Hard Gras 130

Tags

, , , , ,

Hard Gras 130

Een aantal nieuwe namen, voor mij tenminste, maar dat zegt niet alles. Sterker nog, het verhaal van Edwin Schoon over Georges Weah is geweldig. Er zit werkelijk alles in. Politiek, geschiedenis, een beetje voetbal en erg veel humor. Ooit voetballer, later president, daar zit volgens mij meer dan een kort verhaal in.

Femke van der Laan kende ik natuurlijk wel, maar ze debuteert met een mooi voetbalverhaal in deze uitgave. Ook zij verdient een compliment.

Judith Spiegel brengt ons, als gebruikelijk, op de hoogte van de voorbereidingen voor Qatar 2022, waarbij ze niemand spaart. Wel interessant, zeker nu er een flinke tegenbeweging aan het ontstaan is. Als goed journaliste voorziet zij ook hen van repliek. Ook Carolina Trujillo is terug in vorm. Weer een verhaal dat overal had kunnen verschijnen, maar door de, soms wat vage, band met voetbal, mag Hard Gras genieten van haar schrijfsels.

Simon Kuper laat zien hoe uniek La Masia is, daar waar alle talenten van Barcelona ooit begonnen. Maar tegelijkertijd laat hij zien dat het niet goed gaat, iets wat we allemaal hadden kunnen weten, want welk talent is er de laatste jaren echt doorgebroken?

Al met al weer een uitgave van erg hoog niveau. Ik blijf genieten, ik ben trots op de serie die ondertussen al aan de derde plank in mijn boekenkast begint.

Citaat: “In het donker was de streep licht onder de deur van de kweekkamer goed zichtbaar. In het schijnsel daarvan lag op de grond een groen-geel shirt van ADO. Ik hoefde het nummer op het shirt niet te zien om te weten van wie het was. Toch pakte ik het op. Alleen om eraan te ruiken. Het stonk naar smerig uienzweet.” (blz.27)

Nummer: 20-006
Titel: Hard Gras 130
Auteur: Diversen (Judith Spiegel, Simon Kuper, Edwin Schoon, Carolina Trujillo, Femke van der Laan, Theun de Winter, Mikko Kuiper, Daan Heerma van Voss, Niek Pas)
Taal: Nederlands
Jaar: 2020
# Pagina’s: 111 (1509)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-263-5165-5

Meer:
129 128 127 126 125 124 123 122 121 120 119 118 117 116 115 114 113 112 111 110 109 108 107 106 105 104 103 102 101 100 99 98 97 96 95 94 93 92 91 90 89 88 87 86 85 84 83 82 81 80 79 78 77 76 75 74 73 72 71 70 69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 32 31 30 29 28 27 26 25 24 23 22 21 20 1

Themaweek 86: Voetbalseries

Half 3 – Nummer 11

Tags

, , , , , , , ,

Half 3 – Nummer 11

Mooie voorkant, Simon Tahamata op snelheid, bal aan de voet. Het Ajax-shirt zonder shirtreclame, zonder logo, ik kan het me nauwelijks herinneren. Hij is de hoofdrolspeler in het titelverhaal, geschreven door Harry Walstra en Ruud Doevendans samen. En natuurlijk gaat het ook over de treinkapers. Sterker nog, de kleine Ajacied komt pas later in het verhaal voor, wat wel een leuke draai is gezien andere verhalen over hetzelfde onderwerp. De voorzitter van Amboina komt aan het woord. Alle kapers voetbalden bij die club. Goed verhaal van de schrijvers, die onbevooroordeeld beschrijven wat er gebeurde, de impact op ieders levens.

De blinde terugkeek door Roberto Pennino is mooi, misschien wel juist omdat Liverpool tegen Bayern Munchen in 1971 een bloedeloze 0-0 werd. Zeker een hoogtepunt is de favoriete elf aller tijden van en door David Endt. Opvallend: geen Cruijff, welk meerdere mooie verhalen over spelers die hij zelf sprak, die hij kende, die hij bewonderde.

Vaste rubrieken als het wedstrijdverslag uitgeschreven (Hans Kraaij die kijkt naar AZ tegen Ipswich) en de vergelijking (Ronaldo tegenover Eusebio) ontbreken niet. Leuk om te lezen dat volgens de statistieken de Portugees een verbeterde uitgave was van de Braziliaan.

Harry Walstra keert nog een keer terug met een verhaal over Piet Keizer, voorwerk voor zijn iets later te verschijnen boek Vedette aan de zijlijn, lijkt mij. Niets mis mee.

