltjes, gewaardeerd, maar het grote publiek kent hem niet.

Het kiezen van een mooi lied is niet eenvoudig, vele prachtige titels kwamen in aanmerkingen. Misschien heb ik juist daarom gekozen voor dit liedje. Kort en simpel, maar o zo raak. Elk woord staat precies goed, alles klopt. En volgens mij heeft iedereen die man wel eens zien zitten. In de botsauto’s of op een andere plek, kan haast niet anders.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Hugo Borst – Over vaders & zonen

Tags

, , , , , ,

Hugo Borst – Over vaders & zonen

Vorig jaar liet ik dit boek signeren, na een Hard Gras theatervoorstelling. Dat doe ik al jaren, stapeltje boeken mee van meerdere schrijvers, handtekening scoren na de tijd. Hij keek en concludeerde dat ik het boek niet eens gelezen had. Ik ontkende. Veel van mijn boeken zijn in goede staat, de rug ongebroken.

Hij had gelijk. Sorry Hugo. Ik had dit boek niet gelezen. Toch was de gedachte logisch. Zes verhalen stonden ooit in Hard Gras en aangezien ik die serie sinds het begin lees, had ik het halve boek dus al eerder gelezen. De televisieserie met dezelfde naam heb ik ook geheel gezien. Toch was het geen straf om het boek alsnog te lezen. Borst is op televisie niet door iedereen geliefd, zijn eigenzinnigheid zit hem nog wel eens in de weg.

Als schrijver is hij geweldig. Hij weet de hoofdpersonen in de verhalen zo te raken, dat ze naar hem open zijn, zo open dat het ontroerd. De voetballers die je kent, blijken ineens ook gewoon mensen. Het verhaal over de vader van Marco van Basten vind ik mooi, maar triest tegelijk. De man die er alles voor over had om van zijn zoon een topper te maken. Zijn andere zoon verwaarlozen, zijn vrouw negeren, de gezondheid van Marco op het spel zetten, alles is geoorloofd als je zoon ooit Oranje moet halen. Ook het verhaal over de zoon van Coen Moulijn was tranen trekkend. Als vader angst hebben dat je je zoon overleeft, dat is de omgekeerde wereld.

Met wat columns uit het AD en wat verhalen speciaal voor deze bundel geschreven, is dit gewoon een heel geslaagd boek. Tijdloos ook. Aanrader!

Citaat: “Ik wil gewoon naar huis, maar als ik dat doe word ik ontslagen door Heerenveen. Daar heb ik een verklaring voor moeten ondertekenen. Daar ben ik boos over, ja. Maar ik ga er niet meer over in discussie, ik maar er geen ruzie over. Ik heb alles gedaan wat in mijn mogelijkheden ligt.” (p.71/72)

Nummer: 17-007
Titel: Over vaders & zonen
Auteur: Hugo Borst
Taal: Nederlands
Jaar: 2005
# Pagina’s: 190 (1843)
Categorie: Voetbal
ISBN: 90-204-0658-2

Meer:
Goodreads
Waarom ik zo van Sparta hou (en Aad de Mos haat)
Over lust en liefde
Alle ballen op Heintje

 

Themaweek 36: Meer boeken

Marcelle van Hoof – De lieverdjes

Tags

, , , , , , , , ,

Marcelle van Hoof – De lieverdjes (Opkomst en ondergang van F.C. Amsterdam)

Als ik op reis ga, dan neem ik een boek mee. Als er een kans is dat ik ergens even moet wachten, tijd doorbrengen, dan heb ik een boek bij me. Dus heb ik ook elk jaar op het voetbalreisje een boek bij me. Natuurlijk is dat niet logisch, we gaan met een groep kerels op pad, een klein beetje programma, veel slap geouwehoer en onmogelijk veel drank. Dan zit je niet te lezen.

Maar toch, ook na iets te veel sterke drank, lees ik voor ik ga slapen. En als we zitten te wachten tot we weg gaan. Er is altijd een moment in zo’n weekend om te lezen, soms meer, soms minder. Wel neem ik altijd een voetbalboek mee, thematisch lezen is leuk.

