Tags

, , , ,

Tommy Wieringa – Dit zijn de namen

Hoe ouder ik word, hoe blijer ik ben dat het me lukt de schrijver en zijn werk los van elkaar te zien. Want, en dat is voor velen geen nieuws, ik heb het vaker geblogd, de schrijver vind ik niet zo sympathiek. Als ik zeg dat ik hem als opvolger van Mulisch zie, is dat niet als compliment bedoeld, al zal hij het ongetwijfeld wel zo ontvangen. Zijn hele leven is ingericht op schrijver zijn. Dus niet omdat hij goede boeken wil schrijven, maar gezien worden als schrijver. Erkenning, lof, prijzen, roem zijn allemaal belangrijker dan de verhalen die hij schrijft. Zo lijkt het tenminste.

En dan vind ik dit boek in mijn minibieb, begin het toch maar te lezen en ben ik weer overtuigd van de kwaliteit. Leef ik me in notime in in de hoofdfiguren, raak ik gefascineerd door het verhaal, kan ik het boek bijna niet wegleggen. Twee verhaallijnen die naast elkaar zich ontwikkelen, waarbij vanaf het begin al duidelijk is dat ze elkaar ongetwijfeld gaan treffen. Dat de climax van het verhaal zal zijn wanneer de verschillende hoofdfiguren elkaar tegenkomen.

De groep vluchtelingen die door de eindeloze steppe zwerft, onderweg leden verliest, tot elkaar veroordeeld is, doordat mensensmokkelaars ze gezamenlijk vlak bij de grens dropten. Honger is het belangrijkste in hun hoofd. Hoop houdt ze op de been. De Afrikaan wordt niet begrepen, het jonge jongetje wordt indien mogelijk buiten de problemen gehouden. Maar het is onvermijdelijk dat niet iedereen het zal overleven. Maar alleen zal niemand het overleven, ze moeten dus wel samenwerken, ook al zit er veel onderlinge afschuw, afkeer.

Een stukje verderop is Pontus Beg, de politiechef van het stadje op hogere leeftijd erachter gekomen dat hij misschien wel van joodse afkomst is. Maar er is nog maar een oude rabbi in het dorp waar hij informatie kan inwinnen over het geloof, over het ras, en daarmee ook over zijn eigen achtergrond.

Natuurlijk gebeurt er onderweg veel wat niet kan, niet mag. Maar overleven staat voorop, regels zijn dan even niet meer belangrijk. Maar eenmaal in de stad zijn de bewoners van het stadje er snel over eens dat deze vluchtelingen niet daar horen. Maar waar dan wel? En hoe pak je dat aan?

Zonder twijfel durf ik te beweren dat het terecht is dat Wieringa in 2013 de Libris Literatuurprijs heeft gewonnen voor dit boek, terwijl ik maar een andere van de vijf genomineerde boeken heb gelezen. Misschien moet ik tot de conclusie komen dat oudere boeken van Wieringa beter zijn dan huidige. Of ligt het toch aan mijn smaak, ook zijn columns lees ik geregeld, daar zie ik ook dat ik geweldige columns lees, afgewisseld met bagger.

Citaat: “De jongen viel achterover toen de schoen losschoot. De anderen waren er al bijna, vlug griste hij ook de linkerschoen mee en rende weg. Hij was niet sterk maar liep het hardst van allemaal. Op veilig afstand keek jij om. Ze stonden rond het lijk. De zwarte keek nog altijd knielend naar hen op. De jongen trok zijn eigen schoenen uit en deed die van de lange man aan. Ze waren hem veel te groot maar als hij de veters aansnoerde zaten ze stevig genoeg. Schoenen waren van levensbelang.” (p.148)

Nummer: 20-031
Titel: Dit zijn de namen
Auteur: Tommy Wieringa
Taal: Nederlands
Jaar: 2013
# Pagina’s: 304 (7337)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-234-7269-8

Meer:
Juryrapport Librisprijs
Scholieren
Wikipedia
Groene
Hebban

Meer Wieringa op gerbie.nl:
De familie onderweg
Joe Speedboot
Een mooie jonge vrouw
Alles over Tristan
De heilige Rita