Stephen Fry – More fool me

Tags

, , , , , ,

Stephen Fry – More fool me

Het eerste deel van zijn memoires las ik al heel lang geleden (Moab is my washpot). Wat bleef hangen was dat de fantastische schrijver, de geweldige acteur, de briljante komiek, de eloquente presentator en de sympathieke mediapersoonlijkheid helemaal niet zo aardig was als hij leek. Respect voor zijn openheid, maar wil ik daadwerkelijk weten welk ettertje hij vroeger was?

Deel twee stond dus al jaren in de kast, nooit aan begonnen. Kill your darlings, maar waarom zou je? Deel drie wilde ik niet eens aanschaffen, ware het niet dat ik die in de Ramsj tegenkwam en dan ook nog eens gesigneerd. En dan moet ik, gevolg gevend aan mijn eigen themajaar van gesigneerde boeken, er toch maar weer aan geloven.

Het ergste vrezend, gaf de allereerste regel mij al meteen een glimlach. “There is nothing very appealing about showbusiness memoirs”. Tergend eerlijk, wil ik wel verder lezen? Maar al snel hakt hij het hele genre aan mootjes, om vervolgens precies dat te doen wat hij zo erg vond. Rebels, grappig, eloquent. Zoals men Fry kent.

En dus vind ik na een paar hoofdstukken dat het helemaal geen straf is om dit te mogen lezen. Soms weer pijnlijk eerlijk, openhartig voorbij elke grens, maar hoe dan ook: geen doorsnee autobiografie. Zijn wereldbeeld klopt, hij heeft een mening, kan die onderbouwen en heeft geen angst om er voor uit te komen, deze te verdedigen.

En dan besluit hij halverwege, alsof het hem aan tijd ontbrak om fatsoenlijk te redigeren, om ineens zijn dagboek integraal in dit boek op te nemen. En zo lezen we over zijn extreme cocaïneverslaving, over het vervelende gedrag dat daarbij hoort, over wat er allemaal mis kan gaan in showbizland, kortom een saai verhaal dat in een enkel hoofdstuk samengevat had kunnen worden. Een kwart van dit stuk was de afgelopen bovengrens, tien procent was genoeg geweest. En dan was deel drie van zijn reeks memoires wel geslaagd geweest. Dan was ik nieuwsgierig geworden naar deel twee, had ik deel vier (tegen de tijd dat die uitkomt) waarschijnlijk ook wel aangeschaft.

Ergens blijft het zonde dat een schrijver die vier prachtige romans heeft geproduceerd zijn tijd verdoet met een reeks memoires, die an sich nog steeds interessanter zijn dan hele genres die ik niet eens wil lezen, maar waarvan je vermoedt dat wanneer ook maar de helft van de tijd besteed was aan een nieuwe roman, er zonder twijfel een meesterwerk zou zijn uitgerold.

Citaat: “Religionists from pulpits and evangelical TV stations announced that this was all God’s punishment for the perverted vice of homosexuality, quite failing to explain why this vengeful deity had no interest in visiting plagues and agonized death upon child rapists, torturers, murderers, those who neat up old women for their pension money (or indeed those cheating, thieving, adulterous and hypocritical clerics and preachers who pop up on the news from time to time weeping the repentance), reserving this uniquely foul pestilence only for men who choose to go to bed with each other and addicts careless in the use of syringes.” (p.95)

Nummer: 19-013
Titel: More fool me
Auteur: Stephen Fry
Taal: Engels UK
Jaar: 2014
# Pagina’s: 388 (3103)
Categorie: Biografie
ISBN: 978-0-718-18088-1

Meer:
Moab is my washpot
Rescuing the spectacled bear
The stars’ tennis balls
In America

Advertenties

Sant Gabriel

Tags

, , , , , , ,

C.E. Sant Gabriel (Barcelona), Catalonië

Voor je gevoel ben je de stad al uit, qua afstand ligt het ook dichter bij Badalona dan bij het centrum. Het veld zelf is ook niet zo heel bijzonder, maar met de fabriek op de achtergrond, heeft het toch karakter. En als je hun Facebook mag geloven, werden er meerdere jeugdteams kampioen afgelopen seizoen. Zelfs bijna van heel Catalonië.

Van der Meest, ode aan fotograaf Hans van der Meer. Foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Omdat de sport overal ter wereld wordt gespeeld en overal velen plezier bezorgd.

55 – Madness – One step beyond

Tags

, ,

Nummer 55
Artiest Madness
Titel One step beyond
Jaar 1979
Wikipedia One step beyond
Website Facebook
Tekst Songteksten

Eind jaren zeventig was dit de doorbraak van Madness, er volgde een hele golf van Britse bandjes, ska was hot. Vond ik leuk, aanstekelijke muziek. Madness had een hele reeks hits in de jaren tachtig. Leuke band. In 1986 leek het einde verhaal, de rage was voorbij, de band stopte er mee.

