Tags

, , , , , , ,

Joseph Oubelkas – 400 brieven van mijn moeder

Een goede spreker. Meer dan een goede spreker. Al is dat ook wel mogelijk met een verhaal als het zijne. Op zijn 24e werd Oubelkas in Marokko opgepakt en zonder enig bewijs veroordeeld. Leek het eerst nog een gerechtelijke dwaling die snel rechtgezet zou worden, al snel blijkt dat het de autoriteiten helemaal niets interesseert dat er een Nederlandse jongen onschuldig vast zit.

Hij gaat dus maar schrijven. In zijn dagboek, maar ook via de post met vrienden, bekenden, maar vooral met zijn moeder die blind vertrouwen heeft dat haar zoon er beter uit gaat komen. Haar vertrouwen is groot en helpt hem door moeilijke momenten, want daar zijn er natuurlijk meer dan genoeg van.

Na vele jaren en diplomatieke hulp, juridische bijstand, maar vooral veel positief gedrag, komt Joseph vrij. 1637 dagen onterecht vastgezeten. Terug in Nederland is zijn leven compleet veranderd. Hij is zelf ook een ander persoon geworden. Hij schrijft dit boek en wordt een veelgevraagd spreker. Want overal iets positiefs uithalen is niet eenvoudig voor velen, maar nadat je het verhaal van deze jongeman hebt gehoord, kun je niet anders dan je eigen ellende relativeren.

Twee jaar geleden sprak hij onze studenten toe, de kerstafsluiting. Na de tijd kregen wij zijn boek, de kans om het te laten signeren. Wat mij het meest verbaasde was dat dit boek, 16e druk volgens de stikker, langs me heen was gegaan. Ik lees fanatiek kranten, ik volg het nieuws, kom geregeld in boekhandels, maar ook voor mij was het verhaal nieuw. Zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar bijzonder is het wel.

Nadat ik het thema van het jaar had gekozen, wist ik welk boek ik als eerste zou gaan lezen. Weer was ik snel onder de indruk. Hoe kun je zo positief blijven, nadat je zo veel onrecht is aangedaan? Hoe kun je onder dergelijke bizar slechte omstandigheden, zingeving geven aan je (onterechte) straf? Hoe kun je zuiver op de graat blijven, omringd door corruptie? Diepe bewondering heb ik voor de jongeman.

Meteen het lastigste punt: maakt het verhaal automatisch een goed boek? In mijn ogen niet. Het verhaal is goed. Zijn intentie ook. Maar een dagboek gaat per definitie vervelen. Natuurlijk is er flink geredigeerd, maar ik denk dat het boek beter was geweest wanneer het nog eens honderd bladzijden korter was geweest. Maar het zou ook kunnen dat het aan mij ligt, het ‘waargebeurd’ genre dat door zovelen, ook in mijn directe omgeving, een extra dimensie geeft aan elk boek, terwijl ik juist een kritische lezer ben die graag een goed verhaal wil lezen, waarbij het waarheidsgehalte niet per definitie relevant is voor de waardering die ik voor een boek heb.

Citaat: “En wanneer de rechter weet dat de advocaat die jouw pleidooi houdt, goed betaald krijgt en hijzelf nul op het rekest krijgt, dan zal hij extra wrang reageren. De rechter moet natuurlijk wel zijn levensstijl met zijn auto’s, huizen en familie kunnen blijven onderhouden. Hij dacht bij het zien van jou in de rechtszaal goed bij te kunnen verdienen, omdat je uit Nederland komt. Als hij dan geen stuiver krijgt, is het simpel; hij vraagt aan de advocaat of hij uitgepraat is, hij vraagt aan jou of je uitgepraat bent en zegt vervolgens: ‘Ja? Ja? Klaar? Oke, tien jaar voor de verdachte! Tot ziens. Volgende verdachte!” En jij kan niets doen.” (p.89)

Nummer: 19-001
Titel: 400 brieven van mijn moeder
Auteur: Joseph Oubelkas
Taal: Nederlands
Jaar: 2011
# Pagina’s: 377
Categorie: Dagboek
ISBN: 978-90-484-9014-1

Meer:
Website
Wikipedia
De spreker (YouTube)
Volkskrant
Hebban
Leestafel

Advertenties