Opvallend is dat deze uitgave geen ISBN heeft, de voorgaande 10 uitgaven wel. Al denk ik dat de kwaliteit eerder vooruit dan achteruit is gegaan. Ben wel benieuwd naar het waarom van deze keuze.

Citaat: “De kans dat de derde generatie, nu veelal jonge volwassenen, de wapens nog eens zal oppakken, acht Tahamata nihil. Wat niet wil zeggen, dat het ideaal uit hun leven verdwenen is; ‘Het is onze taak, die van mij en mijn generatiegenoten, om het ideaal van een vrije Molukse staat aan hen door te geven en op die manier levend te houden. Anders is alles voor niets geweest.’” (blz. 18)

Nummer: 20-001
Titel: Half 3. Nummer 11
Auteur: Diversen (Ruud Doevendans, Harry Walstra, Roberto Pennino, Math Teeuwen, Rene Otterloo)
Taal: Nederlands
Jaar: 2013
# Pagina’s: 104
Categorie: Voetbal
ISBN: nvt

Meer Half 3:
Nummer 10
Nummer 9
Nummer 8
Nummer 7
Nummer 4
Nummer 3
Nummer 2
Nummer 1

Meer Doevendans:
Tardelli
Half Drie
Spreker Doevendans

Themaweek 86: Voetbalseries

Zo veel pareltjes

Tags

, ,

Afgelopen winter ontdekte ik het twitteraccount 11mm. In Coronatijd heb ik daar veel plezier aan beleefd. Hun filmfestival kon niet doorgaan, de mooiste vijftig hebben ze online gelinkt.

Zo veel mooie filmpjes, ontroerend, grappig, beladen, zwaar, essentieel, je kunt de bijvoeglijke naamwoorden niet aanslepen. Mooier dan nutteloze herhalingen van wedstrijden die we allemaal al tig keer gezien hebben.

Het verhaal van groundsman Keith is maar een voorbeeld:

Themaweek 85: Voetbalfilmpjes

Rutger Bregman – De meeste mensen deugen (7/7)

Tags

, , , , , ,

In zijn epiloog komt Bregman met zijn eigen tien leefregels. In het boek heeft hij hiernaartoe gewerkt. Begin met regel 1, dat is voor de meeste mensen al lastig genoeg. Maar ik kan me ook niet voorstellen dat je meer dan 500 bladzijden mooie positieve voorbeelden hebt gelezen en nog steeds cynisch bent. Ik kan me niet voorstellen dat je het boek wegdoet als onzin, wanneer je al het wetenschappelijk onderzoek van tafel veegt. De meeste mensen deugen, daar ging ik al van uit, Bregman heeft er een standaardwerk bij geschreven. De termen neoliberalisme, kapitalisme en communisme blijken niet zo duidelijk te zijn als je leek te denken voor lezing. De mens kan zoveel meer, maar we zitten ons zelf in de weg.

Doe als Bregman, geloof in het goede. Als genoeg mensen dat doen, dan kunnen we samen de wereld een stuk mooier maken.

Is dit nu een nieuwe bijbel? Nee, natuurlijk niet. Iedereen kan zijn eigen invulling geven, niet iedereen zit in dezelfde situatie om de leefregels (zie hieronder) toe te passen. Is het het beste boek sinds tijden? Zelfs dat durf ik te betwijfelen. Ongetwijfeld zitten er foutjes in het boek, kan iemand met goede research voorbeelden geven waarin Bregman te kort schiet. Maar dat maakt helemaal niet uit. De hoeveelheid voorbeelden geeft het kracht. Zelf heb ik in deze zeven blogjes al meerdere voorbeelden toegevoegd, die Bregman vergat/wegliet. Aannames uit het verleden worden in zijn boek op overtuigende wijze ontkracht. Daarom is het een goed en belangrijk boek.

De tien leefregels van Bregman:

1. Bij twijfel, ga uit van het goede
2. Denk in win-winscenario’s
3. Verbeter de wereld, stel een vraag
4. Temper je empathie, train je compassie
5. Probeer de ander te begrijpen, ook als je geen begrip hebt
6. Heb je naaste lief, gelijk ook anderen hun naasten liefhebben
7. Vermijd het nieuws
8. Sla geen nazi (of: steek een hand uit naar je grootste vijand)
9. Kom uit de kast, schaam je niet voor het goede
10. Wees realistisch

Zonder twijfel heb ik een van de mooiste boeken van de afgelopen jaren gelezen (en geluisterd). Niet alles verbaasde me, veel denkbeelden kende ik al, had ik zelf al bedacht, uitgevonden. Ik heb vele podcasts gehoord waarin Bregman zijn ideeën verklaarde, toelichtte, het zou raar zijn dat die in dit boek niet terug zouden keren.

