Tags

,

Mazzel had ik dat mijn ouders langs kwamen in Italie, ik had ze al het een en ander meegegeven. Als ik alles zelf mee moest sjouwen, overstappend in Zwitserland, Duitsland en in Arnhem en Zutphen, dan zou het erg lastig worden. Vooral dankzij de boeken. Ook in Mantova liep ik een boekwinkel binnen. Uit zelfbescherming keek ik niet naar de prijs van het boek, waarop mijn oog meteen viel. Die voorkant was al genoeg. Aan het eind van de middag ging ik terug, op weg naar het busstation. En ik kocht het boek. Tienduizenden lires. Maar ja, een boek als dit kent toch geen prijs?

Negri blijkt de bekendste Italiaanse wielerjournalist te zijn, werkend voor de beroemde roze Gazetta de la Sport. Mijn cursus Italiaans. Die kocht ik elke ochtend bij de gezusters die het kiosken op mijn camping runden. Over voetbal en wielrennen kon ik het gesprek gaande houden. De stap naar literatuur en politiek heb ik nooit gemaak. De man alleen uit de titel is natuurlijk Fausto Coppi. Legendarisch campionissimo, veel te jong overleden. Recept voor mooie verhalen, daar staan er natuurlijk genoeg van in dit boek. Maar eerlijk is eerlijk, ook deze kocht ik voor de foto’s. Want ja, Coppi in zijn eentje tegen een bergwand waar in de sneeuw zijn naam is geschreven, zo’n foto kan ik uren naar turen.

Gerbie’s blogje

Themaweek 105: De 100 beste sportboeken ooit