Alle boeken gelezen in 2017

Tags

, , ,

Vorige week het laatste boek van vorig jaar. Mart Smeets. Zoals de meeste jaren, de veelschrijver heeft al bijna twee planken in mijn boekenkast.

Geen thema, dus lees maar een stuk er op los. Dat heb ik gedaan. Volgens Goodreads las ik meer dan 16.000 bladzijden (16053 om precies te zijn). Zelf kwam ik tot 15.816. Het tweede jaar op rij dus dat ik voorbij mijn target van 15.000 bladzijden lees. Het verschil tussen Goodreads en mijn eigen telling zit waarschijnlijk in verschillende edities (paperback/hardback) en vooral vertalingen die verschillende aantallen bladzijden hebben.

Het doel was 53 (ik had al jaren 52 als doel en dat haalde ik elke keer) en las er uiteindelijk 65. Vijf minder dan afgelopen jaar, maar met de meer dan 900 bladzijden van De ontdekking van de Hemel las ik wel het dikste boek sinds jaren.

Voor 2018 heb ik als doel gesteld om mijn minibieb in de tuin te openen. De boeken die daarin mogen komen natuurlijk uit mijn eigen collectie. Dus heb ik voor het eerst een repeterend themajaar: boeken die weg mogen. Binnenkort de eerste boekblogjes van 2018.

Advertenties

Verboden te voetballen

Tags

, , , , , , , ,

Van der Meest, deel 96

Mooi klein bergdorpje, binnenland Istrië, Buje. De invloed van Italië is merkbaar, vele borden zijn tweetalig. Al is de toelichting niet echt nodig, het bord geeft duidelijk aan dat je niet mag voetballen op het kerkhof.

Toch is het lastig voor de jongens in het dorp. Geen meter is er vlak. Het kerkplein en het kerkhof zijn de enige twee plekken in het dorp waar hoogteverschil absent is. Maar bij de kerk worden ze steeds weggestuurd, dat kan niet anders. Op het kerkhof is het rustiger. Daar kun je nog lekker voetballen.

Aan het schaarse gras is te zien dat ze hier vaker spelen. Aan de zijkant tegen de kapel de grafstenen die het niet hebben overleefd. Een mooi beeld op een zomeravond.

Van der Meest, ode aan fotograaf Hans van der Meer. Foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Omdat de sport overal ter wereld wordt gespeeld en overal velen plezier bezorgd.

Ooit in de zandbak?

Tags

Voorlopig verdwijn ik nog niet van Facebook, al zie ik ook wel de nadelen. De laatste tijd is het wat rustiger, maar vorig jaar kreeg ik een tijdje vele vriendschapsverzoeken van jongedames die me niet meteen bekend voorkwamen.

 

 

 

 

 

Zaten ze ooit bij mij in de zandbak? Waren ze in hetzelfde hostel tijdens het backpacken? Zat ik naast ze in een vliegtuig, in de Greyhound? Gaf ik ze ooit les? Hoe waren ze bij mij terecht gekomen?

Toch deden de foto’s iets anders vermoeden:
 

 

 

 

 

Zonder uitzondering dames met erg weinig FB-vrienden, ook al deden hun foto’s vermoeden dat het maken van vrienden niet zo heel lastig zou moeten zijn. De foto’s werden ook iets explicieter:

 

 

 

 

 

Uiteindelijk ben ik er toch maar niet op ingegaan. Ook de links naar websites in hun enige FB-post lonkten niet echt. Het fenomeen is overigens weer voorbij, lijkt het. Betere beveiliging op Facebook, of pas ik niet meer in de doelgroep?

93 – Tori Amos – Silent all these years

Tags

, ,

Nummer  93
Artiest  Tori Amos
Titel  Silent all these years
Jaar  1991
Wikipedia  Silent all these years
Website  Tori Amos
Tekst  Song Meanings

Ergens in 1994 vertelde een collega dat hij naar Tori Amos was geweest in Paradiso. De naam had ik wel eens gehoord, maar ik kon niet beweren dat ik haar kende. Zijn verhaal was dolenthousiast. “Een volle zaal, een piano en een kruk. Ze komt op, gaat half op de kruk zitten, half naar het publiek gedraaid en begint te spelen. Een lekker wijf die prachtige muziek maakt wijdbeens naar het publiek kijkend, wat wil je nog meer?” Ik was overtuigd.

Haar CD’s kocht ik daarna allemaal. Eerst de oudjes, daarna de rest. Dat heb ik nog een aantal jaren volgehouden, maar langzaam maar zeker zakte ze uit mijn bewustzijn. Kreeg niet meer mee wanneer ze een nieuw album maakte, hoorde iets wat niet bijzonder was.

