Voetbal naast het vliegveld

Tags

, , , , , , ,

Op tijd bij het vliegveld. In de stadsbus ernaartoe zag ik een veld, klein stukje teruglopen. Gelukkig heb ik niet te veel bagage bij me. Het regent ook niet meer. Lopen dus. En dan zie je dit prachtige beeld.

Van der Meest, ode aan fotograaf Hans van der Meer. Foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Omdat de sport overal ter wereld wordt gespeeld en overal velen plezier bezorgd.

Mart Smeets – Afzien

Tags

, , , , ,

Mart Smeets – Afzien

Leuk dat Smeets sinds zijn verplichte afscheid van de NOS nog meer zijn eigen gang kan gaan. Hij wordt nog wel uitgenodigd door talkshows, zijn expertise wordt gewaardeerd. Hij mag nog klusjes doen voor commerciële zenders. Hij schrijft nog columns. En daarnaast heeft hij tijd voor wat boekjes, dat is niets nieuws. Wel nieuw is dat er bij dit, en ook al het vorige, een pdf’je op de site staat van wat extra verhalen. Papier besparen? Motivatie van de fans checken? Kwaliteitseisen? Geen idee, maar het zijn in dit geval flink wat korte verhalen, samen 88 bladzijden extra.

Dit boek, net als vele voorgaande boeken, een verzameling van een jaar lang korte verhalen en columns. En net als vele boeken zijn dat goede verhalen, leuk om te lezen, interessant om via Smeets je sportkennis uit te breiden.

Een lang verhaal over Sven Kramer, persoonlijk heb ik niet zo veel met de schaatser, maar daarom is het niet minder interessant om te lezen. Een terecht pleidooi voor de Giro en de Vuelta, grote ronden die in de schaduw van de Tour staan (in Nederland), maar meer aandacht verdienen, helemaal mee eens. Een lang verhaal over het WK voetbal in Rusland, als vaker gezegd, Smeets heeft een behoorlijke afstand tot die sport. Zijn observaties zijn terecht, maar of ze nog relevant zijn? Geraint Thomas krijgt een gedicht van Mart, bijzonder. Een verloren finale door Serena Williams maakt de psycholoog in de schrijver wakker. Boeiend. De kracht van de schrijver komt goed naar voren in het verhaal over de terugkeer van LeBron James naar Cleveland. Dit zijn de verhalen waar hij zijn toegevoegde waarde goed kan bewijzen, dit wil ik lezen. Het afscheid van Daniel Nestor is een prachtige reden voor een mooi portret van de dubbelaar.

Mooie titel in mijn behoorlijk complete collectie.

Citaat: “Het ochtendjournaal (..). Daarin was een tennisuitslag uit New York verwerkt, maar wel eentje van de vorige dag. Tot mijn stomme verbazing las de nieuwslezeres niet de uitslag voor van de grote wedstrijd die tien minuten eerder was geëindigd, maar kwam ze met oude koek. Nieuws? Waar nieuws? Wie zaten er in hemelsnaam te pitten daar in Hilversum?” (p.144)

Nummer: 20-018
Titel: Afzien
Auteur: Mart Smeets
Taal: Nederlands
Jaar: 2018
# Pagina’s: 224 + 88 (3872)
Categorie: Sport
ISBN: 978-94-6297-122-6

Meer:
Aan de meet
De afrekening
Commentator
Dagboek van een sportgek
Het Dream Team
Geel
Gepakt
Helder
De Kopgroep
Het laatste geel
De Lance Factor
Mijn Amerika
Netwerk
Niets is wat het lijkt
Nostalgie
De Olympische spelen
Oranje boven!
Passie
Prettig verslaafd
Prikkels
Retro
Rond de 40
Sportzomerdagboek
Sterren
Thuis in de Tour
De Tour van ‘80
De Tour wacht op niemand
Verhaal halen
Wereldtour
Zomeravondvertellingen

Ed McBain – Het jachtgeweer

Tags

, , , ,

Ed McBain – Het jachtgeweer

Het moet een herlezing zijn, de sticker van Torhout-Werchter 1990 als boekenlegger in het boek is meer dan een hint. Maar ja, drie decennia later weet ik de plot niet meer. Echt geen idee. Maar omdat ik heb besloten dat Ed McBain erg leuk is om te lezen, maar niet noodzakelijk om kastruimte in te nemen, mocht ook deze titel plaats maken. Toch maar lezen, voor de zekerheid, voor het naar Gerbie’s Minibieb kan verhuizen.

Een moord en een zelfmoord. Het lijkt een appeltje eitje, maar dan zou je geen verhaal hebben. Er speelt natuurlijk meer.

Dus mag Steve Carella, favoriete held van velen, in ieder geval van de schrijver, op zoek naar de moordenaar.

De handelsreiziger was aan de andere kant van het land, toen zijn vrouw werd vermoord. Toch?

Tussendoortje. Niet de sterkste, maar leuk genoeg om even snel tussendoor te lezen.