Citaat: “Het beste nieuws, tot slot, is dat we in de vreedzaamste tijd ooit leven. In de Middeleeuwen stierf in Europa en Azië tot wel 12 procent van de bevolking een gewelddadige dood. Maar in de afgelopen honderd jaar zaten we wereldwijd – inclusief twee wereldoorlogen – op nog maar 1,3 procent. (In een land als Nederland hebben we het nu over hoogstens 0,03 procent per jaar).”

Nummer: 20-017
Titel: De meeste mensen deugen
Ondertitel: Een nieuwe geschiedenis van de mens
Auteur: Rutger Bregman
Taal: Nederlands
Jaar: 2019
# Pagina’s: 528 (3560)
Categorie: Essay
ISBN: 978-90-8294-218-7

Meer:
De meeste mensen deugen (De Correspondent)
Volkskrant (1)
Volkskrant (2)
De leesclub van alles
NRC
Joop

Themaweek 84: Rutger Bregman – De meeste mensen deugen

Rutger Bregman – De meeste mensen deugen (6/7)

Tags

, , , , , ,

Op een dag loopt Julio Diaz naar huis. Hij wordt overvallen, raakt zijn portemonnee kwijt, maar reageert anders dan je zou verwachten. Hij biedt eerst zijn jas aan, neemt dan zijn overvaller mee uit eten. (NPR). Bregman gebruikt het voorbeeld, hij laat zien dat je door net even iets anders te durven denken, een probleem ook kunt oplossen. Maar ook dat de wereld niet altijd slecht is. Zelfs iemand die geweld gebruikt, hoeft niet per definitie slecht te zijn. Hij kan daartoe gedwongen zijn. Of zich gedwongen voelen. Meer geweld werkt zeker niet.

Een eeuw geleden was er tijdens de eerste wereldoorlog ook zo’n memorabele gebeurtenis. Vooral onder voetballiefhebbers (ik beken, schuldig) bekend als het potje kerstvoetbal tussen Duitse en Britse soldaten. Het was meer dan alleen voetbal. Het begon met het zingen van kerstliederen, naast voetbal was er een gezamenlijk kerstdiner. Het blijkt geen uitzondering te zijn. Uit onderzoek blijkt dat het grootste deel van de soldaten in een oorlog nooit iemand heeft gedood. De soldaten aan beide kanten lijken meer op elkaar dan ze wordt verteld. De meeste doden vallen door bommen, door raketten, oftewel wanneer je op een flinke afstand bent. Zo vertaald is de drone tegenwoordig ook het ideale wapen. Je ziet niet wie je raakt, zit zelf veilig aan de andere kant van de wereld, maar je maakt wel flink wat schade, slachtoffers.

Ook hier is de oplossing vrij simpel. Onbekend maakt onbemind. Laat mensen met elkaar praten en het grootste deel van de problemen blijken simpel oplosbaar. Voorbeelden te over. Dorpen die protesteerden tegen de komst van asielzoekers, klagen als diezelfde asielzoekers weer weg moeten. Buren die elkaar niet verstaan, blijken na een buurtfeest ineens goede vrienden.

De mens deugt.

Themaweek 84: Rutger Bregman – De meeste mensen deugen

Rutger Bregman – De meeste mensen deugen (5/7)

Tags

, , , , , ,

Een mooi voorbeeld van een andere manier omgaan met het personeel is Buurtzorg. Geen managers, weinig bureaucratie, nauwelijks marketing, administratieve ondersteuning, hogere salarissen en voor de rest vooral zorgpersoneel. In de laatste jaren wint het bedrijf prijs op prijs. Niet alleen dat, ‘qua kosten zijn ze slechts iets goedkoper dan gemiddeld – maar ze leveren wel duidelijk bovengemiddelde kwaliteit’. Oftewel goedkope zorg, tevreden werknemers en beter voor de patiënten.

Hoe kan dat? Simpel. Vertrouw je personeel. Waarom zou je ze controleren, als ze zelf professioneel genoeg zijn. Een platte organisatie waarvoor mensen graag willen werken.

Een voorbeeld wat mij persoonlijk erg aansprak was Agora, de spelende school (Niekee). Er blijken al meerdere scholen volgens dit concept te werken. Je kunt kinderen veel meer vrijheid geven dan men denkt. Sterker nog, niet de kinderen zijn het probleem, wij zijn het. Wij, de maatschappij (en wij, docenten) durven de vrijheid niet uit handen te geven. Het huidige onderwijs is nog altijd gebaseerd op het Victoriaanse tijdperk, waarin kinderen worden opgeleid tot arbeiders, werknemers. Standaardprocedures, indien reproduceert, nadenken kun je overlaten aan een enkeling. Onze maatschappij is allang niet meer zo, waarom ons onderwijs wel?

