Tags

, , , , ,

Truman Capote – In koelen bloede

Al een flinke tijd stond deze klassieker op mijn verlanglijstje. Ooit te lezen, tot ik het weer eens tegenkwam, in een recensie, in een artikel, op een blog. Dit is het boek waaraan erg vaak gerefereerd wordt, de maat der dingen.

Dus besloot ik het te beluisteren, nadat ik een aantal keer teleurgesteld was door fictieboeken die ook werden aangeprezen. Non-fictie. Echt gebeurd. Tegenwoordig een genre dat ik graag negeer, maar in de jaren zestig was dit nog echt iets nieuws. Faction, was het nieuwe genre. Fictie gebaseerd op feiten.

Truman Capote was al een bekende journalist, maar op zoek naar een verhaal dat hij echt goed kon uitwerken. Een klein berichtje in de krant in New York over een moord in Kansas fascineerde hem. Hij reisde naar die staat en ging op onderzoek. Resultaat van het onderzoek is een zo gedetailleerd verslag van de moord tot en met de daaropvolgende rechtszaak, die zijn gelijke niet kent in de literatuur.

De moord op de familie Clutter in 1959 is dankzij dit boek niet een hoekje in een oude krant, maar een verhaal dat vele Amerikanen min of meer kennen. De daders Dick Hickock en Perry Smith, twee ex-gedetineerden die dachten een flinke slag te slaan op de afgelegen boerderij van de familie Clutter, dat bleek in de praktijk flink tegen te vallen.

De spanning van het verhaal zit hem niet in de vraag wie de daders waren, dat is eigenlijk al vrij snel duidelijk. Zelfs niet of ze gepakt worden, het verhaal kan niet bestaan wanneer ze ontkomen waren, de spanning zit in de details. Wat voor soort familie was de familie Clutter, hoe kwamen Smith en Hickock tot het plan, hoe dachten ze er mee weg te komen. Hoe ging de politie te werk, hoe gingen de nabestaanden, de vrienden om met de moorden. Waarom moesten ze alle vier dood? Waarom de gigantische roadtrip van de twee moordenaars? Wie van de twee moordde? Hoe ging de rechtszaak?

Capote heeft een meesterwerk geschreven, vooral dankzij honderden interviews. In het begin samen met Harper Lee, al snel in zijn eentje. Zeker ook de interviews met de daders zelf, na hun veroordeling, hebben flink geholpen. Meer dan welke thriller dan ook, is In cold blood een verslag van begin tot eind, een kenschets van alle betrokkenen, een tijdsbeeld, een boeiend verhaal.

Maar ook hier een kritische noot over het luisterboek. Doordat ik luisterend soms ineens een sprong in het verhaal hoorde, moest ik soms terugspoelen om te weten waar ik nu naar zat te luisteren. Capote heeft zo veel verschillende mensen gesproken, maar wanneer je van de ene op de andere zin ineens een sprong in de tijd maakte of een andere getuige aan het woord hoort, dan is dat erg lastig om te volgen. Zonder enige twijfel gaat dit beter wanneer je het boek leest en je zelf meteen doorhebt dat er een overgang was.

Citaat: “Maar Dick raakte ervan overtuigd dat Perry die zeldzaamheid, een geboren moordenaar was. Goed bij zijn verstand, maar gewetenloos en in staat om, met of zonder motief, in volstrekt koelen bloede, dodelijke klappen uit te delen. Dicks theorie was dat een dergelijke gave onder zijn supervisie profijtelijk uitgebuit kon worden.” (na 2.22.30)

Nummer: 20-042
Titel: In koelen bloede (In cold blood)
Auteur: Truman Capote
Taal: Nederlands (Engels)
Jaar: 1965
# Pagina’s: 343 (9584)
Categorie: Whodunit
ISBN: 978-0-6797-4558-7

Meer:
Wikipedia
Hebban
Goodreads
Capote (IMDB)
In cold blood (IMDB)

Themaweek 82: Luisterboeken