Tags

, , , ,

Goal, juni 2011

Het eerste jaar is prachtig. Een kind, elke dag worden er alleen in Nederland al een kleine 500 geboren. Maar je eigen kind is altijd bijzonder. Die andere 499 doen er niet meer toe. En na ruim een jaar begint het te brabbelen. Nog mooier dan het eerste jaar. Woordjes, of wat er op lijkt. En na een tijdje zinnetjes. Tenminste, meerdere woordjes achter elkaar.

UkkenSuus leerde al snel het woordje ‘foeballe’. Papa (dat woord kende ze al overigens) deed aan foeballe. Dus als papa de jas aandeed, klonk al snel de vraag ‘papa foeballe?’ Op donderdag en zondag kon ik die bevestigend beantwoorden, maar probeer een kind van anderhalf het verschil tussen de dagen maar eens uit te leggen. Papa ging erg vaak foeballe in die tijd.

Overal zag Suus toen voetballers. Op de televisie, buiten op straat, zodra ze een bal zag. En altijd was het ‘papa foeballe’. Bij oma en opa komt er tijdens het zappen minder dan een seconde rugby in beeld, ‘Foeballe. Papa ook.’ De grootouders waren verbaasd en trots op de kleindochter.

Aan het begin van dit seizoen een mooi moment. De eerste competitiewedstrijd kwam Suus met opa mee kijken. Het was niet zo best weer, miezerige regen, ze mochten gelukkig schuilen in de dug out. En papa op een afstand herkennen is niet eenvoudig als je zo klein bent. Ze hebben allemaal hetzelfde shirt aan tenslotte.

Halverwege de eerste helft is er echter een moment dat papa in de buurt van de zijlijn komt. De bal is er gelukkig uit, want Suus ziet papa en rent bij opa weg. Op naar papa, een zijlijn heeft ze nooit gezien. Normaal gesproken het mooiste moment van de dag. Thuiskomen of ophalen bij de crèche en dan begroet worden door die kleine krullenbol die op je af komt rennen. In een voetbaltenue tijdens een wedstrijd ook leuk, maar het moment is minder geschikt.

De tegenstander uit Rekken vindt het geen probleem, ze lachen als ik Suus optil en terug breng naar opa. Ze wachten zelfs met de inworp. ‘Papa foeballe’, hoor ik nog vanuit de dug out. In de rust kreeg ze een zakje snoep van opa. De tweede helft waren ze verdwenen. Maar mijn wedstrijd was al goed. Dat we wonnen was bijzaak. Als je op recreatief niveau voetbalt is dat toch al minder belangrijk.

Suus is ondertussen haar tweede verjaardag al voorbij. Haar zinnetjes worden langer. Ze wil later ook op voetbal. Tenminste als ik het goed vertaal. ‘Suus ook foeballe. Saam met papa. Mama niet. Mama kijken’. Ze speelt wel eens met een bal. Schopt er ook wel eens tegen aan, al kan ik nog niet zien of ze links of rechts is (tweebenig?). En ze gaat ‘foeballe’. Ik gok dat ik niet meer mee mag doen bij de Ukken en F-jes over drie jaar. Moet ik maar weer leider worden. Ook leuk. En mama moet kijken. Ik ben benieuwd.