Tags

, , , ,

SAM_5341Maanden zijn ze bezig geweest met de voorbereiding. Informatie verzamelen, etaleren en gesprekstechnieken, alles kwam langs. Vol trots stonden ze in hun zelf versierde stand. De Twentse Vakantiebeurs. Mooi schoolevenement.

Een beetje zenuwachtig waren de meeste leerlingen wel. ‘Straks vragen ze iets wat ik niet weet’, kwam geregeld langs. Hun mappen met info werden steeds dikker. Rondlopend op de gezellige beurs bleken de meeste gesprekken toch iets anders te gaan. Hadden wij ze de tip gegeven om het gesprek te leiden, om vragen te stellen, om te weten te komen wat de bezoeker wil weten, bleek in de praktijk de doorsnee bezoeker een doorgewinterde reiziger.

En die gaat niet naar de stand van zijn volgende vakantiebestemming, die wil graag vertellen. Dus die liep rechtstreeks naar de stand van zijn vorige vakantie en begon te vertellen. Daar stonden ze, mijn leerlingen, semi-geïnteresseerd, een beetje zenuwachtig, (‘Wat moet ik nu vragen?’), te luisteren naar het ene na het andere prachtige verhaal. En als het verhaal klaar was, liep de bezoeker tevreden verder, op zoek naar de stand van de vakantiebestemming van twee jaar geleden. Mijn leerlingen in verwarring achter latend. ‘Heb ik het nu goed gedaan?’

Ze deden het erg goed. Maar proefondervindelijk zijn ze er achter gekomen dat de meeste mensen nu eenmaal betere vertellers zijn dan luisteraars. Ook een nuttige levensles. Niet gepland, maar mooi meegenomen.