Tags

, ,

Hieronder de speech zoals ik die afgelopen zondag gaf ter gelegenheid van de opening van onze nieuwe veranda.

Het begon eind maart, ik weet het moment nog precies. 30 maart 2016, 21.43 uur. Belastingaangifte. Ik druk op verzenden, maar voordat de belastingdienst wist hoeveel ze ons terug moesten betalen, hing Yolanda al aan de telefoon met Harrie. Het kon doorgaan. De lang gewenste droom van een veranda kon eindelijk uitkomen.

Er volgden maanden van vele uren harde arbeid. John hielp, Michel moest een aantal keren opdraven. Yolanda heeft er vele uren ingestoken, Oom Jan kwam geregeld helpen. Zelf mocht ik niet al te veel doen. Wat dom werk, maar liever nog: niet in de weg lopen. Wel leerde ik een geheel nieuw vocabulaire. Een steggel, een hoentje en een poer. Een regel bleek iets heel anders dan de regels zoals ik die op school al kende. Een klampje, een wig, schoren, weet ik wat nog meer niet. Ik heb veel geleerd. Geen gereedschap. Mijn belangrijkste gereedschap bleef het toetsenbord…

Maar vooral werd deze veranda het project van Harrie. Halverwege hoorde ik Yolanda zeggen dat hij dit ook nog nooit eerder had gedaan. Het vertrouwen werd er niet minder van, onze hoofd aannemer wist wat hij deed. Lotte maakte de onnozele opmerking ‘ik dacht dat dat ding er in een week zou staan’ en werd weggelachen. Ik was blij dat zij de opmerking maakte..

Diepe bewondering heb ik voor mensen die met hun handen kunnen maken, wat in hun hoofd zit. Voor mij is een kwestie van hout en spijkers, maar geen idee hoe daar een veranda van te maken. Harrie kijkt wat op internet, ziet wat plaatjes, tekent een plan en begint. En dan is de opdrachtgeefster niet de eenvoudigste, want geregeld moest het plan aangepast worden. Maar goed, van zijn dochter kon hij het hebben. En van vier stapels planken en een paar honderd schroeven maakte hij een veranda.

Als leek kon ik geen fouten ontdekken, zelfs nadat de hoofd aannemer van het dak, via de steiger op de grond was beland, de bouw moest en zou verder. Een dag rust bleek onmogelijk. Vanochtend gingen de stoppen er twee keer door, maar daar kon Harrie niets aan doen, daar was hij niet bij.

IMG_3725

Toch moet ik even een kleine kritische kanttekening plaatsen. Sinds 11 juli 1919 hebben we in Nederland een achturige werkdag. Bijna 97 jaar later heeft Harrie die nog steeds niet ingevoerd. Terwijl wij nog ontbeten, was hij al aan het werk, eind van de middag was hij er nog, ’s avonds in zijn schuur nog even wat kleine klusjes, want anders kon de bouw niet verder. En de bouw..

Sinds 23 december 1960 hebben we in Nederland wettelijk een vijfdaagse werkweek. Ook dat heeft Harrie gemist, terwijl hij toch al een tiener was toen deze wet werd ingevoerd. Op zaterdag kun je een hoop nuttige dingen doen, de bouw twee dagen stil laten liggen, dat zou toch te gek worden. De bouw.. Geen zaterdag was het rustig in mei en juni.

Tenslotte is rekenen niet het sterkste punt gebleken. Samen met de buurman rekende hij uit hoeveel schroeven ik moest bestellen. Plichtsgetrouw dook ik achter mijn computer en twee dagen later werden er dozen vol schroeven besteld. Een week later moest ik terug naar mijn hok. Schroeven bijbestellen. En dat de begroting ruim werd overgeschreden, tja, die discussie voeren we hier maar niet. De Stopera, de Betuwelijn, de Noord-Zuid Metro en de Veranda aan de Posthuisstraat. Grote projecten kosten nu eenmaal altijd ruim meer dan oorspronkelijk gedacht.

Het resultaat is iets om trots op te zijn. Yolanda ziet zichzelf hier hele zomers zitten. Mijn moeder vroeg om een wc en douche in de schuur, dan kan ze haar eigen huis te koop zetten. Alle bezoekers zijn vol bewondering. Iedereen complimenteert ons. Bij deze gaan die complimenten door naar Harrie, hij verdient ze. Ik denk dan ook dat iedereen het er mee eens is om de officiële openingsplechtigheid door Harrie te laten doen. Knip het lint door en open onze veranda!