Maar toen het internet groter werd, ontdekte ik via YouTube dat ze nog steeds erg vaak optrad. En dat ze graag werd uitgedaagd om een nummer te coveren. Vijf jaar geleden blogde ik al eens over de Queen of Covers. Tientallen schitterende nummers van anderen, allemaal op haar eigen wijze vertolkt.

Toch is haar eigen muziek nog beter. Persoonlijker. Passender. Gevoeliger. Het raakt je, elke keer weer. En dus ben ik na al die jaren nog stil als ik haar hoor zingen en spelen.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Mart Smeets – Nostalgie

Tags

, , , , , , ,

Mart Smeets – Nostalgie

Het jaar waarin Mart Smeets voor het laatst een klus had bij de NOS, het boek heet niet voor niets nostalgie. Er was al een boek minder, deze kwam natuurlijk aan het eind van het jaar uit, net voor de cadeaumaand. Voor mij niet nodig, ik koop ze toch wel, mijn collectie is nog steeds compleet.

De verzameling columns wordt aangevuld met een aantal langere verhalen. De columns zijn leuk, goed, vaak interessant en een enkele keer herhalend. Kan gebeuren. De lange verhalen maken het boek. Over het EK waar Nederland niet bij was, had Smeets wat mij betreft niet hoeven schrijven. Hij haalt wat stats erbij, beschouwt vanaf de zijkant, geeft zelf meerdere keren aan dat het niet zijn sport is, het verhaal is dus ook het minpunt van dit boek.

Twee andere lange verhalen daarentegen maken dit boek absoluut de moeite waard. Het eerst gaat over Daphne Schippers. Terecht relativeert hij de hosanna stemming die om de sprintster hing en die omsloeg toen ze geen goud won in Rio. Alsof goud winnen zomaar even te doen is. En dan ook nog eens in een sport met moordende concurrentie, waar het niveau extreem hoog is. Schippers deed het goed, won niet, was teleurgesteld, dat mag, Smeets zet het in het juiste perspectief. Iets dat vele journalisten niet lukt, veel nationalistische Nederlanders nog minder.

Het tweede lange verhaal dat erg leuk was ging over het EK Honkbal in Nederland. Hij mag, kort na de Olympische Spelen dagelijks verslag doen voor Ziggo. Dat is een hele opgave, aangezien de zender weinig kennis van de sport heeft. Smeets wel, maar kan het niet alleen. In korte tijd moet hij veel filmpjes met uitleg opnemen voor de dode momenten in de wedstrijd (en die zijn er geregeld bij honkbal), regelt ook nog eens een deskundige, zoon Tjerk, en als dan zijn dochter Nynke ook nog eens aan het productieteam wordt toegevoegd, werken driemaal Smeets aan een bijzonder toernooi. Helaas heb ik die zender niet en was ik ook op vakantie, maar het had me geweldig geleken om het EK op die manier te kunnen volgen.

Benieuwd hoe lang Smeets nog doorgaat met het jaarlijks een boek uitbrengen. Wat mij betreft mag dat best nog een paar jaar duren.

Citaat: “…staande voor een radio- en televisiezaak in de binnenstad van Marseille. Naast me stond een Nederlands echtpaar. De man had me gevraagd of ‘ik die kermis niet miste’ en ik had geantwoord ‘soms wel en soms niet’, waarna hij naar de televisiebeelden had geknikt en gevraagd: ‘Wie wint er nu?’ Ik had gezegd: ‘Matthews.’ Licht lachend was hij weggelopen met de woorden: ‘Ik heb het al die jaren van je aangenomen, dat zal ik nu ook maar doen.’ “ (p.114)

Nummer: 17-065
Titel: Nostalgie
Auteur: Mart Smeets
Taal: Nederlands
Jaar: 2016
# Pagina’s: 255 (15816)
Categorie: Sport
ISBN: 978-94-6297-054-0

Meer:
Aan de meet
De afrekening
Commentator
Dagboek van een sportgek
Het Dream Team
Geel
Gepakt
Helder
De Kopgroep
Het laatste geel
De Lance Factor
Netwerk
Niets is wat het lijkt
De Olympische spelen
Oranje boven!
Passie
Prettig verslaafd
Prikkels
Retro
Rond de 40
Sportzomerdagboek
Sterren
Thuis in de Tour
De Tour van ‘80
De Tour wacht op niemand
Wereldtour
Zomeravondvertellingen

Intrinsieke motivatie

Tags

, , , , ,

Goal, Februari 2014

Mijn eerste team als jeugdleider vergeet ik niet snel. Alles zat er in. De praatjesmaker. De klavertjesvierzoeker. De balletjeswachter. De dromer. Een talentje. Een goaltjesdief. En een ietwat fors uitgevallen jongeman die uit zichzelf achterin bleef hangen. Zijn vader zei dat het geen opdracht was. Ook wij, leiders, hadden het hem nooit gevraagd. Op zijn zesde zag hij blijkbaar een verdediger in zichzelf.

