Wat was ook al weer een metafoor?

Tags

, , ,

In een themaweek over poëzie kwam natuurlijk mijn favoriete film langs. Over de simpele hulppostbode die dankzij de poeet Neruda leert over de kracht van de metafoor. En dus praat Mario eindelijk met het mooiste meisje dat hij kent. En Beatrice luistert graag.

Oorspronkelijk: 4 februari 2017

De kracht van de metafoor

Een van mijn favoriete films aller tijden is Il Postino. De Chileense poëet Pablo Neruda leeft in ballingschap op een klein Italiaans eilandje. De postbode vraagt hem om hulp. Hij wil het hart veroveren van het mooiste meisje van het dorp. Dit gaat hem lukken dankzij de metafoor.

Mario Roppolo is de postbode die eerst moet leren wat een metafoor is, dan een gedicht schrijft om Beatrice Russo te versieren. En omdat hij, naast de buitenlandse dichter, de enige man in het dorp is die iets van poëzie snapt, wordt Beatrice halsoverkop verliefd op de postbode.

Schitterende film. Kijken!

Themaweek 45: 2017 in 1 week

Advertenties

De toekomst van het debat

Tags

,

De laatste jaren zien we de opkomst van de ‘fact free politics’, maar tegelijkertijd het gebrek aan debat. In de aanloop naar de verkiezingen afgelopen jaar viel het steeds meer op, dat er steeds minder gedebatteerd werd. Jammer, volgens mij is het debat, de dialoog, nog altijd de basis van onze democratie.

Oorspronkelijk: 13 maart 2017

4not3In de weken, maanden, voor de verkiezingen zie je ineens de opkomst van het debat. Poltici worden door alle media uitgenodigd om met elkaar in debat te gaan. De bedoeling schijnt te zijn dat vooral de zwevende kiezer, waarvan er de laatste jaren steeds meer zijn, kan bepalen welke partij zijn/haar stem waardig is.

Wat we daadwerkelijk zien is een spel waarin politici de concurrent proberen te vangen met woorden, proberen de slechte kanten van de ander te laten zien, maar vooral niet met elkaar in gesprek gaan of daadwerkelijk luisteren. Tegenwoordig is het mogelijk om via social media ook mee te doen aan deze debatten, of in ieder geval hun mening te geven. Dat perceptie daarbij een erg grote rol speelt, lijkt me duidelijk. Waar ik ook kijk, ik zie weinig PVV-ers die ineens opmerken dat Roemer een punt heeft. Ik zie geen CDA-ers die de zorgen van Wilders delen. Ongeacht wat er gezegd wordt, zijn de stellingen allang betrokken. Mooi voorbeeld was het bezoek van Fleur Agema aan het programma van Pauw en Jinek. Terwijl velen zich ergerden aan haar nietszeggende antwoorden, complimenteerden PVV-aanhangers haar dat ze aan de tafel van de vijand toch maar mooi even zei waar het op stond. Weer anderen vonden dat de interviewers flink te kort schoten en wel eens een goede kritische vraag hadden mogen stellen.

Debatten lijken hun langste tijd te hebben gehad. Wilders ontloopt ze, hij heeft er niets te winnen. Rutte ontloopt ze, geen idee waarom. Klaver staat liever op een poppodium met alleen maar eigen aanhangers. De kleine partijen balen juist dat ze niet mee mogen doen.

Volgens mij gaan we in de toekomst steeds minder debatten zien. Maar mocht ik zwevende kiezer zijn geweest, dan zou mijn stem gaan naar de politicus die tijdens een debat van standpunt durft te wisselen, omdat hij daarvoor goede argumenten heeft gehoord. Liever een politicus die aan zijn eigen gelijk durft te twijfelen, dan een die de wijsheid in pacht denkt te hebben, maar niet luistert naar een ander.

Themaweek 45: 2017 in 1 week

Vermaak in oorlogstijd

Tags

, , , ,

Mooi gedicht van Willem Wilmink. Mooi verhaal er achter.

Oorspronkelijk: 30 januari 2017

Willem Wilmink schreef vele mooi gedichten, misschien wel zijn bekendste gaat over de Joodse goochelaar Ben Ali Libi. Geen verzinsel, de illusionist heeft echt bestaan: Wikipedia.

Joost Prinsen droeg het voor. Tot tranen toe geroerd. Mede daardoor bedacht Dirk Jan Roleven dat de goochelaar een documentaire waard was.

Mede daardoor bedacht Dirk Jan Roleven dat de goochelaar een documentaire waard was. Gelukkig nog steeds te zien via 2doc.

Maar of je nu luistert naar Prinsen, kijkt naar de docu of gewoon zelf het gedicht leest, dat Wilmink met zijn woorden impact heeft gehad lijkt me wel duidelijk.

img_4466

Themaweek 45: 2017 in 1 week

Ik ben kamerwatcher

Tags

, , ,

Kort na de verkiezingen ontstond het initiatief #kamerwatch. Ik was een van de 150 uitverkorenen. Dat ben ik nog steeds. @edgarmulder1 is het PVV-kamerlid dat zich op mijn attentie mag verheugen.

