Tags

,

ken-indiansHet was puur toeval dat we aan elkaar werden gekoppeld. Hij vulde een formulier in op zijn school, maar wist eigenlijk nauwelijks de consequentie. Een paar maanden later zat ik in het vliegtuig naar Orlando. Hij stond op het vliegveld en binnen twee minuten moest ik vertellen wat ik wilde voor mijn ontbijt. We stopten bij de supermarkt, namen wat voedsel mee en even later kreeg ik de bovenverdieping van zijn huis voor twee weken.

Ik leerde erg veel in die twee weken. Misschien niet precies waarvoor de uitwisseling bedoeld was, maar wel over zijn land, het leven, zijn vak, mijn hobby en veel over sport.

Een half jaar later stond ik op Schiphol, hij kwam twee weken bij ons thuis. We moesten onze slaapkamer opgeven, hij keek nieuwsgierig rond in Nederland en net over de grens in België en Duitsland. We hielden contact via social media.

Vorig jaar las ik dat hij ziek was. Toch schrok ik behoorlijk toen een dikke maand geleden ineens het ene na het andere eerbetoon op Facebook verscheen. Ken mocht geen zestig worden. De voormalig golfjournalist en docent journalistiek wist velen te raken in zijn leven. Ik zat met tranen in mijn ogen te lezen, studenten vertelden over collegegelden die hij voorschoot, collega’s hadden sterke verhalen, vrienden wisten mooie anekdotes op te lepelen. Ken was een bijzonder man. Een hele mooie obituary stond op Golfweek. Al had je hem niet gekend, dan nog ben je al lezend onder de indruk.

De memorial service duurde ruim vier uur. Hij werd herdacht in het stadion van de Cleveland Indians. Vlaggen op vele golfbanen hingen halfstok. Zijn vrouw Debbie bleef alleen achter. Maar over de hele wereld zijn er vrienden achtergebleven. R.I.P. Ken!