Özcan Akyol & @DuBlanqeBogarde – He scheids

Tags

, , , , , , , ,

14-021Özcan Akyol & @DuBlanqeBogarde – He scheids

Met de ondertitel: Jij hebt thuis zeker niks te vertellen. Het lijkt me duidelijk. Twee voetballiefhebbers vertellen over wat ze op zondagochtend zoal horen. Lastige opgave. De miljoen voetballers die zelf weten hoe dat is, komen niets nieuws tegen. De vijftien miljoen Nederlanders die geen idee hebben, zullen dit boekje niet lezen en als dat al zo is, dan begrijpen ze het niet.

Is het daarom een slecht boek? Nee. Verrassend? Nee. Leuk? Soms. Een boek? Nee. Een boek heeft een verhaal, of een aantal verhalen. De pagina’s van deze bundeling zijn nauwelijks gevuld, een uitspraak per bladzijde. Een aantal keren moest ik grinniken, meerdere keren was het ook flauw. Misschien is het een idee om het hele boek niet aan een stuk te lezen. Een boek voor op de wc bijvoorbeeld.

Aan de andere kant begrijp ik Twitterfenomeen DuBlanqeBogarde best. In relatief korte tijd kreeg hij een gigantische aanhang. Bijna twintigduizend volgers heeft hij ondertussen. Maar je kunt er niets mee. Journalisten complimenteren hem om zijn inside informatie. Kranten jatten zijn bronnen. Voetballers tippen hem als ze iets weten. Maar je kunt er weinig mee. Als je dan een aanbod krijgt om een boek samen te stellen, dan pak je dat. De eerste manier om een klein beetje terug te verdienen, na alle tijd die je al in je hobby gestoken hebt.

De promotie van dit boek bij DWDD was niet echt geslaagd. DBB met een bivakmuts, hij wil anoniem blijven, Eus die nauwelijks uit zijn woorden kwam, het kan niet geholpen hebben. Ook hier staat tegenover dat een miljoen mogelijke lezers gekeken hebben die avond, dan is elke publiciteit goed.

Mijn motivatie om het boek te kopen was dan ook niet de hoop een meesterwerk te hebben gekocht, maar vooral omdat ik het DBB gun. Goede gozer, humor, bescheiden, ook al blijkt dat niet uit zijn tweets. Ik mag hem en ik hoop dat hij in de toekomst een manier vindt om te leven van wat hij doet. Tot die tijd mag hij dit soort boeken uitbrengen en op die manier wat pakken.

En de gevatte scheidsrechter die in dit boek regelmatig langskomt, mag mij op zondagochtend best een keer wijzen op het bedroevende niveau waarop ik zelf voetbal.

Citaat: “Scheidsrechter, ik zou u graag vertellen hoe ik denk over uw optreden tot dusverre. Uit zelfbescherming doe ik dat echter niet. Dat lijkt mij beter voor de sfeer bovendien.’

‘Doe niet zo bijdehand met je gestudeerde kankersmoel, anders bijt ik effe je tong uit je bek.’
(p.109)

Nummer: 14-021
Titel: He scheids, jij hebt thuis zeker niks te vertellen?
Auteur: Özcan Akyol & @DuBlanqeBogarde
Taal: Nederlands
Jaar: 2014
# Pagina’s: 159 (3535)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-446-2616-2

Meer:
Özcan op de radio
Site Özcan Akyol
Twitter DuBlanqeBogarde
DBB op Catenaccio
HP de Tijd
Football Culture: Ozcan Akyol
Football Culture: DuBlanqeBogarde
De heren promoten het boek bij DWDD

Michiel Stroink – Tilt

Tags

, , , , ,

14-042Michiel Stroink – Tilt

Nog twee dagen vakantie. Alle boeken uit. Sterker nog, een gevonden boek (achtergelaten door een andere vakantieganger neem ik aan, door de schoonmaakster op de trapleuning gelegd) ook al uit. Ik kan alleen nog maar digitaal verder, het boekenrekje in de souvenirwinkel is een nachtmerrie, ik moet er niet aan denken daar iets van te moeten lezen.

