Tags

, , , , ,

P1110792Maanden heb ik me ingehouden, me stilgehouden over Pietitieswetsvoorstellen en liefst 90 aanhoudingen bij de intocht.

Natuurlijk heb ik een mening. Maar mijn mening is bijna zes en zit elke dag gefascineerd het Sinterklaasjournaal te kijken. Met het enthousiasme wat bij die leeftijd hoort. En een onvoorwaardelijk geloof. Bij de intocht herkende ze een van de pieten. Ondanks een zwart gezicht wist ze dat het de moeder van Z was. Maar geen seconde twijfel. Prachtig.

Wat ik mis in de hele zwartepietendiscussie is de Nederlandse poldergeest. Het zoeken naar een compromis. Het begrip tonen voor elkaar. Het rekening houden met andere denkbeelden. Daar was Nederland goed in. De laatste jaren wat minder. Geen toeval dat de discussie nu uit de hand liep. Vaak heb ik in het buitenland lopen verkondigen dat ik niet echt nationalistisch ben, niet trots op mijn paspoort, wel op het feit dat we gastvrij zijn, we rekening houden met minderheden, we de beste politiek hebben omdat we altijd op zoek moeten naar het compromis. Polderen. De laatste jaren minder.

Dus tegenstanders. Geloof de voorstanders dat ze niet willen discrimineren. Dat ze geen vooroordelen hebben tegen mensen met een zwarte huidkleur. Dat ze vooral een mooi feest voor kinderen wensen. Maar vooral, dat je zelf bepaalt door wie je je laat beledigen.

Dus voorstanders. Denk eens aan al die tegenstanders die zich het hele jaar gediscrimineerd voelen. Die in Zwarte Piet een bevestiging zien van de racistische maatschappij. Die kleine kindjes zien die zich ongelukkig voelen omdat ze toevallig een andere huidskleur hebben.

De enige oplossing is de Polder Piet. Tradities veranderen. Het feest blijft. Sommige Pieten zien er uit als tien jaar geleden, honderd jaar geleden. Anderen zien er anders uit. Nou en? Mijn bijnazesjarige Sintgeweten heeft nog geen een keer geklaagd over Pieten die er anders uit zien dit jaar. We houden weer rekening met elkaar, we proberen de ander weer in zijn waarde te laten. Misschien blijkt over een paar jaar wel dat de zwartepietendiscussie de ommekeer was. Dat Nederland weer het land is geworden waar ik ooit trots op was. Dankzij de Polder Piet.

P.s. mocht je niet overtuigd zijn, kijk de documentaire van Sunny Bergman en durf dan nog te beweren dat racisme niet bestaat.