Citaat: “Ze slopen achterdochtig de woonkamer in en uit, terwijl de rechercheurs mevrouw Leyden ondervroegen, en ze hielden halt om aan de mouw van Kling te snuffelen en daarna aan de schoen van Carella, de een na de ander, alsof zij zelf rechercheurs waren die een twijfelachtig bewijsstuk controleerden en nog eens controleerden. Ze maakten Kling zenuwachtig. Hij dacht steeds dat ze Anne Gilroy konden ruiken.” (p.128)

Nummer: 20-016
Titel: Het jachtgeweer (Shotgun)
Auteur: Ed McBain
Taal: Nederlands (Engels)
Jaar: 1985 (1968)
# Pagina’s: 192 (3032)
Categorie: Whodunit
ISBN: 90-449-1518-5

Meer:
Twee afgehouwen handen
Dame staat schaak
De legpuzzel
De man die niet besluiten kon
De pop
Killer’s wedge
Cop Hater
Jack and the beanstalk
Calypso
Jigsaw
Eighty million eyes
Hail to the chief
Guns
Lightning
Kiss
Vergiftigde liefde

31 – Steve Earle – John Walker’s blues

Tags

, , ,

Nummer  31
Artiest  Steve Earle
Titel  John Walker’s Blues
Jaar  2002
Wikipedia  Jerusalem
Website  Steve Earle
Tekst  Song Meanings

Sinds 9/11 was in de Verenigde Staten het patriottisme een soort van staatsgodsdienst. De propagandamachine draaide alsof de Sovjet Unie nog bestond. Er was een nieuwe vijand gevonden, de koude oorlog was voorbij, leve de nieuwe koude oorlog. De tot dan toe zwakste President ooit werd nu aanbeden als de vechter voor vrijheid, als het hoofd van de vrije wereld.

Op de een of andere manier was kritiek op de Amerikaanse president, op de politiek, op het beleid of op het leger onmogelijk, want dan was je geen goede Amerikaan. Sterker nog, de rest van de wereld werd gedwongen te kiezen. “Either you’re with us, or you’re against us”,  was een bekende uitspraak van meneer Bush junior uit die tijd. De Franse president was een openlijk tegenstander van de invasies in Iraq en Afghanistan. De Amerikaanse reactie was van een kleuterschoolniveau. We eten geen French fries mee, of we noemen ze vanaf nu gewoon Freedom fries. Er gingen zelfs stemmen op om het Vrijheidsbeeld, ooit een geschenk vanuit Parijs, terug te geven.

En dan hoor ik ineens een nummer van een zanger die ik tot dat moment eigenlijk nauwelijks kende. Copperhead Road van een jaar of vijftien daarvoor, was het enige nummer dat ik van hem kende. En hij zong een lied dat in mijn hoofd bleef hangen. Het ging over John Walker Lindh. Een Amerikaanse jongen die niet geloofde in de Amerikaanse droom. Hij was 20 jaar oud toen hij in 2001 in Afghanistan gevangen werd genomen, strijdend namens de Taliban tegen zijn vaderland.

De wereld is soms een stukje gecompliceerder dan menig politicus ons wil doen geloven. Niet alles is zwart wit, daartussen bevindt zich een behoorlijk grijs gebied. En in dat grijze gebied heerst de twijfel, twijfel die nodig is voor het bestrijden van extremisme. Twijfel die ervoor zorgde dat we niet meer geloven dat de wereld plat is. Twijfel die de mooiste uitvindingen heeft veroorzaakt. En in dat gebied zingt Steve Earle over John Walker die ook twijfelde en een andere keuze maakte. Niet de advertenties van MTV, maar het woord van Mohammed bleek doorslaggevend voor de keuzes van kleine John.

Bij vele rednecks in de VS geldt Earle sinds het album Jerusalem als fout. Kritiekloos volgen ze de koers die het land heeft ingezet, zij die wel kritiek hebben worden veroordeeld. Ik kan me een land in Europa herinneren waar een gekozen leider een jaar of zeventig voordien een vergelijkbare politiek voor ogen had.

De tekst ‘Our hearts were pure and strong’ doet me denken aan Billy Joel’s Goodnight Saigon, de Vietnam oorlog herdenkend jaren later. Blijkbaar is er in Amerika oorlog nodig om mensen aan het nadenken te krijgen. Allah en God komen allebei terug in het refrein. Eigenlijk is het een heel simpel lied. Draai de zaak eens om, bekijk het eens van een andere kant. Dat is het enige dat Earle doet, zonder te oordelen, zonder een kant te kiezen, ook al willen velen ons anders doen geloven.

Het nummer is al uit 2002 maar ik heb sindsdien regelmatig periodes dat ik het nummer vaak draai. Gelukkig is er op YouTube ook een aantal versies te vinden, zoals deze live versie in Malmö en deze cover versie van de Nederlandse band El Pino and the Volunteers.

De clip met de foto’s van John Walker maakt op mij toch het meeste indruk. Geen officiële clip, maar wel eentje die duidelijk maakt hoe onzinnig oorlog is. Vechten voor je ideeën is volgens mij nooit een goed idee. Volgens mij is er geen officiële clip. Kies ik voor de video met de tekst. Omdat het de tekst is die het verhaal vertelt.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify, Deezer en YouTube.