Ik kom uit bij dit boek, vakantiebieb-app, geen idee waar het over gaat. Maar ik moet toch wat. Al snel komen we Max tegen, het gaat niet goed met hem. Hij gaat van zijn stokje in de wc van het casino te Monaco. Al snel blijkt in het ziekenhuis dat het niet goed gaat komen. Zijn drank- en druggebruik zorgen er voor dat hij geen recht heeft op een transplantatie. Dus wacht hij zijn dood af. Maar dan is daar nog zijn verpleegster. Zij weet dat de chirurg gelijk heeft, maar zoekt toch een manier om de dertigjarige pokerspeler te redden.

Het verhaal heeft vaart, je vliegt van de ene naar de andere gebeurtenis en kleine details blijken verderop belangrijk, de wendingen zijn soms verrassend, soms voorspelbaar. Het einde niet al te sterk, maar al met al las ik het snel en met veel plezier, veel meer kun je van een vakantieboek niet vragen.

Citaat: “Zou hij dezelfde chirurg zijn geworden als ze nog had geleefd? Dat lijkt onmogelijk. Misschien was hij wel een betere vader geweest. Misschien was hij wel meer als Miquel Fonts geweest. Beter in de communicatie met zijn patiënten. Hij had in ieder geval meer getwijfeld in zijn leven. Misschien is twijfel wel een belangrijke voorwaarde voor goede communicatie.” (p.27 H13)

Nummer: 14-042
Titel: Tilt
Auteur: Michiel Stroink
Taal: Nederlands
Jaar: 2013
# Pagina’s: 224 (9039)
Categorie: Fictie
ISBN: 9789029088916

Meer Stroink:
Site Stroink
Twitter
Wikipedia

Meer recensies:
De leesfabriek
Leesfanaten
Jenny’s Bookcase
Boekblogger
De Boekenbal

Zo verliefd

Tags

, , , , ,

SAM_5030In de auto zingt ze mee. Niet alleen met haar favoriete liedjes, maar ook met de andere nummers van het Klein Orkest op dezelfde CD. Gezellig. Op de parkeerplaats pakt ze mijn hand. Samen lopen we naar de ingang. Dat is een stuk verder dan we dachten, maar ik beloof een snoepje als we er zijn, de benen doen ineens niet meer zeer. Al snel zien we de eerste aapjes. Op een kinderwagen, in de bomen, overal om ons heen. En twee struisvogels die gewoon tussen de mensen door lopen. Het is allemaal leuk, nieuw, bijzonder. Geboeid kijkt ze rond.

Als het iets begint te druppelen, zoeken we een plekje op een terras. De boterham met worst vindt ze niet lekker. Zegt ze. Maar ze eet ‘m wel op. Dan heb ik straks die lekkere met hagelslag. Prachtige logica. We gaan samen op de foto en posten die meteen op Facebook, dan kan mama het ook zien.

De lunch van de gorilla’s zien we vanaf een tribune. Ze moet lachen om die gekke mensapen. Die hangen op de kop, slaan zichzelf op de borst en vangen de aangegooide stukjes wortel achteloos met één hand op. Het gezeur om een ijsje duurt maar heel kort. We hebben gewoon een heerlijke dag met elkaar. Ze houdt mijn hand vast, is verlegen als er mensen bij zijn, maar ook wel weer vrij genoeg om anderen te vertellen waar ze moeten kijken, waar zij de aapjes al ontdekt heeft. Hoe verder we lopen, hoe meer ze op zoek gaat naar speeltoestellen. Klimmen als een aapje, in plaats van aapjes kijken. Ze glundert (papa, kijk!) als ze heel hoog klimt. Ze is groot en stoer als ze van de hoge glijbaan gaat, maar klein en bang als er een makak langs komt rennen. En ik ben trots op haar.

Aan het eind van de middag nog een keer in de draaimolen. Een ijsje, ze is tevreden. In de auto weer meezingen. Even later meldt ze trots dat ze niet meer in het stoeltje zit, maar nog wel de gordel om heeft. Het duurt niet lang of ze ligt in droomland. Heerlijk gestrekt na een prachtige dag. De herfstvakantie is net begonnen, maar kan voor mij niet meer kapot. En ik kan het niet beter onder woorden brengen, maar ik ben zo ontzettend verliefd op mijn eigen dochter.