Begin jaren negentig kwam de band terug, Madstock werd een succes. De videoband daarvan vond ik iets later in een opruimingsbak. Pas toen realiseerde ik me hoe goed de band was. Ik had elpees, singles, kende vele hits, maar toch werd ik nog een keer verrast door die videoband. Ik kende nog veel meer nummers dan dat ik door had. En niet zo maar kennen, ik kon hele nummers meezingen, waarvan ik de titel zo ongeveer van vergeten was. De band zat al in mijn onderbewustzijn, hun hits waren klassiekers. De tienduizenden die zo gelukkig waren daar Madness te zien optreden gingen uit hun dak. Ska is geweldige muziek voor een liveband.

Sindsdien lijkt het alsof Madness eens in de zoveel jaar weer bij elkaar komt. Ze maken zelfs nieuwe muziek. Maar zonder enige twijfel zijn het hun jaren tachtig hits die het populairst blijven. En de ultieme klassieker is One step beyond. Hele vakken vol uitsupporters gaan uit hun dak op de intro. Zelfs mensen die de muziek nauwelijks kennen of waarderen herkennen het. “Hey you, don’t watch that, watch this..”

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Takis Würger – Stella

Tags

, , , , , ,

Takis Würger – Stella

Een boek dat spraakmakend is, altijd leuk. In Duitsland waren de recensenten vernietigend, maar wanneer je kijk naar de doorsnee lezer, dan zie je dat het goed tot zeer goed wordt ontvangen. Kan een enkel boek dat waarmaken? Het blijkt. Waar ligt de waarheid? In het midden, of heeft een groep het boek niet begrepen? Maar een manier om er achter te komen, zelf lezen dus. Gelukkig kreeg ik die kans via Hebban.

Het dilemma wordt op de achterzijde al uitgelegd, een duidelijk gegeven voor een roman. Een liefdesroman, in Berlijn 1942. De jonge Zwitser, van goede komaf, was gefascineerd door de stad en reist er naar toe. Ook best een vreemde uitgangssituatie natuurlijk, aangezien heel Europa ondertussen best wist wat er gebeurt in Duitsland. En om nou van het enige land dat geen directe partij is naar de veroorzaker van de oorlog te reizen, klinkt niet echt logisch.

Friedrich komt aan in Berlijn en valt meteen voor de mysterieuze Kristin. Hun relatie is vreemd, elke nacht gaat zij naar huis, overdag bezoekt zij hem in zijn hotel. Maar het gaat er uiteindelijk om wat ze tussendoor doet.

Kristin blijkt te liegen. Ze heet eigenlijk Stella, is van joodse komaf en bluft zich door het Berlijnse leven. Dat is niet eenvoudig. En ten koste van wat? De waarheid? Het is niet de enige leugen. Om te overleven moet Stella andere joden verraden. Ze is dus informant van de Duitsers. Friedrich weet niet wat hij moet doen, maar is hopeloos verliefd en kan dus niets anders doen dan blijven hangen in Berlijn en wachten wat er gebeurt, zij bepaalt de toekomst, niet hij. Halfslachtig stelt hij nog wel voor om naar Zwitserland te verhuizen, hij heeft een paspoort tenslotte. Het lukt niet. Want hoe langer het duurt, hoe meer het er op lijkt dat Stella bewust kiest voor dit leven. Is het wel noodzaak? Overlevingsdrang?

Würger heeft een bestaand verhaal gefictionaliseerd. Stella blijkt te hebben bestaan, na de oorlog is ze veroordeeld voor verraad. Het mooie van het boek is dat er eigenlijk weinig direct bewijs is dat ze een verraadster is, er zijn wel aanwijzingen, de logica stuurt je gedachten in een bepaalde richting, een overeenkomst met mijn favoriete oorlogsboek als tiener: De donkere kamer van Damocles. Maar door vooral door de ogen van Friedrich kijkend, moet je zelf je conclusies trekken, ongetwijfeld gevolgd door de vraag: wat zou ik doen?