Waarom?

Tags

, , ,

Waarom zijn er mensen die niet begrijpen dat Black Lives Matter niet impliceert dat andere levens er niet toe doen?

Waarom geven de peilingen de VVD zo veel extra zetels, terwijl vele (door sommige alle) maatregelen die ze nemen bekritiseerd worden?

Waarom is er zo veel ophef over een demonstratie in Amsterdam, terwijl in elke andere wereldstad geprotesteerd wordt en het wel over de inhoud gaat?

Waarom durven zo veel Nederlanders niet toe te geven dat institutioneel racisme in Nederland ook voorkomt, zij het dan niet zo veel als in de Verenigde Staten?

Waarom zijn er zoveel mensen die Trump prijzen, adoreren, verdedigen, terwijl ze niet in de Verenigde Staten wonen?

Waarom zijn er zo weinig Amerikanen die door de retoriek van Trump heen prikken?

Waarom komen er niet meer mensen in opstand als de vrijheid van pers in Hongarije, Turkije, Rusland, Verenigde Staten, het midden Oosten en vele andere plekken in gevaar is?

Waarom wordt de Nederlandse Publieke Omroep, met zijn vele rechtste en conservatieve omroepen als links gezien?

Waarom krijgt Halsema zo veel persoonlijke kritiek, terwijl ze dingen vergelijkbaar aanpakt als haar veelgeprezen voorganger Van der Laan?

Waarom zijn er nog steeds mensen die niet geloven dat de mensheid het klimaat beïnvloedt, terwijl 98% van de wetenschappers (99.9999% van de serieus te nemen wetenschappers) het hierover eens is?

Waarom moet elke talkshow op de Nederlandse televisie voor- en tegenstanders aan tafel zetten, terwijl het soms juist slim zou zijn om informatie te geven in plaats van discussies te genereren?

Waarom heeft Nederland nog steeds geen vrouwelijke premier gehad, terwijl te zien is dat op vele plekken waar die wel is, het een stuk beter gaat? (okay, soms niet)

Waarom worden Rutte en Dijkhof niet aangevallen als ze van mening verwisselen, terwijl andere politici meteen als draaikonten worden gezien?

Waarom is het boek van Rutger Bregman nog geen verplichte literatuur voor politici en op alle middelbare scholen?

Waarom denken vele Amerikanen nog steeds dat ‘the second amendment’ het belangrijkste grondwetartikel van hun land is, terwijl statistieken het tegendeel bewijzen?

Waarom wordt de zwartepietendiscussie nog zo vaak gevoerd door emoties, zonder rationele argumenten?

Waarom durft niemand de nuance te zoeken en te zeggen dat Halsema misschien een inschattingsfout heeft gemaakt, maar het daarna goed heeft aangepakt? Of dat ze het fout heeft aangepakt, maar toch een goede burgemeester kan zijn?

Waarom kunnen er in de VS zoveel politieagenten geweld gebruiken?

Auke Kok – Johan Cruijff

Tags

, , , , , , , , , ,

Auke Kok – Johan Cruijff

Al jaren wist iedereen dat dit boek eraan zat te komen. Meerdere keren zat Kok aan tafel bij DWDD om te vertellen over de voortgang, om hulp te vragen over bepaalde aspecten, om te praten over Cruijff, als daar aanleiding voor was. Natuurlijk wist ik dat ik dit boek graag wilde lezen. Vlak voor verschijnen volgde nog een rel, waarin de Cruijff foundation de schrijver voor de rechter daagde om een detail achterin het boek. Hij verloor en daardoor had ik een ideale boekenlegger in dit boek. De rectificatie van acht regels was al weer achterhaald op het moment dat deze losse bladzijde gedrukt werd. Follow the Money en de Volkskrant kwamen met details die ontbraken in het boek, maar die Kok eigenlijk behoorlijk rehabiliteerden. In de podcast van Gijs Groenteman hoorde ik de schrijver onlangs vertellen over de zenuwachtige laatste dagen voor het verschijnen van het boek.

Het was ook niet verrassend dat er een rel was rondom Neerlands beste voetballer ooit, zijn hele carrière als voetballer en daarna was vol met rellen. Zelfs na zijn dood dus. Wat eigenlijk best jammer is, want zo’n uniek talent zou geëerd moeten worden zonder het eeuwige ‘maar’ dat er volgt op zijn verdiensten.

Gelukkig heeft Kok een boek geschreven dat aan de ene kant compleet recht doet aan de voetballer Cruijff, maar tegelijkertijd niet een heldendicht is, een lofzang van een bewonderaar.

En ook al was dit het tweede erg dikke boek dat ik dit jaar las, ik vloog er doorheen. Kok heeft goed voorwerk gedaan, voordat hij schreef. Een literatuurstudie van heb ik daar (jammer dat de bibliografie niet achterin het boek staat), een lijst met geïnterviewden om u tegen te zeggen, een hoeveelheid bronnen die past bij de status van dit boek, de biografie over een van de meest invloedrijke Nederlanders ooit. Vooral zijn jeugd en voetbalcarrière komen daardoor goed naar boven in dit boek. Veel prachtige inkijkjes in wat er zoal gebeurde voordat er weer een schitterende wedstrijd volgde. Veel anekdotes, die soms vertederend, dan weer grappig waren. Veel herkenbare momenten, die zelfs voor iemand die de actieve carrière van Cruijff nauwelijks bewust heeft meegekregen, zoals ondergetekende, een ‘o, ja’-moment opleverden.