De voetbalclub FC Amsterdam heeft geen lang leven gehad. Maar de Lieverdjes hadden wel een bijzonder leven. In de Sportbibliotheek, prachtige serie overigens, verscheen dus de biografie van een profclub die nooit echt populair werd in de stad waarnaar het vernoemd werd.

FC Amsterdam heeft wel vele prachtige spelers gekend. Vele bijzondere spelers ook, dus ook vele mooie verhalen. Het speelde in Europa, maar ook in de eerste divisie. Het speelde in het Olympisch stadion, maar ook op een bijveld er naast, omdat er niet genoeg publiek kwam. Een overzichtsboek als deze is meestal niet zo heel boeiend, te vaak is het opsomming. De statistische gegevens staan weliswaar ook in het boek, netjes achterin, maar de verhalen tot de nummertjes zijn leuk, interessant, grappig en lezen eenvoudig weg.

De sportbibliotheek is een prachtige serie, dit boek hoort daar zeker in.

Citaat: “Hij was vrijwel nooit geblesseerd. Als hij geblesseerd was, kieperde hij meteen degene die op massagetafel lag eraf. Fysiotherapeut Wim Crouwel: ‘Nu ben ik geblesseerd’, riep hij dan. Hij had een hekel aan van die zeikerdjes die bij ieder pijntje meteen op de tafel lagen. Het waren echte mannen. Mietjes werden niet getolereerd. De spelersvrouwen wisten ook al snel wie de grootste jongeheer had. Daar werd nooit moeilijk over gedaan.” (p.58)

Nummer: 17-006
Titel: De Lieverdjes
Auteur: Marcelle van Hoof
Taal: Nederlands
Jaar: 1999
# Pagina’s: 221 (1653)
Categorie: Voetbal
ISBN: 90-6005-520-9

Meer Sportbibliotheek:
Tim Overdiek – Rik Smits, de Dunking Dutchman
Gijs Zandbergen & Jan Brouwer – Zeven meiden om verliefd op te worden
Paul Arnoldussen – Amsterdam 1928
David Endt – Gloria Victoria
Chris Willemsen – De moord op Maradona
Chris Willemsen – De moeder aller nederlagen
Ko van Geemert – Hi ha hondelul

 

Themaweek 36: Meer boeken

Fausto Brizzi – 100 gelukkige dagen

Tags

, , , , ,

Fausto Brizzi – 100 gelukkige dagen

Italiaans is een schitterende taal, maar geen wereldtaal. Ik begrijp het een beetje, red me met de sportkrant, met een kinderboek, maar literatuur is veel te hoog gegrepen. Een boek verliest altijd in vertaling, zonder uitzondering. Ik heb ook sterk de indruk dat er genoeg mooie Italiaanse romans onvertaald nooit het buitenland halen, terwijl de grootste bagger vanuit Engeland of de VS in no-time een Nederlandse vertaling heeft. Maar goed, het is nu eenmaal zo, dus moeten we het maar accepteren.

Gelukkig komt echte kwaliteit wel bovendrijven. Brizzi bijvoorbeeld, ik had nooit van hem gehoord, maar hij schreef wel een boek dat wereldwijd wordt aangeprezen. Volgens Wikipedia is hij filmmaker, het verklaart de beeldende manier van schrijven. De overduidelijke mogelijkheid om een leuke film van te maken, een tranentrekker.

Fausto is een echte Italiaan, hij geniet van het leven, heeft een mooie vrouw, geweldige kinderen en er lijkt niets mis te kunnen gaan. Natuurlijk kan dat wel. Hij is vreemd gegaan, zijn vrouw gaat bij hem weg en een dag later komt hij er achter dat hij ongeneeslijk ziek is. Een maand of drie, geeft de dokter hem. Hij vertaalt het naar honderd dagen. En dus volgt meteen de vraag ‘hoe wil je je laatste honderd dagen doorbrengen?’

Het boek volgt Fausto tijdens deze laatste honderd dagen. We leren hem kennen, kijken terug op zijn leven, maar volgen vooral zijn pogingen om van het leven te genieten, hoe hij zijn vrouw terug wil winnen, om te genieten van het leven.