Een decennium later belt Eddy Gruppen en vraagt op ik voor de klas wil staan. Een week later begon mijn allereerste les. Eigenlijk had ik geen idee waar ik aan begon. Hij zat ook in die klas. Een paar maanden later moest ik voor het vak kostprijsberekening Excel uitleggen. Meerdere jaren buitenland betekende dat ik dat programma niet kende, maar mijn verouderde kennis van Lotus 1-2-3 zou me er wel doorheen helpen. Dacht ik. Ik leg een kwartiertje uit hoe een spreadsheet werkt en zet de klas aan het werk. Hij komt even later bij me langs en legt uit hoe het veel simpeler kan. Hij had gelijk.

Nog een decennium later ben ik het derde beland. We trainen regelmatig met het vierde en vijfde. In dat laatste elftal zit een ietwat fors uitgevallen verdediger die veel van computers weet en er zelfs zijn werk van heeft gemaakt. Elke donderdag is hij er. Ik leer een lesje in nederigheid. Hij weet dat hij nooit een goede voetballer zal worden, hij is ook op een leeftijd dat hij doorheeft dat hij nooit hoger zal spelen. En toch loopt hij elke donderdagavond de longen uit zijn lijf. Hij rent achter onmogelijke passes aan. Hij probeert ervaren aanvallers in de weg te lopen. Hij doet altijd, zonder uitzondering, zijn uiterste best.

Vol bewondering zie ik hem soms voorbij draven op zo’n training. Een avond waarop ik niet zo veel zin heb, veel balletjes breed geef of wacht op een momentje dat ik even lekker kan pingelen, waarna ik weer een kwartiertje rust neem. Hij niet. Hij gaat door. Tot het bittere einde. Zijn shirt een slag donkerder van het zweet. Voluit sprintend achter iemand aan die twintig kilo lichter is. Geen talent, maar niet gehinderd door die wetenschap.

Vorig seizoen was er een training dat zijn teamgenoten vertelden dat hij gescoord had de zondag er voor. Hoe zeer ik het hem ook gun, ik kon en kan me er niets bij voorstellen. Maar het zal wel kloppen, ze zeiden het niet zomaar. Jammer dat ik het niet gezien heb.

Sinds dit seizoen zitten we in een team. Nog niet al te vaak stonden we gezamenlijk binnen de lijnen. Ik miste een paar wedstrijden. Hij wat meer. Het hele elftal begreep zijn redenen. Nu hij als jonge vader ook van zijn dochter kan genieten, hoop ik dat hij weer wat meer tijd kan maken om te voetballen. Want hij maakt zijn uren wel op het voetbalveld. Bestuursfunctie. Vaak trainen. Meespelen. Als zijn voetbalkwaliteiten net zo groot waren als zijn motivatie, zou hij na zijn dertigste, alsnog gescout worden door FC Twente.

Ik hoop dat ik hem nog vele donderdagavonden zie draven.

Hockeycoach

Tags

, , ,

De tijden veranderen. Een dikke kwart eeuw geleden was het een eer om gevraagd te worden als jeugdleider. Met veel plezier heb ik meerdere seizoenen F3 mogen coachen, de kleinste voetballers, hun eerste schuchtere stappen op het voetbalveld. Met voetbal had het niet zo veel te maken, maar plezier krijgen in het spelletje was belangrijk, dat lukte Peter en mij redelijk goed.

Tegenwoordig moet GFC de oudere jeugd smeken of hun bijbaantje op een ander tijdstip kan, er is een chronisch te kort aan jeugdleiders. Vanaf C fluiten ze al de jongste jeugd, vanaf B kunnen ze voor hun eigen wedstrijd ook nog eens een pupillenteam coachen.

Bij de hockey lijkt het probleem nog groter. Er zijn niet alleen veel minder hockeyclubs, wat resulteert in uitwedstrijden voor F-jes op een uur rijden, er zijn ook nog minder vrijwilligers. Ouders moeten dus coachen, desnoods bij toerbeurt. Als vervanger van de reguliere coach, mocht ik onlangs mijn debuut maken als hockeycoach. Voor de tweede keer speelde Suus op een kwart veld, na de kleine partijtjes van vorig seizoen. De eerste wedstrijd ging ruim verloren, aan mij de taak om de tweede wedstrijd er wat van te maken.