191 – Cloud Nine – Waterland (Gerbie’s top 212)

Tags

, , ,

Nummer  191
Artiest  Cloud Nine
Titel  Waterland
Jaar  1985
Wikipedia  Petra Lugtenburg
Website  Muziekencyclopedie
Tekst  De LP hoes

Dit is typisch een nummer dat op dinsdagmiddag op de radio was, maar de rest van de week niet. In de tijd dat Hilversum 3 nog programma’s hadden die zich echt konden profileren, voor de tijd van de eenheidsworst. Als verteld, de inspiratiebron voor deze lijst is de Verrukkelijke 15, daar kwam dit nummer dan ook hoog.

De groep maakte slechts een enkele plaat, nog voor het CD-tijdperk. Een eigen lemma bij Wikipedia blijkt niet eens te bestaan, slechts zangeres Petra Lugtenburg heeft dat bereikt. Mooi is wel te zien dat diverse leden van de band in andere tijden speelden in of samen werkten met bands als The Nits, Gotcha en The Dutch. Allemaal bands die ook de moeite waard zijn.

Waterland is een rustig nummer van de band die New Wave maakte, de zang van Lugtenburg draagt het nummer duidelijk. Maar dat is geen schande, zij heeft een prachtige stem. En velen zullen het wel eens gedacht hebben: “I wanna leave this waterland..”

Ik ben blij dat de LP in mijn kast staat. Het is het bewijs dat alle mensen die altijd roepen dat ‘alles wel op het internet staat’ geen gelijk hebben. Soms moet je gewoon zelf dingen bewaren.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212

Ed McBain – De man die niet besluiten kon

Tags

, , , , , , ,

14-025Ed McBain – De man die niet besluiten kon

Volgens mij een van de eerste boeken van McBain over ‘bureau 87’. Ik lees graag een boekje van hem tussendoor, je hoeft er niet bij na te denken, de structuur is bijna altijd vergelijkbaar, de karakters zijn heerlijk eendimensionaal, er zijn eigenlijk maar drie soorten mensen in het New York van McBain. Je hebt de boef. Moordenaar, dief, verkrachter, hoe dan ook, hij is fout. Dan heb je de agenten. De agenten hebben hun eigenaardigheden, maar zijn per definitie goed. Ze hebben het zwaar, de bevolking weet niet hoe veel ze daadwerkelijk doen, maar ze maken hun overuren uit liefde voor het vak. Tenslotte is er de onschuldige bevolking, jan met de pet, de hardwerkende belastingbetaler. De taak van de politie is het om deze burgers te beschermen tegen de boeven.

Het lastige is dat dit boek werd vertaald. Liefst lees ik het origineel. Dit boek laat al snel zien waarom. Al op bladzijde acht is de hoofdpersoon helemaal naar de ‘bovenstad’ gegaan. Die term gebruik ik nooit in het Nederlands. Ik heb zelfs geen idee wat een bovenstad is, tot ik het in mijn hoofd terugvertaal en concludeer dat er ‘uptown’ heeft gestaan. Later in het boek is het een graad of twintig. Ze hebben het koud. Weer moet ik even schakelen. Als er sneeuw valt en de hoofdpersonen hebben het koud, dan is het tussen de twintig en dertig graden Fahrenheit. Dat komt overeen met 1 tot 6 graden onder nul Celsius. Dat klinkt al een stuk logischer voor ons.

Het stoort me, ik heb minder plezier aan het lezen en dat is jammer, want lezen is leuk…

Het verhaal was overigens best redelijk.

Citaat: “Nou lieverd, de pastoor zat met zijn mond vol tanden. Hij kon zien dat ze erg opgewonden was en dat ze beslist niet zou luisteren naar een verhaaltje over hoe erg een moord wel is. Ze was niet gekomen om de pastoor toestemming te vragen, begrijp je, maar om bij voorbaat vergeven te worden. Ze wilde de zegen krijgen vóor de moord en de zelfmoord.” (p.98)

Nummer: 14-025
Titel: De man die niet besluiten kon (orig.: He who hesitates)
Auteur: Ed McBain
Taal: Nederlands (Orig.: Engels)
Jaar: 1966
# Pagina’s: 176 (4037)
Categorie: Thriller
ISBN: nvt

Meer McBain’s op gerbie.nl:
De pop
Killer’s wedge
Cop Hater
Jack and the beanstalk
Calypso
Jigsaw
Eighty million eyes
Hail to the chief
Guns
Lightning
Kiss
Vergiftigde liefde

Meer McBain:
Ed McBain dot com
Wikipedia
Only detect
Fun trivia

Voetbal in een klooster?

