Tags

, , , ,

De hele week al zie ik mensen die iets durven te copy/pasten op hun timeline. Ik zie helden die iemands hand vast houden. Ik zie verontwaardiging in talkshows. Protesten. Brieven. Blogs. Nieuwe hashtags. Maar ik mis de nuance.

Natuurlijk ben ik de eerste om geweld te veroordelen. Iemand tanden uit de mond slaan is per definitie niet goed. Maar het maakt niet uit of je homo of hetero bent, Marokkaan of Duitser, loodgieter of chirurg, geweld is fout.

Binnen een dag bleek er ook aangifte te zijn gedaan tegen een van de vermeende slachtoffers. Kortom, ik weet niet wat er gebeurd is. Niet wie er eerst geslagen heeft. Niet wie er het hardst sloeg. Ik weet de aanleiding niet. Ik weet niet wat er vooraf ging aan het geweld. Ik kan dus niet oordelen.

Wel kan ik geweld veroordelen. Dat doe ik al heel lang. Daar ben ik niet trots op, daar gebruik ik social media niet voor om zo vele likes en complimenten te ontvangen. Ik vind een homo die slaat net zo’n klootzak als een meppende Marokkaan. Geweld is niet gebonden aan een paspoort, een ras, een religie of geaardheid. Geweld hoort universeel veroordeeld te worden. En daar las ik dan weer nergens over tussen al die mensen die willen laten zien dat ze niet homofobisch zijn.

Slechts de column van Wagendorp legde terecht de link tussen de homohaat en het bestaan van homo-ontmoetingsplekken waar vele gemeenten tegen ageren. Zo lang dergelijke plekken nog nodig zijn, zo lang ze zelfs worden tegengewerkt, moet er nog veel gebeuren. Hoe veel mensen via social media ook (doen alsof ze) tolerant zijn.

Advertenties