Dat is meteen het sterke punt van het boek, het succes van Het Diner in een historische setting. Mensen zijn vaak niet de helden die ze zelf wel denken te zijn. De enthousiaste reacties lees ik vaker wanneer het boek gebaseerd is op de waarheid. True life stories. Voor mij geen aanbeveling, heb ik eerder over geblogd. Waarom zou je de waarheid een goed verhaal in de weg laten zitten. In dit geval zijn de erven van Stella zo boos dat er een hoop ophef ontstond toen het boek verscheen. Wordt iemand met terugwerkende kracht zwart gemaakt of is het een roman gebaseerd op de waarheid? Kan het ook allebei? Door de naam niet te veranderen en ook nog eens stukken uit procesverbalen uit het archief op te diepen, kiest Würger blijkbaar bewust voor de controverse. En dat is in mijn ogen een zwaktebod. Hij kan een mooi verhaal schrijven, daar heb ik geen twijfel over, maar is de ophef nodig of was het boek goed genoeg om zichzelf te verkopen, we zullen het nooit weten.

Citaat: “Een bewaker wilde mijn papieren zien en salueerde toen ik hem mijn Zwitserse paspoort gaf. Dat kwam vaker voor. Veel Duitsers wisten niet goed waar ze met mij aan toe waren, en aangezien het in die dagen een leven kon kosten als je de verkeerde persoon ergerde, beschermden mannen in uniform zich vaak door onderdanigheid.” (p.130)

Nummer: 19-027
Titel: Stella
Auteur: Takis Würger
Taal: Nederlands (Duits)
Jaar: 2019
# Pagina’s: 190 (5958)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-5672-623-2

Meer:
Weltbild
SudDeutsche
SWR
Tzum
Volkskrant

Hard Gras 124 – Ten Hag? Niks mis mee

Tags

, , , , , ,

Hard Gras 124 – Ten Hag? Niks mis mee

Toen de Telegraaf nog dagelijks aan de stoelpoten zaagde, toen Derksen nog twee keer per week over een Twents boertje met een hese stem geintjes maakte, toen schreef Sam Planting zijn verhaal over Ten Hag. Hard Gras bedacht zich geen moment en maakte er het coververhaal van. Niks mis mee, dat hebben we de afgelopen maanden gezien. Niet alleen statistieken, maar gewoon een goed verhaal waarin keihard wordt aangetoond dat Ten Hag bij Ajax goed bezig is.

Het verhaal van Zeger van Heerwaarden over te jong scouten zou wat mij betreft verplichte literatuur moeten zijn op elke trainerscursus, maar zeker voor de KNVB. Plezier in de sport zou altijd voorop moeten staan, ik roep het al jaren.

Erik Brouwer doet weer grondig werk, ditmaal over het Deense fenomeen Preben Elkjaer Larsen. Prachtige voetballer, fascinerende persoonlijkheid, hoge pieken, diepe dalen, dankbaar onderwerp voor een boeiend verhaal.

Het verhaal over voetbal via een toetsenbord gaat langs me heen. Generatiekloof. Ik weet dat het bestaat. Ik weet dat velen er door geboeid worden. Ik weet dat er op YouTube hele wedstrijden te zien zijn die vanachter een scherm worden gespeeld. Maar begrijpen, nee. Ik ben niet wereldvreemd, ik heb genoeg spelletjes gespeeld, maar het serieus nemen? Willem Dieleman mag er over schrijven.

Citaat: “Niemand kijkt meer op zijn telefoon. Hij heeft de lach aan zijn kont hangen en zijn timing is perfect. Soms klinkt hij war schor. Preben rookte lange tijd zelfs tijdens de warming-up. Na het eindsignaal friste hij zijn sigaretten uit zijn zak. Soms pafte hij er twee of drie achter elkaar.” (p.47)

Nummer: 19-008
Titel: Hard Gras 124
Ondertitel: Ten Hag? Niks mis mee
Auteur: Diversen (Sam Planting, Zeger van Heerwaarden, Gerrit Janssens, Erik Brouwer, Nachoem M. Wijnberg, Tan Tunali, Willem Dieleman en Koen van Wichelen)
Taal: Nederlands
Jaar: 2019
# Pagina’s: 119 (1572)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-263-4742-9

Meer:
123 122 121 120 119 118 117 116 115 114 113 112 111 110 109 108 107 106 105 104 103 102 101 100 99 98 97 96 95 94 93 92 91 90 89 88 87 86 85 84 83 82 81 80 79 78 77 76 75 74 73 72 71 70 69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 31 30 29 28 27 26 25 24 23 22 21 20 1

The paperback traveller

Tags

, , ,

Al bijna 17 jaar geleden belandde ik op BookCrossing. Beetje vreemde site. Heb ik er jaren over gedaan om een beetje boekenverzameling op te bouwen, word ik geacht diezelfde boeken op willekeurige plekken achter te laten. Toch bleef ik er komen.

Onderstaand filmpje, gemaakt door drie studenten uit Eindhoven, laat ongeveer zien hoe het zou kunnen gaan.

