Tags

, , , , ,

Tommy Wieringa – De heilige Rita

In de Vakantiebieb-app. Digitaal lezen dus. Tussendoor. Geen aanbeveling voor een boek. In dit geval niet erg. Ik had tijd genoeg en boeken te weinig. Dus dan is lezen op je telefoon een oplossing. Alleen in een restaurant, paar stagebezoeken, alleen op pad. Nog niet zo heel lang geleden had ik dan een boek bij me, dat las ik tijdens het eten. Tegenwoordig leg je je telefoon naast je bord en kun je doorlezen, hoef je niet bladzijden vast te houden of iets op je boek te leggen omdat je met mes én vork aan het eten bent.

De grote Twentse roman, dat was het beeld dat ik had overgehouden uit de recensies en interviews rond de tijd dat dit boek uitkwam. En toch stond ik niet te springen om het te lezen. Ik betwijfel of die grote Twentse roman bestaat. En is die dan van Buwalda, Cremer, Belcampo of Wieringa. Misschien schrijf ik ‘m zelf wel, over een paar decennia.

Als Tukker weet ik natuurlijk iets meer over deze streek van het land dan de meeste lezers. Beter nog, ik begrijp een Tukker iets beter. Leek me geen nadeel toen ik begon te lezen. De setting is de streek van Twente waar Wieringa opgroeide. Dat is niet onze gedeelde geboorteplaats, maar in het noordoosten van de regio. Onlangs las ik over de overleden winkelier die herkenbaar terugkwam in De heilige Rita. Wieringa had hem nooit verteld dat hij een romanfiguur was geworden. Wel een exemplaar gebracht.

Het verhaal straalt vooral veel treurigheid uit. De jongen die met zijn vader op de boerderij opgroeit, nadat zijn moeder er met een Russische piloot vandoor was gegaan. De genoemde winkel, waar alle producten over de datum zijn. De plaatselijke chinees, met een prominente plaats in het lokale sociale leven, het bordeel net over de grens. Het zijn niet de beelden van een mooie jeugd, geen ode aan de streek. En daar kan ik best mee leven. Ik ben niet nationalistisch, voel me wel Tukker. Maar dat wil niet zeggen dat ik automatisch alles door een roze zonnebril zie. Maar ik zie ook mooie kanten, terwijl ik die al lezend niet of nauwelijks tegenkwam in dit boek. Heeft Wieringa willen afrekenen met zijn jeugd? Was het gebrek aan inspiratie? Ik kom er niet achter. Het verhaal sleepte me ook niet mee langs die beelden, het sparkelde niet, het dompelde me niet onder. Jammer.

Twee boeken las ik dit jaar van Wieringa. Positief verrast door Tristan, negatief bevestigd door Rita. Ooit zal ik vast wel weer een van zijn boeken ter hand nemen. Ooit, voorlopig niet.

Citaat: “In de negentiende eeuw waren hun voorvaderen kleine bezitters geworden. Een lapje grond, een koetje en een boerderijtje. Toen de prijzen nog goed waren hadden de laatste twee generaties alles weer verkocht wat hun voorouders zo moeizaam bijeen hadden geschraapt, en waren in de nieuwbouw gaan wonen. Opnieuw waren ze landloze boeren geworden, en keken met kleine, hebzuchtige oogjes bij elkaar naar binnen, omdat ze hun eigen welvaart nauwlettend vergeleken met die van de buren.” (blz.14)

Nummer: 19-037
Titel: De heilige Rita
Auteur: Tommy Wieringa
Taal: Nederlands
Jaar: 2017
# Pagina’s: 285 (8161)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-234-5875-3

Meer Rita:
Tzum
Volkskrant
Rode muur

Meer Wieringa op gerbie.nl:
De familie onderweg
Joe Speedboot
Een mooie jonge vrouw
Alles over Tristan