De regels ken ik nog steeds nauwelijks, het voordeel is wel dat, net als bij het kluitjesvoetbal, dat ik nog kende van de voetbal, ook de jongste hockeyjeugd graag dicht bij elkaar op het veld staat. Weliswaar worden ze geacht in een opstelling te spelen, vaak is het toch nog een drukte van jewelste vlak om de bal. Ze raken dan ook vaker de stick van een tegenstander dan de bal zelf.

Er is nog een wedstrijd voor ons op ons veld, dus warmlopen wordt lastig. De speelsters zelf lossen het eenvoudig op door een rondje om het hele veld te rennen. Keepster Linde, zwaar ingepakt, hobbelt ook mee. Halverwege zie ik dat ze het klimrek aan de overkant hebben uitgekozen om een pauze te houden, een heel rondje rennen is ook wel erg veel. Ik mag nadenken over een opstelling. Suus moet plassen, dus de eerste wissel is bekend, een plek op het middenveld is populair, Evi is de gelukkige. Zeven andere meisjes staan om heen en schreeuwen door elkaar heen waar ze willen lopen. Ik wijs willekeurig wat posities toe, als Linde me onderbreekt. “Ik wil wel op goal”, meldt ze droog, vanachter haar keepersmasker. We hebben een opstelling, laten we maar beginnen.

De tegenstanders lijken me niet zo goed als het team dat ik vorige week met 5-0 zag winnen, maar na twee aanvallen staan we al met 2-0 achter. Dat duurde vorige week nog tot flink na rust, nu moeten we nog 20 minuten voor het rust is. Waar gaat dit eindigen? Ik moet wisselen, want twee jongedames kou laten lijden aan de zijkant is niet echt de bedoeling. Welke van de tweeling is nu Amy en welke Nina? Een had roze schoenen en de andere blauwe, maar wie? De dichtstbijzijnde is de klos. Even later kan zij haar tweelingzus er weer uithalen, probleem opgelost.

Na een flinke scrimmage scoren we 2-1. Onze eerste goal van het seizoen, feest! Wat de uitslag ook gaat worden, we hebben gescoord, onze dag is goed. Maar de dames hebben de smaak te pakken, Evi scoort weer en we staan gelijk. Vlak voor rust komen we weer achter, maar de eerste helft biedt perspectief. Nu komt het aan op mijn speech in de rust. Maar wat moet ik ze zeggen? Ik complimenteer ze met de eerste helft en praat ze moed in, er zit meer in. De aandachtspanne is kort. De fruitbak is populair, de radslagen volgen snel en voor ik het weet staat er vlak voor me een op haar handen en moet ik oppassen geen hockeyschoen tegen mijn kin te krijgen.

De bedoeling was duidelijk, ik moest de voeten tegenhouden. Al snel staat nummer twee ook voor me op haar handen, hockey is even bijzaak. Als geintje til ik er een bij haar enkels op en zet haar weer op de grond. Denkfoutje, ze staan in de rij om door mij opgetild te worden, langzaam begin ik mijn rug te voelen. De tegenstanders staan al weer klaar, bij ons staan er nog meerdere op de handen. Daar gaat mijn rustspeech.

De tweede helft gaat desondanks geweldig. Amy, onze kleinste, scoort de gelijkmaker, Suus zorgt voor onze eerste voorsprong. De wissels worden ook eenvoudiger, een bal op de hand, een stick tegen de knie, ik hoef niet te kijken wie er nu weer uit moet. Vlak voor tijd wordt het 4-4, een prima uitslag om mee af te sluiten.

Mijn debuut als hockeycoach, een punt, een leuke wedstrijd, maar toch heb ik het gevoel dat ik vooral als turnattribuut nuttiger was dan als coach.

94 – Guano Apes – Open your eyes

Tags

, , ,

Nummer  94
Artiest  Guano Apes
Titel  Open your eyes
Jaar  1997
Wikipedia  Open your eyes
Website  Guano Apes
Tekst  AZ Lyrics

Naast het wedstrijdsecretariaat mocht ik ook de muziek beheren. Het was erg doods die ochtend. De laatste mistflarden hingen nog boven de velden. Ik koos dit nummer. Bewust. De titel klopte, de boodschap ook. De muziek helpt. Even later donderde ‘Open your eyes’ over sportpark Heeckeren. Naast me een speler uit F1 die later graag DJ wilde worden. Hij glunderde toen hij de muziek uit de speakers hoorde knallen. Het werkte. Men werd wakker.

Het nummer leerde ik kennen tijdens mijn laatste winterseizoen in Oostenrijk. Een Duitse band brak door in heel Europa. Lekkere rockmuziek met een goede zangeres voorop. Hun tweede hit werd een klassieker op de pistes van de hele Alpen. Lord of the Boards is het lijflied van vele snowboarders.