Ondertussen zie ik het nut, vind ik het leuk om de wereld te verblijden met boeken die ik niet perse zelf hoef te houden en erg leuk wanneer iemand op die site een berichtje achterlaat dat hij/zij een boek gevonden heeft. Bijna 300 boeken stuurde ik al de wereld in. Er zullen er nog meer volgen. Je kunt me volgen via mijn mijn boekenplank. Doe je mee?

56 – De Raggende Manne – Trekkast mafkees

Tags

, , ,

Nummer 56
Artiest Raggende Manne
Titel Trekkast mafkees
Jaar 1998
Wikipedia Raggende Manne
Website Facebook
Tekst Contrabas (scroll naar beneden)

Ooit begon ik deze lijst met 212 nummers. Toch komt het nog voor dat ik nummers heb gekozen die nergens op internet te vinden zijn. In dit geval omdat ik van Fosko en zijn mannen een nummer koos dat nooit officieel is uitgebracht. Dus is de tekst slechts gedeeltelijk te vinden op een forum en is er geen clip te vinden. En dat terwijl ik het nummer ergens op een VHS-band heb staan en deze band zo vaak gedraaid heb, dat ik het nummer voor een groot deel mee kan zingen. Dus zelf maar aan het knoeien met een mp3 en wat eigen, slechte, foto’s.

De Raggende Manne mochten ooit meedoen aan een gesponsorde tour (Marlboro Flashback) en kozen de rockopera Tommy van The Who. Fosko vertaalde het en kwam met de Trekkast Mafkees als de Nederlandse Pinball Wizard. En ook al heeft Fosko vele klassiekers geschreven, de virtuositeit van de vertaling in combinatie met de geweldige muziek, maakt dat dit mijn favoriet is van Fosko.

De Nederlandse muziek zou een stuk saaier zijn zonder Fosko en zijn Raggende Manne. Decennialang stopte de band en kwamen ze weer bij elkaar. Maar zonder uitzondering vermaakten ze het publiek, gaven ze zich zonder enige terughoudendheid voor een kleine zaal ergens in een provinciestad. En klassiekers als ‘Nee, ’s niks’ en ‘Poep in je hoofd’ zullen over decennia nog bekend zijn.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Strand of Oaks, Hengelo 20 mei 2019

Tags

, , , ,

Soms moet je iemand vertrouwen. Soms moet je een gokje nemen. Dus werd de vergadering verzet en ging ik mee naar een band waar ik nog nooit een enkele noot van hoorde. Op maandagavond.

Maandag was altijd de avond van de reisleiding, ooit. De rest van de week was je druk, bezig, bezet, maandag kwamen we elkaar tegen in de kroeg. Maandag is ook een bijzondere avond om naar een concert te gaan. Het publiek is anders dan in het weekend. De typisch Nederlandse ziekte, onder buitenlandse artiesten al bekend onder de naam Dutch Disease, om dwars door de muziek te praten en de band als achtergrond te beschouwen, blijkt op maandagavond niet te heersen. Zelfs het niet al te boeiende voorprogramma kreeg de aandacht van het publiek, zelfs al kwam het niet voor hem. Compliment.

Het hoofdprogramma weet de zaal vrij snel te raken, al was daar die ene grijze joeler aan de bar niet voor nodig, dat voel je als band. En al kende ik geen nummer, ik luisterde geboeid. Vlagen Green on Red hoorde ik terug. Soms een beetje I am Kloot, maar vooral genoot ik van de band, hun samenspel. Er stond een mooie verzameling muzikanten op het podium. Linksvoor de toetsenist met een baard als Tom Hanks in Castaway. Midvoor zanger Timothy Showalter, de tweelingbroer van de zanger van de Spitfires. Rechtsvoor de gitarist, een wandelende pleidooi voor het basisinkomen. Daarachter een bassist die blij lijkt mee te mogen spelen en een drummer, die, als vele drummers, in een eigen wereld lijkt te leven. Gezamenlijk spelen ze boeiende nummers, maar vooral ook laten ze elkaar excelleren.

Mijn verbazing is groot wanneer drie van de bandleden Nederlanders blijken te zijn. Ingehuurd voor deze tour dus, maar ze lijken al jaren samen te spelen. Ook wanneer de microfoon niet voor hun hoofd zweeft, zie ik ze delen van de liedjes meezingen. De gitarist wordt door Tim aangekondigd als een 21-jarige boerenzoon en reïncarnatie van Jimi Hendrix. Lijkt me overdreven, maar dat de jongeman talent heeft is duidelijk.

En zo wordt de zaal anderhalf uur meegesleurd door afwisselende rockmuziek, dan weer rustig en ingetogen, dan weer raggend en beukend. Ik heb me kostelijk vermaakt. Een mooie maandagavond.