Het verhaal is een echt ‘feel-good’ script, je voelt een happy end aankomen, ook al weet je het eind al gezien de titel van het boek en het gegeven dat vrij snel duidelijk wordt. Brizzi sleept je mee, laat zien waarom die 100 dagen daadwerkelijk gelukkig werden. Een lach en een traan, het leven in ruim 300 bladzijden.

Citaat: “Ik heb de pest aan religies. Ze zijn nutteloos en zelfs contraproductief. Een ontwikkelde samenleving mag geen slaaf zijn van eeuwenoude bijgeloven. (…) Misschien is religie wel het onderwerp waarover ik het meest heb gediscussieerd. Ik kan niet tegen riten, geloofsovertuigingen en fanatisme. Maar ik kan vooral niet tegen de marketing waarmee officiële religies gepaard gaan en die er niet bij zou moeten horen.” (p. 63/254)

Nummer: 17-005
Titel: 100 gelukkige dagen
Auteur: Fausto Brizzi
Taal: Nederlands (Italiaans)
Jaar: 2013
# Pagina’s: 320 (1432)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-2181-031-7

Meer:
Boektrailer
Hebban
Goodreads
Wij testen het
Shyama Hopman
Oh my book
Christina Brouwers
De Leesfabriek
Sydney Morning Herald
Wikipedia

 

Themaweek 36: Meer boeken

Mart Smeets – Aan de meet

Tags

, , , , , ,

Mart Smeets – Aan de meet

Wielerjargon leent zich voor vele momenten. De metafoor in de titel is niet alleen voor een wielerkoers of renner, het gaat ook op voor de journalist die vier decennia verslaafd was aan de Tour en andere koersen. Die ooit een samenvatting van drie minuten insprak, zonder de beelden te zien. Een kenner. Nu, als AOW-er, mag hij op zoek naar andere sporten, andere doelen.

Dit boek zal vast al jaren in zijn hoofd hebben gezeten. Een overzicht van de renners waar hij de afgelopen decennia mee te maken had, waar een verhaal in zit. Niet automatisch zijn favoriete renners, de verhalen zitten vaak zelfs bij de klootzakken, de onuitstaanbaren.

Tientallen boeken staan er van Smeets op zolder, twee planken vol ondertussen. Dit is geen hoogtepunt. Voor herlezing zal het niet in aanmerking komen. Te veel stukjes zijn vlak, feitelijk. Daarvoor bestaan naslagwerken en google, heb ik Smeets niet voor nodig. 27 portretten van renners die ik allemaal al ken. Waarover ik eerder heb gelezen, vaak zelfs bij Smeets zelf. Geen moment dat ik het boek niet kon wegleggen. Geen stukje waarvan ik ineens opkeek. Geen primeur. Geen opmerkelijke gedachtegang.

Daarmee is het geen slecht boek, maar in een oeuvre als dat van Smeets komt het gewoon onder in de middenmoot. Of in de staart van het peloton, om in wielerjargon te blijven. Niet erg, zonder dat peloton geen sterren. Zo is het ook met de boeken van Smeets.

Citaat: “Een avond eerder had Ducrot ons gezelschap het verschil tussen de werkelijkheid en de waarheid in het wielrennen proberen uit te leggen. Eigenlijk probeer ik dat in dit boek ook te doen. Het woordenboek zegt me: waarheid is wat waar is. Werkelijkheid? Daar staat voor: wat werkelijk is, en ook: het bestaande. (…) Veel renners spraken zich behoorlijk eerlijk uit.” (p.10)

Nummer: 17-004
Titel: Aan de meet
Auteur: Mart Smeets
Taal: Nederlands
Jaar: 2016
# Pagina’s: 320 (1112)
Categorie: Wielrennen
ISBN: 978-94-6297-032-8

Meer Smeets:
De afrekening
Commentator
Dagboek van een sportgek
Het Dream Team
Geel
Gepakt
Helder
De Kopgroep
Het laatste geel
De Lance Factor
Netwerk
Niets is wat het lijkt
De Olympische spelen
Oranje boven!
Passie
Prettig verslaafd
Prikkels
Retro
Rond de 40
Sportzomerdagboek
Sterren
Thuis in de Tour
De Tour van ‘80
De Tour wacht op niemand
Wereldtour
Zomeravondvertellingen

Themaweek 36: Meer boeken

Patrick Süskind – Der Kontrabaß

Tags

, , , , ,

Patrick Süskind – Der Kontrabaß

Parfum, iedereen schijnt het gelezen te hebben. Ik niet. Maar dit boekje stond al jaren op mijn boekenplank. Mijn Duitse boek dit jaar was bewust dun, ik had geen zin nog weken met een Duits boek op mijn nachtkastje verder te moeten.

