Blogestafette

Tags

, ,

Blijkbaar begon het bij Anna Maria, via Cultilicious kwam het bij Kliefje al dichtbij, maar dankzij Beggar mag ik ook meedoen.

Schrijf een blog met als onderwerp ‘Vijf dingen die je altijd wilde weten over (eigen naam, dat ben ik dus) …maar nooit durfde te vragen’ en tag onderop je blog 3 favo bloggers

Niet mijn hobby: over mezelf schrijven. Maar vooruit, vijf keer dan:

1. Ik sta ingeschreven bij Second Love. In overleg. Als ik er maar niet over vertel.

2. Ik ben 23 kilo afgevallen in het afgelopen jaar. Het was nodig. Geen geheim, gewoon minder eten.

3. Ik heb een veroordeling achter de rug dankzij mijn blog.

4. Ik heb drie kinderen in drie verschillende landen.

5. Op zolder heb ik een wereldkaart met daarop alle plaatsen waar ik geweest ben, omringd door 6 vitrinekasten met souvenirs.

En voor degenen die nu nog lezen: er is er precies een van de vijf inderdaad waar.

Ik tag niemand, want ik wil niemand verplichten dit ook te doen. Maar mocht er iemand onder mijn lezers zich geroepen voelen: Ga je gang.

Uitnodigings

Tags

, , ,

“Papa, wil je me even helpen? We moeten nog uitnodigings schrijven.” Ik zit al aan tafel met mijn stiften. Ik kan nog niet zo goed schrijven. Sommige letters schrijf ik nog verkeerd om en sommige woorden zijn ook veel te moeilijk voor mij.

“Waarvoor wil je uitnodigingen schrijven dan schatje?”, antwoordt papa. “Voor het feestje natuurlijk”, zeg ik. “Mama is toch bijna jarig? Nog maar drie nachtjes!”.

“Wie wil je dan uitnodigen?”, vraagt mama vanuit de keuken.

Ik denk even na. “Melanie, Nova, Linde, Jasmijn, Evi, Lindsay”. “Dus alle meisjes uit je klas”, concludeert papa. “Ja”, beaam ik, “het is toch een feestje?”

Ik heb sterk de indruk dat ik mijn vriendinnetjes niet mag uitnodigen voor de verjaardag van mama. “Dat gaat niet gebeuren, het is niet jouw verjaardag”, zie je wel, daar heb je het al. Ik moet wel een beetje huilen, het is niet eerlijk.

“Ben jij wel eens op de verjaardag van de mama van Melanie geweest? Of op die van de moeder van Nova?”, vraagt papa. Daar heeft hij wel een punt. Zo had ik het nog niet bekeken. Maar ik moet toch wat proberen. “Eentje dan?”, misschien mag dat wel. “Maar alle neefjes en nichtjes komen al”, zegt mama. Daar had ik ook even niet aan gedacht. Dan kan ik mooi met Silke spelen. En Linde, Anna en Yara ook. En taartje eten. En chips. Dat wordt toch nog een mooie dag. Nog drie nachtjes..

190 – Us3 – Cantaloop (Gerbie’s top 212)

Tags

, , , ,

Nummer  190
Artiest  Us 3
Titel  Cantaloop
Jaar  1993
Wikipedia  Cantaloop (Flip Fantasia)
Website  Us3
Tekst  Lyrics Depot

Twee compleet verschillende muziekstijlen combineren en daar wat moois van weten te maken (eerste is niet zo moeilijk, tweede wel) is een hele prestatie. Us3 slaagt er in. Jazz en HipHop resulteren in Cantaloop. Niet de eerste (volgens mij was dat GangStarr, komen we op terug), maar wel een succesvolle. Wat heet, Cantaloop haalde de hitlijsten in de VS, werd het meest verkochte nummer van het label, wordt sindsdien gebruikt in films, televisieprogramma’s en documentaires. Volgens mij heeft iedereen het nummer wel eens gehoord, al zullen velen zich dat niet realiseren.

Knap is het verslavende deuntje. Legende Herbie Hancock doet mee, al is het dan maar via een sample. De kenmerkende trompet wordt gespeeld door Gerard Presencer. Het zou bijna helemaal jazz kunnen zijn, als daar niet ineens die rap dwars doorheen gaat. Het past allemaal, het klinkt geweldig, het nummer blijft in je hoofd.