Hun tweede album luisterde ik nog wel, maar haalde het niveau niet meer. Kort en krachtig dus.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Nelson Mandela & Mandla Langa – De presidentiele jaren

Tags

, , , , , , ,

Nelson Mandela & Mandla Langa – De presidentiele jaren

Natuurlijk wilde ik een recensie-exemplaar van de tweede autobiografie van Mandela, die man is fascinerend, zijn verhaal moet de moeite wel waard zijn. Mijn motivatie was goed genoeg voor de uitgever, een paar dagen later lag het boek in de brievenbus.

Wanneer je aan een biografie van Mandela begint, weet je dat het verhaal iets anders zal gaan dan wanneer je Keith Richards of Gijp leest. Mandela fascineert me al vele jaren, graag duik ik in zijn eigen verhaal. In het voorwoord blijkt al dat dat niet helemaal klopt. Toen hij president werd, maakte hij vele aantekeningen, het uitwerken kwam hij niet meer aan toe. Mandla Langa heeft er een boek van gemaakt. Maar al snel raak ik in verwarring. Wanneer is Langa aan het woord en wanneer Mandela? Het is niet de biografie die ik verwachtte, het is een boek over Mandela waarin hij zelf aan het woord komt. Nuanceverschil.

Tweede tegenvaller bleek de zwaarte van de tekst. Dit is geen leesboek, dit is een naslagwerk. De hoeveelheid voetnoten werd alleen overtroffen door de eindnoten, bijna 600 in totaal, alleen al daarvoor zijn meer dan 20 bladzijden nodig. Het was even een opgave om het boek door te werken. Maar toen ik me daarop eenmaal had ingesteld, wist waaraan ik was begonnen, was het vooral erg boeiend om te lezen over de jaren dat Mandela het nieuwe Zuid-Afrika mocht opbouwen.

Omdat het over vrij recente geschiedenis gaat, weet je automatisch iets meer dan wanneer je over andere historische politici leest. Daarbij reisde ik ooit een paar weken door zijn land. Maar zijn prestatie kan niet genoeg geprezen worden. Niet alleen werd hij president na drie decennia in de gevangenis te hebben gezeten, hij moest het hele land omvormen. Meer dan dat, als je leest over het opbouwen van een ambtenarenapparaat, over het samenvoegen van voorheen op voet van oorlog verkerende strijdtroepen, over zijn bewust gekozen brede regenboogcoalitie, dan zie je wat een ongelooflijke prestatie Mandela heeft geleverd.

Het boek beschrijft tot in details over de opbouw van het nieuwe Zuid-Afrika, soms tot aan vervelens toe, vele ministers zijn niet meer dan een voetnoot in de geschiedenis, maar krijgen toch een alinea, een bladzijde. Voeg dat samen met de bijna wetenschappelijke benadering van de schrijver, men zal snappen dat dit niet een boek is voor naast het zwembad tijdens een zomervakantie.

Met afstand het meest indrukwekkende hoofdstuk was het verhaal van de verzoening. Mandela begreep dat hij het land in een burgeroorlog zou storten wanneer hij meteen na de afschaffing van de apartheid namens de zwarte meerderheid alle macht naar zich toe zou trekken. Want ook al was de blanke bevolking een kleine minderheid, de economische macht, het opleidingsniveau, de militaire kracht, alles was terug te vinden bij die kleine groep. Hij had die groep dus nodig. En dus ging hij om tafel met de politici die hem hadden opgesloten. Liet hij de rechtspraak aan corrupte rechters die volgens nieuwe, grotendeels nog te ontwerpen wetten, moesten rechtspreken. Racistische politiemensen behielden hun baan. Een waarheids- en verzoeningscommissie moest in kaart brengen welke misdaden er allemaal waren gepleegd in naam van de Apartheid. Maar dankzij een ruimhartige amnestie konden velen een straf ontlopen. Juist deze niet eenvoudige verzoening zorgde ervoor dat Zuid-Afrika een nieuw land werd voor alle inwoners, een land met veel problemen, maar desalniettemin een eenheid. Een wankele eenheid, maar toch. In mijn beleving was dit de enige juiste beslissing, de enige mogelijke manier om verder te gaan. Juist daarom zal er over twee eeuwen nog over Mandela gesproken worden, in tegenstelling tot de Trumps, Putins en Erdogans van deze wereld die het niet begrepen hebben. In zijn eigen woorden: “Goede leiders zijn zich er volkomen van bewust dat het wegnemen van spanningen in een samenleving, van welke aard dan ook, creatieve denkers alle ruimte geeft door een ideale omgeving te scheppen voor mannen en vrouwen met een visie die invloed kan hebben op de samenleving. Extremisten gedijen daarentegen bij spanning en onderling wantrouwen. Helder denken en goed plannen is nooit hun wapen geweest.” (p.84)

Mooi boek, al is het geen eenvoudig te lezen boek. Maar dat is eigenlijk ook vrij logisch. De conversie van Apartheid naar eenheid kan nooit in Jip- en Janneke taal worden beschreven.

