Tags

,

Anderhalf jaar hadden de doktoren hem gegeven, hij zat dus al in blessuretijd. Maar hij wilde alles nog een keer bewust meemaken. De zaterdagochtend met Schoolfeest was zo’n moment. Hij was allang niet meer de Peter die we kenden, maar zijn geest was nog scherp. Druk bezig met de Tour die een week later zou beginnen.

“Weet je wat me mooi lijkt?”, begon hij zijn betoog. “Ik geef jou nu al vast 5 euro extra voor volgend jaar. Dan vul jij voor mij alle kopmannen in en een paar sprinters en dan doe ik toch nog mee volgend jaar.” Even was ik stil. Iedereen wist dat zijn deelname van dit jaar al twijfelachtig was, hijzelf ook. Maar volgend jaar was echt ver. “En dan word ik een na laatste. En dan moet de laatste toegeven dat hij heeft verloren van een dode!” Hij schatert het laatste uit. Het is aanstekelijk. We lachen mee.

Zoals met vele geweldige ideeën die op de zaterdagochtend van Schoolfeest worden geboren, doen we er niets mee. Een week later doet Peter voor het laatst mee met ons veilingspel. Hans brengt hem met een speciale stoel. Hij blijft tot laat hangen. Erg laat. Bewust. Genoot van een mooie avond. Het einde van die Tour haalde hij net niet. De ochtend van de laatste tijdrit ging de telefoon. Ik weet dat morgen pas zijn sterfdag is, maar voor mij is het altijd de dag van de laatste tijdrit in de Tour.

Advertentie