De debuutsingle blijft de groep boven het hoofd hangen. Geen nummer werd meer zo groot, geen album verkocht meer zo goed. Twintig jaar later (vorig jaar) werd het album Hand on the Torch geremasterd en opnieuw uitgebracht, nadat in 2003 ook al The Ultimate Hand on the Torch was uitgekomen. Ik denk dat de band nu dus toewerkt naar 2023, al zou bij verrassing de band ons in 2018 ook al kunnen grijpen. We zullen het zien.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212

Johan Faber – Wende

Tags

, , , , , , ,

14-048Johan Faber – Wende

Helemaal uit, anderhalve dag. Leuk om te lezen dus, er zat vaart in, het boeide, goed debuut. En toch ging er gaandeweg wat knagen. Wat was het allemaal gezocht, wat zaten er een hoop (bewust slechte?) verwijzingen in het verhaal.

Het begint al met de titel. Wende is de hoofdpersoon. Of eigenlijk een belangrijke bijrol. Leuke meisjesnaam, tot je door hebt dat een van de belangrijkste gebeurtenissen zich afspeelt in Berlijn, tijdens de val van de Muur, 1989. Dan is het gewoon flauw. Net zoals de hoofdpersoon Peter Hemel. Himmel uber Berlin? En dan regelmatig dingen uit de hemel zien vallen. Het wordt voorspelbaar. Hemel blijkt een schrijver die bestsellers verkoopt onder een vrouwennaam. Het ligt er wel heel dik bovenop (lees Suzanne Vermeer). En als ik dan even kritisch ga denken over het verhaal, dan zitten er meerdere onverklaarbare wendingen in. Waarom spioneren zonder dat je weet waarom? Waarom is de keuze voor de kleuterjuf boven de eeuwige liefde zo slecht beschreven? Wie kan me uitleggen waarom de politicus ineens jaren later zoveel interesse toont in een gebeurtenis van jaren ervoor, die door de geschiedenis allang is achterhaald?

Aan het eind moet ik dus toch concluderen dat de vele lovende recensies die ik vond onterecht zijn. Het is een leuk verhaal, de schrijver heeft zeker potentie, maar is er in dit boek in ieder geval niet in geslaagd mij te overtuigen.

Citaat: “Wolf zwaait zijn arm naar achteren en gooit de steen over de Muur, in de richting van de Brandenburger Tor. Het projectiel beschrijft een boog boven de Oost-Berlijnse skyline, boven het span paarden, en verdwijnt dan, maar een inslag blijft uit.” (H3, p325/418)

Nummer: 14-048
Titel: Wende
Auteur: Johan Faber
Taal: Nederlands
Jaar: 2012
# Pagina’s: 320 (10302)
Categorie: Fictie
ISBN: 9789038895178

Meer:
Cultuurbewust
Tzum
Recensieweb
De leesfabriek
Scholieren Boekverslag

Özcan Akyol & @DuBlanqeBogarde – He scheids

Tags

, , , , , , , ,

14-021Özcan Akyol & @DuBlanqeBogarde – He scheids

Met de ondertitel: Jij hebt thuis zeker niks te vertellen. Het lijkt me duidelijk. Twee voetballiefhebbers vertellen over wat ze op zondagochtend zoal horen. Lastige opgave. De miljoen voetballers die zelf weten hoe dat is, komen niets nieuws tegen. De vijftien miljoen Nederlanders die geen idee hebben, zullen dit boekje niet lezen en als dat al zo is, dan begrijpen ze het niet.

Is het daarom een slecht boek? Nee. Verrassend? Nee. Leuk? Soms. Een boek? Nee. Een boek heeft een verhaal, of een aantal verhalen. De pagina’s van deze bundeling zijn nauwelijks gevuld, een uitspraak per bladzijde. Een aantal keren moest ik grinniken, meerdere keren was het ook flauw. Misschien is het een idee om het hele boek niet aan een stuk te lezen. Een boek voor op de wc bijvoorbeeld.

