Tags

, , , , ,

Langzaam maar zeker groeit het aantal boeken dat ik lees in een genre waarvan ik al decennia beweer dat ik er niets van begrijp. Scifi. Al kan ik het ook meteen nuanceren en concluderend at ik vooral dystopische boeken lees. Want favorieten als 1984 (Orwell) en This perfect day (Levin) komen wat dat betreft overeen. Het is een toekomstbeeld, maar indirect een commentaar op het heden. Daarmee zijn het eigenlijk politieke romans, een genre dat ik wel weer boeiend vind.

Bradbury werd op social media vaak in een adem met bovenstaande voorbeelden genoemd, waarmee het automatisch op mijn lijstje ‘nog te lezen’ terechtkwam. Nu is dat lijstje vrij lang, zijn er nog meerdere stappen te nemen tussen op dat lijstje staan en daadwerkelijk lezen, maar uiteindelijk kwam het er begin dit jaar toch van. Dat het boek al uit 1951 was, was voor mij even een verbazing, zeker nadat ik het las. De wereld waarin Guy Montag leeft is er een die behoorlijk herkenbaar is voor de hedendaagse mens. De televisie is bepalend, literatuur is gevaarlijk, boeken worden verbrand. Ik zou zo een aantal landen kunnen aanwijzen die behoorlijk aan de definitie voldoen.

Guy is een brandweerman. Niet een zoals wij die kennen, die brand blussen wanneer nodig, maar eerder omgekeerd, die iets in de fik zetten wanneer de machthebbers dat nodig vinden. Voor het verhaal is het natuurlijk onvermijdbaar dat Guy zelf gaat nadenken, iets dat een groot deel van de bevolking allang niet meer doet. Een buitenbeentje, zijn buurmeisje, zet hem in een andere richting. Daarmee is hij natuurlijk meteen in gevaar, want als brandweerman kun je niet zelf gaan denken, zelf initiatieven ontplooien. Wanneer hij boeken redt van de brandstapel is hij de eerste verdachte. Gevolg is dat hij moet rennen voor zijn leven.

Begrijpelijk dat mensen dit boek in dezelfde categorie indelen als bovengenoemde boeken, maar daar heb ik twee problemen mee. Ten eerste is dit boek een stuk dunner, meer novelle dan roman, en daarmee per definitie eendimensionaler. Die extra laag krijg je er in zo’n kort verhaal niet in. Daarbij is het gewoon minder goed dan de klassiekers van Huxley en Orwell.

Leuk tussendoortje, dat wel, maar niet de klassieker die ik hoopte te gaan lezen.

Citaat: “So now do you see why books are hated and feared? They show the pores in the face of life. The comfortable people want only wax moon faces, poreless, hairless, expressionless. We are living in a time when flowers are trying to live on flowers instead of growing on good rain and black loam.” (p.79)

Nummer:            21-009

Titel:                   Fahrenheit 451

Auteur:               Ray Bradbury

Taal:                   Engels US

Jaar:                   1951

# Pagina’s:          159 (1709)

Categorie:           Literatuur

ISBN:                 978-1-4516-9031-6

Meer 451:

Wikipedia

Hebban

Boekenpeleton

Goodreads

Meer Dystopia:

Antony Burgess – A clockwork orange

Adriaan van Dis – Klifi

Edwin Winkels – Welkom thuis

Kurt Vonnegut – 2 B R 0 2 B

Ira Levin – De dag der dagen

George Orwell – Nineteen eighty four

Themaweek 114: Engelstalige boeken