Tags

, , , , , , ,

Van der Meest, deel 65

Vlak bij het Monasterio de Lluch zie ik uit mijn ooghoek door de bomen ineens een bekende vorm.

SAM_4773

Stop! Ik spring uit de auto, sluip door wat bosjes en zie wat ik vermoedde. Een mooi verborgen veld. Zouden de monniken hier echt voetballen? Nonnen?

De andere weggebruikers zijn minder blij met mijn actie. Ik negeer ze. Ik moet een foto hebben.

SAM_4774

Van der Meest, een serie foto’s van voetbal (-velden) over de hele wereld. Ode aan fotograaf Hans van der Meer.

Ze lijken ook nog

Tags

, , , , ,

Kijk nog eens 191

De vorige keer had ik te weinig tijd en liet de batterij van mijn camera het afweten. Deze keer de tijd genomen. De begraafplaats op de Montjuich te Barcelona. Wat een schitterend kerkhof. Naast de tienduizenden graven, muren vol, bijna erehaagachtige doorgangen, ook vele bijzondere graven. Kleine paleisjes, grote protserige gedenktekens, overdosis bloemen, je komt er van alles tegen.

En dan deze. Een foto is al geen uitzondering meer tegenwoordig. Maar deze familie heeft toch wel erg veel moeite gedaan om opa en oma te vereeuwigen.

SAM_4927

Jan Dijkgraaf – Mandela in zijn eigen woorden

Tags

, , , , , , , , ,

14-024Jan Dijkgraaf – Mandela in zijn eigen woorden

Zijn columns (99 woorden) lees ik regelmatig. Regelmatig ben ik het niet met hem eens. Maar dat wil niet zeggen dat hij genegeerd moet worden, om een goed oordeel te kunnen vellen, moet je ook tegenstanders aan het woord laten.

Toen ik dit boek kreeg, verbaasde ik me er over dat hij het had geschreven. Het geeft dus aan hoe duidelijk Mandela boven alle partijen staat. Voor- en tegenstanders zijn unaniem in de bewondering voor de gevangene die politicus werd. De laatste jaren van zijn leven werd hij als een soort heilige gezien. Vergeten we niet dat ook Mandela geweld niet schuwde, dat hij daadwerkelijk terrorist was, dat Amnesty International hem niet wilde adopteren?

Desalniettemin zijn we het er over eens dat hij het als eerste democratisch gekozen president van het vereende Zuid Afrika goed heeft gedaan, de jaren er na als internationaal bemiddelaar zeker ook. Hij is een wijs man, dus komen er dit soort boekjes op de markt. Ik ben er van overtuigd dat het klaar lag, tot het moment dat Nelson voor het laatst geademd heeft.

Het hele boek ruikt naar cashen. Meeliften op de populariteit van de ANC-man. Snel wat inkomsten genereren zodat de schrijver zijn energie kan steken in dingen die hij echt leuk vind. Worstel je je een paar middagen door de knipselmap heen, lees wat van zijn eigen hand, selecteer genoeg uitspraken, flink wat ruimte tussen de citaten en je hebt je boek vol. Voila.

De indeling in verschillende categorieën komt gekunsteld over. Een heleboel uitspraken had net zo goed elders in het boek kunnen staan. Al moet ik toegeven dat ik eigenlijk geen betere indeling zou kunnen verzinnen, behalve dan chronologisch, wat de meest logische selectiemethode lijkt.

Neemt niet weg dat het best leuk is om wat gedachten van Mandela te lezen, uitspraken te zien, zijn visie te filteren. Dus geen papierverspilling, maar ook geen hoogtepunt in mijn boekenkast.