Wat ik niet had gezien, was dat dit boek eigenlijk een toneeltekst is. Een monoloog weliswaar, maar overduidelijk een tekst die voor een publiek beter tot zijn recht komt dan op papier. Halverwege het boek had ik de neiging om het weg te leggen. Het ging mij te veel over de contrabas, het instrument van de spreker. Als niet-muzikant kon ik niet volgen wat hem dwars zat, waarom zijn instrument relevant was. Wel was duidelijk dat hij teleurgesteld in het leven staat.

Maar hoe verder ik vorderde, hoe boeiender het werd. De parallel met het leven werd steeds duidelijker, zijn muziek, het orkest werden metaforen, de frustratie bleek nog dieper dan het eerst leek. Leed blijkt als zo vaak een goede entertainer.

Het had van mij een stuk langer gemogen, ik kwam er pas echt in, toen het al weer afgelopen was. Maar of het nu een meesterwerk is of een fijne amuse voor zijn andere werk, geen idee. Misschien ook wel gewoon een tegenvallend stuk.

Citaat: “Technisch, wenn ich einmal wirklich hinüben würde, aber ich übe nicht, weil es bei mir keinen Sinn hat, weil es bei mir an der Substanz fehlt, weil, wenn es nicht innen weit fehlen würde, verstehen Sie, innen, im Musikalischen – und ich kann das beurteilen, denn so weit fehlt es noch nicht, so weit reicht es noch – und da underscheide ich mich von andern, positiv -, ich hab Kontrolle über mich, ich weiß noch, Gottseidank, was ich bin und was ich nicht bin…” (p.86)

Nummer: 17-003
Titel: Der Kontrabaß
Auteur: Patrick Süskind
Taal: Duits
Jaar: 1984
# Pagina’s: 96 (792)
Categorie: Toneel
ISBN: 3-257-22923-2

Meer toneel:
Herman Brusselmans & Tom Lanoye – De Canadese Muur
Harold Pinter – The birthday party
Leopold von Sacher – Venus in furs
Arthur Miller – Death of a salesman
Henrik Ibsen – Ghosts

Ruth Rendell – Portobello

Tags

, , , ,

Ruth Rendell – Portobello

Na vele jaren moet ze gevoeld hebben dat ze meer kon. Niet gewoon spannend, niet gewoon raden hoe het zou aflopen, maar een heel boek vol spanning. Iets meer diepgang. Gevolg is volgens mij het omgekeerde. Het komt pretentieus over, alsof ze ineens een ode wil schrijven aan de Londonse wijk rondom Portobello Road. Alsof ze een weekje heeft lopen observeren en zich verplicht voelt daar een verhaal van te maken.

Helaas is een kabbelend boek het resultaat van haar poging. In het begin gebeurt er iets vreemds, een envelop gevuld met flink wat flappen wordt verloren. De vinder loopt niet naar de politie, maar hangt een papiertje op in de buurt. Dat trekt natuurlijk ook gelukszoekers. En dat gegeven zorgt er voor dat we een aantal hoofdfiguren gaan volgen, waarvan de levens elkaar op verschillende manieren kruisen.

Natuurlijk heb ik het boek uitgelezen, het is geen bagger. Maar voor de standaard die Rendell heeft gezet in de afgelopen decennia, beschouw ik dit boek als een mislukt experiment.