Menno Pot – De derby

Tags

, , , , , , ,

Menno Pot – De derby

Een mooi gegeven in het voetbal. Twee teams uit dezelfde stad (streek, provincie) spelen tegen elkaar. De Derby. Supporters beschouwen het als de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Een verloren seizoen kan in een enkele wedstrijd worden goedgemaakt. Een kampioenschap kan zijn glans verliezen. De mooiste is River – Boca, de fanatiekste Celtic – Rangers, de meest gepassioneerde in Belgrado. Voor dit boek beschrijft Menno Pot de belangrijkste Nederlandse Derby’s. Zijn handtekening is een bijzondere, mijn exemplaar is daardoor uniek. De eerste krabbel die hij zette als vader. Niet lang daarvoor had ik zelf de eer, ik kon me goed voorstellen dat hij even geen tijd had voor merchandise. Dus stuurde ik hem een berichtje dat er geen enkele haast achter zat. Hij stuurde het boek toch nog vrij snel, al had ik gelijk. Pas negen jaar later las ik het. Onterecht, want ik ben best een fan van het werk van Menno. Vooral zijn columns en zijn eerste boek waardeer ik ten zeerste.

Ergens moet ik toch gevoeld hebben dat dit boek mij zou tegenvallen. Want ook al lees ik graag over randverschijnselen, die bij derby’s vaak de hoofdzaak lijken te zijn, toch vermoedde ik blijkbaar dat dat niet perse automatisch leidt tot een goed boek.

Lezende werd mijn vooroordeel bevestigd. Prachtige persoonlijke herinneringen en mooie boeiende observaties worden afgewisseld met droge stukjes deskresearch, over derby’s die meer aandacht hadden verdiend, maar waarvoor blijkbaar geen tijd, budget of zelfs motivatie was. Het boek kwam uit in het kader van de Nationale Voetbalbibliotheek. Voor mijn gevoel is het geschreven in opdracht. En dat is niet de beste uitgangsituatie, het boek moet af, er is een deadline, dan maar een avondje wikipedia en fanblogs afstruinen en ook de laatste verhalen zijn klaar.

Maar alleen die kritische noot doet het boek geen recht. Want Pot kan goed schrijven en heeft er een aantal erg mooie stukken in verwerkt. Zo is zijn eigen persoonlijke ervaring als aanvoerder van Joure A2 terecht het openingsverhaal. Niet alleen is het mooi, het is ook erg eerlijk, met zelfspot, maar ook met passie geschreven. Het geeft de betrokkenheid van de schrijver goed aan. De inleiding over derby’s elders, daarna de polderderby’s is te lang, maar noodzakelijk. Broodnodige duiding voor je verder leest. In mijn beleving hadden de hoofdstukken over NAC-Willem II en Vitesse-NEC uitgebreider gekund, misschien wel gemoeten. Leuk dat de Katwijkse derby een eigen hoofdstuk verdient, al had de Twentse derby, een wedstrijd met niet al te veel historie, zeker op moment van schrijven, wel kunnen sneuvelen, niet de moeite waard.

Al met al, leuk boekje, maar had meer ingezeten. Mijn voordeel van de twijfel gaat naar Menno, mijn blaam richting uitgever, maar misschien zie ik het wel helemaal verkeerd.

Citaat: “Het contrast met Cambuur is groot. Cambuur is de club van Leeuwarden, een stad met een scherpere rand dan niet-Friezen geneigd zijn te denken. De aanhang is ook een stadse aanhang: kritisch, sarcastisch soms, compleet met een gewelddadige harde kern. Van Friesland voelen sommige Leeuwarders, en zeker veel Cambuur-fanatici, zich cultureel gezien geen deel.” (p.99)

Nummer: 19-007
Titel: De derby
Auteur: Menno Pot
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 176 (1453)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-77740-32-3

Meer op gerbie.nl:
Vak 127
Wenen van geluk
Mijn Johan Cruijff

Meer Menno:
Menno Pot
Twitter
Wikipedia

Kunst kopen?

Tags

, , , , ,

Vaak is het massaproductie, niet al te bijzonder. Door de sfeer van de vakantie lijkt het een mooi souvenir, echte kunst door een lokale artiest.

Maar een enkele keer is het echt iemand die iets moois produceert. Die opgaat in zijn kunst. Die niet eens ziet dat er mensen langs lopen. Waarschijnlijk verkoopt hij niet goed. Ligt daar niet zijn sterkte. Maar zijn kunst is wel de moeite.

Deze meneer leek in zijn eigen wereld te leven. Ik had nog steeds niet de neiging om iets te kopen. Maar hij maakte toch zo veel indruk dat ik even bleef staan en een foto moest maken.

