Tags

, , , ,

Helaas deze keer een column die niet heeft gewerkt. Er zijn nog steeds mensen die niet door hebben dat dit over hun ging. Dat het gedrag beter kan en moet.

Goal, Augustus 2016

Als columnist van ons gewaardeerd clubblad word ik wel eens aangesproken. Sommige GFC’ers hebben iets waarmee ze zitten en zien de Goal als een goede manier om dat te uiten, maar schrijven het liever zelf niet op.  Het is wel goed dat het gezegd wordt, ik blijf op de hoogte van wat er gebeurt met mijn club, ook al ben ik niet altijd aanwezig op het complex.

Het afgelopen seizoen viel het mij op dat ik meerdere keren werd aangesproken over het gedrag van andere GFC’ers. Het kwam er op neer dat velen zich schaamden voor anderen die net als zij langs de lijn stonden. Dit ging zelfs zo ver dat excuses werden aangeboden bij de tegenpartij van de dag.

Nu heb ik niet de illusie dat GFC anders is dan de rest van de maatschappij. De verhoudingen verharden, fatsoensnormen veranderen. Maar waar ik echt van schrok was dat we het hebben over wedstrijden bij de pupillen waar niet alleen ouders, maar ook grootouders, ooms en tantes zich misdragen. En daar kan ik met mijn volle verstand niet bij. Hoe haal je het in je hoofd om een dertienjarige vrijwilliger die op zaterdagochtend een wedstrijd wil fluiten voordat hij zelf moet voetballen uit te schelden? Waarom denk je dat een scheidsrechter bewust fouten zou maken? En zelfs als er een fout gemaakt wordt, dan nog heb je je te gedragen. Nooit is een fout een excuus voor onfatsoenlijk gedrag.

Maar vooral: als je denkt dat je het beter kunt, laat dat dan zien. Volg die cursus en fluit een wedstrijdje op zaterdagochtend. Doe je de spelers en de club ook nog een plezier. Het is goed dat junioren pupillen fluiten. Maar er zijn nooit genoeg scheidsrechters, ook ouders en andere familieleden zijn welkom om zich te melden bij de club.

Gelukkig begreep ik dat ook het bestuur dezelfde conclusie trok, meerdere mensen aansprak. Ik schrijf hier dus geen nieuws. Namen en rugnummers zijn niet nodig, dit is geen publieke schandpaal.

Wat ik voor het komende seizoen hoop is dat GFC zich als een fatsoenlijke club presenteert. Dat wij elke scheidsrechter, hoe onbegrijpelijk diens beslissingen soms ook mogen zijn, waarderen. Dat we onze gasten ook als gasten behandelen. Dat we niet meegaan in de verruwing van de samenleving.

Noem me een idealist, maar ik zie GFC graag als voorbeeld voor andere clubs. Een club waar teams graag op bezoek gaan. Waar we respectvol en fatsoenlijk omgaan met mede- en tegenstanders. Waar we plezier hebben in het spelletje, maar er ook inzien dat het een spel is. Winnen is leuk, erg leuk, daar mag je veel voor doen. Maar niet ten koste van alles. Het is niet het ultieme doel. We zijn amateurs, geen topsporters. We spelen voor ons plezier, niet voor geld. We winnen voor de eer, niet voor ons vaderland.

Ik weet zeker dat GFC dat in zich heeft. Dat GFC een voorloper kan zijn. Dat ons gedrag op en naast het veld onberispelijk is. Dat ik en alle andere GFC’ers trots kunnen zijn op ons clubje. Doet u mee?