Citaat: “The Portobello Road changes very little. There is talk of Woolworths disappearing and a tower block of flats with car park going up in its place, rumours too of arcades scheduled to be converted into mewses to satisfy the demand for more houses. Some say the pubs are to be renamed because no one knows who the Earl of Lonsdale was, still less the Prince Bonaparte and those wanting change favour that cliché name the Slug and Lettuce.” (p.375)

Nummer: 17-002
Titel: Portobello
Auteur: Ruth Rendell
Taal: Engels US
Jaar: 2008
# Pagina’s: 376 (696)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-0-0995-2827-2

Meer Rendell door mij gelezen:
From Doon with Death
Shake hands forever
De vrouw met de sluier
The lake of darkness
The house of stairs
Put on by cunning
Make death love to me

Meer Portobello:
Wikipedia
Goodreads
Guardian
Telegraph
Independent
Eurocrime

Themaweek 36: Meer boeken

Peter Moore – Vroom by the sea

Tags

, , , , , ,

17-001Peter Moore – Vroom by the sea

In Australië, vele jaren geleden, ontdekte ik de reisschrijver. Ondertussen heeft hij, als zo vele Aussies, London als thuisbasis. De frequentie van zijn reisboeken is ook flink naar beneden gegaan. Zijn laatste boek dateert al weer van tien jaar geleden, ik had het nog niet gelezen. Het idee was ook niet echt origineel. In zijn vorige boek was hij op een Vespa vanuit het Noorden naar Rome gereden, nu pakt hij de Vespa en pakt een paar eilanden voordat hij vanuit Napels weer noordwaarts trekt.

Het is zijn laatste tripje alleen, voordat hij vader wordt. Moore laat zijn zwangere verloofde in Londen, vliegt naar zijn oude vrienden in Livorno, koopt een andere brommer en gaat op pad. Halverwege laat hij haar nog even invliegen, het mag nog net.

Moore gaat niet op zoek naar toeristische attracties, maar rijdt gewoon rond en observeert. Dat levert mooie verhalen op. Nu is Italië natuurlijk een prachtig land, gastvrij en heeft een lekker klimaat om met een Vespa rond te toeren. Daarbij zijn er veel Italianen die zijn Vespa zo boeiend vinden, dat hij automatisch zelf een attractie aan het worden is.

Zeker niet zijn sterkste boek, maar wel erg leuk om te lezen.

Citaat: “Neapolitans live their life for the moment. Behind the wheel of a car or on the back of a scooter, they live it for the split-second. I know this sounds crazy, but I couldn’t wait to throw my bags in the room, jump back on Marcello and plunge into the maelstrom of the Neapolitan road system.” (p.232)

Nummer: 17-001
Titel: Vroom by the sea
Auteur: Peter Moore
Taal: Engels
Jaar: 2007
# Pagina’s: 320
Categorie: Reizen
ISBN: 978-1-84024-737-4

Meer:
No shitting in the toilet
The full Montezuma
Swahili for the broken hearted
Vroom with a view
Peters Site

Themaweek 36: Meer boeken

Meer dan 16.000 bladzijden

Tags

,

Logo Reading2016 was een goed boekenjaar. Mijn doelstelling is elk jaar om 52 boeken te lezen en 15.000 bladzijden. Dat eerste doel haal ik meestal, het tweede bijna nooit. Nu was ik in november al zo ver. Veel tripjes afgelopen jaar, veel tijd in bus, trein, vliegtuig en vooral de wachtmomenten tussendoor. 16.206 bladzijden dus.

Het thema van 2016 was ‘boeken van beneden’. Dit gaf me genoeg vrijheid om nog steeds van alles door elkaar te lezen, al staan de meeste boeken op zolder. Was het een geslaagd thema? Mwoah. Als ik heel kritisch kijk, voldoen slechts 28 van de 70 boeken (precies 40%) aan de voorwaarde. Maar met een iets ruimere blik, kan ik beneden ook definiëren als niet van zolder, waardoor ik ook boeken op mijn E-reader mee kan tellen en zelfs de boeken die ik in 2016 heb aangeschaft, want die las ik voor ze naar zolder gingen. Dan kom ik liefst op 61 van de 70 titels, bijna 90% dus.

Voor komend jaar geen thema. Het is al Maart, ik had een aantal ideeën, maar ben al weer druk aan het lezen. Themaloos jaar dus. Komt vast goed. Doelstelling 2017: 53 boeken en 15.000 bladzijden.