57 – Cuby and the Blizzards – Somebody will know someday

Tags

, , ,

Nummer 57
Artiest Cuby and the Blizzards
Titel Somebody will know someday
Jaar 1967
Wikipedia Somebody will know someday
Website Cuby
Tekst Fandom

Blues is de muziek van Afro-Amerikanen. De slaven op de katoenplantages. Voor goede blues ga je naar New Orleans, Chicago, het Amerikaanse platteland. Maar de blues is ook de basis voor de popmuziek. Zonder deze voorganger was er geen rock ’n roll geweest, geen popmuziek, de hele hedendaagse muziek zou er anders hebben uitgezien.

Puriteinen vinden dat Blues alleen gezongen mag worden door de Amerikaanse negers. Kinderen van de slaven, die de liedjes van hun ouders op plaat uitbrachten. Maar ook in Nederland was er een bluesbandje dat populair werd. Een die geloofd (en gelooft) werd. Niet al die coverbandjes, maar een groep uit Drenthe die leek te begrijpen wat de blues inhield. Met een zanger die de pijn in zijn stem had, die je verwacht bij een blueszanger.

Natuurlijk ben ik veel te jong om de hoogtijdagen van Cuby and the Blizzards te hebben meegemaakt. Maar het mooie van blueszangers is dat ze niet kunnen stoppen. De blues zit in je, of hij zit er niet. Maar stoppen is geen optie. En dus zag ik in zijn nadagen Harry Muskee een aantal keren optreden. En ook nog eens een reünietour van Cuby. Want Blues is muziek die je live moet zien. Streamen (of vroeger een geluidsdrager) kan best, maar dan mis je het element van de pijn die de zanger gegarandeerd voelt.

Goede Drentse band, mooi oeuvre, vele hoogtepunten, het mooiste en bekendste nummer is ‘Somebody will know someday’, waarbij het verhaal vooral in de tweede regel zit: Why you walked out on me.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Rick de Leeuw, Hengelo 10 mei 2019

Tags

, , , , ,

Vele Kecks-shirts zie ik om me heen. De mijne liggen nog in de kast. Niet aan gedacht. Het voorprogramma, Blind Surfer, deed het leuk, maar de zaal wacht op een jeugdheld. De gemiddelde leeftijd is navenant hoog. Gelukkig heeft De Leeuw, tegenwoordig woonachtig in Vlaanderen, het gemiddelde weten te drukken door enkele zeer jonge bandleden te rekruteren. Zes man sterk, goed ingespeeld, maar zonder uitzondering niet meer dan begeleiders. Deze avond draait om De Leeuw. Na vele jaren heeft de zanger besloten toch weer op de rockpodia te willen staan. Na de Kecks leek hij een andere richting te hebben gekozen, maar blijkbaar begon het weer te jeuken.

Een mooie afwisseling volgt. Nieuwe nummers, oude Kecks hits en een aantal bijzonder gekozen covers. Zijn motoriek is niet veranderd, de Kecks fans, het grootste deel van het publiek, herkennen hun oude held. Die held die ook nog precies zo klinkt als voorheen. Hij is wat grijzer, zijn zelfvertrouwen is zo mogelijk nog groter dan voorheen.

Gelukkig kiest hij goede Kecks nummers, niet alleen de voordehandliggende hits. Voor in de zaal zie ik veertigers die een voorzichtige pogo proberen, onwennig, dit deden ze al decennia niet meer. Ooit, tijdens de afscheidstournee, hoorde ik het mooie citaat ‘Rot op joh, ik sta hier mijn jeugd af te sluiten’. Jeugd is hier niet meer, maar velen voelen zich nog wel even jong. André van Duin, Lou Reed en Armand, je kunt slechtere covers kiezen.

De Leeuw is ondertussen op tour. Hij is nadrukkelijk op zoek naar publiek. Na het concert is hij erg blij fans te spreken, hij bedankt ze persoonlijk voor hun komst. Het lijkt een vorm van nederigheid. Niet misplaatst overigens, de kleine zaal van de Metropool was redelijk vol, maar niet uitverkocht. Gaat hem zien!

Drukke zaterdag?

Tags

, , , , , , ,

Gladstone Park, Brent (London)

London heeft veel stadions. Maar de parken waar gevoetbald wordt, zijn eigenlijk ook best de moeite. Zoals Gladstone Park, in Brent (Noord Londen).

Van der Meest, ode aan fotograaf Hans van der Meer. Foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Omdat de sport overal ter wereld wordt gespeeld en overal velen plezier bezorgd.