Wat een genot om te lezen over Cruijff, wat een voorrecht om gedeeltelijk in dezelfde tijd te hebben kunnen leven. Wat een bijzondere man, wat een legendarische voetballer. Eigenlijk is het best verbazingwekkend dat er niemand zoals Kok een begin heeft gemaakt om diens leven volledig in kaart te brengen. Wat jammer dat de meeste ophef na verschijning ging over een paar bladzijden achter in het boek, waarin het vreemdgaan van de schrijver en het feit dat hij een miljoen per jaar kreeg belangrijk worden gemaakt, terwijl het natuurlijk over de geniale voetballer zou moeten gaan, die eerst als speler, daarna als trainer en tenslotte als influencer de sport zo ingrijpend heeft veranderd.

Compliment voor Kok dat hij een boek heeft geschreven dat aan de ene kant alle reeds bekende hoogtepunten niet negeert, maar er aan de andere kant toch in slaagt om een boek te schrijven over Cruijff, waar al zoveel over geschreven is, zonder dat het een herhaling van zetten is geworden.

Enige punt van kritiek: de eerste 500 (ruim) bladzijden gaan over zijn actieve voetballoopbaan, de reden natuurlijk dat eenieder de goede man kent. Maar daardoor komen de jaren er na, eerst als trainer, later als analist en tenslotte als merk, weldoener, levende legende, er veel te bekaaid vanaf. Als er ooit een reden was om vlak voor de verschijningsdatum de laatste 100 bladzijden eruit te scheuren en bekend te maken dat je bezig bent met deel twee, het leven na voetbal, dan was het wel deze biografie. Misschien alsnog? Gewoon net zo grondig en net zo uitgebreid als de eerste vijfendertig jaar van zijn leven beschrijven, nog zo’n dikke pil. Ik zal hem zonder enige twijfel aanschaffen, lezen en ook weer over bloggen.

Citaat: “Hij had zelfs de kans benut om een hersenoperatie van dichtbij te volgen en zo meende hij na tientallen operaties inmiddels een goed inzicht in de materie te hebben. Dat inzicht kwam goed van pas nu bij hem twee bypasses zouden worden aangebracht. Na enig nadenken stemde Cruijff toe dat een voor hem een onbekende chirurg de operatie zou verrichten; en pas toen hij precies begreep wat er zou gebeuren, mocht de dokter aan de slag.” (p.568)

Nummer: 20-029
Titel: Johan Cruijff
Ondertitel: De biografie
Auteur: Auke Kok
Taal: Nederlands
Jaar: 2019
# Pagina’s: 639 (6763)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-488-3731-1

Meer Kok:
Tussen godenzonen
Balverliefd

Meer Cruijff:
Mijn Johan Cruijff
Pieter van Os – Johan Cruijff, de Amerikaanse jaren
Johan legt de ruit uit
Hard Gras 87
Maarten van Roosendaal over Cruijff
Edwin Winkels – Escuchando a Cruijff
En un momento dado
De verhalen en imitaties
Legendarische overwinning in Bernabeu
Het mooiste stiftje
Nog een weekje nummer 14
Voor altijd nummer 14
Afscheid van 14

Meer over deze biografie:
Auke Kok
Bronnen
Hebban
Parool
AD
Ajax Showtime (Kok verliest kort geding)
Ajax Showtime (Cruijff kreeg miljoenen van loterijen)

Claus Brockhaus – Het ros van Twente

Tags

, , , , , ,

Claus Brockhaus – Het ros van Twente

Het valt me nog niet mee, wat er zoal achtergelaten wordt in mijn Minibieb. Het kreng staat nu zo’n anderhalf jaar in mijn voortuin, ik blijf het een geweldige uitvinding vinden. De hele wereld zou meer moeten lezen, iedereen draagt op zijn eigen manier een steentje bij. Nu zit ik niet aan een doorgaande weg, er is niet heel veel reuring in mijn straat, maar het valt me nog mee hoeveel er geruild wordt door diversen, waarvan ik sommigen ondertussen (van gezicht tenminste) ken, maar anderen voor mij totaal onbekend zijn. Het type boeken dat door anderen wordt achtergelaten valt me tegen. Veel ‘waargebeurd’, al dan niet ‘literaire’ thrillers, veredelde bouquetreeks en zelfs boeken van een halve eeuw geleden die zelfs in een kringloop niet kwijt te raken zijn. Slechts een enkele keer heb ik het idee dat ik zelf eerst wil lezen, voordat het weer de wereld in mag.

