21 redenen waarom ik geen sleurhut wil

Tags

, , , ,

Oorspronkelijk: 18 september 2016

sleurhut1. Ik moet een extra rijbewijs halen. Ik was laat, kreeg dus niet meer automatisch E er bij.
2. Een grotere auto is nodig.
3. Ik moet leren rijden met een zwaar ding achter mijn auto.
4. De grotere auto en de caravan slurpen veel meer benzine.
5. De auto en de caravan kosten extra tol.
6. We voelen ons verplicht elke keer de caravan te gebruiken, we hebben dat ding tenslotte niet voor niets aangeschaft.
7. Een vliegvakantie is uitgesloten.
8. De caravan heeft een winterstalling nodig.
9. Wanneer ik de helft van het aantal uren dat de caravan op de oprit bij de buren staat, besteedt aan een bijbaantje kan ik weken all inclusive op vakantie.
10. Het chemisch toilet moet geregeld geleegd worden.
11. Op de autobaan waar ik nu 150 kan, mag ik dan maar 80.
12. Voor elke onvolkomenheid heb ik hulp nodig, zowel op de camping, als buiten het seizoen.
13. Als ik oud word, moet ik met omroep Max naar een uithoek van Europa rijden en elke dag verplicht gezellig doen.
14. Het grootste deel van Europa binnen caravanafstand heb ik al gezien.
15. Nog meer troep mee op vakantie. Omdat het kan.
16. Als je een stad wil bezoeken, sta je ergens buiten die stad op een camping. Niet in de stad.
17. Caravanbezitters groeten elkaar.
18. Met een caravan rijd je niet de bergen in, blijf je eeuwig in het dal.
19. Winterklaar schoongemaakt betekent niet automatisch zomerklaar is nog schoon.
20. Na een aantal jaar wil je een groter, nieuwer, beter model. Gewoon elk jaar luxe op vakantie gaan is goedkoper.
21. Schijten op een chemisch toilet.


Themaweek 37: uit de oude doos

Advertenties

TBS giga succes

Tags

, , , ,

Oorspronkelijk: 9 oktober 2013

Afgelopen zomer las ik een artikel met een verontrustende kop. Fred Teeven luidde de noodklok, zo leek het. Het zero-tolerance beleid moest in Nederland ook maar eens ingevoerd worden. Liefst 56 keer overtraden tbs’ers de regels van hun verlof.

Nu valt het me de laatste jaren al vaker op dat er meteen landelijke paniek is zodra er iets aan de hand is met tbs’ers. En dan heb ik het nog niet over de hysterische reacties op diverse social media.

Wie het artikel goed doorleest, ziet dat binnen een etmaal 43 van de bewuste 56 weer terecht waren. Slechts 13 keer duurde het iets langer, geen enkele (voormalige) crimineel loopt vrij rond. Ook in het artikel lees ik dat er per jaar zo’n 70.000 verloven plaatsvinden. Dus in plaats van paniek te zaaien, zou je ook kunnen kijken naar het succes. Het is maar hoe je het bekijkt. Want liefst 99,92% van de verloven ging perfect. Slechts in 0,02% van de gevallen was er echt wat aan de hand.

Kan iemand mij vertellen waarom we tbs als een probleem zien? Elke student die alleen 9,9 op toetsen haalt wordt als een genie gezien. Een chirurg die 99,92% van de keren succesvol is, heeft wachtlijsten en kan zijn tarieven zonder aarzeling verdubbelen. Een voetballer die 99% van de ballen goed raakt zet Messi en Ronaldo in de schaduw. Ons tbs-systeem is gewoon een gigantisch succes.

Ik wil niet eens nadenken over het alternatief. Strenger straffen, maar alle probleemgevallen komen wel zonder behandeling terug op straat. Ik moet er niet aan denken.

Themaweek 37: uit de oude doos

Erdogan toffe peer

Tags

, , , ,

Oorspronkelijk: 25 november 2016

erdogan

bron: nytimes

Dat mensen behoefte hebben aan sterke leiders is volgens mij een algemeen bekend gegeven. Hitler kwam op democratische wijze aan de macht. De Turkse president Erdogan ook. En hij bleef aan de macht. En na de mislukte staatsgreep, die hij misschien niet (of toch?) zelf bedacht, maar die hem wel goed uitkwam, is hij bezig met een zuivering die zijn weerga in de recente geschiedenis niet kent. Iedereen die anders denkt, of het nu docenten, journalisten of ambtenaren zijn, raakt zijn baan kwijt, moet voor zijn leven vrezen. En zijn volgers vinden het goed. Dat vind ik raar.