Aan de andere kant begrijp ik Twitterfenomeen DuBlanqeBogarde best. In relatief korte tijd kreeg hij een gigantische aanhang. Bijna twintigduizend volgers heeft hij ondertussen. Maar je kunt er niets mee. Journalisten complimenteren hem om zijn inside informatie. Kranten jatten zijn bronnen. Voetballers tippen hem als ze iets weten. Maar je kunt er weinig mee. Als je dan een aanbod krijgt om een boek samen te stellen, dan pak je dat. De eerste manier om een klein beetje terug te verdienen, na alle tijd die je al in je hobby gestoken hebt.

De promotie van dit boek bij DWDD was niet echt geslaagd. DBB met een bivakmuts, hij wil anoniem blijven, Eus die nauwelijks uit zijn woorden kwam, het kan niet geholpen hebben. Ook hier staat tegenover dat een miljoen mogelijke lezers gekeken hebben die avond, dan is elke publiciteit goed.

Mijn motivatie om het boek te kopen was dan ook niet de hoop een meesterwerk te hebben gekocht, maar vooral omdat ik het DBB gun. Goede gozer, humor, bescheiden, ook al blijkt dat niet uit zijn tweets. Ik mag hem en ik hoop dat hij in de toekomst een manier vindt om te leven van wat hij doet. Tot die tijd mag hij dit soort boeken uitbrengen en op die manier wat pakken.

En de gevatte scheidsrechter die in dit boek regelmatig langskomt, mag mij op zondagochtend best een keer wijzen op het bedroevende niveau waarop ik zelf voetbal.

Citaat: “Scheidsrechter, ik zou u graag vertellen hoe ik denk over uw optreden tot dusverre. Uit zelfbescherming doe ik dat echter niet. Dat lijkt mij beter voor de sfeer bovendien.’

‘Doe niet zo bijdehand met je gestudeerde kankersmoel, anders bijt ik effe je tong uit je bek.’
(p.109)

Nummer: 14-021
Titel: He scheids, jij hebt thuis zeker niks te vertellen?
Auteur: Özcan Akyol & @DuBlanqeBogarde
Taal: Nederlands
Jaar: 2014
# Pagina’s: 159 (3535)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-446-2616-2

Meer:
Özcan op de radio
Site Özcan Akyol
Twitter DuBlanqeBogarde
DBB op Catenaccio
HP de Tijd
Football Culture: Ozcan Akyol
Football Culture: DuBlanqeBogarde
De heren promoten het boek bij DWDD

Michiel Stroink – Tilt

Tags

, , , , ,

14-042Michiel Stroink – Tilt

Nog twee dagen vakantie. Alle boeken uit. Sterker nog, een gevonden boek (achtergelaten door een andere vakantieganger neem ik aan, door de schoonmaakster op de trapleuning gelegd) ook al uit. Ik kan alleen nog maar digitaal verder, het boekenrekje in de souvenirwinkel is een nachtmerrie, ik moet er niet aan denken daar iets van te moeten lezen.

Ik kom uit bij dit boek, vakantiebieb-app, geen idee waar het over gaat. Maar ik moet toch wat. Al snel komen we Max tegen, het gaat niet goed met hem. Hij gaat van zijn stokje in de wc van het casino te Monaco. Al snel blijkt in het ziekenhuis dat het niet goed gaat komen. Zijn drank- en druggebruik zorgen er voor dat hij geen recht heeft op een transplantatie. Dus wacht hij zijn dood af. Maar dan is daar nog zijn verpleegster. Zij weet dat de chirurg gelijk heeft, maar zoekt toch een manier om de dertigjarige pokerspeler te redden.

Het verhaal heeft vaart, je vliegt van de ene naar de andere gebeurtenis en kleine details blijken verderop belangrijk, de wendingen zijn soms verrassend, soms voorspelbaar. Het einde niet al te sterk, maar al met al las ik het snel en met veel plezier, veel meer kun je van een vakantieboek niet vragen.

