Tags

, , , , , ,

14-063Tim Krabbé – Wij zijn maar wij zijn niet geschift

Vele boeken las ik al van Krabbé, een aantal boeken staan hoog in het lijstje met favoriete boeken, zoals Het Gouden Ei. Behalve een schaakboek, las ik echter nog geen non-fictie. Het is ook een niet-typisch boek, maar juist daarom wilde ik het graag lezen.

Krabbé heeft erg veel tijd gestoken in onderzoek, dit boek is het resultaat. Meer een staaltje onderzoekjournalistiek dan daadwerkelijk een boek schrijven. Maar wel een over een zaak die iedereen kent. De schietpartij van Columbine is niet voor niets de ondertitel op de voorkant van het boek.

Hij komt tot andere conclusies dan de politie, beweert de achterkant. Dat is een stevige uitspraak. Zeker ook omdat er al redelijk wat uren in gestoken zijn door de politie in de Verenigde Staten. Maar goed, hij zal dat niet voor niets zeggen, ik ben benieuwd.

De eerste twee hoofdstukken zijn dan een mooie samenvatting op wat er gebeurde destijds, even je geheugen opfrissen. Dan een hoofdstuk met wat toelichting en dan begint hij aan een reconstructie op basis van interviews, dagboekfragmenten, getuigenverklaringen en alles wat hij verder nog online heeft kunnen vinden. Meer dan 200 pagina’s met achtergrond. En ik ben bang dat ik het niet anders dan als saai kan omschrijven. 50 was meer dan genoeg geweest. Dat de schietpartij stond te gebeuren, is goed duidelijk gemaakt. Dat Dylan en Erik ergens in hun hoofd een kortsluiting hebben gehad waardoor ze anderhalf jaar naar hun glorieuze dag toe konden werken, is ook boven alle twijfel. Interessanter wordt het als je je afvraagt waarom niemand heeft doorgehad dat dit stond te gebeuren. Files op het internet, wapens gekocht door anderen, een reclasseringsambtenaar die niet doorheeft wat er werkelijk speelt, ouders die hun eigen kinderen nauwelijks blijken te kennen, klasgenoten die hints niet begrijpen, een opeenstapeling van blunders. Een waslijst aan momenten waarop de twee tegengehouden hadden kunnen worden, niemand die het doet, niemand die snapt wat er aan de hand is.

Vanaf hoofdstuk vijf wordt het boek echt interessant. Het gevolg. Teenagers die online fansites maken voor de twee moordenaars. Politici die hun eigen agenda hebben. Kerkgenootschappen die slachtoffers tot helden maakten, de waarheid aanpassen voor eigen doeleinden. De navolgers op andere scholen en in andere landen. Boeken die bestsellers worden, maar elkaar tegenspreken. Hoe gaan hun families om met het drama. Het zijn allemaal veel interessantere verhalen dan het zoveelste dagboekfragment van een gestoorde tiener.

En dan begint op bladzijde 365 voor het eerst de schrijver Krabbé. Zijn conclusies, zijn visie, het moment dat je zelf nadenkt, nadat je tienduizenden pagina’s hebt doorgeworsteld. En daar zitten een aantal mooie stukken tussen. Een paar opmerkelijke conclusies. Maar tegelijkertijd kan ik het niet overal in meegaan. Dagboeken zijn niet meteen het meest betrouwbaar als het gaat om dit soort drama’s. Dus om nou het karakter van Dylan anders in te schatten omdat op een bepaalde datum wel over NBK wordt gesproken en daarvoor niet, vind ik erg kort door de bocht. Dat hun rolverdeling anders was dan de politie naar buiten bracht, lijkt mij wel weer een gerechtvaardigde conclusie. Maar of dat een bewuste of onbewuste consequentie is, dat durf ik dan weer niet te stellen. Krabbé wel. Hij denkt zelfs dat Erik niet de aanstichter is, liever niet de moorden had willen plegen, maar voelde dat hij niet meer terug kon. Dylan daarentegen zou overgehaald zijn, maar onbewust op zoek zijn naar een dramatische zelfmoord. Nu heb ik niet net zo veel gelezen als Krabbé, maar op basis van de meer dan tweehonderd pagina’s in het midden van het boek die ik doorgeworsteld heb, lijkt mij dit eerder een aanname dan een conclusie.

Al met al niet het boek dat ik hoopte te lezen, weliswaar geen slecht verhaal, maar gewoon niet de reconstructie die het beloofde te zijn.

Citaat: “Ik zal spoedig weggaan, maar ik moest je dit gewoon schrijven, die ene van wie ik echt hield. Alsjeblieft, omdat ik het vraag, vertel dit aan niemand, want het is alleen voor jou bedoeld. Voel ook alsjeblieft geen schuld over mijn spoedige ‘absentie’ van deze wereld. Dat is alleen mijn beslissing: van niemand anders.” (p.142)

Nummer: 14-063
Titel: Wij zijn maar wij zijn niet geschift
Auteur: Tim Krabbé
Taal: Nederlands
Jaar: 2012
# Pagina’s: 416 (13652)
Categorie: Non fictie
ISBN: 978-90-446-2054-2

Meer Krabbé:
Een tafel vol vlinders
De grot
De Muur 39
De stad in het midden

Meer Columbine:
Wikipedia
A Columbine Site
Biografie Eric
Biografie Dylan
Bowling for Columbine

Advertenties