Tags

, , ,

Het afgelopen jaar leek het wel ineens alsof het belangrijkste wat ons overkwam een aantal vluchtelingen vanuit een bootje waren. Alsof de hele samenleving overhoop wordt gegooid wanneer er een aantal mensen een andere taal spreken, een ander geloof hebben. Alsof we niet twintig jaar geleden veel meer vluchtelingen opvingen, laat staan honderd jaar geleden. Alsof de verzorgingsstaat niet wordt kapot gemaakt door een liberale partij die denkt dat marktwerking overal het antwoord op is en zelfverrijking terecht is. Gelukkig zag ik ook positieve punten. Kreeg Vluchtelingenwerk meer vrijwilligers dan vluchtelingen in de kaartenbak en liet mijn dorpje zich ook van de goede kant zien. Er is nog hoop.

10403425_1028388110525939_9106093566485847526_nWat ben ik geschrokken van de reacties op diverse social media de laatste maanden. Wat een vreselijk schreeuwerig en intolerant is Nederland geworden! Waar halen velen het lef vandaan om vluchtelingen weg te zetten als een minderwaardig soort, als profiteurs. Vele jaren vertoefde ik in den vreemde. Vaak vertelde ik trots over mijn land. Open, gastvrij, tolerant. Van dat land herkende ik niets meer.

Totdat er vluchtelingen in mijn dorpje kwamen. Voor maar liefst vijf hele dagen. Resultaat van een actief ontmoedigingsbeleid van de Nederlandse regering. Elke vijf dagen een ander noodbedje in een andere sporthal. Weken achter elkaar het land doorgestuurd worden. En toen kwamen de vrijwilligers in actie. Activiteiten voor de kinderen, tennisles, muziekavonden, taalles, kinderen die in het weekend naar school konden. Geweldig om te zien. Alhoewel, het bleef bijna allemaal buiten beeld. Vooral die ene bus die door een fout van de COA ook hier kwam aanrijden haalde de pers. Kon blonde Greet weer scoren. Dat het een stuk genuanceerder lag dan vrijdagavond bekend was, lezen we niet in de krant van Wakker Nederland, de PVV-leider laat zich niet horen.

Wat ik erg vreemd vind is dat de PVV de vluchtelingen als gevaar ziet. Dit zijn toch de mensen die zijn weggejaagd door die jihadisten die hij zo verfoeit? Deze mensen denken er net zo over als hij, waarom mogen ze dat niet hier doen?

Maar wat ben ik trots op de tientallen kindertekeningen die ik zag hangen in de sporthal. Op de nette en rustige bezoekers van de inspraakavond die niet uitliep op een avondje ongenuanceerd schreeuwen. Op de muzikanten die in mijn voetbalkantine een avond vermaak organiseerden. Op vele anderen die lieten zien dat er nog een tolerant en solidair Nederland bestaat. Dat je niet bang hoeft te zijn voor een paar vluchtelingen als buren. Die zich onvoorwaardelijk hebben ingezet om 140 mensen vijf dagen het gevoel te geven dat ze welkom zijn, dat ze geen nummer zijn.

Er is nog hoop.

Themaweek 1. 2015 in 1 week