Themaweek 36: Meer boeken

Johan Goossens – Wie heeft er wél een boek bij zich?

Tags

, , , , , ,

16-069Johan Goossens – Wie heeft er wél een boek bij zich?

Her en der had ik al wel eens wat van hem gelezen. Columns. En omdat hij op een ROC les geeft, vaak herkenbare situaties. De bundeling moest ik dus maar eens aanschaffen. Zijn eerste column was meteen een herkenbare situatie. Ooit voerde ik een vergelijkbaar sollicitatiegesprek. Geen papieren, geen ervaring, maar durf je? Ja, ik durfde. Ik hield het meer dan een jaar vol en vertrok. Maar keerde zelfs terug, ondertussen meer dan 15 jaar.

Goossens was al cabaretier voordat hij de klas in stapte. Vooral de niveau 2 klassen raken hem, zowel positief als negatief. Mooi om te zien dat elke beginnende docent vergelijkbare problemen ondervindt. Aan de andere kant is het verschil tussen een ROC in de Randstad en een ROC in het oosten des landes groot. Het aantal probleemgevallen is kleiner, de problemen zijn kleiner. Wat dat betreft kan ik dus niet invoelen, niet meeleven. Ik snap soms helemaal niet het type leerling dat hij in de klas heeft, begrijp diens problemen niet, heb geen idee hoe diens leven er uit ziet. Dat maakt het des te interessanter om te lezen natuurlijk.

Wanneer je op een podium kunt vertellen over je leven, heb je relativeringsvermogen. Onmisbaar wanneer je ongekwalificeerd de klas inspringt. En Goossens overleefde, behoudt zijn gevoel voor humor en weet vele leerlingen nog wat bij te brengen ook. Een bonus, als je het moet geloven. En ik geloof hem

Enig minpunt van deze bundeling is dat er meerdere columns in staan die niet echt binnen het thema passen. Niet nodig volgens mij, als je een kwartaal had gewacht, dan waren er genoeg nieuwe stukjes geschreven om het thematische karakter van het boek niet aan te tasten.

Citaat: “Voor het eerst blijft de moeder stil. Haar ogen worden wazig en ze kijkt voor zich uit. (…) Ik zoek naar een ingang, een toon. Een magische manier om alles heel makkelijk bespreekbaar te maken. Maar hoe begin je over een alcoholische vader, een uithuisplaatsing en het herhaaldelijk ingrijpen van de politie? Ik kijk op mijn horloge. Nog vijf minuten.” (p.76/77)

Nummer: 16-069
Titel: Wie heeft er wél een boek bij zich?
Auteur: Johan Goossens
Taal: Nederlands
Jaar: 2014
# Pagina’s: 175 (16102)
Categorie: Columns
ISBN: 978-94-004-0019-1

Meer onderwijs gerelateerde boeken:
Eefje Pleij – Juf met staarten
Theo Thijssen – De gelukkige klas
Jacques Vriens – Is de klas nog wel zo gelukkig?
Leo Prick – Onderwijs op de divan
Herman Koch – Red ons Maria Montanelli
Bert Smit e.a. – Uit de school geklapt

Themaweek 36: Meer boeken

Janet Evanovich – Twelve sharp

Tags

, , , ,

16-067Janet Evanovich – Twelve sharp

Massaproductie. Lectuur. Vakantieboek. Chicklit. Noem het zoals je wil, maar Evanovich moet er goed van kunnen leven. Groot in de VS, bekend in vele andere landen. Ooit vatte ik het onzalige plan op om ze op volgorde te lezen. Alle nummer, de hele Stephanie Plum reeks. Ik ben geloof ik tot zes of zeven gekomen, toen was ik er wel klaar mee. Elk deel voorspelbaarder, elke keer repeterende gebeurtenissen.

Mee opgehouden dus. Maar ja, wel nog twee delen in de kast die ik nog niet gelezen had. De tussenliggende delen negen en elf ontbraken. Het mag weg, neemt kastruimte in. Maar weg zonder lezen is ook zo wat, dus heb ik toch me maar een keer weer gewaagd aan een Plum verhaal.

