Tags

, , , , , ,

Stephen Fry – More fool me

Het eerste deel van zijn memoires las ik al heel lang geleden (Moab is my washpot). Wat bleef hangen was dat de fantastische schrijver, de geweldige acteur, de briljante komiek, de eloquente presentator en de sympathieke mediapersoonlijkheid helemaal niet zo aardig was als hij leek. Respect voor zijn openheid, maar wil ik daadwerkelijk weten welk ettertje hij vroeger was?

Deel twee stond dus al jaren in de kast, nooit aan begonnen. Kill your darlings, maar waarom zou je? Deel drie wilde ik niet eens aanschaffen, ware het niet dat ik die in de Ramsj tegenkwam en dan ook nog eens gesigneerd. En dan moet ik, gevolg gevend aan mijn eigen themajaar van gesigneerde boeken, er toch maar weer aan geloven.

Het ergste vrezend, gaf de allereerste regel mij al meteen een glimlach. “There is nothing very appealing about showbusiness memoirs”. Tergend eerlijk, wil ik wel verder lezen? Maar al snel hakt hij het hele genre aan mootjes, om vervolgens precies dat te doen wat hij zo erg vond. Rebels, grappig, eloquent. Zoals men Fry kent.

En dus vind ik na een paar hoofdstukken dat het helemaal geen straf is om dit te mogen lezen. Soms weer pijnlijk eerlijk, openhartig voorbij elke grens, maar hoe dan ook: geen doorsnee autobiografie. Zijn wereldbeeld klopt, hij heeft een mening, kan die onderbouwen en heeft geen angst om er voor uit te komen, deze te verdedigen.

En dan besluit hij halverwege, alsof het hem aan tijd ontbrak om fatsoenlijk te redigeren, om ineens zijn dagboek integraal in dit boek op te nemen. En zo lezen we over zijn extreme cocaïneverslaving, over het vervelende gedrag dat daarbij hoort, over wat er allemaal mis kan gaan in showbizland, kortom een saai verhaal dat in een enkel hoofdstuk samengevat had kunnen worden. Een kwart van dit stuk was de afgelopen bovengrens, tien procent was genoeg geweest. En dan was deel drie van zijn reeks memoires wel geslaagd geweest. Dan was ik nieuwsgierig geworden naar deel twee, had ik deel vier (tegen de tijd dat die uitkomt) waarschijnlijk ook wel aangeschaft.

Ergens blijft het zonde dat een schrijver die vier prachtige romans heeft geproduceerd zijn tijd verdoet met een reeks memoires, die an sich nog steeds interessanter zijn dan hele genres die ik niet eens wil lezen, maar waarvan je vermoedt dat wanneer ook maar de helft van de tijd besteed was aan een nieuwe roman, er zonder twijfel een meesterwerk zou zijn uitgerold.

Citaat: “Religionists from pulpits and evangelical TV stations announced that this was all God’s punishment for the perverted vice of homosexuality, quite failing to explain why this vengeful deity had no interest in visiting plagues and agonized death upon child rapists, torturers, murderers, those who neat up old women for their pension money (or indeed those cheating, thieving, adulterous and hypocritical clerics and preachers who pop up on the news from time to time weeping the repentance), reserving this uniquely foul pestilence only for men who choose to go to bed with each other and addicts careless in the use of syringes.” (p.95)

Nummer: 19-013
Titel: More fool me
Auteur: Stephen Fry
Taal: Engels UK
Jaar: 2014
# Pagina’s: 388 (3103)
Categorie: Biografie
ISBN: 978-0-718-18088-1

Meer:
Moab is my washpot
Rescuing the spectacled bear
The stars’ tennis balls
In America

Advertenties