Goal, Oktober 2009
Zoals bekend bij menigeen, reis ik graag. In de VS zag ik sportbars, een bar waarin aan alle muren diverse televisieschermen hangen, waarop dan honkbal, american football, ijshockey, golf en iets wat voor worstelen door moet gaan, te zien is. Iedereen in die kroeg zit wezenloos over zijn glas te staren naar een van die schermen. Enige conversatie was uitgesloten, de muziek stond meestal ook zo hard dat dat niet gewenst leek.
Nederlandse voetbalkantines zijn een spiegel van de club. Een bekerkast, wat elftalfoto’s, vaantjes boven de bar, een tafelvoetbal (of tegenwoordig playstation) voor de jeugd. Hoe ouder de club, hoe meer sfeer. Bij Phenix in Enschede vond ik het jammer dat we ons moesten omkleden, prachtige oude krantenknipsels van ver voor de oorlog aan de muur. In Bentelo hangt een schitterende zwartwitfoto van alle leden, heel veel jaren geleden. De pastoor staat er bij op. Mooi.
Sinds kort voel ik me bij GFC meer in een Amerikaanse bar dan in een voetbalkantine. Alles wat een beetje ruikt naar het roemrijke verleden is verdwenen achter deuren. Grote schermen bepalen het beeld in de kantine. Op doordeweekse avonden zijn er voetbalwedstrijden live te bekijken waarvan we tien jaar geleden de uitslag moesten zoeken een dag later in een hoekje van de krant. In het weekend staat er een professionele PowerPoint, met eredivisie-uitslagen en GFC uitslagen door elkaar, afgewisseld met foto’s en sponsors.
Het resultaat is dubbel negatief. Op donderdag, normaal de gezelligste avond in de kantine, staren velen naar schermen. Een gesprek is uitzondering, de gezelligheid is ver te zoeken. Maar daarnaast moest er het een en ander wijken van de muren van de kantine. De stand van het eerste, toch wel te zien op het scherm, hangt ook nog eens naast de deur. Daar hing jarenlang de affiche van de legendarische wedstrijd tegen Oldenzaal, meer dan een halve eeuw geleden. Daarnaast hing de opstelling van het eerste, een paar jaar later. Allebei verdwenen.
De advertentie die in de krant stond namens alle leden bij het 75 jarig jubileum: verdwenen. De kampioensfoto van 1969? Hing ooit in de hal. Verdwenen. De kampioensfoto van 2002? Hangt in het archief. De plek waar we vele mooie foto’s hebben, die we helaas met weinigen kunnen delen. In de aanloop naar het jubileumboek leek het ons leuk om de Eregalerij in de hal op te hangen. Geen reactie. Onze kantine is omgebouwd tot een Amerikaanse sportsbar.
Wie bepaalt eigenlijk wat er wel of niet in de kantine hangt? Valt dat onder de verantwoordelijkheid van het bestuur? Heeft de kantinecommissie een stem? Mag de sponsorcommissie meepraten (er hangt nog wel altijd Heinekenreclame in de kantine)? Ik zou graag zien dat onze kantine weer laat zien dat we een rijke historie hebben. Kijk eens rond in het voorste deel en zoek iets dat ouder is dan tien jaar. Ik heb het niet gevonden.
Ik ben ervan overtuigd dat degene die de schermen onlangs op hing de beste bedoelingen had. GFC moet mee in de vaart der volkeren, professioneler lijken, er bij horen. Helaas gaat het ten koste van onze geschiedenis, terwijl we daar volgens mij trots op mogen zijn. Met slechts vijf seniorenteams en een eerste onderin de vierde klasse is onze geschiedenis volgens mij zelfs de belangrijkste reden voor trots. Laten we dat ook in de kantine uitstralen.