Citaat: “Sommige ANC-leden waren teleurgesteld dat wij geen tweederde meerderheid hadden behaald, maar ikzelf niet. Ik was in feite opgelucht: als wij twee derde van de stemmen hadden gekregen en een grondwet hadden kunnen opstellen zonder input van de anderen nodig te hebben, dan hadden de mensen kunnen beweren dat het een ANC-grondwet was en geen Zuid-Afrikaanse grondwet. Ik wilde een regering van echte nationale eenheid.” (p.124)

Nummer: 14-024
Titel: Mandela in zijn eigen woorden
Auteur: Jan Dijkgraaf
Taal: Nederlands
Jaar: 2013
# Pagina’s: 167 (3861)
Categorie: Non-fictie
ISBN: 978-90-453-1549-2

Meer Mandela op gerbie.nl:
In de voetsporen
Mandela wint de wereldcup
I am prepared to die

Meer Dijkgraaf:
99 woorden
Wikipedia
Hufter van de maand
LinkedIn
Twitter

192 – Toy dolls – Nellie the elephant (Gerbie’s top 212)

Tags

, , , ,

Nummer  192
Artiest  Toy Dolls
Titel  Nellie the Elephant
Jaar  1982
Wikipedia  Nellie the Elephant
Website  Toy Dolls
Tekst  plyrics

Dit is echt punk. Je pakt een oud kinderliedje, je maakt er een snellere harde versie van en het hele publiek doet enthousiast mee. Sterker nog, het werd een hit. En daarna bleef het een culthit. Want pas in de jaren negentig leerde ik het nummer kennen, toen ik werkte voor een aantal Engelse bedrijven. En elke Engelse collega kende het nummer, hoe jong ze soms ook nog waren toen.

Verder is er helemaal niets bijzonder aan het nummer, behalve dan dat het een grappig nummer is.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212

Carlos Ruiz Zafon – De schaduw van de wind

Tags

, , , , , , ,

14-041Carlos Ruiz Zafon – De schaduw van de wind

Lezen op de iPhone is geen aanrader. Maar een ding heeft het ding wel voor op een boek. Je hebt het (bijna) altijd op zak. Okay, niet op het strand of bij het zwembad op vakantie, maar daar heb ik dan wel weer altijd een boek bij me.

Maar juist op vakantie heb je vele momenten dat je even moet wachten. Ik tenminste wel. Totdat mijn dochter haar ontbijt heeft gevonden. Buiten de schoenenwinkel. Bij de bushalte. Op het vliegveld. En voor die momenten is er dus de Vakantiebieb-app. Geweldige service van de Bibliotheken in Nederland, je hoeft niet eens lid te zijn. Vorig jaar voor het eerst van gebruik gemaakt, deze zomer had ik voor de zekerheid een aantal boeken gedownload. Waaronder deze bestseller.

Het leek me te dik om in het Spaans te proberen, maar schermpje voor schermpje (vier bladzijden bleken al snel 22 schermen) lezen is blijkbaar niet storend. Ik verbaasde mezelf. Ligt natuurlijk aan het boek, dat vlot las, maar ook simpel onderbroken kon worden om even later weer opgepikt te worden. En zo las ik in een week tijd, tientallen momenten per dag, stukje bij beetje het hele boek.

Nu helpt het natuurlijk dat de hoofdpersoon, Daniel, een jonge jongen die met het boek meegroeit van jongen naar man, een echte boekenliefhebber is. En die liefde voor boeken zorgt voor een reeks gebeurtenissen die langzaam maar zeker in een avontuur overgaan. Het begint allemaal in het Kerkhof der Vergeten Boeken (hoofdletters verplicht). Wat een schitterende naam. Wat een mooie plek. Ik wil er heen. Ik wil daar dwalen, ik wil er verdwalen. Daar gaat mijn objectiviteit als lezer. Iemand die dit bedenkt is een goede schrijver.

Het boek dat Daniel meeneemt heet ‘De schaduw van de Wind’ en is geschreven door Julian Carax. Het blijkt een unieke keuze te zijn. Hij vindt het een mooi boek, wil er meer over weten, meer weten over de schrijver. Dus moet hij op zoek. En dat blijkt lastig te zijn. Zijn zoektocht confronteert hem met een vreemde liefdesgeschiedenis die voor het boek geschreven werd zich afspeelde in het Barcelona net voor de Spaanse burgeroorlog. Carax vluchtte naar Parijs.

Het boek loopt als een trein omdat er elke keer weer een nieuw karakter wordt geïntroduceerd. En de informatie wordt elke keer uitgebreider. Zo kan het dus gebeuren dat je een bepaalde anekdote drie keer tegenkomt in het boek, maar dat de hoeveelheid informatie en het standpunt elke keer anders is, waardoor je dus toch verder blijft lezen, je wil tenslotte weten wat er aan de hand was. En zo raak je verstrengeld in het verhaal samen met Daniel, wiens persoonlijke leven ook steeds meer wordt bestuurd door zijn zoektocht naar Carax, naar informatie. Anderhalf dozijn personages verder begint alles langzaam maar zeker duidelijk te worden. Maar hoe loopt het af?