Oorspronkelijk: 3 april 2017

Op maandag ontstond het idee, op maandagavond kreeg ik een mailtje. Dinsdagochtend reageerde ik, net op tijd. Het ging hard. Binnen 24 uur waren er 150 twitteraars (tweeps) gevonden die een tweedekamerlid hadden geadopteerd.

Eerlijk gezegd had ik niet meteen een beeld toen ik gevraagd werd. En nog is niet alles me duidelijk. Maar ik werd al wel snel enthousiast toen ik het idee zag. Je adopteert een kamerlid en volgt hem/haar, gebruikt op twitter en andere social media de hashtag #kamerwatch (of de eigen account @kamerwatch) met als resultaat dat de woorden en daden van alle 150 nieuwe kamerleden simpel te volgen zijn.

Toen ik de lijst onder ogen kreeg, waren drie kwart van de leden al vergeven. Mijn eerste keuze bleek de volgende ochtend ook al weg. En toen zag ik zijn naam staan en wist dat ik hem moest volgen. Edgar Mulder van de PVV. Provinciegenoot. Iemand wiens denkbeelden vrij ver van mij af staan. En dus volg ik hem sinds kort, ben ik zijn adoptietweep. Ik ‘kende’ hem van een voorvalletje in het gemeentehuis hier op een avond waarbij ik niet aanwezig kon zijn. Het leek ook of hij verschil tussen een gastarbeider en een vluchteling niet kende (of wilde kennen). Zijn uitspraken op Twitter zijn ook niet echt vrolijk makend. Maar goed, de goede man kreeg toch 1.127 voorkeurstemmen, ik probeer zo neutraal mogelijk te observeren.

Er zijn al kamerleden die hun adoptietweeps uitnodigden voor koffie, lunch of zelfs een concert, de eerste ontmoetingen zijn al achter de rug. Volg het ook via twitter, de hashtag produceert elke dag genoeg tweets.

Het initiatief genereerde meteen al flink wat publiciteit (Volkskrant, 3FM, RTV Oost) en moet zich nog ontwikkelen. Ik ben benieuwd, ik ga mijn best in ieder geval doen.

Themaweek 45: 2017 in 1 week

Mijn dochter kan sprinten

Tags

, ,

Paar daagjes weg, ik moest nareizen. Ze haalde me op van het station.

Oorspronkelijk: 18 juni 2017

Sneller dan Daphne

Aan de noordkant moet ik het station verlaten, zegt het appje me, twee minuten voor we er zijn. Ik ken de weg nog niet zo goed, moet even kijken welke zijde de noordzijde is, maar loop al snel buiten. Bij de parkeerplaats zie ik dat ze me gespot heeft. En ze rent.

Ze rent alsof er niets anders op de wereld is. Ze rent langs anderen, ontwijkt tegenliggers en komt op me af. Anderhalve dag geleden ging ze van huis, een paar daagjes extra vakantie. Ik kon niet mee, ik had nog mijn werk en een vergadering. Maar de urgentie waarmee ze mijn kant op rent, doet vermoeden dat ik jaren van huis ben geweest.

Haar krullen wapperen in de wind, vol overtuiging rent ze op me af. Als in een film waarin de hele wereld stilstaat en alleen wij tweeën nog bestaan. Ze hangt in de bocht als Daphne Schippers die een 200 meter loopt. In mijn beleving gaat ze sneller. Geen seconde houdt ze in, zelfs niet nu ze vlak bij me is. De onvermijdelijke botsing gaat over in een knuffel. “Papa”, mompelt ze, maar ze is te druk met knuffelen om te praten.

Onvoorwaardelijke liefde, mijn kleine meisje geeft het me, een mooier cadeau bestaat niet. Gelukkiger dan op dat moment kun je je niet voelen. Mijn meisje en ik, een lange warme knuffel. Naast me zie ik een wat oudere man vertederd opzij kijken. Als de knuffel is afgelopen begint ze te vertellen wat ze me allemaal nog moet laten zien en wat ze de afgelopen twee dagen al heeft gedaan. Een spraakwaterval. Ik luister. Het leven is mooi met mijn dochter aan mijn hand.

Wat ben ik trots vader te mogen zijn.

Themaweek 45: 2017 in 1 week

Een jihad van liefde

Tags

, , , ,

Mohamed El Bachiri kan prachtig verwoorden hoe de wereld er uit zou moeten zien. Hij is het bewijs dat we niet in oorlog zijn met een godsdienst, maar dat er idioten zijn die terrorist spelen, die anderen buitensluiten, die wapens willen verkopen, die op zoek zijn naar macht. Het enige antwoord is liefde.

Oorspronkelijk: 17 januari 2017

Ontzettend knap, geweldig verwoord, tranentrekkend.

Mohammed verloor zijn vrouw Loubna tijdens de aanslagen in Brussel, 22 maart jongstleden. Sindsdien kijkt men vreemd naar hem, hij is tenslotte een moslim. Alsof hij niet het grootste offer heeft gebracht. Maar zonder wrok zie je hem praten, hij begint over een Jihad van liefde.

Themaweek 45: 2017 in 1 week