Tags

,

nectarineNet als the Presidents of the United States of America ben ik gek op perziken. Alleen die moet je óf uit blik eten óf eerst schillen. Maar fruit wil je gewoon meteen eten. Gelukkig is er dan het alternatief de nectarine.

En elk jaar weer trap ik er in. Ik koop een papieren zak vol nectarines op de markt en probeer thuis meteen de eerste. Mijn tanden protesteren hevig, het kreng is nog zo hard alsof het rechtstreeks uit de diepvries komt. Ineens bedacht ik weer dat ik een maand of tien geleden hetzelfde deed. Eerst even laten liggen dus.

Een dag. Twee dagen. De nectarine voelt nog steeds hard aan, maar ik eet toch vast de volgende. Ik wacht weer twee dagen, pak de papieren zak en zie een paar verschrompelde stukjes fruit. Te laat. Met een schilmesje snij ik de rotte plekken weg en eet nog een paar hapjes.

Wat ik ook probeer, het juiste moment om een nectarine te eten is niet te bepalen. Of ik ze nu in de koelkast leg, zoals de marktkoopman mij aanraadde en ze er per stuk dag na dag uitleg, of op de fruitschaal, ik vind het juiste moment niet. Het juiste moment om een nectarine te eten duurt namelijk precies acht minuten. Te vroeg en je tanden zullen er onder lijden. Te laat en je zit onder het sap en de smaak valt al weer tegen. Je hebt precies acht minuten, alleen weet je nooit wanneer die acht minuten zijn.

In Spanje, op vakantie, at ik heerlijke nectarines, als toetje. Ik liet er de pudding en ijstaarten voor staan. Heerlijk. Groter dan de krengen die ik op de markt koop hier, precies goed van smaak. Structuur perfect. Ik geef het op. In Nederland zal ik nooit een goede nectarine eten.

Voor de smaak krijgt de nectarine vier sterren, voor het eetgemak een enkele.

logorecensieprins

Themaweek 5. De Recensieprins