Citaat: “Onze emoties zeiden: ‘De witte minderheid is de een vijand. We moeten nooit met ze praten.’ Maar ons verstand zei: ‘Als je niet met deze man praat, zal ons land in vlammen opgaan en zal dit land nog vele jaren overspoeld worden door de rivieren van bloed.’ We moesten dat conflict dus oplossen, en dat we met de vijand zijn gaan praten, kwam doordat we ons verstand lieten domineren over onze emoties.” (p.234)

Nummer: 17-063
Titel: De presidentiele jaren (Dare not linger)
Auteur: Nelson Mandela en Mandla Langa
Taal: Nederlands (Engels)
Jaar: 2017
# Pagina’s: 399 (15258)
Categorie: Biografie
ISBN: 978-90-450-3148-4

Meer Mandela en RSA op gerbie.nl:
In de voetsporen
Mandela wint de wereldcup
I am prepared to die
Jan Dijkgraaf – Mandela in zijn eigen woorden
Liefde is de enige remedie
Mensenrechten
De gewone bevolking heeft niets aan het WK
Ernst van Heerden – Wolk van die mooi weer

Dank Atlast contact voor het recensie-exemplaar!

Hard Gras 117 – Vrouwennummer

Tags

, , , , , , ,

Hard Gras 117 – Vrouwennummer

Natuurlijk is voetbal een mannenbolwerk. Maar nu het afgelopen decennium steeds meer meisjes en vrouwen gingen voetballen, komen er ook steeds meer vrouwen terecht in andere functies. Zaakwaarnemers, journalist, grensrechter, scheidsrechter, management. En natuurlijk schrijven ook steeds meer vrouwen over voetbal. Voor Hard Gras was het blijkbaar tijd voor een specifiek vrouwennummer.

Nu denk ik dat het een leuk gebaar is, maar in Hard Gras stonden al veel vaker verhalen door vrouwen. Niet voor niets ontdekte ik Janneke van der Horst, Annemarie Postma (die schittert door afwezigheid in deze uitgave) en Carolina Trujillo via HG. Op dit blog kon je al veel complimenten lezen aan het adres van deze schrijvende vrouwen.

Maar goed, een compleet themanummer dus. Tijd om nieuwe namen te ontdekken. Ik moet eerlijk zeggen dat het me niet allemaal meeviel. Je hoeft als vrouw niet per se over vrouwenvoetbal te schrijven. Je verhaal moet iets toevoegen, meer dan het feit dat. Het openingsverhaal doet dat. Priya Ramesh laat meteen zien wat ik bedoel. Prachtig beschreven ervaringen in de Sunday League door de jongste schrijver van dit nummer. Ze schreef dan ook al vanaf haar 17e voor de Guardian, zal geen toeval zijn.

Ander hoogtepunt is het portret van een collega-schrijver door Stephanie Hoogenberk. Zij heeft perfect begrepen hoe voetbal op laag niveau, waarop het merendeel van Nederland elk weekend voetbalt, in elkaar steekt. Het lukt haar daar een mooi ironisch verhaal van te maken, zonder dat het er te dik bovenop ligt.

Carolina Trujillo gebruikt haar verhaal om afscheid te nemen van de Nederlandstalige fictie. Of dat an sich ook fictie is, is nog af te wachten. Zou in ieder geval doodzonde zijn. Haar verhalen in Hard Gras las ik al jaren met erg veel plezier.

Leuk experiment HG, maar vanaf nu gewoon de dames regelmatig vragen voor de reguliere nummers. Er is genoeg talent.

Citaat: “Hij zegt dat hij het tot zijn zeventigste wil blijven doen. Vorig jaar hadden ze een begrafenis van een van de jongens van de veteranen, dat krijg je dan ook. Maar dat is toch ook hoe Jan het voor zich ziet. En dat zijn zoon dan veertig is en bij Heren 1 voetbalt. Dat zou wel mooi zijn.” (p.63)

Nummer: 17-062
Titel: Hard Gras 117. Vrouwennummer
Auteur: Diversen (Priya Ramesh, Emma Curvers, Janneke van der Horst, Anna Enquist, Nathalie Huigsloot, Stephanie Hoogenberk, Rosa van Gool, Eva Maria Staal, Esther Gerritsen, Melle Mare en Carolina Trujillo)
Taal: Nederlands
Jaar: 2017
# Pagina’s: 127 (14859)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-263-3884-7