Juist deze voorbeelden laten zien dat het anders kan, maar dat wij als mensheid het nog niet aandurven. Opvallend overigens dat Semco (eigen blogje) niet in dit boek staat. Er zijn vele bedrijven waar de werknemers meer verantwoordelijkheid hebben, maar juist de Braziliaan Semler heeft dit in den extremis doorgevoerd. Ongetwijfeld kent Bregman het voorbeeld, hij moet de Tegenlicht aflevering (Tegenlicht) gezien hebben. Waarom hij dit bedrijf, dat zijn stellingen ondersteunt niet noemt, geen idee.

Themaweek 84: Rutger Bregman – De meeste mensen deugen

Rutger Bregman – De meeste mensen deugen (4/7)

Tags

, , , , , ,

Een prachtig voorbeeld in het boek vind ik de manier waarop ze in Noorwegen hun gevangenissen inrichten. Tegenover het Amerikaanse systeem van orde en tucht, van ‘three strikes you’re out’ en een compleet negatief mensbeeld, zetten de Noren een gevangenis waar veroordeelden veel meer vrijheid krijgen, voorbereid worden op terugkeer in de maatschappij en waar je, als je er rondloopt, het verschil tussen gevangen en bewaarders niet eens kunt zien. De gevangenen koken in keukens waar flinke keukenmessen aanwezig zijn, gebruiken een kettingzaag om een boom op het terrein te vellen. En het gaat allemaal goed (Guardian). Niet alleen gaat het ter plekke goed, ook de recidive is lager dan waar ter wereld dan ook. En voor de neo-liberalen onder ons: de kosten zijn flink, maar de besparing door lagere recidive, meer ex-gevangenen die een baan vinden en minder uitkering maakt het ook economisch gewenst. Blijf lekker roepen dat we te soft zijn, dat we strenger moeten straffen onderbuikers!

Er zijn veel voorbeelden van out-of-the-box denken. Weg van het oude wij-zij denken, de politieke keuze van ‘winner takes it all’. Voorbeelden van overal ter wereld. Torres in Venezuela (The Nation), Porto Alegre, Brazilië (Nijmeegse stadskrant), maar ook in New York, Leicester East en Alaska, overal blijkt dat burgerparticipatie zorgt voor betrokkenheid, vooruitgang, minder criminaliteit en minder corruptie.

Ik mis Mondragon in het rijtje (Tegenlicht) maar ook hier zal Bregman wel een bewuste keuze gemaakt hebben.

Overeenkomst: als je met elkaar praat, als je elkaar vertrouwt, dan gaat iedereen erop vooruit.

Themaweek 84: Rutger Bregman – De meeste mensen deugen

Rutger Bregman – De meeste mensen deugen (3/7)

Tags

, , , , , ,

De mens denkt soms dat het al vele jaren bepaald wat er op aarde gebeurt. Simpel idee: de geschiedenis van 4.000 miljoen jaar samenvatten in een enkel kalenderjaar. Tot halverwege oktober: bacteriën. Pas in november ontstaat het leven, dieren, planten. Op 25 december verdwijnen de dinosauriërs, op 31 december, rond 11 uur ’s avonds ontstaat de mens. Rond 23.58 uur wordt de landbouw uitgevonden. De geschiedenis zoals wij die kennen speelt zich af in de laatste 60 seconden (Tijdslijn).

Archeologen vonden uit dat Neanderthalers groter, sterker dan de mens waren. En, dat was voor mij nieuw, ook een groter brein hadden, zeker 15% groter dan ons brein. Hoe kan het dat wij overleefden en Neanderthalers niet?

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat chimpansees, orang-oetans en peuters behoorlijk vergelijkbaar scoren op ruimtelijk inzicht, rekenen en causaliteit. Daar zit dus geen verschil in. Het verschil blijkt te zitten in ‘social learning’. De mens leert van elkaar, kan beter samenwerken. Dat is het verschil waardoor er nu geen Neanderthalers meer leven. Dat is waarom de mensheid zich heeft ontwikkeld zoals het zich heeft ontwikkeld (What makes us human)

Bregman laat mooi zien dat er een logische verklaring voor de wereld van nu, maar ook waarom we de nadruk toch op het goede van de mens zouden moeten leggen, niet op het wantrouwen.

Themaweek 84: Rutger Bregman – De meeste mensen deugen