Tags

, , , ,

VoorkantWaarom deze verhalen? Ik heb in de laatste twintig jaar meer dan 100 reisverhalen geschreven, waar selecteer je dan op? Het was niet zo heel moeilijk. Ik spit mijn harde schijf door en ik zoek naar verhalen die ik de moeite waard vind. Verhalen die ik zelf zou willen lezen. Verhalen waarvan ik jaren later nog steeds vind dat ze goed genoeg zijn. Al snel filteren de verhalen zich zelf.

De ontmoeting met de dyslectische Engelsman in Nieuw Zeeland. Het gezin in Soweto, waar we binnen mochten kijken. De meneer op het kerkhof van de voormalige hoofdstad van Menorca. Bijzondere daklozen in Washington D.C. Een lifter in Andalusië. Al snel bleken de ontmoetingen op reis de mooiste verhalen op te leveren. Ik had mijn thema!

Hoe mooi het ook is om op de Eiffeltoren te staan, hoe indrukwekkend de watervallen van Iguazu ook waren, hoe bijzonder de mayaruïnes van Tikal, de mooiste verhalen gaan niet over gebouwen, niet over nationale parken, maar over mensen. Het thema voor mijn eerste reisboek werd dus ‘Mensen die ik tegenkwam op reis’.

Daarvan uitgaande werd het simpeler. Een heleboel verhalen konden op de harde schijf blijven, alleen die verhalen die binnen het thema passen mochten meedoen. Ontmoetingen, maar ook observaties. Die mevrouw in Monte Carlo die op een vuilnisbak wilde klimmen, maar later ook achter een bankje plaste in het park. Die meneer die in Honduras midden in een riviertje stond te kijken naar het verkeer. Een forens in de trein.

Bij elkaar zijn zij degenen die reizen de moeite maken. Die verhalen opleveren. Die je je herinnert. Ik ben trots dat deze verzameling mensen mijn eerste reisbundel vormen. Dat dit boek binnenkort te bestellen is, via internet of via de boekhandel. Dat mijn naam op de voorkant staat. Mijn boek.