Dat had ik met deze titel niet echt, maar toch werd ik wel weer getriggerd, omdat ik las dat niet alleen Twente in de titel stond, maar dat het hele verhaal zich in Twente afspeelde. Leuk gegeven, laat ik het toch maar proberen. Al op bladzijde negen komt de hoofdrolspeelster mijn geboortestadje binnen. Of eigenlijk net niet, want ze stopt bij Jachtlust. Nu kost het me al moeite om het boek te geloven. Wanneer je vanaf de randstad naar Delden wil, dan pak je normaal gesproken een afslag later, maar zelfs al neem je deze afslag, dan nog stop je niet bij een horecagelegenheid die al twee decennia weliswaar geopend is, maar een compleet sluimerend bestaan leidt. Ik weet dat het boek tien jaar oud is, ik verwijt de schrijver niet dat hij niet zag aankomen (wat iedereen hier wel zag) dat het bedrijf ondertussen gesloten is en op punt staat gesloopt te worden. Wel dat hij iemand een kop koffie laat nemen die pretendeert uit Twente te komen. Zij had beter geweten, was doorgereden Goor in om een kilometer verderop bij De Zon te stoppen, of in het centrum bij De Ster.

Initieel voordeel van de twijfel al na drie bladzijden lezen omgedraaid in nadeel van de twijfel. De dood van haar vader is het gegeven van het boek, al vrij snel wordt ze benaderd, de nalatenschap is blijkbaar belangrijker dan ze zelf dacht. Het boek krijgt vaart, er gebeurt van alles, er wordt een moordaanslag gepleegd, gevolgd door een echte moord. Ik lees ondertussen met plezier. Maar hoe verder het verhaal vordert, hoe lastiger ik het vind om het serieus te nemen. Elke al dan niet toevallige ontmoeting vindt plaats in een andere Twentse kern, in een met naam en toenaam genoemde horecagelegenheid, waardoor het boek steeds meer een reclamefolder lijkt te worden en steeds minder een serieus te nemen boek. Achterin het boek zie ik ondertussen de adverteerders, de kortingsbonnen, wat lees ik eigenlijk?

De gebeurtenissen worden hoe langer hoe meer ongeloofwaardiger, de horeca die in de tweede helft van het boek genoemd worden, zouden volgens mij hun geld terug moeten vragen, want ik kan me niet voorstellen dat de doorsnee lezer nu nog gelooft wat er in het boek gebeurt, laat staan getriggerd wordt om een van de genoemde zaken te bezoeken.

Richting het eind van het boek begin ik te fantaseren over het eind dat aan het boek gebreid moet worden, het is een thriller, er moet iets van plot volgen. Eenmaal zo ver, schrik ik van de weinige moeite die gedaan is om een plausibel plot te schrijven. Ik zie een schrijver aan zijn werktafel zitten tikken, controlerend of alle betalende sponsors in het boek zijn genoemd, waarna hij op bladzijde 300 ineens bedenkt dat het boek niet te dik moet worden, het schrikt de lezer dan af en kost daarbij ook nog eens extra voor de hoeveelheid papier, je kunt het boek niet ineens duurder maken dan gebruikelijk voor een boek in dit genre. O ja, een plot. Wie had ik al wel genoemd, maar nog nauwelijks gebruikt in dit boek?

Beetje jammer, wat zeg ik, behoorlijk jammer. Deze tijd kan ik nooit meer terugkrijgen, dit boek heeft niet alleen tijd gepikt, maar ook boekkastruimte, voordat het nu, na het schrijven van dit blogje, terug mag naar de Minibieb, op weg naar een lezer(es) die anders leest dan ik.

Citaat: “Maar behalve die agenda’s heb ik ook een stapel brieven gevonden uit dezelfde tijd. Het zijn brieven van vrouwen aan mijn vader. Beslist niet allemaal klanten, maar wel stuk voor stuk veroveringen van die boef. De meeste dames winden er geen doekjes om. Ze willen weten wanneer ze hem weer zien, ze vertellen uitgebreid wat ze zo bijzonder aan hem vinden, ze willen een kind van hem. Kortom, Helmich van Delden was onze metroman avant la lettre. En Dirk Droste was zijn trouwe vazal” (p.95)

Nummer: 20-014
Titel: Het ros van Twente
Auteur: Claus Brockhaus
Taal: Nederlands
Jaar: 2010
# Pagina’s: 320 (2736)
Categorie: Thriller
ISBN: 978-90-809983-5-3

Meer:
Claus Brockhaus
Hebban
Bieblog Hengelo
Je boekenblog

32 – Jarabe de Palo – La flaca

Tags

, ,

Nummer  32
Artiest  Jarabe de Palo
Titel  La flaca
Jaar  1996
Wikipedia  La flaca (album)
Website  Facebook
Tekst  Letras

Sommige nummers hebben maar een paar seconden nodig om je te verplaatsen, in tijd en ruimte. Binnen een paar noten van dit nummer is mijn hoofd weer in Menorca, zomer 1997. Natuurlijk weet ik wel dat het nummer zich afspeelt in Havana, maar ik hoorde het die zomer continu op Menorca, waar ik werkte als reisleiding. En vaak gaat zo’n nummer vervelen als je het voor de 716e keer hoort. Vaak is het nummer niet leuk meer buiten de omgeving. Beide is niet van toepassing. Ook nu, bijna een kwart eeuw later hoor ik het nummer nog graag, waar ik dan ook ben.

