Tags

, ,

Oorspronkelijk: 27 april 2011

Vanmorgen stond ze boven aan de trap te schreeuwen. “Papa, kom maar boven”. Ze had een tube gel in de handen. Ik heb sinds kort een privé kapster.

Degenen die mij kennen weten dat ik niet echt veel tijd aan mijn kapsel besteed. Het zit in mijn ogen al snel redelijk. Na een douche ’s ochtends, of de avond er voor, is het meestal even een beetje gel, wat door mijn haar heen smeren en ik kan de weg op.

Sinds een tijdje niet meer. Ze zit op het aankleedkussen als ik even langs de spiegel kom en de gelpot pak. “Suus helpen?”, klonk het laatst. Ik bukte mijn hoofd even naar haar toe, zij wreef me door de haren en glunderde. Ze had geholpen.

Dat wil ze de laatste tijd vaak. Helpen. Het geeft haar het gevoel er bij te horen. Dat ze al groot is. Gisteren was ik laat. Ik wilde even snel wat gel in mijn haar doen en vertrekken. Ik had even buiten haar gerekend. Ze wilde weer helpen. Ik bukte, maar het was niet goed genoeg. “Die!”, zei ze dwingend en wees naar de pot gel. Ik gaf haar een beetje gel op haar handje en ze smeerde het in mijn haar. Een schitterend vader-dochter moment.

Vanochtend bepaalde zij al het moment dat ik mijn haar ging doen. Ik denk dat een nieuwe gewoonte is begonnen en ik er de komende tijd aan vast zit. Dus mocht u mij tegenkomen en mijn haar zit niet zoals het hoort, lach me gerust uit of doe alsof er niets aan de hand is. Maar bedenk wel: ik heb de allerliefste privé kapster in de hele wereld.

Zomerthemaweek 5: Uit de oude doos