Wat ik nog veel vreemder vind, zijn in Nederland geboren inwoners van Turkse afkomst die Erdogan een toffe peer vinden. Sterker nog, zij willen hier dezelfde strijd aangaan, dezelfde zuivering doorvoeren. En gedragen zich daar naar. Ik zal de laatste zijn die beweert dat Nederland een beter land is dan Turkije, maar wanneer je hier geboren en getogen bent, is je referentiekader toch compleet anders dan wanneer je in Istanbul geboren bent? Waarom denk je dat daar de enige juiste manier van leven gevonden is? Hoe kun je dat beoordelen?

Dus terwijl Erdogan de beginselen van Atatürk, de grote Turkse leider, verkwanselt, juich je hem toe? Ik snap er niets van.

Gerbie vindt iets (deel 4). Een serie waarin ik in precies 212 woorden probeer het nieuws te duiden.

Themaweek 37: uit de oude doos

Kecks on tour?

Tags

, , , , , ,

Oorspronkelijk: 5 september 2013

Uurtje gereden. Tijd voor ontbijt. In het overnachtingshotel te Bern veel te duur, dan maar onderweg bij een wegrestaurant. Suus heeft het minispeeltuintje ontdekt, wij wachten op onze broodjes en croissants, kijken wat om ons heen. Het bestellen viel mee. Frans na Duits vanochtend, vanmiddag Italiaans als alles volgens plan gaat.

Het is niet druk. Ook niet rustig. De radio staat aan. Zacht. Nauwelijks hoorbaar. Ineens hoor ik de intro van een lied dat me bekend voorkomt. Een lang intro. Past niet bij de band die ik in mijn hoofd heb. Die band hoor je hier natuurlijk ook niet, dertig kilometer van het meer van Geneve. Toch spoken de woorden al in mijn hoofd, voordat de zanger inzet. Het is wel het nummer dat ik dacht. Automatisch zing ik mee. Zachtjes. Net zoals de muziek, die hier duidelijk als achtergrond fungeerde.

De wind jaagt het huisvuil
Langs de gevels van de stad
Roemloos einde van een reis

De Kecks? Hier? Die hoor ik in Nederland al bijna nooit meer op de radio. En dan nog slechts een paar nummers, niet hun sterkste, helaas wel de bekendste. Maar achthonderd kilometer zuidwaarts vraag ik me af ‘waar ze zijn gebleven, de vrienden voor het leven’. Ik geniet van het moment, tegelijkertijd peinzend over hoe ik hier met de Kecks geconfronteerd kan worden.

Ik moet meteen denken aan een moment 17 jaar eerder. Op een besneeuwde avond door het Lake District in het Noorden van Engeland, kwamen we aan bij een tankstation. De auto was niet best, we hadden om moeten rijden, het was meer dan slechts een pauze, het leek op schuilen, vluchten. Ik roer wat door de opruimingsbak vol cassettebandjes. Sta ik ineens met een bandje van Herman Finkers in mijn handen. De pompbediende had geen idee hoe die daar was beland. Voor twee pond kon ik het niet laten liggen.

Themaweek 37: Uit de oude doos

Niet naar Qatar

Tags

, , , , ,

Oorspronkelijk: 25 februari 2014

bron: lastfm

bron: lastfm

Ik was nog geen acht toen Bram en Freek de actie Bloed aan de Paal begonnen. Daar kreeg ik niets van mee. Mijn referentiekader was te beperkt. Voetballen na schooltijd, voetbal kijken op zaterdag (ARD) en zondag (studio sport) en op woensdagmiddag en zaterdagochtend zelf voetballen bij GFC, het spelletje was alles voor mij. Neerlands Hoop heb ik dus pas later ontdekt. Ze hadden gelijk, Argentinië was destijds geen land om een feestje te bouwen.

Maar sporters die jaren hebben toegewerkt naar het toernooi van hun leven moet je niet vlak voordien voor een dergelijk groot dilemma stellen. Zoals de ophef over homorechten vlak voor de Olympische Spelen ook mosterd vlak voor de maaltijd was.