De zanger van de Spaanse band Jarabe de Palo zag haar dansen in die discotheek in Havana, waar hij op vakantie was. Hij was meteen onder de indruk van die slanke schoonheid. In een interview dat hij ooit gaf, vertelde hij dat zij minder onder de indruk was, zij hield van vrouwen. Desondanks schreef hij deze prachtige ode aan haar en brak meteen wereldwijd door.

Zelf moest ik op zoek naar een winkel waar ze nog cassettebandjes verkopen, ik had nog geen portable CD-speler, moest het doen met een ouderwetse (toen al) walkman. De band maakte daarna meerdere goede albums, ik heb er een aantal, maar verloor het contact begin deze eeuw. Het eerste album blijft mijn favoriete, met het titelnummer zonder enige twijfel als evergreen.

Wat zou ik niet doen voor een kus van die magere schoonheid?

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify, Deezer en YouTube.

P.F. Thomése – Ons eerste kind

Tags

, , ,

P.F. Thomése – Ons eerste kind

Gesigneerd en afgeprijsd, probeer dan maar eens verder te lopen. Lukte mij niet. Zeker ook omdat ik Thomése erg hoog heb zitten. Nu is dit eigenlijk geen boek. Het verhaal is Schaduwkind, het eerste boek dat ik van hem las. Zware literatuur, al kan dat ook niet anders wanneer je als schrijver vertelt over het overlijden van een kind.

Sindsdien geldt hij een beetje als een expert, zodoende werd hij gevraagd om te speechen over het onderwerp. Die lezing werd ter gelegenheid van Bookstoreday nog eens uitgegeven.

Een dunnetje dus, dat mij weinig nieuws vertelt, maar tegelijkertijd wel weer raakt. Moet er niet aan denken wat hem is overkomen.

Citaat: “Sinds Schaduwkind geld ik als specialist in zieke en dode kinderen, vandaar dat ik hier vandaag voor u sta. Het is een rol die ik niet zoek, sterker nog: die ik verafschuw. Nog nooit heb ik een brief beantwoord van ‘lotgenoten’. Het delen van leed is mij vreemd.” (p.29)

Nummer: 20-012
Titel: Ons eerste kind
Auteur: P.F. Thomése
Taal: Nederlands
Jaar: 2017
# Pagina’s: 39 (2312)
Categorie: Essay
ISBN: 978-90-254-4972-8

Meer:
Ik, J.Kessels
Vladiwostock
Schaduwkind
J. Kessels The Novel
Het bami schandaal

Druk

Tags

, , , ,

Goal, Juni 2015

Ineens moest hij er voor vliegen, vorig jaar. Het lukte. We bleven in de vierde klasse. Daarvoor moesten we twee matige vijfdeklassers verslaan. De opluchting was groot. Opluchting, want van echte vreugde was geen sprake.

Dit seizoen presteerde het team van Romano boven verwachting. De opmars na de winterstop was indrukwekkend. Hengelo was al te ver weg, maar een knappe tweede plaats was het resultaat. Dat de nacompetitie vervolgens niets opleverde, was niet erg. Het was toch al een bonus. Mooi seizoen, complimenten voor alle betrokkenen.

Maar dan volgt nu dat moeilijke vervolgseizoen. De druk gaat omhoog. Of je dat nu wil of niet, tegenstanders, supporters, toeschouwers, omstanders, iedereen verwacht het komende seizoen meer van ons eerste. En meer betekent automatisch dat je mee moet doen om het kampioenschap. Op zijn minst. En dat betekent druk. En ook zelf zullen de spelers nu meer verwachten. Meer willen laten zien.

Waar tegenstanders voorheen nog wel eens dachten dat het simpel zou gaan, zal dat komend jaar niet gebeuren. Waar voorheen een matige wedstrijd nog wel eens gewonnen werd, zal dat komend seizoen lastiger worden. Een echte offday kan ook niet meer.

Zoals Emos al liet zien, zal men tevreden zijn met een punt of stiekem in de counter toch de winst willen pakken. En zowel Emos als Twenthe zullen komend seizoen ook zien als het jaar dat ze kampioen willen worden. En laten dat nou net twee teams zijn waar we dit seizoen niet van gewonnen hebben.

We zullen dus zelf beter moeten worden. Scoort Olaf ook net zo vaak, als de ruimtes beperkter worden? Kan Thijs een sterk debuutseizoen laten volgen door een minstens zo sterk tweede jaar? Houdt Dennis het nu wel 26 wedstrijden uit? Wanneer gaan Edo en Joran minder kaarten pakken? Laat Lex zien dat hij zijn titel van Derbyplayer verdient? Hoe gaat het met Kevin verder? Heeft Romano straks de luxe dat hij uit vijf aanvallers (Daan, Justin, Kick, Olaf, Tim, op alfabetische volgorde) mag kiezen voor twee of drie plekken? Welke jeugdspelers kloppen er aan de poort?