Tomas Gonzalez – Ontij

Tags

, , , ,

Tomas Gonzalez – Ontij

Aangezien ik vele Zuid-Amerikaanse schrijvers in mijn lijstje favorieten heb staan, leek het me erg leuk om deze schrijver te leren kennen. Het gegeven van de vader die zijn tweeling met harde hand groot krijgt, is ook niet verkeerd. Dat het dan ook nog eens speelt aan de Caribische kust van Colombia, alleen maar bonus.

Het boek duurt 26 uur. Ongeveer. Laat het een paar minuten meer zijn. Het geeft aan dat het een bijzondere dag is, dat de dag symbolisch is, staat voor een leven. Tenminste, dat neem ik aan. Door flashbacks en herinneringen krijg je een beter beeld van de hoofdpersonen. Twaalf regels op de achterflap vatten het boek samen. Al snel heb ik door dat ik daardoor het plot ook al heb gevonden. Daar zal het dus ook niet om gaan.

Blijft over de stijl. Een mooi verhaal vertellen, mooie zinnen bouwen. Daarmee heb ik het sterkste punt van het boek gevonden. Het is een mooi verhaal, het wordt mooi verteld. Alleen, ik had op meer gehoopt. Spanning, diepgang, meeslependheid. Ik vond het niet.

De vader is een klootzak in de ogen van zijn tweeling, daar draait het hele boek om. Een vistripje van meer dan een dag confronteert ze meerdere keren met elkaar. Als er wat misgaat, leer je de gedachten van een van de drie steeds beter begrijpen. Leuk allemaal, maar het kabbelt me te veel. Geen woordgrap bedoeld overigens.

De nevenpersonen praten vanuit de eerste persoon, waardoor ze zichzelf in de eerste of tweede regel van de alinea moeten voorstellen, een gekunstelde constructie. Het verhaal kent geen enkele verrassing. Ik zie een mooie verfilming, met vele schitterende beelden, prachtige sfeervolle muziek op de achtergrond, maar geen verhaal waarin je kunt duiken, waar je de wereld om je heen kan vergeten. Jammer.

Citaat: “Streng oordelen over zijn zoons is evenwel een gewoonte, bijna een hobby voor hem geworden en wat de waarheid is kan hem niet meer schelen. Dat ze volgens hem op hun zesentwintigste nog niet zelfstandig zijn geeft hem carte blanche.” (p.144)

Nummer: 19-009
Titel: Ontij (Temporal)
Auteur: Tomas Gonzalez
Taal: Nederlands (Spaans)
Jaar: 2019 (2013)
# Pagina’s: 192 (1764)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-254-5115-8

Meer:
Hanta
Alles over boeken en schrijvers
Hebban
Goodreads
Wikipedia

58 – André Manuel – Junkie

Tags

, ,

Nummer  58
Artiest  André Manuel
Titel  Junkie
Jaar  1998
Wikipedia  André Manuel
Website  Maneman
Tekst  Muzikum

Het zal toch genetisch zijn. Een junkie van de taal, verslaafd aan het woord. Natuurlijk herken ik dat. Leeswoede gecombineerd met schrijfvreugde. Alleen heeft Andre er zijn werk van gemaakt. Terecht, het zou zonde zijn dat talent verloren te laten gaan. Al zou hij problemen krijgen wanneer we, zoals vroeger, een beroep verplicht in het paspoort noteerden. Schrijver, zanger, cabaretier, muzikant, columnist. Wat is hij niet?

De junkie spuit inkt in het bloed, taal is zijn verslaving. En dus schrijft hij daar een nummer over. Solo, tussen twee bands in. In deze lijst een voordeel, de bands volgen nog. Hij coverde het nummer ook nog met Roos Reebergen samen als Tjing tjing. Ik gok dat zij het graag wilde, hij geeft weinig uit handen in die versie.

Manuel is een uniek talent, verbindt tekst en muziek op geweldige wijze, maakt er een eenheid van. Vaak zie je dat bands slechts een van de twee echt beheersen. Geweldige muziek met matige teksten, schitterende teksten met een simpel melodietje. In zijn geval is de samensmelting een toegevoegde waarde. En terecht, verslaafd aan het woord.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

De Muur 63 – De stambomen van het profpeloton

Tags

, , , , , ,

De Muur 63 – De stambomen van het profpeloton

Schitterende voorkant, een foto van opa Poulidor met kleinzoon Mathieu. Alsof de redactie voorzag wat een memorabel voorjaar de nieuwste held van het Nederlands wielrennen zou gaan rijden. Het kan niet uitgesloten worden. Het winterthemanummer is duidelijk: Stambomen. Welke wielrenner is zo goed omdat zijn vader dat ook was. Wagendorp begint zijn onderzoek en deelt al snel opdrachten uit aan andere schrijvers, hij bepaalt de regels. Alleen een vader en zoon is niet genoeg, twee broers ook niet. En de termen ‘nature’ en ‘nurture’ vallen voor het eerst. Is de zoon zo goed omdat hij de genen van zijn vader heeft of is hij goed geworden omdat hij als jochie al mee mocht naar de koers, al kon fietsen voordat hij kon lopen? Interessante discussie.