Drie maanden later, nu ik dit schrijf, moet ik de achterkant eerst lezen om weer te weten waarover dit boek ging. Zo vluchtig is het dus. O ja, een dubbelganger van Ranger ontvoerde een kind, om zijn held uit de kast te lokken. En Stephanie speelt een belangrijke rol in diens gedachten.

Leuk? Ach, het vult de tijd en ik heb weer wat meer ruimte in mijn kast.

Citaat: “ ‘Yep, there she is. She’s right in front of the casket. Looks like the funeral director standing firm to one side, and everyone else is milling around, jockeying for position. And there’s Granny, holding her ground. I can only see the tops of heads.’, Sally said. ‘Hold on, something’s happening. People are scrambling. The funeral director’s waving his arms and bobbing around.’ “ (p.219)

Nummer: 16-067
Titel: Twelve sharp
Auteur: Janet Evanovich
Taal: Engels US
Jaar: 2006
# Pagina’s: 339 (15784)
Categorie: Chicklit
ISBN: 978-0-312-34953-0

Meer:
Hard eight
Seven up
Hot six
High five
Four to get ready
Three to get deadly
Two for the dough
One for the money
Metro girl
Motormouth

Themaweek 36: Meer boeken

Mammoet verhalen

Tags

, , , , , , , , , ,

16-066Diversen – Mammoet verhalen

Laten we beginnen op de achterflap: “Mammoet staat ergens voor. Mammoet is een eigentijdse reeks voor mensen die van popmuziek en natuurlijk van lezen houden.” Volgens mij pas ik in de doelgroep. Volgens mij zijn er niet genoeg mensen die hierin passen, aangezien ik het laatste decennium (of al langer) niets van de uitgeverij heb gezien. Zelfs googlen levert niets op. Twee boeken, beide staan in mijn kast, daarna was het afgelopen?

Dit boek draag ik op aan Henk Verhaeren. Ik ken hem wel niet, maar hij was een van de zeven schrijvers die in deze bundeling een verhaal mocht aanleveren. Ik gok beïnvloed door de beat generation schrijft hij een verhaal over California. En om welke duistere reden dan ook (ik gok dat hij de minst bekende schrijver van de zeven is) is zijn naam niet op de voorkant terecht gekomen. Kijk goed: verhalenbundel, dan zes namen en dan staat er e.a. Die en andere gaat dus over hem. Lijkt me frustrerend. Natuurlijk zal hij begrijpen dat in 1992 Zwagerman en Buch al grote namen zijn. Dat Chabot en Spanjer meer publiek trekken. Dat Jan Cremer en Jan Rot eigen publiek meenemen. Ik geef eerlijk toe, ook voor mij was hij de enige onbekende. Maar om hem daarom maar te schofferen en van de voorkant te halen, ik vind het niet netjes. Daarom, bij deze, ere wie ere toekomt, ook Henk Verhaeren staat in dit boek.

Chabot schrijft over Brood. Toen al. Zes jaar voordat de eerste biografie (van de vier) uitkomt. Het is een probeersel, zo lijkt het. Daarom erg interessant. Delen herken ik, andere niet. Prima. En het verhaal van Spanjer moet je, als zo vaak bij hem, gewoon van hem horen. In een café of zo. Desnoods in een klein theater. Of de wereldberoemde Nederlandse schrijver M. die in zijn verhaal figureert blij is met dit verhaal valt te betwijfelen. Maar daarom is het zeker niet minder leuk. Cremer op Ibiza boeide nauwelijks. Behalve dan om de bevestiging te krijgen wat een vervelende man hij is. Oplichter. Ook Zwagerman kon me niet echt raken.

