Tags

, , , , , , ,

Goal, November 2012

Het klonk onrespectvol, maar zo was het niet bedoeld. Voor de meeste GFC-ers zijn het slechts namen uit een ver verleden. En zowel Cor de Jong als Arnold Schutte kwamen de laatste jaren niet meer op het voetbalveld. Dan is uit het oog vaak ook uit het hart. Sterker nog, bij velen hebben ze er nooit gezeten.

3 voorzitters in 1977Het ligt niet aan de jongere spelers, het ligt aan mij. Ik word ouder. Ik reed wel eens mee met oom Cor naar een uitwedstrijd. Of eigenlijk reed ik mee met Tante Betsy en Anke. Oom Cor was meestal rustig, de beide dames hadden nogal eens commentaar op de rijstijl van medeweggebruikers. De dag van de week waarop ons eerste voetbalde trok een groep autorijders aan, die volgens mijn nicht en tante niet geschikt waren voor een rijbewijs. Ze stonden ook meestal niet samen langs de kant van het veld. Meestal bleek de scheidsrechter namelijk dezelfde geestelijke vermogens te hebben als de eerder genoemde incompetente chauffeurs. En dan hielden de dames zich niet in. Oom Cor stond liever elders. Rustiger.

Voor vele GFC-ers was hij naast de oud-voorzitter vooral Meester de Jong, de strenge maar rechtvaardige schoolmeester van de Laarschool, die zo prachtig verhalen kon vertellen.

Maar wanneer je zelf al aan het afbouwen bent op zondagochtend, zijn jeugdherinneringen niet meer dan dat. GFC is niet meer de club waar ik naar ging kijken in de tachtiger jaren. Niet de club waar oom Cor voorzitter van was in de zeventiger jaren. Zeker niet meer de club waar Arnold Schutte twee keer kampioen mee werd. We hadden toen vier seniorenteams en een paar juniorenteams en een veld dat we moesten delen met vv Twenthe.

GFC is tegenwoordig een moderne club met tientallen teams, bijna zevenhonderd leden, met dames en gehandicapten, Ukken en veel jeugd. Een club waar naast voetbal vele activiteiten worden georganiseerd. GFC is een grote vereniging, met een lange geschiedenis. En voor velen is het totaal niet interessant wie er in het eerste speelde tien jaar geleden, of zelfs een halve eeuw geleden. Het boeit niet wie er allemaal ooit in het bestuur zaten. Toch zijn we, ik spreek graag over we, een vereniging die dankzij die geschiedenis geworden is tot wat we nu zijn.

“Meer dan voetbal”, zei Toon Groothengel altijd. Netjes geparafraseerd in het Catalaans door de beste club ter wereld: ‘Mes que un club’. Zo voel ik dat nog steeds. En of je die oudjes nu wel of niet kent, of je de opstelling van het kampioenteam uit 1969 nu wel of niet kunt navertellen, dat maakt helemaal niet zo veel uit. Je voelt dat GFC meer is dan slechts twee keer drie kwartier in een roodzwart shirt rennen. En dan zullen er ook in de generaties na mij wel weer leden zijn die wel weten welke GFC-ers er voor gezorgd hebben dat GFC die prachtige club is waar we allemaal trots op zijn. We worden tenslotte allemaal ouder.