Tags

, , , , ,

Vele Kecks-shirts zie ik om me heen. De mijne liggen nog in de kast. Niet aan gedacht. Het voorprogramma, Blind Surfer, deed het leuk, maar de zaal wacht op een jeugdheld. De gemiddelde leeftijd is navenant hoog. Gelukkig heeft De Leeuw, tegenwoordig woonachtig in Vlaanderen, het gemiddelde weten te drukken door enkele zeer jonge bandleden te rekruteren. Zes man sterk, goed ingespeeld, maar zonder uitzondering niet meer dan begeleiders. Deze avond draait om De Leeuw. Na vele jaren heeft de zanger besloten toch weer op de rockpodia te willen staan. Na de Kecks leek hij een andere richting te hebben gekozen, maar blijkbaar begon het weer te jeuken.

Een mooie afwisseling volgt. Nieuwe nummers, oude Kecks hits en een aantal bijzonder gekozen covers. Zijn motoriek is niet veranderd, de Kecks fans, het grootste deel van het publiek, herkennen hun oude held. Die held die ook nog precies zo klinkt als voorheen. Hij is wat grijzer, zijn zelfvertrouwen is zo mogelijk nog groter dan voorheen.

Gelukkig kiest hij goede Kecks nummers, niet alleen de voordehandliggende hits. Voor in de zaal zie ik veertigers die een voorzichtige pogo proberen, onwennig, dit deden ze al decennia niet meer. Ooit, tijdens de afscheidstournee, hoorde ik het mooie citaat ‘Rot op joh, ik sta hier mijn jeugd af te sluiten’. Jeugd is hier niet meer, maar velen voelen zich nog wel even jong. André van Duin, Lou Reed en Armand, je kunt slechtere covers kiezen.

De Leeuw is ondertussen op tour. Hij is nadrukkelijk op zoek naar publiek. Na het concert is hij erg blij fans te spreken, hij bedankt ze persoonlijk voor hun komst. Het lijkt een vorm van nederigheid. Niet misplaatst overigens, de kleine zaal van de Metropool was redelijk vol, maar niet uitverkocht. Gaat hem zien!

Advertenties