Maar ondertussen is er in Qatar een drama gaande. Voor het WK over 8 jaar is men druk aan het bouwen. En terwijl de voetbalwereld discussieert over de hitte en of het WK zomers of in de winter moet plaatsvinden, zijn er al meer dan 900 arbeiders overleden. Schatting: het gaat richting 4000 (NRC). Beroerde werkomstandigheden, slavenpraktijken, alles waar de beschaafde wereld jaren tegen gevochten heeft, is in Qatar nog aan de orde van de dag.

Bill Shankly mag dan ooit de legendarische uitspraak hebben gedaan dat voetbal geen zaak is van leven en dood, maar nog belangrijker is, geen echte voetballiefhebber zal het op zijn geweten willen hebben dat er duizenden families zonder vader zitten in India, Nepal en Bangla Desh zodat zij voor de televisie kunnen zitten kijken naar een voetbalwedstrijd. Voetbal is leuk, maar het blijft een bijzaak.

Negenhonderd doden. Dat is Heizel (weet u nog meneer Platini?), Accra, Hillsborough, Port Said, Bradford, Ibrox, Lima, Bolton, Kayseri, Kathmandu en Moskou bij elkaar. Nog lang geen 4000. Vierduizend is meer dan de Twin Towers. De hele wereld stond stil. En nu? Waarom nu geen ferme taal van politici, officials of voetballers? En we moeten nog acht jaar voor het WK speelt. Geen fatsoenlijk mens zou dit mogen negeren.

Ik ben niet uniek. Er verschenen al columns van Menno Pot (nusport.nl) en Theo Hakkert (Tubantia), blogbroeders Voetblah en In de Hekken deden al mee. Maar blijkbaar is de voetbalwereld nog niet overtuigd. In 2021 protesteren is te makkelijk, er verandert dan toch niets meer. Laat nu je stem horen, nu het WK nog verplaatst kan worden. Omdat elk mensenleven telt.

Themaweek 37: Uit de oude doos

Tramlijnnummersystematiek

Tags

, , ,

Oorspronkelijk: 23 november 2007

Soms kom je op WikiPedia een pareltje tegen. De titel alleen al: Geschiedenis tramlijnnummersystematiek Wenen, nog nooit in mijn leven heb ik het woord Tramlijnnummersystematiek gebruikt. Ook over de trams in Wenen heb ik in mijn leven nog niet al te vaak nagedacht. Wie doet dat ook? Waarom bestaat er in Nederland iemand die zich heeft verdiept in de trams van Wenen? Woont er in Salzburg ook iemand die zich heeft gespecialiseerd in de Trolley bus in Arnhem? Zijn er inwoners van Graz die kunnen vertellen over het wittefietsenplan op de Veluwe? Het lijkt me sterk. Toch is er ‘Voogd075’ die vorig jaar november de ingeving kreeg om een artikel te schrijven op Wikipedia over de geschiedenis van de tramlijnnummersystematiek te Wenen.

Een niet geringe prestatie. Het doet me denken aan die heerlijke saaie Engelse quiz Mastermind, in Nederland ook een tijdje gekopieerd. Een man of vrouw (meestal man trouwens) in een stoel die twee rondes vragen krijgt gesteld door een degelijke ouderwetse Engelse quizmaster die feilloos, maar snel, toch verstaanbaar, vele vragen op de deelnemer afvuurt. Eerst een ronde general knowledge en dan in de tweede ronde de specialiteit. FA Cupfinals tussen de twee wereldoorlogen. De eerste week van de Falklandoorlog. Het baltsgedrag van de Noord Engelse patrijs. Labour Members of Parliament in de 19e eeuw. Gebruiksvoorwerpen van de Cro Magno mens. Allerlei vreemde specialiteiten kwamen voorbij. Eigenlijk past deze er goed tussen. Gezien het feit dat het artikel liefst 15 hoofdstukken telt, is het misschien nog niet specialistisch genoeg. Mijn voorstel: De Geschiedenis van de Tramlijnnummersystematiek van Wenen, uitbreidingen van de Tangentiale lijnen na 1910.

Is het woord ooit gebruikt tijdens een potje Scrabble? Is het mogelijk: Eerst ram, dan tram, dan tramlijn, dan tramlijnnummer, dan moet er elders op het bord al tematiek neergelegd zijn, waarna tenslotte met slechts 3 letters, het liefst met de ‘y’ op drie keer letterwaarde en de ‘s’ op drie keer woordwaarde, het woord wordt afgemaakt. Game, set and match. Onverslaanbaar. Zal wel nooit lukken.