Citaat: “Zou hij dezelfde chirurg zijn geworden als ze nog had geleefd? Dat lijkt onmogelijk. Misschien was hij wel een betere vader geweest. Misschien was hij wel meer als Miquel Fonts geweest. Beter in de communicatie met zijn patiënten. Hij had in ieder geval meer getwijfeld in zijn leven. Misschien is twijfel wel een belangrijke voorwaarde voor goede communicatie.” (p.27 H13)

Nummer: 14-042
Titel: Tilt
Auteur: Michiel Stroink
Taal: Nederlands
Jaar: 2013
# Pagina’s: 224 (9039)
Categorie: Fictie
ISBN: 9789029088916

Meer Stroink:
Site Stroink
Twitter
Wikipedia

Meer recensies:
De leesfabriek
Leesfanaten
Jenny’s Bookcase
Boekblogger
De Boekenbal

Zo verliefd

Tags

, , , , ,

SAM_5030In de auto zingt ze mee. Niet alleen met haar favoriete liedjes, maar ook met de andere nummers van het Klein Orkest op dezelfde CD. Gezellig. Op de parkeerplaats pakt ze mijn hand. Samen lopen we naar de ingang. Dat is een stuk verder dan we dachten, maar ik beloof een snoepje als we er zijn, de benen doen ineens niet meer zeer. Al snel zien we de eerste aapjes. Op een kinderwagen, in de bomen, overal om ons heen. En twee struisvogels die gewoon tussen de mensen door lopen. Het is allemaal leuk, nieuw, bijzonder. Geboeid kijkt ze rond.

Als het iets begint te druppelen, zoeken we een plekje op een terras. De boterham met worst vindt ze niet lekker. Zegt ze. Maar ze eet ‘m wel op. Dan heb ik straks die lekkere met hagelslag. Prachtige logica. We gaan samen op de foto en posten die meteen op Facebook, dan kan mama het ook zien.

De lunch van de gorilla’s zien we vanaf een tribune. Ze moet lachen om die gekke mensapen. Die hangen op de kop, slaan zichzelf op de borst en vangen de aangegooide stukjes wortel achteloos met één hand op. Het gezeur om een ijsje duurt maar heel kort. We hebben gewoon een heerlijke dag met elkaar. Ze houdt mijn hand vast, is verlegen als er mensen bij zijn, maar ook wel weer vrij genoeg om anderen te vertellen waar ze moeten kijken, waar zij de aapjes al ontdekt heeft. Hoe verder we lopen, hoe meer ze op zoek gaat naar speeltoestellen. Klimmen als een aapje, in plaats van aapjes kijken. Ze glundert (papa, kijk!) als ze heel hoog klimt. Ze is groot en stoer als ze van de hoge glijbaan gaat, maar klein en bang als er een makak langs komt rennen. En ik ben trots op haar.

Aan het eind van de middag nog een keer in de draaimolen. Een ijsje, ze is tevreden. In de auto weer meezingen. Even later meldt ze trots dat ze niet meer in het stoeltje zit, maar nog wel de gordel om heeft. Het duurt niet lang of ze ligt in droomland. Heerlijk gestrekt na een prachtige dag. De herfstvakantie is net begonnen, maar kan voor mij niet meer kapot. En ik kan het niet beter onder woorden brengen, maar ik ben zo ontzettend verliefd op mijn eigen dochter.

191 – Cloud Nine – Waterland (Gerbie’s top 212)

Tags

, , ,

Nummer  191
Artiest  Cloud Nine
Titel  Waterland
Jaar  1985
Wikipedia  Petra Lugtenburg
Website  Muziekencyclopedie
Tekst  De LP hoes

Dit is typisch een nummer dat op dinsdagmiddag op de radio was, maar de rest van de week niet. In de tijd dat Hilversum 3 nog programma’s hadden die zich echt konden profileren, voor de tijd van de eenheidsworst. Als verteld, de inspiratiebron voor deze lijst is de Verrukkelijke 15, daar kwam dit nummer dan ook hoog.

De groep maakte slechts een enkele plaat, nog voor het CD-tijdperk. Een eigen lemma bij Wikipedia blijkt niet eens te bestaan, slechts zangeres Petra Lugtenburg heeft dat bereikt. Mooi is wel te zien dat diverse leden van de band in andere tijden speelden in of samen werkten met bands als The Nits, Gotcha en The Dutch. Allemaal bands die ook de moeite waard zijn.

Waterland is een rustig nummer van de band die New Wave maakte, de zang van Lugtenburg draagt het nummer duidelijk. Maar dat is geen schande, zij heeft een prachtige stem. En velen zullen het wel eens gedacht hebben: “I wanna leave this waterland..”