Meer:
116 115 114 113 112 111 110 109 108 107 106 105 104 103 102 101 100 99 98 97 96 95 94 93 92 91 90 89 88 87 86 85 84 83 82 81 80 79 78 77 76 75 74 73 72 71 70 69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 31 30 29 28 27 26 25 24 23 22 21 20 1

De Muur 58

Tags

, , , , , ,

De Muur 58

Wat vind ik het geweldig dat ik in een taalgebied mag wonen waar ik elke twee maanden een literair voetbaltijdschrift en elk kwartaal een literair wielermagazine op mijn deurmat kan vinden. Je zal toch elders op de wereld wonen en ik weet niet hoe ver moeten reizen naar een fatsoenlijke boekhandel. Je zal toch een sport willen volgen, maar nooit meer informatie krijgen dan de waan van de dag. Je zal interviews na een wedstrijd als referentiekader moeten gebruiken.

Gelukkig hoeft dat niet in Nederland. En dan krijg je dus een schitterend verhaal (weer) van Frank Heinen over het geheime genootschap van de tweede rij. Dan lees je een reconstructie door Wiep Idzenga over de loopbaan van de Ier Seamus Elliott. Dan kom je achter de waarheid van geruchten na het WK van 1985 toen Kim Andersen een auto verdiende door op het juiste moment even de benen niet te bewegen. Je hoort hoe Annemiek van Vleuten over haar vak praat. En het leven eromheen.

En een paar weken later heb je weer een uitgave van De Muur uit. Smachtend wachtend op het nieuwe kwartaal.

Citaat: “Waarom zou ik extreem moeten verdienen? Ik vind dat ik meer mag verdienen dan het minimumloon, want wielrennen is 24/7, maar ik kan niks met de gedachte dat je ‘binnen’ zou moeten zijn na je sportcarrière. Ik vind inkomensongelijkheid oneerlijk. Ik hoef in elk geval niet heel veel meer te verdienen en ik kan heus nog wel wat anders na mijn wielerloopbaan.” (p.132)

Nummer: 17-059
Titel: De Muur 58
Auteur: Diversen (Sam Planting, Wiep Idzenga, Maarten Kolschot, Willie Verhegghe, Frank Heinen, Stijn Fens, Ruurd Edens, Niek Pas, Dominique Elshout, Ruud Paauw, Nando Boers)
Taal: Nederlands
Jaar: 2017
# Pagina’s: 144 (13721)
Categorie: Wielrennen
ISBN: 978-94-623-1028-5

Meer:
57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 32 31 30 29 28 26 25 24 23 22 21 20 19 18 17 16 15 14 13 12 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 1 (2e x)

95 – The Smiths – How soon is now

Tags

, ,

Nummer  95
Artiest  The Smiths
Titel  How soon is now?
Jaar  1985
Wikipedia  How soon is now?
Website  Plundering Desire
Tekst  Genius

Als er een band automatisch geassocieerd wordt met de Verrukkelijke Vijftien, de inspiratie voor deze lijst, dan is het wel The Smiths. Elke single kwam automatisch op 1 binnen, zo leek het wel. In het Engeland van Thatcher was er een geweldige behoefte aan depri-muziek, de band van Johnny Marr en Morrisey, de Lennon en McCartney van de jaren tachtig, speelde daar geweldig op in. Dat klinkt doordacht, maar zonder enige twijfel was het wereldbeeld van de heren niet anders dan hun muziek.

Het is bijna onmogelijk om een keuze te maken uit het uitgebreide repertoire van The Smiths. Vele klassiekers. Toch kies ik voor dit nummer, oorspronkelijk een B-kant. Het beginrif is extreem herkenbaar, het is overduidelijk Smiths. De doordringende zangstem van Morrisey, de gitaar van Marr. Beiden maakten solo albums nadat de band uit elkaar viel. Beiden haalden het niveau van voorheen in de verste verte niet.

Het nummer werd vaak gecoverd, bekendste de Russische schandaalmeisjes van T.a.t.u.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Dimitri Verhulst – Spoo Pee Doo

Tags

, , , ,

Dimitri Verhulst – Spoo Pee Doo

Ineens was er de link, je mocht gratis het nieuwste boek van Verhulst downloaden. Als fan was ik er snel bij, al las ik het niet meteen. Na meer dan twee jaar ben ik nog steeds geen liefhebber van digitaal lezen, geef mij maar een stapel papier.

Maar als veel reiziger zijn er genoeg momenten dat de E-reader een ideale back-up is. Dus las ik met plezier deze gratis novelle. Al snel had ik door dat het niet meer dan het verslag van een avondje uit was. Dat hoeft niet een negatieve connotatie te hebben, maar het voelt toch een beetje als een tussendoortje.

