Tags

, , , , , ,

Goal, september 2011

Na een beroerd seizoen in de vijfde klasse, speelden we het afgelopen seizoen weer in de zesde klasse. Romano had ons definitief verlaten voor een trainerscarrière, we kwamen allemaal weer een stukje dichter bij de AOW, een klasse lager leek een goed plan. Natuurlijk begonnen we ambitieus. Voor minder dan het kampioenschap zouden we het niet doen. Nevendoelen als honderd doelpunten lieten we nog maar even achterwege.

VoorkantclubbladWe begonnen goed. Een moeizame overwinning tegen Rekken thuis, een makkelijke uitzege tegen Witkampers waar we binnen een kwartier op 0-3 stonden. In Laren noemden ze ons al kampioen. Het werd een leuk seizoen. Tot begin mei hadden we een kans op het kampioenschap, uiteindelijk bleken we niet goed genoeg om de beste spits van Goor van het scoren te houden en eindigden we dus als tweede afgelopen mei.

Wel hebben we een unieke prestatie geleverd. Elf thuiswedstrijden, drieëndertig punten. Zelfs geen gelijkspel, gewoon alle thuiswedstrijden winnen. In mijn voetballoopbaan, ondertussen toch al 35 seizoenen lang, had ik dat nog nooit meegemaakt. Niet in A1 toen we meer dan 100 doelpunten maakten. Niet in het eerste, toen we de nacompetitie haalden, ook niet toen we kampioen werden. Zelfs niet met dit team, toen we in het jubileumjaar kampioen werden met 15 punten voorsprong.

Aan de thuiswedstrijden lag het dus niet. Het probleem lag afgelopen jaar dus in de uitwedstrijden. Het begon bij HSC. Vroeg op, nat en koud, te veel zelfvertrouwen na de volle winst in de eerste vijf wedstrijden, voor we het wisten stonden we met 3-0 achter. We kwamen terug tot 3-2 en 4-3, maar de scheidsrechter sleepte de thuisploeg er door. Het werd gekker twee weken later in Lochuizen. 80 minuten lang kwam het tweede van die club niet over de middellijn. Het lag aan ons dat we slechts met 0-2 voorstonden. Maar wat kon ons gebeuren. In de 89e minuut de gelijkmaker incasseren. Dat gebeurde er.

Door een wedstrijdschema waarin we veel thuis speelden en weinig uit, daarbij wat afgelastingen, stonden we in de winterstop nog steeds vlak bij de top. Maar ondertussen hadden we uit nog maar een keer gewonnen. Bij BSC Unisson speelden we weer gelijk, bij Buurse verloren we zelfs kansloos. Dat de grensbewoners een half elftal uit een hoger team haalden, wisten we niet zeker, maar het leek wel logisch. De overige resultaten van dat team bevestigden het gevoel. Het verklaarde voor ons het verlies wel. Maar toen we ook bij Rietmolen verloren en onze invallers uit B1 de beste spelers van het veld bleken, konden we toch niet anders concluderen dat het derde van GFC leed aan een officieel uitsyndroom.

Het was bijna april, theoretisch deden we nog steeds mee om het kampioenschap, maar nog steeds hadden we uit pas een keer gewonnen. De overwinning op Hoeve Vooruit (u las er al over twee Goals geleden), was een keerpunt. Slecht spelen tegen de onderste, maar wel weer gewonnen. Ook in Lochem en Bentelo werden drie punten behaald. Het waren de laatste overwinningen buiten Goor. Slechts 4 van de 15 overwinningen, te weinig om het uitsyndroom af te schrijven.

Waar staan we in september? Bestaat het uitsyndroom nog? Weten onze jonge aanwinsten van ons probleem van vorig seizoen? Kunnen we onze remmingen overwinnen en nog een keer voor het kampioenschap gaan? De tijd zal het leren…