Tags

, , , , , , ,

Zijn taalniveau was niet om op te pochen. Maar hij was het leren in het taalklasje zat, hij wilde verder. Hij leek me een pienter jochie, ik gaf hem een positief advies. Al snel bleek dit terecht, binnen een paar maanden was zijn Nederlands zo veel beter, dat hij zonder problemen meedraaide in de klas. En dat deed hij goed, hij ging als de spreekwoordelijke speer. Hij viel al snel op om zijn beleefdheid. Toen zijn Nederlands beter was, ook om zijn gevoel voor humor.

Samen met zijn moeder woonde hij nog in een asielzoekerscentrum. Daar ontstond het eerste probleem. Stage lopen mocht hij niet. In alle wijsheid had men in Den Haag besloten dat stage hetzelfde was als werken en daarvoor was zijn verblijfsvergunning niet toereikend. Tegelijkertijd besliste men in Den Haag dat er minimaal zoveel procent stage in de opleiding hoort, dat dat onbetaald mag en dat je boventallig hoort te zijn, zodat je geen arbeidsplaats in kon nemen. Zonder stage geen diploma. Bureaucratie ten top dus, maar hij zat er mee. Na veel gezeur, gebel en vragen bij diverse instanties, diverse formulieren en uitlegmomenten verder, had hij net op tijd toestemming om net als zijn klasgenoten op stage te mogen.

Daar ging het voor het eerst mis. Hij bleek iets te eigenwijs. Ook al zat hij in een klas vol meiden, was hij alleen met zijn moeder in Nederland, had hij diverse docentes, nu nam hij goedbedoeld advies van een vrouw niet aan. Het botste. Maar toen dat eenmaal uitgesproken was, door beide partijen, ging het weer de goede kant op. Een goede stage.

Daarop volgde een nog betere tweede stage, waar zijn Russisch goed van pas kwam. De website die hij vertaalde bleek een succes in Rusland. Hij kon er zelf niet naar toe, had geen paspoort, al voelde hij zich wel Russisch. In zijn eigen land, een van de afgescheiden voormalige Sovjet-Republieken, was hij ook niet meer welkom.

Net te kort in Nederland voor het generaal pardon, besloot hij om verder te studeren. Terecht, hij was slim genoeg voor het HBO. Ook daarvoor stuitte hij weer op flink wat bureaucratie. Maar ook dat lukte hem. Ik ben benieuwd wat er van hem geworden is, zo langzamerhand zou hij ook op het HBO klaar kunnen zijn. Voor hem hoop ik dat zijn tijdelijke vergunning ondertussen een definitieve verblijfsvergunning is geworden. Voor zijn moeder nog meer. Hij zou voor haar kunnen zorgen, zoals zij de eerste twee decennia voor hem heeft gezorgd.

(Themaweek vluchtelingen)

Advertenties