Het artikel zelf is best grappig om te lezen. Heerlijk nutteloze kennis. “De lijnnummers 23, 30, 76 en 83 kwamen niet in gebruik omdat die geplande tramlijnen niet werden aangelegd.” En: “In de jaren 1914 tot 1923 bestond er in de weekends een lijn 1 die van de ‘’Schottentor’’ naar lijn 71 reed en daarmee naar de centrale begraafplaats.” Niemand die er zich om bekommert, maar het staat er toch maar mooi.

De ondertoon is echter veelzeggend. Hier spreekt een liefhebber. “Door de vele wijzigingen van de laatste jaren is het systeem enigszins aan inflatie onderhevig en zijn er enkele nieuwe lijnen gekomen die niet voldoen aan deze, in 1907 ingestelde, systematiek.” De schrijver is jaren aan het uitzoeken geweest. Hij is niet alleen een liefhebber van de tram, hij houdt van systemen. Zijn geliefde systeem werkt niet meer als vroeger. ‘Inflatie’ is het neutrale woord dat hij kiest. Zorgvuldig gekozen, zoals het hele artikel acuratesse uitstraalt. WikiPedia wil een ‘encyclopedisch’ karakter behouden. Meningen horen op weblogs of in kranten, maar stiekem schiet er wel eens iets tussendoor. Geraffineerd.

Wie meer wil weten over zebrasignalen, radiale lijnen, normaalste melkglaasjes, bruchstricklinien en de ontwikkelingen sinds 1980, klik hier.

Themaweek 37: Uit de oude doos

97 – Oasis – Don’t look back in anger

Tags

, , ,

Nummer  97
Artiest  Oasis
Titel  Don’t look back in anger
Jaar  1996
Wikipedia  Don’t look back in anger
Website  Oasis.net
Tekst  Lyrics Freak

Veel, heel veel jaren dacht ik na over deze lijst. Hoe en wat. In 2013 besloot ik dat het een blogserie moest worden. De definitieve lijst bedacht ik op 1 februari 2014. Door allerlei omstandigheden (blogpauzes, themaweken, NaNoWriMo) die ik toen nog niet wist, schiet ik zo 30 tot 40 nummers per jaar door de lijst heen. En sinds vorige week is het nummer dat net aan de beurt was het meest gedraaide nummer ter wereld. Nummer 97 op deze lijst, maar veel meer nog, het nummer van het concert in Manchester, na de aanslag daar. Dat spontaan op straat wordt gezongen (waarschuwing: tranen trekkend), na de minuut stilte. Het nummer dat door een vol voetbalstadion in Frankrijk wordt gezongen voor een vriendschappelijke interland. Dat kun je niet bedenken, niet plannen.

In 2013 toen ik het nummer op 97 zette, na lang overwegen, omdat Wonderwall natuurlijk minstens zo mooi is, maar daarvoor was een alternatief beschikbaar, op nummer 134, had ik geen idee. Al was het toen al wel een iconisch nummer. In 1996 was het nummer het themanummer van het zomerseizoen in Italië. Ik werkte van seizoen naar seizoen, altijd met Britse toeristen en dus ook grotendeels met Britse collegae. Een van hen kon dit nummer redelijk spelen op zijn gitaar. Niet dat het veel uitmaakte, we zongen toch wel allemaal mee. En we hadden allemaal genoeg drank op om te denken dat het best redelijk klonk.

De broertjes Gallagher zouden goede kandidaten zijn voor het familiediner van de EO. Al toen ze samen in een band speelden, ging het regelmatig mis. Tegenwoordig schijnen ze helemaal geen contact meer te hebben. Maar ze maakten wel geweldige muziek samen. De Britse pers dacht dat ze de nieuwe Beatles gevonden hadden. Blur tegen Oasis, zoals ooit Beatles tegen Stones. Kies maar.

Ik heb nooit gekozen, beide bands maakten legendarische nummers. Ik denk dat Oasis meer pieken en dalen kende, Blur meer muzikale ontwikkeling. Maar muziek is geen wedstrijd, muziek is emotie. En dat begreep die mevrouw anderhalve week geleden tijdens de herdenking in Manchester, toen ze in haar eentje begon te zingen en een heel publiek mee kreeg.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.