De heer Heinen neemt de opdracht uiterst serieus en doet grondig onderzoek, het aantal voetnoten is indrukwekkend, sommige zijn bijna eigen verhalen. De terzijdes in zijn verhaal maken het boeiend, het verhaal is indrukwekkend. Maar is het ook baanbrekend? Hebben we een conclusie?

Peter Ouwerkerk mocht op zoek naar de Van der Poulidors. De twee heren op de voorkant van deze uitgave, waarbij schoonzoon/vader Adri (niet op de foto) nog altijd de meest succesvolle is op dit moment, al lijkt Mathieu beide voorvaderen (en zijn broer) in de schaduw te gaan zetten.

Daarna mooie verhalen van Dominique Elshout (Van Est), Wiep Idzenga (Petterson), Ruurd Edens (Laverde) en Rik Vanwalleghem (Buysse) voordat Nando Boers mag afsluiten met Tom Stamsnijder.

Weer een pareltje in mijn boekenkast, weer prachtige geschiedenissen en als extra bonus de mooi vormgegeven stambomen van tientallen wielerfamilies.

Citaat: “Met wielerdynastieën gaat het blijkbaar zoals met elke (vooral ook vorstelijke) stamboom: bij elke volgende generatie treedt genetische verwatering op, de erfelijke spoeling wordt almaar dunner, tot men terugzakt tot het niveau van de doodgewone sterveling.” (p.145)

Nummer: 19-004
Titel: De Muur 63
Ondertitel: De stambomen van het profpeloton
Auteur: Diversen (Bert Wagendorp, Frank Heinen, Peter Ouwerkerk, Dominique Elschot, Wiep Idzenga, Ruurd Edens, Rik Vanwalleghem, Nando Boers)
Taal: Nederlands
Jaar: 2019
# Pagina’s: 172 (853)
Categorie: Wielrennen
ISBN: 978-94-623-1038-4

Meer:
62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 32 31 30 29 28 26 25 24 23 22 21 20 19 18 17 16 15 14 13 12 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 1 (2e x)

David Endt – Ajax-zielen

Tags

, , , , , , ,

David Endt – Ajax-zielen

32 mooie stukjes over Ajacieden, geschreven door de man die ze allemaal langs zag komen. Die jarenlang het geweten van de club was. Die op een vreemde manier buiten de deur werd gewerkt, maar dit niet bepalend liet zijn voor zijn clubliefde. De man die ooit naast me in de auto zat, die elke keer weer de tijd neemt om een boek te signeren, wat bij hem meer is dan alleen een krabbel zetten.

Netjes op alfabet, van Gert Bals tot Rob de Wit. Niet het aantal jaren of het aantal wedstrijden is bepalend of je een echte Ajax-ziel bent/hebt, maar het gevoel dat daarbij hoort. Het gevoel dat in het moderne voetbal steeds meer buitenboord wordt gezet. Het gevoel dat Endt heeft bij sommigen, minder bij anderen.

Zonder uitzonderingen weet hij de 32 Ajacieden mooi te portretteren, hij weet in mooie bewoordingen elk onderwerp goed te belichten, elk stukje is zo mooi dat ze zonder uitzondering zouden kunnen dienen als de basis voor hun obituary, tegen de tijd dat het zover is.

Endt heeft een jaloersmakend mooie pen en is daarnaast ook nog eens sympathieke voetballiefhebber met een romantische ziel, een zeldzaamheid tegenwoordig.

Hoogtepunten in deze bundeling: Jari Litmanen, Stanley Menzo, Bennie Muller, Simon Tahamata en Frank Rijkaard.

Citaat: “Dit is wat blijft: onuitwisbaar swingend stoer rijzen de Hulshoff-jaren op uit de Gouden Tijd. Een adelaar stijgt op, ogen zoeken en vinden het ideale raakpunt in de bal, het voorhoofd slaat en plaatst het leer naar waar hij wil. De aanvaller knievalt en hoofdbuigt. Voor de Koning der Strafschopgebieden.” (p.52)

Nummer: 19-005
Titel: Ajax-Zielen
Ondertitel: 32 lyrische portretten
Auteur: David Endt
Taal: Nederlands
Jaar: 2003
# Pagina’s: 136 (989)
Categorie: Voetbal
ISBN: 90-204-0717-1

Meer:
Gloria Victoria
Twitter
Wikipedia