Tags

, , , , ,

Goal, februari 2011

banner_modern_footballErgens na het Heizeldrama is in Engeland de knop omgegaan. Weg met de hooligans, vader en zoon moeten weer samen naar de voetbal kunnen. En als moeder mee wil, moet dat ook mogelijk zijn. Nieuwe stadions werden gebouwd, gigantische televisiedeals afgesloten, stinkend rijke eigenaren kochten clubs op, er ontstond een nieuwe rijke bovenlaag in de Premier League.

De rest van Europa volgde. De Europacup 1 werd Champions League, maar je hoefde niet perse kampioen meer te zijn om mee te mogen doen. De nummer vier van Spanje had een grotere kans dan de nummer 1 van Zweden. De nummer drie uit Duitsland bleek belangrijker dan de kampioen van Cyprus.

Het geld werd zo belangrijk dat talenten van 21 al voor geld kozen ipv sportieve ambitie. De tweedeling tussen de ‘haves’ en ‘havenots’ werd steeds duidelijker. Clubs met nieuw geld werden machtiger. Chelsea was decennialang een klein clubje, maar werd ineens een Europese topclub, Manchester City doet een vergelijkbare poging op dit moment. Ondertussen is een kaartje voor een wedstrijd onbetaalbaar geworden, als het al verkrijgbaar is.

Steeds meer fans keren zich af. Op het internet woedt een rage die naar de stadions aan het overslaan is. “Against Modern Football”, is de leuze. Een site als Football Culture is een sterk tegenstander van het moderne voetbal. Kleine sites als ‘In de hekken”, “Door de benen” en “Voetblah” schrijven prachtige stukken over voetbal in de marge. Foto’s van supporters van kleine Poolse clubjes. Filmpjes van zingende fans in de Duitse Oberliga. Stukjes over de talenten in hoofdklasse C. Een foto van een leeg veld in Egypte. Allemaal met de achterliggende gedachte ‘voetbal is van de fans, niet van het grootkapitaal’. De spandoeken met de leuze verschijnen bij steeds meer wedstrijden.

Liever een middenmoter met trouwe supporters en een goede sfeer dan tijdelijk groot, met het risico weer in de vergetelheid te raken. Clubs als KV Mechelen, Leeds United, Alaves, Hellas Verona en Blackburn Rovers waren ooit gevreesd op de Europese velden maar vielen diep. Als het aan de ‘echte’ fans ligt, overkomt het ook Red Bull Salzburg, Chelsea en Hoffenheim. Clubs met traditie mogen groot blijven. Dortmund, Newcastle, Napoli, Schalke en nu ook Feyenoord hebben klappen gehad of krijgen ze nog steeds, maar komen er bovenop omdat ze veel trouwe supporters hebben. En zo hoort het.

Ik sta helemaal achter deze fans. Dat Heracles met een net nieuw stadion al weer serieuze plannen maakt voor nieuwbouw is belachelijk. Een degradatie en al die plannen kunnen de ijskast weer in. Ietwat lager heeft elke club de laatste jaren pech gehad als ze bij Glanerbrug in de competitie zaten. Weinig toeschouwers, bijna geen jeugdelftallen, maar wel keer op keer kampioen. Zou het leuk zijn als hoofdklassespeler om voor een paar centen in de 6e klasse veertig keer te scoren? Ik kan het me niet voorstellen. Mooie traditierijke clubs als Hengelo en Haaksbergen hebben de neergang van top naar bodem amateurvoetbal al meegemaakt. Het is voor die laatste club zelfs de vraag of ze er weer bovenop komen.

GFC heeft gelukkig een trouwe supportersschare, is terughoudend als het gaat om grote veranderingen in structuur en beleid en blijft de geweldige club die het al bijna 104 jaar is. Ik hoef niet zes keer kampioen te worden om dan in 2018 uit tegen RKC te mogen spelen. Dan maar eeuwig vierde klasse B. Maar wel GFC blijven. Tegen modern voetbal.

 

20/20: Bijna vier jaar geleden schreef ik dus al over deze beweging. Ondertussen aangesloten bij de FC Blogbroeders sta ik nog duidelijker achter deze woorden en is de commercie nog overduidelijker vertegenwoordigd in de top.