Sneller dan Daphne

Tags

, , ,

Aan de noordkant moet ik het station verlaten, zegt het appje me, twee minuten voor we er zijn. Ik ken de weg nog niet zo goed, moet even kijken welke zijde de noordzijde is, maar loop al snel buiten. Bij de parkeerplaats zie ik dat ze me gespot heeft. En ze rent.

Ze rent alsof er niets anders op de wereld is. Ze rent langs anderen, ontwijkt tegenliggers en komt op me af. Anderhalve dag geleden ging ze van huis, een paar daagjes extra vakantie. Ik kon niet mee, ik had nog mijn werk en een vergadering. Maar de urgentie waarmee ze mijn kant op rent, doet vermoeden dat ik jaren van huis ben geweest.

Haar krullen wapperen in de wind, vol overtuiging rent ze op me af. Als in een film waarin de hele wereld stilstaat en alleen wij tweeën nog bestaan. Ze hangt in de bocht als Daphne Schippers die een 200 meter loopt. In mijn beleving gaat ze sneller. Geen seconde houdt ze in, zelfs niet nu ze vlak bij me is. De onvermijdelijke botsing gaat over in een knuffel. “Papa”, mompelt ze, maar ze is te druk met knuffelen om te praten.

Onvoorwaardelijke liefde, mijn kleine meisje geeft het me, een mooier cadeau bestaat niet. Gelukkiger dan op dat moment kun je je niet voelen. Mijn meisje en ik, een lange warme knuffel. Naast me zie ik een wat oudere man vertederd opzij kijken. Als de knuffel is afgelopen begint ze te vertellen wat ze me allemaal nog moet laten zien en wat ze de afgelopen twee dagen al heeft gedaan. Een spraakwaterval. Ik luister. Het leven is mooi met mijn dochter aan mijn hand.

Wat ben ik trots vader te mogen zijn.

De GFC draak

Tags

, , , , ,

Volgende week weer School- en Volksfeest. Als altijd doet GFC mee met de optocht. In 1987, precies dertig jaar geleden, liep er een gigantische draak door de straten. Het was warm die dag. Er moest flink gedronken worden, maar tijd voor een sanitaire stop was er niet. Het publiek moet vreemd hebben gekeken toen de draak bleek te kunnen urineren.

De optocht eindigde toen nog bij de tent. Het laatste stuk van het Schild naar beneden was een soort van intocht. De Via Gladiola van het Goorse Schoolfeest. Links vooraan (op de foto rechts) herkennen we Toon Groothengel, in die jaren de kartrekker van de optochtdeelname van GFC. Natuurlijk wonnen we de eerste prijs.

Schijnwerkelijkheid

Tags

, , , ,

Een paar dagen liep ik er mee. Wat vind ik van Klaver en de gemiste kans? Velen lieten zich binnen 24 uur horen, zowel positief, maar vooral negatief. Toen las ik gisteren de reactie van Vluchtelingenwerk. Daarvoor al een vergelijkbare conclusie van De Correspondent. Dus toen wist ik het zeker. Ik reageerde op Facebook. Omdat niet iedereen daar zit, omdat niet iedereen mij volgt, omdat de algoritmes van meneer Zuckerberg niet alles op ieders timeline pleurt, vandaag toch maar even hier, op mijn eigen plekje:

Iets met water en wijn en veel over gemiste kansen. Volgens mij ligt het, als zo vaak, genuanceerder. Grenzen dicht is een utopie. Migratie stoppen ook. Al duizenden jaren zoeken mensen naar de beste plek om te leven. Om dat tegen te gaan is geen muur hoog genoeg, geen wet streng genoeg en geen ontmoedigingsbeleid overtuigend genoeg. Accepteer dus dat er vluchtelingen bestaan.

Zo lang de wereldeconomie niet open en eerlijk is, zo lang er uitbuiting bestaat, zo lang belastingontwijking legaal blijft en moreel acceptabel voor velen, zo lang zullen er vluchtelingen zijn.

Aan ons de taak daar op een goede manier mee om te gaan. Deals sluiten met landen die ons geld graag accepteren, maar waar mensenrechten niet hoog op de agenda staan, is geen oplossing, dat is een schijnwerkelijkheid.

Compliment voor Jesse Klaver en de zijnen dat ze daar niet aan mee willen doen.