Tags

,

Een love-hate relatie met poëzie. Vaak vind ik het teleurstellend, soms begrijp ik er niets van. Maar toch word ik er elke keer weer naar toe getrokken. Sportgedichten zijn daarom een mooi compromis. In De Muur zien we Verhegge vaak langskomen. De Vlaming wordt vaak gezien als de beste wielerpoeet.

Over die laatste kwalificatie kun je discussiëren, daar doe ik niet aan mee. Feit is dat hij verhalende gedichten schrijft, dat dat niet altijd even geslaagd is, maar dat hij ook vaak prachtige odes schrijft, treffende verslagen, onderhoudende gedichten. Vooral zijn referenties naar vergane tijden zijn vaak raak.

En alleen al om de titel verdient dit boek een plek bij de beste 100.

Gerbie’s blogje

Themaweek 105: De 100 beste sportboeken ooit