Tags

, , , , ,

15-054John Irving – A prayer for Owen Meany

Eindelijk een goed excuus om dit boek weer eens te lezen. Jarenlang moest ik verder. Nog een boek. Een nieuw boek. En die nog. Nooit kwam ik aan herlezen toe. Toen ik begon met herlezen van Owen Meany stond de nieuwste Irving al te wachten in de kast. Ondertussen, nu ik deze woorden tik, staan de laatste twee boeken van hem ongelezen achter me. Toch ben ik blij dat ik dit jaar koos voor herlezen, want Owen Meany is toch echt een hoogtepunt in het oeuvre van Irving, een schrijver die vele geweldige boeken schreef.

Ook hier was het al een kwart eeuw geleden dat ik het boek las en omdat er geen verfilming is (slechts een film gebaseerd op het boek, geen letterlijk verfilming, zelfs de namen zijn anders), was er weinig blijven hangen. O ja, dat kleine mannetje. Maar wat was er ook al weer met dat kleine mannetje?

Johnny en Owen zijn vrienden vanaf hun vroegste jeugd. Samen groeien ze op in het kleine dorpje in New Hampshire. Een tragisch incident verbindt ze voor het leven. Een honkbal, door de elfjarige Owen verkeerd geraakt, komt tegen de slaap van de moeder van Johnny en zij overlijdt. De band tussen de vriendjes wordt er alleen maar sterker door.

We volgen de vriendschap tot de dood van Owen, die al snel in het boek wordt aangekondigd, maar, ook voor hem toch nog als een verrassing komt. Hij had zijn eigen grafsteen al gezien als jongetje, in een visioen. Hij had de laatste beelden voor zijn dood ook al regelmatig gedroomd, maar hoe dichter bij de datum, hoe ongeloofwaardiger die droom. Zou het dan toch niet kloppen?

Het verhaal flippert heen en weer door de tijd, zonder dat het ooit storend wordt. De hoofdfiguren zijn geweldig, de omvangrijke reeks van bijfiguren interessant en belangrijk genoeg om het verhaal levendig te houden. Owen is een boeiende hoofdpersoon. Gezien door de ogen van Johnny, zijn maat, is Owen een echte held. Van het kleine jochie dat tijdens zondagsschool over de hoofden werd doorgegeven tot de militair die graag naar Vietnam gestuurd wil worden volgen we zijn hele leven. Hij zorgt er voor dat zijn beste vriend niet naar ‘Nam hoeft, omdat hij dat niet wil.

Volgens Irving zelf is de beginzin van dit boek de beste openingszin die hij ooit schreef. In een enkele zin wordt eigenlijk het hele verhaal samengevat. En de eerste zin is erg belangrijk, ik hoorde het hem zelf ooit zeggen tijdens een interview in Hengelo (kijk naar het filmpje, in mijn handen zie je dit boek!). Tegelijkertijd voel je dat veel van zijn wereldbeeld doorsijpelt in de twee belangrijkste karakters. Dat hij eindelijk de kans heeft iets over Vietnam te zeggen, zonder dat hij daadwerkelijk een boek hoeft te schrijven over de oorlog zelf.

Net als Theroux refereert Irving in dit boek aan Anna Karenina. Mooi om te zien dat literatuur lezen nooit een losstaande gebeurtenis is, maar dat veel lezen het leesplezier versterkt.

Hopelijk wordt John Irving oud genoeg om nog een of twee prachtige boeken te schrijven, ik ben blij dat ik er nog twee van hem mag lezen. En misschien moet ik er vaker een herlezen. Is me deze keer tenslotte erg goed bevallen.

Citaat: “How could Owen Meany have known what he ‘knew’? It’s no answer, of course, to believe in accidents, or in coincidences; but is God really a better answer? If God had a hand in what Owen ‘knew’, what a horrible question that poses! For how could God let that happen to Owen Meany?” (p.591)

Nummer: 15-054
Titel: A prayer for Owen Meany
Auteur: John Irving
Taal: Engels (US)
Jaar: 1989
# Pagina’s: 637 (11522)
Categorie: Fictie
ISBN: 0-552-13539-9

Meer:
Goodreads
Wikipedia
Complete Review
13 facts about..
John Irving.com

Andere Irving boeken door mij gelezen:
My movie business
Waarom ik van Dickens hou
Until I find you
Pension Grillparzer
The fourth hand
A widow for a year
Last night in twisted river

Themaweek 4. Meer boeken