Vele vragen die Romano zal moeten beantwoorden. Of eigenlijk de spelers zelf voor hun trainer. Afgelopen seizoen was een prachtig jaar. De supporters kwamen aan hun trekken, vele mooie wedstrijden, ook vele goede. Het was gezellig langs de lijn. Ook komend seizoen weer vele derby’s. Niet alleen lokaal, hier in Goor, ook de buren uit Markelo en Delden komen we weer tegen.

Gelukkig hebben we een trainer die durft te voetballen, die naar boven durft te kijken. Kleine herinnering: in de winterstop van ’93-’94 zaten we in de kleedkamer. Nog elf wedstrijden te gaan. “Nog tien keer winnen en we zijn kampioen”, zei ik. We stonden vijfde. Romano was het meteen met me eens. Medespelers wezen ons op het feit dat we nog niet veilig waren. Gewend aan degradatievoetbal. We wonnen er negen en werden tweede. Als iedereen er in had geloofd, waren we kampioen geworden.

De indeling voor komend seizoen is nog niet bekend. De hele zomer geen voetbal. Ik kan haast niet wachten.

Tex de Wit – Ik heb een slimme droger

Tags

, , , ,

Tex de Wit – Ik heb een slimme droger

Al een tijdje vind ik Tex een van de leukste personen op de televisie. Bij Lubach als sidekick, maar vooral in Klikbeet zie je gewoon dat hij een bijzondere intelligentie koppelt aan een geweldig gevoel voor humor.

Zijn debuut stond bij mijn moeder op de computer, zij leest graag E-boeken. Zo lang ik een E-boek niet op Marktplaats zet, is het net als het lenen van een normaal boek, in mijn ogen, dus kon ik wel verdedigen dat ik het boek ook op mijn E-reader zette.

Nu moest ik thuis ook nog even een strijd voeren, want ook al is het mijn E-reader, er is iemand in huis die alle zeven zussen wil lezen, digitaal. En dat kost flink wat tijd. Gelukkig kon ik met wat overredingskracht tussen twee delen door, mijn eigen E-reader even lenen.

In een paar avonden had ik de slimme droger van Tex uit. Veel korte hoofstukken, niet meer dan gedachteflarden. Leuker vond ik de korte verhalen van een paar bladzijden. De gedachteflarden waren wel leuk, maar niet wat ik van Tex verwacht had. De korte verhalen daarentegen wel.

Geregeld een grijns, een paar keer proesten, maar ook meerdere keren de ‘o wat flauw’ gedachte, een teleurstelling als je iemand zo hoog hebt zitten.

Al met al met plezier gelezen, maar had meer gehoopt. Verwacht eigenlijk wel. Maar in ieder geval veelbelovend genoeg.

Citaat: “’Op het moment dat ik dit stukje schrijf, ben ik al zeven maanden niet naar de sportschool geweest. Daarom heb ik nu een goed voornemen: in het nieuwe jaar ga ik dan eindelijk mijn abonnement opzeggen.’

Nummer: 20-011
Titel: Ik heb een slimme droger
Auteur: Tex de Wit
Taal: Nederlands
Jaar: 2019
# Pagina’s: 256 (2273)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-94-0040-395-6

Meer:
Wikipedia
Comedytrain
Hebban

Columnisten op de bank

Tags

, , , , , ,

“Ze zeggen dat jij ze kent”, hoor ik als ik de keuken inloop. Ik heb een rondje gefietst, zoals wel vaker na het eten. Even frisse lucht, een podcast luisteren, wat beweging na een dag thuiswerken.

Ik loop door en zie ze samen op de bank zitten. “Ze kwamen vlak na elkaar binnenvallen”, klinkt het nog achter me. Ze kijken nauwelijks op als ik de kamer in kom. Ze hebben elkaar gevonden, lijkt het. De televisie staat aan. Eurosport, de zoveelste herhaling van een koers die toen al niet erg boeiend was.

Tijdens de eerste reclamebreak kijken ze me aan. “Het ging niet meer bij mij”, zegt Thijs. “Die Valverde nam het huishouden over. Bleef maar hangen bij mij op de bank. Vrouw en kinderen waren al gevlucht, ik kon er ook niet meer tegen.”. Naast hem knikt Frank. “Bij mij niets anders. Christiano kwam voor de zoveelste keer binnen. Volgens mij heeft hij de huissleutel al gedupliceerd. De Vriendin stelde een ultimatum. ‘Hij eruit of ik er uit’, ik was haar voor. Ik ga zelf wel.”

Suus zit tussen ze in, haar vaste plek. Koptelefoon en iPad, deken over haar heen, in haar eigen wereldje. Trekt zich niets aan van het onverwachte bezoek. De reclame is afgelopen en de aandacht van de columnisten is weer bij het scherm, voordat ik een vraag kan stellen. In de keuken hoor ik gemopper, ik doe net of ik het niet hoor. Die koers is eigenlijk best interessant. Baskenland? Toscane? Vlaanderen? Het regent in ieder geval. “Waaiers…”, klinkt er hoopvol naast me.