Dit is niet een boek dat in een paar zomeravonden is getikt. Hier gaat een heel plan aan vooraf, een schema, de volgorde van de gebeurtenissen is erg belangrijk. De correcte flashbacks op de juiste momenten van het verhaal. De introductie van een volgend personage, alles klopt. Daarom is het een goed boek. Soms bekruipt je het idee dat het allemaal wat minder omslachtig had gekund, wat korter. Maar waarom, Daniel neemt de lezer mee in een zoektocht die boeit van begin tot eind. Van het tienjarig jochie dat aan de hand van zijn vader mee mag naar het Kerkhof der Vergeten Boeken tot de volwassen man aan het eind van het boek.

Naast het boeiende verhaal is er natuurlijk ook het naoorlogse Barcelona dat prominent speelt in het boek. Ik kan me de fanaten voorstellen die op zoek gaan naar huizen en plekken uit dit verhaal. De literaire wandeling/fietstocht/speurtocht die er gemaakt kan worden met dit boek in de hand. Tenslotte is het taalgebruik bij vlagen virtuoos, zoals het hieronder gekopieerde citaat bewijst. Al met al jammer dat ik het boek digitaal als, dat eind augustus de app er voor zorgde dat ik niet meer terug kon bladeren. Dat het boek niet in mijn kast staat. Misschien ooit, als mijn Spaans wat beter is, herlezen?

Citaat: “ Na het bestuderen van de omstandigheden in het bericht, maakte Fumero zich op om de dienstdoende sergeant duidelijk te maken dat zoveel – en ik citeer het vocabulaire in haar naakte letterlijkheid ondanks de aanwezigheid van een dame, vanwege haar documentaire waarde in relatie tot het gebeurde – nichterigheid straf verdiende en dat de horlogemaker, oftewel don Federico Flaviá i Pujades, vrijgezel en afkomstig uit Ripollet, het best gediend was, voor zijn eigen bestwil en dat van de onsterfelijke zieltjes van de mongoloïde snotjongetjes wier aanwezigheid weliswaar toevallig maar wel doorslaggevend was, met de nacht door te brengen in de gemeenschappelijke cel van het souterrain van het instituut, in gezelschap van een selecte groep schurken.” `(p.21/22 van H18)

Nummer: 14-041
Titel: De schaduw van de wind (orig.: La Sombra del Viento)
Auteur: Carlos Ruiz Zafon
Taal: Nederlands (Orig.: Spaans)
Jaar: 2007
# Pagina’s: 541 (8815)
Categorie: Fictie
ISBN: 9789056720780

Meer:
Wikipedia
NRC
Boekverslag Scholieren.com
Boekgrrls
Seventyeight.nl

Hard Gras 94 – King Louis naar Rio

Tags

, , , , , , , , ,

14-020Hard Gras 94 – King Louis naar Rio

De eindredactie is blij met een nieuwe uitgever, al zit er een tintje oud aan. Hoe dan ook, vele grote namen zijn gevraagd om dit nummer op te luisteren. Maar twee verhalen steken er overduidelijk bovenuit. Niet die van de grote namen dus.

Bart Vlietstra bezoekt Ricardo Moniz. Trainer. Nomade. Coerver-adept. De beste trainer die Feyenoord elke keer weer vergat. Moniz traint in de marge, vooral in midden Europa. Als hij trainer is van Ferencvaros krijgt zijn grootste talent, de 22-jarige Akeem Adams een hartaanval. Als hij bijkomt heeft hij nog maar een been. Zijn voetbalcarrière is voorbij. Hoe ga je daar mee om als trainer? Wat doet dat met je hoofd? Met je team? Een indringend verhaal, Vlietstra beschrijft prachtig hoe de trainer worstelt met het leven na deze gebeurtenis.

Andere hoogtepunt is het jonge talent Rory de Groot. Nu een schrijftalent. Staat ook op het podium. Ooit een voetbaltalent bij Feyenoord. Met een geweldige openheid en de afstand die nodig is voor reflectie (tijd), lezen we hoe het eerste van Feyenoord net een stap te ver bleek te zijn voor Rory. Zelfspot, observatievermogen, humor, het zit er allemaal in. Compliment.

