Tags

, , , ,

Nummer  36
Artiest  Tröckener Kecks
Titel  In tranen
Jaar  1990
Wikipedia  Trockener Kecks
Website  Kecks
Tekst  Kecks

Zonder twijfel is er geen band die ik zo vaak live heb gezien als de Kecks. Hengevelde, Neede, Hengelo, Enschede, Leeuwarden, Amsterdam, Almelo, Zwolle, Apeldoorn, vele andere plekken en de allereerste keer in Deventer. Het was even zeuren thuis, maar ik mocht er heen. Op de fiets, want de laatste bus terug zou halverwege het concert al gaan. Maat Ben oppikken in Markelo, achter Holten richting Bathmen, door naar Deventer. Bijna twee uur fietsen. Compleet overdonderd tijdens de Boegies in het voorprogramma, daarna mijn nieuwe favoriete band.

Na de tijd een plaat gekocht bij de bassist, hij stapte met zijn platenkoffer zo het podium af, T-shirts over zijn schouder. Laagdrempeliger bestond niet. Een paar maand later in Hengelo vroegen we om een T-shirt van de crew, die kleur vonden we mooier. Een week later lagen ze in de bus, met het verzoek het geld over te maken. Blind vertrouwen. Sterker nog, hij belde er nog achter aan om te controleren of ze waren aangekomen. Mijn zusje nam de telefoon op en was nog dagen onder de indruk dat ze een echte muzikant aan de lijn had gehad.

Ondanks dat ik in de jaren negentig meer in het buitenland zat dan in Nederland heb ik het gemiddelde flink hoog gehouden, elk jaar zag ik de band wel een keer. Ik had wel door dat het muzikaal niet de beste band was, de teksten werden in de loop der jaren wel beter. Van punkbandje midden jaren tachtig, tot Nederrock eind jaren negentig. Van Kom terug Rosa naar Zou je niettegenstaande de recente gebeurtenissen toch nog een verblijf op amoureus gebied in overweging willen nemen alsjeblieft.

Bandleden gingen, andere bandleden kwamen. Maar Theo en Rick, het hart en de longen bleven. Tot begin deze eeuw de zanger ineens aankondigde dat hij er genoeg van had. Een afscheidstournee volgde. Een tour voor de fans, met vele nummers van het beste album sinds tijden (volgens sommigen aller tijden) >tk. Maar ook een tour waarin de bandleden al nauwelijks meer met elkaar spraken.

Op het podium altijd vol energie, vol overgave, zonder uitzondering uitverkochte zalen die altijd plat gespeeld werden. in 2001 was het over. We gingen nog een keer met een auto vol fans. Ik was de bob die avond, had net mijn rijbewijs, nog geen auto. Peter wel, in zijn auto gingen we naar Zwolle. We zongen nog een keer alles mee, van begin tot eind. We kochten nog wat shirts bij Theo en we sloten onze jeugd af.

Theo begon een nieuwe band, de Snevo’s. Ik mocht hem interviewen. Peter ging het minder goed. Een half jaar voor zijn dood ontwierp hij zijn eigen rouwkaart. De tekst bovenaan was van onze favoriete band.

Dat nummer is dus net iets te beladen. Rosa was lang mijn favoriet, Achter glas was een roman in een enkel nummer, Naar de top het mooiste Nederlandse voetbalnummer, uiteindelijk koos ik voor In tranen. Morgen heb ik weer een ander favoriet nummer. Want ook al bestaan de Kecks niet meer, een kwart eeuw nederrockgeschiedenis kun je niet zo maar vergeten.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.