Tags

, ,

Nummer 49
Artiest Fatal Flowers
Titel Nowhere to lay my head
Jaar 1986
Wikipedia Fatal Flowers
Website The Fatal Flowers
Tekst Pleasure Ground

Hun eerste volledige Elpee mocht ik lenen van Anke, de kopie op een bandje draaide ik erg vaak. Daarbij kwam op de andere kant een concertopname, dinsdagavond op Hilversum 3 (Vara) opgenomen. Prachtige muziek, live misschien nog wel beter dan van plaat. Younger Days werd een hitje, de volgende platen kocht ik zelf.

En ik zag ze live, een aantal keer, schitterende band. Op de fiets van Hengevelde naar Goor, in mijn eentje door de donkere nacht, oren piepend omdat ik te dicht bij de boxen had gestaan. Maar wat een overweldigende band. De piep verdween pas anderhalve dag later.

De carrière van de band was kort en hevig. Vier gitaristen voor vijf albums, allen indrukwekkend. Maar de man van de band was natuurlijk zanger/gitarist Richard Janssen. Hij bepaalde de sound, dook later op in bands als Shine en Rex, maar zal altijd geassocieerd blijven worden met de Fatal Flowers.

Veel favoriete nummers. Jaren geroepen dat Dear Friends op mijn begrafenis gedraaid mag worden. Younger Days was niet voor niets de titel van de compilatie. Maar ik kies voor Nowhere to lay my head. Zacht, ingehouden begin, dan uitbarsten, raggen, gitaren laten ronken, even weer rustig tussendoor en dan weer los. Mooie afwisseling, prachtig nummer.

Begin dit jaar kwam de band ineens weer bij elkaar voor een korte tour. Het enige concert in de buurt miste ik vanwege andere verplichtingen. Misschien niet eens erg, soms moet je een herinnering mooi houden. Had alleen maar kunnen tegenvallen.

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify en Deezer.