Ik ben blij dat de LP in mijn kast staat. Het is het bewijs dat alle mensen die altijd roepen dat ‘alles wel op het internet staat’ geen gelijk hebben. Soms moet je gewoon zelf dingen bewaren.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212

Ed McBain – De man die niet besluiten kon

Tags

, , , , , , ,

14-025Ed McBain – De man die niet besluiten kon

Volgens mij een van de eerste boeken van McBain over ‘bureau 87’. Ik lees graag een boekje van hem tussendoor, je hoeft er niet bij na te denken, de structuur is bijna altijd vergelijkbaar, de karakters zijn heerlijk eendimensionaal, er zijn eigenlijk maar drie soorten mensen in het New York van McBain. Je hebt de boef. Moordenaar, dief, verkrachter, hoe dan ook, hij is fout. Dan heb je de agenten. De agenten hebben hun eigenaardigheden, maar zijn per definitie goed. Ze hebben het zwaar, de bevolking weet niet hoe veel ze daadwerkelijk doen, maar ze maken hun overuren uit liefde voor het vak. Tenslotte is er de onschuldige bevolking, jan met de pet, de hardwerkende belastingbetaler. De taak van de politie is het om deze burgers te beschermen tegen de boeven.

Het lastige is dat dit boek werd vertaald. Liefst lees ik het origineel. Dit boek laat al snel zien waarom. Al op bladzijde acht is de hoofdpersoon helemaal naar de ‘bovenstad’ gegaan. Die term gebruik ik nooit in het Nederlands. Ik heb zelfs geen idee wat een bovenstad is, tot ik het in mijn hoofd terugvertaal en concludeer dat er ‘uptown’ heeft gestaan. Later in het boek is het een graad of twintig. Ze hebben het koud. Weer moet ik even schakelen. Als er sneeuw valt en de hoofdpersonen hebben het koud, dan is het tussen de twintig en dertig graden Fahrenheit. Dat komt overeen met 1 tot 6 graden onder nul Celsius. Dat klinkt al een stuk logischer voor ons.

Het stoort me, ik heb minder plezier aan het lezen en dat is jammer, want lezen is leuk…

Het verhaal was overigens best redelijk.

Citaat: “Nou lieverd, de pastoor zat met zijn mond vol tanden. Hij kon zien dat ze erg opgewonden was en dat ze beslist niet zou luisteren naar een verhaaltje over hoe erg een moord wel is. Ze was niet gekomen om de pastoor toestemming te vragen, begrijp je, maar om bij voorbaat vergeven te worden. Ze wilde de zegen krijgen vóor de moord en de zelfmoord.” (p.98)

Nummer: 14-025
Titel: De man die niet besluiten kon (orig.: He who hesitates)
Auteur: Ed McBain
Taal: Nederlands (Orig.: Engels)
Jaar: 1966
# Pagina’s: 176 (4037)
Categorie: Thriller
ISBN: nvt

Meer McBain’s op gerbie.nl:
De pop
Killer’s wedge
Cop Hater
Jack and the beanstalk
Calypso
Jigsaw
Eighty million eyes
Hail to the chief
Guns
Lightning
Kiss
Vergiftigde liefde

Meer McBain:
Ed McBain dot com
Wikipedia
Only detect
Fun trivia

Voetbal in een klooster?

Tags

, , , , , , ,

Van der Meest, deel 65

Vlak bij het Monasterio de Lluch zie ik uit mijn ooghoek door de bomen ineens een bekende vorm.

SAM_4773

Stop! Ik spring uit de auto, sluip door wat bosjes en zie wat ik vermoedde. Een mooi verborgen veld. Zouden de monniken hier echt voetballen? Nonnen?

De andere weggebruikers zijn minder blij met mijn actie. Ik negeer ze. Ik moet een foto hebben.

SAM_4774

Van der Meest, een serie foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Ode aan fotograaf Hans van der Meer.

Ze lijken ook nog

Tags

, , , , ,

Kijk nog eens 191

De vorige keer had ik te weinig tijd en liet de batterij van mijn camera het afweten. Deze keer de tijd genomen. De begraafplaats op de Montjuich te Barcelona. Wat een schitterend kerkhof. Naast de tienduizenden graven, muren vol, bijna erehaagachtige doorgangen, ook vele bijzondere graven. Kleine paleisjes, grote protserige gedenktekens, overdosis bloemen, je komt er van alles tegen.