Citaat: “Premier Letta doet een zware belofte: ‘Het volk heeft de macht, zie kiest met welke spits we volgend maand naar het WK gaan.’ Prandelli trekt hierna het boetekleed aan en zegt dat hij is doorgeslagen in zijn poging de ploeg te verjongen. Hijzelf heeft ook een baard laten staan, een prachtige grijze baard, mathematisch bijgeknipt. Prandelli’s lichaamstaal verraadt dat hij niets meer met de nationale ploeg te maken wil hebben. Maar hij moet blijven. Zijn populariteit is groot. Zijn opstappen zou de onrust in het land vergroten.” (p.42)

Nummer: 14-020
Titel: Hard Gras 94 – King Louis naar Rio
Auteur: Diversen (Judith Spiegel, Özkan Akyol, Hugo Borst, Roman Helinski, Nico Dijkshoorn, Janneke van der Horst, Edwin Winkels, Leo Verheul, Henk Spaan, Herman Koch, Bart Vlietstra, Marcel van Roosmalen, Anna Enquist, Rory de Groot, Gerrit de Jager)
Taal: Nederlands
Jaar: 2014
# Pagina’s: 128 (3376)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-263-2766-7

Meer:
93 92 91 90 89 88 87 86 85 84 83 82 81 80 79 78 77 76 75 74 73 72 71 70 69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 31 30 29 28 27 26 25 24 23 22 21 20

Maarten van Rossem – Wie zijn wij?

Tags

, , , , , ,

14-022Maarten van Rossem – Wie zijn wij?

Graag kijk ik naar van Rossem op televisie. Hij heeft altijd verstandige opmerkingen, een onderkoeld gevoel voor humor en een geweldig relativeringsvermogen. Daarnaast is hij scherp en toont hij zijn intelligentie. Zijn oudejaarsconferences zijn meestal vrij snel uitverkocht, maar mocht hij in een theater in de buurt komen, dan ging ik hem graag bekijken. Zijn glossy vond ik ook de moeite waard, de keren dat ik ‘m doornam.

Toch is dit pas het eerste boek van hem dat ik las. En met 64 bladzijden kun je het nauwelijks een boek noemen, meer een flink opstel. Wel een mooie filosofische opgave, overduidelijk refererend aan de commissie waarin, toen nog Prinses, Maxima concludeerde dat DE Nederlander niet bestaat. Voor vele Nederlanders bleek dat een schok, zelfs een belediging. Volgens mij was het een open deurtje, maar goed, ik blijk wel vaker niet te begrijpen waar de massa het over heeft.

Van Rossem legt het alsnog even kort uit, het belang van identiteit, nationalisme en de geschiedenis die daar aan vooraf ging. Misschien ook wel leuk voor een aantal populisten om eens te lezen. En daar zit meteen probleem 1: Van Rossem’s profiel zorgt er voor dat juist degenen die dit boekje zouden moeten lezen, het niet doen. Probleem 2, maar dat is meer mijn probleem. Het is wel erg beknopt allemaal. De alinea’s zouden hoofdstukken moeten zijn, hoofdstukken boeken. Er valt zo veel te vertellen, ik weet zeker dat Van Rossem dat ook in zich heeft, maar dit soort boekjes is daar eigenlijk niet zo geschikt voor.

Citaat: “Voor zover er in de late achttiende en de vroege negentiende eeuw een nationaal besef was, leefde dat alleen in die burgerlijke, stedelijke elite. Als alle Nederlanders in 1848 hadden mogen kiezen tussen de prenationale loyaliteitsgevoelens die zij op dat moment koesterden voor dorp, kleine stad en streek, inclusief streekgewoonten en –dialect, en het moderne Nederland dat in de driekwart eeuw tot stand zou komen, zouden zij ongetwijfeld het eerste hebben gekozen.” (p.43/44)

Nummer: 14-022
Titel: Wie zijn wij?
Auteur: Maarten van Rossem
Taal: Nederlands
Jaar: 2011
# Pagina’s: 64 (3599)
Categorie: Essay
ISBN: 978-90-468-1249-5

Meer:
website
Wikipedia
Geschiedenis.nl
Leestafel

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 218 andere volgers