Tags

, , , , , ,

Op een dag loopt Julio Diaz naar huis. Hij wordt overvallen, raakt zijn portemonnee kwijt, maar reageert anders dan je zou verwachten. Hij biedt eerst zijn jas aan, neemt dan zijn overvaller mee uit eten. (NPR). Bregman gebruikt het voorbeeld, hij laat zien dat je door net even iets anders te durven denken, een probleem ook kunt oplossen. Maar ook dat de wereld niet altijd slecht is. Zelfs iemand die geweld gebruikt, hoeft niet per definitie slecht te zijn. Hij kan daartoe gedwongen zijn. Of zich gedwongen voelen. Meer geweld werkt zeker niet.

Een eeuw geleden was er tijdens de eerste wereldoorlog ook zo’n memorabele gebeurtenis. Vooral onder voetballiefhebbers (ik beken, schuldig) bekend als het potje kerstvoetbal tussen Duitse en Britse soldaten. Het was meer dan alleen voetbal. Het begon met het zingen van kerstliederen, naast voetbal was er een gezamenlijk kerstdiner. Het blijkt geen uitzondering te zijn. Uit onderzoek blijkt dat het grootste deel van de soldaten in een oorlog nooit iemand heeft gedood. De soldaten aan beide kanten lijken meer op elkaar dan ze wordt verteld. De meeste doden vallen door bommen, door raketten, oftewel wanneer je op een flinke afstand bent. Zo vertaald is de drone tegenwoordig ook het ideale wapen. Je ziet niet wie je raakt, zit zelf veilig aan de andere kant van de wereld, maar je maakt wel flink wat schade, slachtoffers.

Ook hier is de oplossing vrij simpel. Onbekend maakt onbemind. Laat mensen met elkaar praten en het grootste deel van de problemen blijken simpel oplosbaar. Voorbeelden te over. Dorpen die protesteerden tegen de komst van asielzoekers, klagen als diezelfde asielzoekers weer weg moeten. Buren die elkaar niet verstaan, blijken na een buurtfeest ineens goede vrienden.

De mens deugt.

Themaweek 84: Rutger Bregman – De meeste mensen deugen