Tags

, , , ,

Nummer  165
Artiest  Pochy y su Cocoband
Titel  Pa los coquitos
Jaar  1992
Wikipedia  Pocy y su Cocoband
Website  Allmusic.com
Tekst  Letras

Als er een nummer in deze lijst dat gekozen is door de omstandigheden, dan moet het dit nummer zijn. Niet de muziek zelf, wel het verhaal dat er aan hangt, zorgt voor deze plek in de top 212.

Bijna een jaar mocht ik in de Dominicaanse Republiek verblijven. Al snel kon ik geen merengue meer horen. Op alle straathoeken, in de bus, op het werk, waar je ook kwam, er klonk muziek. Maanden duurde het voor ik een beetje onderscheid leerde maken in de golf van muziek die dagelijks over me heen kwam.

En toen nam een collega me mee naar een concert. In Santo Domingo stond ik tussen duizenden Dominicanen te wachten tot de band eindelijk het podium opkwam. Ruim een uur te laat, voor iedereen heel normaal klonk eindelijk de muziek. Toen zag ik wat deze muziek deed met de mensen. Vele liedjes die ik al tot indentreure hoorde, gingen leven. Voor me danste een meisje van een jaar of negen met haar grootvader. Ik kende alleen maar concerten waar de keuze was of je meeging in de moshpit of er achter ging staan luisteren naar de muziek. Dit was muziek voor jong en oud, letterlijk, zoals het dansende stel voor ons bewees. Iets later zag ik een jongedame die nog niet kon lopen. Nog geen jaar oud dus. Haar moeder tilde haar op aan haar vingers, ze stond en haar billen begonnen te schudden. Daar stond ik te kijken, twee decennia ouder en nu al minder talent dan deze Dominicaanse danseres. Soms viel ze even op haar kont, maar moeders tilde haar al snel weer op en haar ritmische bewegingen konden worden gecontinueerd. Dit was een natuurlijke achterstand die ik nooit zou inhalen, concludeerde ik al snel.

Halverwege het concert kwam de hit van dat moment voorbij. Pa’ los coquitos. Dominicanen slikken graag letters of zelfs hele lettergrepen in. Mijn collega legde uit waar het nummer over ging. Ouders die opvoedkundige klappen te pas, maar vooral ook te onpas toepasten in de opvoeding. Er zat, ondanks het vrolijke deuntje nog een serieuze boodschap in. Het verklaarde de populariteit onder kinderen. Al snel stond het gigantische podium helemaal vol met kinderen. Tientallen, ik denk wel meer dan honderd. De band was onzichtbaar, moest zich ergens tussen de gillende kinderen bevinden. Het klonk geweldig.

Nadien luisterde ik net als elke Dominicaan naar de populaire muziek van dat moment. Juan Luis Guerra is wereldwijd veel bekender, maar vooral onder toeristen en Amerikanen. De Cocoband was begin jaren negentig de band voor de gewone Dominicaan. En nu nog steeds, bijna een kwart eeuw later, zing ik het refrein zo mee. “No queremos boches no cocotazos..”

Gerbie’s top 212: Uitleg en regels. De volledige lijst tot nu toe: Top 212, te beluisteren via Spotify.