Tags

,

Het duurste boek dat ik ooit had gekocht, op dat moment. Met afstand. Mijn kast stond vol met opruimingsbakboeken, ramsj en tweedehandsjes, want ja, lezen wilde ik. Toen zag ik dit staan in de kast bij Broekhuis, nog in het oude pand. En ik hoefde maar seconden te bladeren, dit was iets bijzonders. Het normale bijzonder gemaakt. Er stonden gewoon velden in, waar ik zelf was geweest, waar ik zelf had gespeeld. Op een andere ochtend had ik zelf op de foto kunnen komen, als die fotograaf met zijn keukentrapje toevallig dat veld had gekozen.

Hans van der Meer werd mijn fotoheld. Ik eerde (en eer hem nog steeds), via de slechte (en niet toepasselijke) woordgrap Van der Meest. Sinds dit boek, probeer ik zelf ook foto’s te maken van velden. Na de wedstrijd op zondagochtend, als de rest van het team naar de auto loopt, nog even de tribune op de foto zetten, of even vanaf de hoekvlag het hele veld proberen in een rechthoekje te vangen. Op vakantie kijkt mijn dochter al mee. Als ze lichtmasten ziet, roept ze al dat papa een foto wil maken. Geduldig wachten ze dan in de auto als ik er om heen loop, om te kijken wat de beste hoek is.

Als je een niet-fotograaf al jaren aan het fotograferen krijgt, dan ben je een grote. Ik heb meerdere boeken van Van der Meer in de kast staan, de klassieker blijft Hollandse velden. Sloten met ballen er in. Te strakke shirts over te dikke buiken. Modder en regen. Voetbal zoals ik dat ken, zoals de meeste van ons dat kennen. Voetbal wordt gespeeld op dit soort velden, niet in stadions met sponsornamen. Wat een parel!

Themaweek 105: De 100 beste sportboeken ooit