Tags

, , , , , , , , ,

14-043Karen Geurtsen en Boudewijn Geels – Undercover bij de PVV

In de peilingen gaat het goed met de partij. In de tweede kamer redelijk. Desondanks kan lid nummer twee zich nog steeds niet melden. Een partij met een lid, die op democratische wijze invloed zoekt, maar zelf niet democratisch is. Elk verzoek om interviews wordt geweigerd, uit de school klappen is het ergste wat medewerkers kunnen doen, van enige openheid is geen sprake.

Wat mij het meest verbaast is dat kiezers dat pikken. Dat er toch elke verkiezing weer zo veel mensen zijn die dat allemaal niet belangrijk vinden. Die niet nieuwsgierig zijn wie de financiers van Wilders zijn, wie er achter de schermen meepraten. Maar zo lang het zo is, blijft hij een belangrijke politieke factor.

De beste manier om informatie te vinden was dus undercover gaan. Studente Karen Geurtsen deed dat namens HP/De Tijd. Zij meldde zich aan als stagiaire en kon vrij snel aan de slag als medewerker van kamerlid Raymond de Roon. Vier maanden lang keek ze achter de schermen, daar waar elke journalist graag had willen lopen.

Levert dat ook een bijzonder boek op? Mwoah. De onthullingen waarop ze ongetwijfeld hoopte, bleven uit. Zelfs de kamerleden van de PVV zien de grote leider nauwelijks. Mogen soms een beetje meepraten op hun eigen vakgebied, maar duidelijk is al snel dat er maar een is die daadwerkelijk iets te vertellen heeft.

De conclusie van het boek kan dan ook niet anders zijn dat er eigenlijk weinig nieuws te melden is. De medewerkers, de stagiaires en de politici delen een ding. Ze hopen vertrouweling van Wilders te worden, maar worden het bijna nooit. Ze denken een eigen mening te hebben, maar daar is geen plaats voor binnen de PVV.

Opvallend is dan ook de leegte. Waarom je mening baseren op feiten als je ook gewoon iets kunt roepen? Waarom iets proberen gedaan te krijgen, als je ook gewoon makkelijke publiciteit kan scoren? Waarom zou je je uitsloven, daar zijn andere partijen een stuk beter in. Wacht gewoon tot grote Geert vertelt wat je moet uitdragen en doe dat dan. Amateurisme, kleingeestigheid, populisme en incompetentie vat het redelijk samen, als ik Geurtsen mag geloven. Vooralsnog zie ik geen enkele reden om aan haar woord te twijfelen. Het boek is te nietszeggend en te weinig spectaculair om te geloven dat er iets verzonnen is. Te vlak om ergens op in te gaan. Haar tijd te kort om echt vertrouwen op te wekken bij anderen.

Haar undercoveractie kan daarmee grotendeels als mislukt worden beschouwd. Dat het toch een succes is genoemd, is natuurlijk omdat ze er toch in is geslaagd waar velen dat graag hadden willen doen. In een partij waar de argwaan regeert, ook onderling, is het knap om als jong meisje binnen te komen en een heel boek er uit te peuren. Al denk ik dat niemand het had gemist als ze het bij een aantal artikelen in haar tijdschrift had gelaten.

Citaat: “’Weet je, het ligt er gewoon heel erg aan uit wat voor gezin je komt. Als jij nooit hebt meegemaakt dat jouw ouders keihard moesten werken voor hun geld terwijl een van klasgenootjes alles gratis kreeg, begrijp je dat niet’. (…) Vervolgens recenseert ze PvdA-staatssecretaris van Justitie Nebahat Albayrak, die belast is met Vreemdelingzaken. ‘Tja, het ziet er misschien wel aardig uit, maar ja, hoe ze denkt, dat is gewoon volkomen verkeerd.’” (p.71)

Nummer: 14-043
Titel: Undercover bij de PVV
Auteur: Karen Geurtsen en Boudewijn Geels
Taal: Nederlands
Jaar: 2010
# Pagina’s: 165 (9204)
Categorie: Non fictie
ISBN: 978-90-5831-538-0

Meer:
HP/De Tijd
Wikipedia
Goodreads

Advertenties