Het is best grappig om te lezen om te zien dat ‘even’ naar de stad voor een enkele consumptie, toch resulteert in een lange nacht en meerdere kroegen. Het is de glijdende schaal die menigeen zelf ook kent, al dan niet frequent. Het is herkenbaarheid, maar op een boeiende manier beschreven. Het verveelt geen moment, je blijft nieuwsgierig al zie je de strekking van het verhaal na een kwart van het verhaal al aankomen. Maar taalvaardig is Verhulst nog altijd. “Er waggelt een vrouw op jullie af, boers, vulgair, ze heeft al veel gedanst en ruikt naar een nationale inzameling van gebruikte pantoffels”.

Laten we het erop houden dat het een leuke marketingstunt van Verhulst en/of zijn uitgever is. Een tussendoortje, maar wel eentje dat de moeite waard is.

Citaat: “Het is het ideale seizoen niet, te koud, de rokjes en de topjes blijven nog even opgeborgen, de schouderblouses, de mouwloze crops, de jurken van viscose, de onbedekte ruggen, de vlindermouwen. De fantasie heeft iets meer om uit te kleden, en daar valt ook best voor te pleiten.” (p.54/155)

Nummer: 17-058
Titel: Spoo Pee Doo
Auteur: Dimitri Verhulst
Taal: Nederlands
Jaar: 2017
# Pagina’s: 155 (13577)
Categorie: Fictie
ISBN: 9789025450212

Meer:
Dimitri Verhulst (eigen site)
De laatkomer
De laatste liefde van mijn moeder
Essay over het toegewijde bestaan als supporter van voetbalclub standard de liege
Mevrouw Verona daalt de heuvel af
Godverdomse dagen op een godverdomse bol
De helaasheid der dingen
Problemski Hotel
De intrede van Christus in Brussel
De verveling van de keeper
Kaddisj voor een kut

Weinig last van de buren

Tags

, , , , , , ,

Van der Meest, deel 95

Aan de rand van Elleringhausen ligt het veld. An sich geen bijzonder veld. Wel de plek. Aan de ene kant de laatste heuvels van het Sauerland (of de eerste wanneer je op vakantie gaat), aan de andere kant de laatste rustplaats van vele dorpsgenoten. Een paar keer per seizoen vliegt er een afzwaaier over het hek.

Van der Meest, ode aan fotograaf Hans van der Meer. Foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Omdat de sport overal ter wereld wordt gespeeld en overal velen plezier bezorgd.

Marcel van Roosmalen – Gras groeit niet sneller door aan de sprietjes te trekken

Tags

, , , ,

Marcel van Roosmalen – Gras groeit niet sneller door aan de sprietjes te trekken

Zonder twijfel is Van Roosmalen een van de beste columnisten van Nederland. Daarnaast is hij minstens zo goed wanneer hij op reportage mag. Helaas komen die laatste artikelen meestal in bladen die een stuk minder gelezen worden. Gelukkig volgt dan een keer in de zoveel tijd een bundeling. Met een mooie bijbehorende titel.

Zijn observatievermogen is onovertroffen. Van niets kan hij iets maken. Van de meest saaie spreker maakt hij een entertainer. En nog groter is zijn talent om de vreemdste bijeenkomsten te vinden.

Hij heeft een gezonde afkeer van ijdelheid en arrogantie, hij is meedogenloos voor bekende Nederlanders die geen talent hebben maar wel doen alsof. Het is een genot om te lezen hoe hij door simpele observaties op te schrijven, de situatie juist raakt, de betrokken personen perfect neerzet.

Gelukkig is Van Roosmalen een veelschrijver, er ligt genoeg om nog te lezen. Meteen het enige risico. Lees deze 300 pagina’s bundeling niet in een ruk, het lijkt alsof het een trucje is. Lees gedoseerd en je ziet dat het puur talent is.

Citaat: “Jan-Dirk kreeg na binnenkomst meteen te maken met Rick ten Dam van de directie van Emsflower, een man met een enorme oranje muts met bellen op het hoofd. Hij vond het journalistiek gezien een aanrader om – het was nog licht – een fotografische tocht door de kassen en het aanpalende Emsflower Erlebnispark te maken. Want: ‘Tijdens de wedstrijd werken onze Polen gewoon door.’ “ (p.185)

Nummer: 17-048
Titel: Gras groeit niet sneller door aan de sprietjes te trekken
Auteur: Marcel van Roosmalen
Taal: Nederlands
Jaar: 2012
# Pagina’s: 300 (11615)
Categorie: Columns
ISBN: 978-90-446-2120-4

Meer:
Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt
Op pad met Pim
De Pimmels
Je hebt het niet van mij (Hard Gras 48)
Het jaar van de Adelaar (Hard Gras 66)
Geef me nog twee dagen (Hard Gras 78)