En dan deze. Een foto is al geen uitzondering meer tegenwoordig. Maar deze familie heeft toch wel erg veel moeite gedaan om opa en oma te vereeuwigen.

SAM_4927

Jan Dijkgraaf – Mandela in zijn eigen woorden

Tags

, , , , , , , , ,

14-024Jan Dijkgraaf – Mandela in zijn eigen woorden

Zijn columns (99 woorden) lees ik regelmatig. Regelmatig ben ik het niet met hem eens. Maar dat wil niet zeggen dat hij genegeerd moet worden, om een goed oordeel te kunnen vellen, moet je ook tegenstanders aan het woord laten.

Toen ik dit boek kreeg, verbaasde ik me er over dat hij het had geschreven. Het geeft dus aan hoe duidelijk Mandela boven alle partijen staat. Voor- en tegenstanders zijn unaniem in de bewondering voor de gevangene die politicus werd. De laatste jaren van zijn leven werd hij als een soort heilige gezien. Vergeten we niet dat ook Mandela geweld niet schuwde, dat hij daadwerkelijk terrorist was, dat Amnesty International hem niet wilde adopteren?

Desalniettemin zijn we het er over eens dat hij het als eerste democratisch gekozen president van het vereende Zuid Afrika goed heeft gedaan, de jaren er na als internationaal bemiddelaar zeker ook. Hij is een wijs man, dus komen er dit soort boekjes op de markt. Ik ben er van overtuigd dat het klaar lag, tot het moment dat Nelson voor het laatst geademd heeft.

Het hele boek ruikt naar cashen. Meeliften op de populariteit van de ANC-man. Snel wat inkomsten genereren zodat de schrijver zijn energie kan steken in dingen die hij echt leuk vind. Worstel je je een paar middagen door de knipselmap heen, lees wat van zijn eigen hand, selecteer genoeg uitspraken, flink wat ruimte tussen de citaten en je hebt je boek vol. Voila.

De indeling in verschillende categorieën komt gekunsteld over. Een heleboel uitspraken had net zo goed elders in het boek kunnen staan. Al moet ik toegeven dat ik eigenlijk geen betere indeling zou kunnen verzinnen, behalve dan chronologisch, wat de meest logische selectiemethode lijkt.

Neemt niet weg dat het best leuk is om wat gedachten van Mandela te lezen, uitspraken te zien, zijn visie te filteren. Dus geen papierverspilling, maar ook geen hoogtepunt in mijn boekenkast.

Citaat: “Sommige ANC-leden waren teleurgesteld dat wij geen tweederde meerderheid hadden behaald, maar ikzelf niet. Ik was in feite opgelucht: als wij twee derde van de stemmen hadden gekregen en een grondwet hadden kunnen opstellen zonder input van de anderen nodig te hebben, dan hadden de mensen kunnen beweren dat het een ANC-grondwet was en geen Zuid-Afrikaanse grondwet. Ik wilde een regering van echte nationale eenheid.” (p.124)

Nummer: 14-024
Titel: Mandela in zijn eigen woorden
Auteur: Jan Dijkgraaf
Taal: Nederlands
Jaar: 2013
# Pagina’s: 167 (3861)
Categorie: Non-fictie
ISBN: 978-90-453-1549-2

Meer Mandela op gerbie.nl:
In de voetsporen
Mandela wint de wereldcup
I am prepared to die

Meer Dijkgraaf:
99 woorden
Wikipedia
Hufter van de maand
LinkedIn
Twitter

192 – Toy dolls – Nellie the elephant (Gerbie’s top 212)

Tags

, , , ,

Nummer  192
Artiest  Toy Dolls
Titel  Nellie the Elephant
Jaar  1982
Wikipedia  Nellie the Elephant
Website  Toy Dolls
Tekst  plyrics

Dit is echt punk. Je pakt een oud kinderliedje, je maakt er een snellere harde versie van en het hele publiek doet enthousiast mee. Sterker nog, het werd een hit. En daarna bleef het een culthit. Want pas in de jaren negentig leerde ik het nummer kennen, toen ik werkte voor een aantal Engelse bedrijven. En elke Engelse collega kende het nummer, hoe jong ze soms ook nog waren toen.

Verder is er helemaal niets bijzonder aan het nummer, behalve dan dat het een grappig nummer is.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 218 andere volgers