Citaat: “Tussen de omgevallen verfpotjes, tekeningen, vuile was, lege flessen, spuiten, etensresten, teksten, penselen, sexblaadjes en hotelservies schemert onder het bed iets dat verdacht veel lijkt op twee tennisrackets. ‘Herman, wat moet jij in godsnaam met twee tennisrackets?’ ‘O, die zijn voor ons (…) Ik had zo gedacht, we gaan ieder aan een kant van die Muur staan, jij in Oost-Berlijn, ik in West-Berlijn, dan kunnen we een partijtje tennissen, gebruiken we de Muur als net. Jij mag beginnen met serveren.’ “ (p.31)

Nummer: 16-066
Titel: Mammoet verhalen
Auteur: Diversen (Boudewijn Büch, Bart Chabot, Jan Cremer, Jan Rot, Maarten Spanjer, Henk Verhaeren, Joost Zwagerman)
Taal: Nederlands
Jaar: 1992
# Pagina’s: 128 (15445)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-6010-798-5

Meer:
Boekensalon
Henk Verhaeren schrijft biografie Ratelband
Bart Chabot – Broodje gezond
Ik, Jan Cremer
Buch’s boeket
Joost Zwagerman – Vals licht
Maarten Spanjer – Vissen is ook een sport

Themaweek 36: Meer boeken

Stem!

Tags

, ,

verkiezingsbordVandaag mogen we stemmen. Al meer dan een week staan er op dit blog stukken over de verkiezingen van vandaag. Daaruit blijkt dat ik stemmen belangrijk vind. Het is een voorrecht om mee te mogen praten. Hoe cynisch je ook kunt zijn (soms terecht) over de zogenaamde heren in Den Haag, feit blijft dat meer wereldburgers niet mee mogen praten dan wel. Dat we in Nederland nog een democratie zijn waar elke stem telt.

Democratie is het minst slechte systeem. Er zitten vele haken en ogen aan. Maar laten we blij zijn dat we mogen stemmen. Dat de 150 leden van de tweede kamer er straks namens ons zitten. Niet zoals in de VS waar 26 procent van de stemmen genoeg blijkt om president te worden. Niet zoals in Turkije waar een democratisch gekozen president regeert als een dictator. Niet zoals in Noord Korea waar de macht van vader op zoon wordt overgedragen. Niet zoals in vele landen waar de verkiezingen totaal onbetrouwbaar zijn. Of zoals vele landen waar niet eens verkiezingen zijn.

Jouw stem telt. Elke stem telt. Dus blijf vandaag niet thuis zitten ‘omdat het toch niets uitmaakt’. Blijf niet thuis omdat ‘ze doen toch wat ze willen’. Als we daadwerkelijk willen dat er iets verandert, dan heb je vandaag de kans. Dus stem!

Themaweek 35: Verkiezingen 2017

Mijn stem

Tags

, , ,

groenlinks logoVoor de vaste bezoekers van dit blog zal het geen verrassing zijn dat mijn stem naar GroenLinks gaat. Ik ben al meer dan anderhalf decennium lid, ben lokaal actief, sta achter de grondbeginselen en geloof oprecht dat de partij het beste programma heeft voor de toekomst.

Dat wil niet zeggen dat ik het altijd eens ben met de standpunten, dat ik blind achter de leiders aanloop. Wie het archief van dit blog induikt, komt kritische stukken tegen waarin ik de koers van de partij aanval. Ik heb ook bij provinciale verkiezingen wel eens wat anders gestemd. Ook nu het de partij mee lijkt te zitten, ben ik het niet overal mee eens. De Amerikaans aandoende campagne rondom Jesse Klaver past mij niet. Zonder enige twijfel geloof ik dat hij een talent is, een goede politicus is, een betere gaat worden. Maar mocht er iets misgaan, dan hangt je hele strategie aan een enkele persoon, terwijl je volgens mij juist als partij gezamenlijk iets nastreeft.

Ook het eeuwig terugkerende punt van het referendum, gelukkig nog niet zo obsessief als bij D66, staat mij tegen. Er zijn veel meer goede punten tegen referenda dan voor. Maar zonder twijfel gaat mijn stem dit keer toch weer naar GroenLinks. Omdat ik geloof dat het beter kan dan dat op dit moment gebeurt. Omdat we als mensheid empathie hebben en niet de ‘law of the jungle’ hoeven te volgen. Omdat ik de wereld beter wil achterlaten voor mijn dochter. Omdat er genoeg rechts beleid is geweest de afgelopen jaren. Omdat welzijn belangrijker is dan welvaart.

En omdat ik ook al vele jaren op vrouwen stem, gaat mijn stem niet naar Jesse, maar naar nummer 29: Janet Duursma.

Themaweek 35: Verkiezingen 2017