Een half uur later wordt Suus naar bed gebracht. Ook de vriendin blijft boven, geen goed teken. Ik zit met de twee heren in de kamer, ze lijken niet van plan weg te gaan. Na de Ronde van het Baskenland en de Waalse Pijl, zitten we nu naar de 19e etappe van de Tour te kijken. Welk jaar? Geen idee. Als Valverde door het beeld fietst, schrikt er iemand naast me.

“Wat is het wachtwoord voor de Wi-Fi?”, klinkt het uit twee kelen tegelijk. Alle drie moeten we lachen, om het toeval van dezelfde gedachte op het zelfde moment. Ik loop naar het kantoor om het briefje met het wachtwoord te zoeken, Thijs kijkt in de koelkast. “Achter staat nog een koelkast”, wijs ik hem. “Daar staat fris, bier, wat je maar zoekt.” Hij keert even later terug met twee blikjes Radler, gooit er een naar Frank en gaat weer zitten. “Jij redt je zelf wel, toch?”, roept hij naar mij.

Om half twaalf besloot ik om naar bed te gaan. “Op zolder staat nog een logeerbed, daar zou je met z’n tweeën in kunnen gaan liggen”, zijn mijn laatste woorden. Gelukkig slaapt mijn vriendin al, ik heb geen idee hoe ik dit uit moet leggen.

De volgende ochtend wil ik aan het werk gaan, maar de heren zitten al in mijn kantoor. Frank op de computer, Thijs op mijn laptop. “Deadlines”, mompelen ze allebei. Gelukkig moet Suus weer naar school, dan kan ik haar laptop gebruiken aan de keukentafel. Daar liggen twee gesigneerde boeken voor me. “Daar ben je toch zo gek op”, hoor ik vanuit het kantoor. Dat hebben ze goed onthouden. Van beiden bestelde ik ooit rechtstreeks een boek, gesigneerd vind ik een mooie aanwinst voor mijn collectie. Die van Thijs had ik al, alleen nog niet gesigneerd. De nieuwste van Frank stond al op mijn verlanglijstje. Mooi.

Mijn vriendin ontbijt even later zwijgend, pakt de autosleutels en rijdt weg. Ik lees mijn mail, heb een aantal online lessen en bereid wat voor. Zwijgend eten we een paar boterhammen tussen de middag. Ik durf niet te vragen hoe lang ze denken te blijven…

33 – Lou Reed – Perfect day

Tags

, ,

Nummer  33
Artiest  Lou Reed
Titel  Perfect day
Jaar  1972
Wikipedia  Perfect Day
Website  Lou Reed
Tekst  Lyrics Freak

Via de Velvet Underground, ooit door Oor verkozen tot het beste album aller tijden, kwam ik natuurlijk terecht bij Lou Reed. En vele jaren luisterde ik naar Berlin, zijn beste album. Natuurlijk had ik ook de LP Transformer wel aangeschaft, maar die was net iets minder.

Maar in de loop der jaren kom je er ook achter dat niet alles zwartwit is. En dat dat ene nummer van Transformer wel heel erg mooi is. Dat het niet erg is dat vele anderen dat ook vinden. Dan is zelfs een cover voor een goed doel (Children in Need; 1997) niet erg. Dan is het best wel bijzonder dat grootheden als Bono, David Bowie en Elton John en vele anderen het nummer zingen.

En zingen is eigenlijk het enige dat Reed zelf nooit heeft gedaan. Best knap dat je als muzikant decennia wordt gezien als een van de beste singer-songwriters, maar zelf eigenlijk niet kunt zingen. En juist dat maakt ook weer dat Reed uniek is. Zijn muziek is onvergetelijk, zijn teksten zou je als poëzie kunnen publiceren, zijn voordracht is extreem herkenbaar.

Dus moeten we Lou Reed als een van de beste aller tijden zien. En met dit nummer heeft hij ook het grote publiek bereikt. Prima.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Reid, Geleijnse & van Tol – Fokke & Sukke, het afzien van 2019

Tags

, , , , , , , , ,

Reid, Geleijnse & van Tol – Fokke & Sukke, het afzien van 2019

Dit jaar full color. Blijft goed. Blijft leuk. De twee gevederde vrienden blijven scherp. Het twintigste jaaroverzicht, trots op mijn complete collectie. En natuurlijk staan Johnson en Trump op de voorkant. Helaas is de achterkant gecensureerd, zal wel door het ministerie gedaan zijn.

Dagelijks via Twitter, geregeld via de NRC en elk jaar natuurlijk het jaaroverzicht. Het leven is overzichtelijk en wordt geduid door de twee meest daarvoor geschikte vogels.

Citaat: “Fokke & Sukke lopen de vierdaagse. ‘Wie is dat in die sloot?’ ‘Dat is Maarten van der Weijden, die zwemt ‘m helemaal mee.’ “ (p.78)

Nummer: 20-010
Titel: Fokke & Sukke, het afzien van 2019
Auteur: Reid, Geleijnse & van Tol
Taal: Nederlands
Jaar: 2019
# Pagina’s: 112 (2017)
Categorie: Cartoons
ISBN: 978-94-924-0949-2

Meer:
2018 2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005 2004 2003 2002 2001 2000
Officiële website