Tags

, , , , ,

Ronald Giphart – Troost

Mijn themajaar ‘gesigneerde boeken lezen’ werkt als ik zie dat dit boek al 14 jaar in de kast stond te wachten. Ik kan me de avond nog goed herinneren, had geen idee dat het al zo lang geleden was. Samen met Bril en Chabot trad Giphart op in Goor. Beschamend weinig kaarten verkocht, maar wel een mooie avond. Na de tijd waren er boeken te koop (natuurlijk), om te signeren. Ik denk dat ik de enige was die van alle drie een boek kocht. Een enkeling kocht ook een enkel boek. Ik snap goed dat de heren geen goed beeld kregen van mijn stadje.

De boeken van Bril en Chabot las ik al, Giphart was dus de laatste die aan de beurt was. In het verleden heb ik vele boeken van hem gelezen, maar het laatste decennium dus niet. En mijn beeld van hem is het laatste decennium ook veranderd. Want waar ik hem twintig jaar geleden een talent vond, relevant, is hij nu meer een gegeven. Een broodschrijver. Maar juist tegen je eigen vooroordelen moet je ingaan, dus begon ik opgewekt aan Troost.

Troost is een chefkok. Nu is mijn beeld dat dat de mensen zijn die, na piloten, het grootste ego hebben. Daar zit zeker wel een verhaal in. Dus ging Giphart meedraaien in keukens, weten hoe het er aan toe ging, research. Sindsdien schrijft hij zelf een kookrubriek, volgens mij zelfs boeken, al weet ik dat niet zeker (te lui om te googlen).

Troost is een televisiechef, nog eens de overtreffende trap. En dus zit hij voor opnamen in een Frans gehucht, waar hij met gasten de laatste aflevering van het seizoen aan het opnemen is. En daar gebeurt natuurlijk van alles, anders heb je geen verhaal. Trouw las ik elke avond een dozijn bladzijden voor het slapen gaan, maar geen moment zoog dit boek me naar binnen. Het verhaal kwam niet echt op gang, het kabbelde. Tot ik halverwege was en twee recensie-exemplaren kregen die voorgingen, anderhalve maand verder was ik eindelijk weer aan dit boek toe. Zonder problemen pakte ik het verhaal weer op, en las ik het ten einde, kort daarna.

De vreemdgaande gasten, de souschef met ambitie, de ex op afstand, de rebellerende dochter, het waren allemaal voorspelbare romanfiguren die het verhaal ook niet op gang kregen. Troost zelf was alles wat je verwachtte, maar nooit echt verrassend, zeker niet boeiend. Ik denk dat ik nog een Giphart ga lezen, zijn reisverhaal over IJsland staat al in de kast. Daarna ben ik misschien wel klaar.

Citaat: “Het is ondankbaar om je als kok niet gebenedijd te voelen, wij zijn de hogepriesters van de maag. En toch. Ik heb de smaak van mijn vader. Mijn eerste culinaire ervaring, de eerste keer dat ik me herinner onder de indruk te zijn geweest van een smaak, en vooral van de bereiding van die smaak, en voor al vooral van de bereider van die smaak, was toen mijn vader – wie anders? – in de keuken van zijn restaurant een traditionele ragout voor me klaarmaakte.” (p.47)

Nummer: 19-059
Titel: Troost
Auteur: Ronald Giphart
Taal: Nederlands
Jaar: 2005
# Pagina’s: 222 (13302)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-5759-005-0

Meer:
Ten liefde
7 jaar goede seks
Heblust
Giphart en de meisjes (Hard Gras 28)

Themaweek 73: Gesigneerde boeken