Tags

,

Oorspronkelijk: 25 september 2007

 

Planet

Elsevier

De Pers

Nu de hele oppositie, inclusief mijn eigen partij, weerbegint te schreeuwen om een referendum (Pro referendum site) , wordt het tijd dat ik mijn mening nog eens duidelijk weergeef. Meer dan twee jaar geleden, voordat ik in hetNederlands blogde, schreef ik op mijn LiveJournal al waarom een referendum niet deugt. (Let op: in het Engels)

Nederland kent namelijk volgens de grondwet geen referendum. Zelfs het referendum van een tijdje geleden over de Europese grondwet, was slechts een raadgevend referendum. Als de regering lef had gehad, dan had het de uitkomst toen al kunnen negeren.

Precies dat referendum geeft precies aan waarom een referendum niet deugt. Toen mensen gevraagd werd waarom ze tegen hadden gestemd, kwamen er antwoorden als ‘De euro heeft alles zo duur gemaakt’, ‘we moeten de wereld buiten de deur houden’ en ‘we willen onafhankelijk blijven’. Compleet irrelevante zaken dus. Veel proteststemmen van vele ontevreden kiezers die eindelijk konden laten weten wat ze vonden van ‘de zakkenvullers in Den Haag en Brussel’. Slechts een enkeling had zich daadwerkelijk verdiept in de grondwet, maar zelfs een groot deel van die minderheid begreep niet precies waar ze voor of tegen stemden.

Nu is het geen grondwet, maar een verdrag. Er zijn dingen veranderd, dingen geschrapt en de naam is veranderd. Oftewel de regering heeft geluisterd naar het volk. Diezelfde regering die nog geen jaar geleden werd gekozen door datzelfde volk. Waarom moeten we dan in godsnaam (christelijke regering!) weer onze mening geven. We leven in een indirecte democratie, een representatiedemocratie, daar past een referendum nou eenmaal niet in.

Dat is geen wantrouwen tegen de bevolking, dat heet democratie. Juist een referendum zou een motie van wantrouwen zijn. Alsof ik vorig jaar niet bewust op iemand heb gestemd die nu voor mij de beslissing moet maken. Ik ben niet seniel, ik weet nog heel goed dat ik naar het gymlokaaltje van de lagere school fietste om daar mijn burgerplicht te vervullen. Het is een motie van wantrouwen naar mij toe, maar ook naar het door mij gekozenTweede-Kamerlid. Zij kan heel goed een beslissing nemen, zelfs al is zij wel voor een referendum. Niet doen. Beslis zelf. Dat is je werk. Dan doe ik wel gewoon mijn werk en hoeven al die ‘mannen in de straat’ (HWB, hard werkende burgers heten ze geloof ik dezer dagen) niet na te denken over zaken die toch te gecompliceerd zijn voor ze. En als je dan echt wil protesteren, dan kun je de volgende verkiezingen altijd nog op Wilders, Marijnissen of misschien wel Verdonk stemmen. De rest van ons denkt dan wel weer na en kiest voor iemand die wel zijn of haar werk doet en geen referendum nodig heeft om zelf een beslissing te nemen.

WikiPedia: Referendum

 

Zomerthemaweek 5: Uit de oude doos