Tags

, , , , , , ,

14-041Carlos Ruiz Zafon – De schaduw van de wind

Lezen op de iPhone is geen aanrader. Maar een ding heeft het ding wel voor op een boek. Je hebt het (bijna) altijd op zak. Okay, niet op het strand of bij het zwembad op vakantie, maar daar heb ik dan wel weer altijd een boek bij me.

Maar juist op vakantie heb je vele momenten dat je even moet wachten. Ik tenminste wel. Totdat mijn dochter haar ontbijt heeft gevonden. Buiten de schoenenwinkel. Bij de bushalte. Op het vliegveld. En voor die momenten is er dus de Vakantiebieb-app. Geweldige service van de Bibliotheken in Nederland, je hoeft niet eens lid te zijn. Vorig jaar voor het eerst van gebruik gemaakt, deze zomer had ik voor de zekerheid een aantal boeken gedownload. Waaronder deze bestseller.

Het leek me te dik om in het Spaans te proberen, maar schermpje voor schermpje (vier bladzijden bleken al snel 22 schermen) lezen is blijkbaar niet storend. Ik verbaasde mezelf. Ligt natuurlijk aan het boek, dat vlot las, maar ook simpel onderbroken kon worden om even later weer opgepikt te worden. En zo las ik in een week tijd, tientallen momenten per dag, stukje bij beetje het hele boek.

Nu helpt het natuurlijk dat de hoofdpersoon, Daniel, een jonge jongen die met het boek meegroeit van jongen naar man, een echte boekenliefhebber is. En die liefde voor boeken zorgt voor een reeks gebeurtenissen die langzaam maar zeker in een avontuur overgaan. Het begint allemaal in het Kerkhof der Vergeten Boeken (hoofdletters verplicht). Wat een schitterende naam. Wat een mooie plek. Ik wil er heen. Ik wil daar dwalen, ik wil er verdwalen. Daar gaat mijn objectiviteit als lezer. Iemand die dit bedenkt is een goede schrijver.

Het boek dat Daniel meeneemt heet ‘De schaduw van de Wind’ en is geschreven door Julian Carax. Het blijkt een unieke keuze te zijn. Hij vindt het een mooi boek, wil er meer over weten, meer weten over de schrijver. Dus moet hij op zoek. En dat blijkt lastig te zijn. Zijn zoektocht confronteert hem met een vreemde liefdesgeschiedenis die voor het boek geschreven werd zich afspeelde in het Barcelona net voor de Spaanse burgeroorlog. Carax vluchtte naar Parijs.

Het boek loopt als een trein omdat er elke keer weer een nieuw karakter wordt geïntroduceerd. En de informatie wordt elke keer uitgebreider. Zo kan het dus gebeuren dat je een bepaalde anekdote drie keer tegenkomt in het boek, maar dat de hoeveelheid informatie en het standpunt elke keer anders is, waardoor je dus toch verder blijft lezen, je wil tenslotte weten wat er aan de hand was. En zo raak je verstrengeld in het verhaal samen met Daniel, wiens persoonlijke leven ook steeds meer wordt bestuurd door zijn zoektocht naar Carax, naar informatie. Anderhalf dozijn personages verder begint alles langzaam maar zeker duidelijk te worden. Maar hoe loopt het af?

Dit is niet een boek dat in een paar zomeravonden is getikt. Hier gaat een heel plan aan vooraf, een schema, de volgorde van de gebeurtenissen is erg belangrijk. De correcte flashbacks op de juiste momenten van het verhaal. De introductie van een volgend personage, alles klopt. Daarom is het een goed boek. Soms bekruipt je het idee dat het allemaal wat minder omslachtig had gekund, wat korter. Maar waarom, Daniel neemt de lezer mee in een zoektocht die boeit van begin tot eind. Van het tienjarig jochie dat aan de hand van zijn vader mee mag naar het Kerkhof der Vergeten Boeken tot de volwassen man aan het eind van het boek.

Naast het boeiende verhaal is er natuurlijk ook het naoorlogse Barcelona dat prominent speelt in het boek. Ik kan me de fanaten voorstellen die op zoek gaan naar huizen en plekken uit dit verhaal. De literaire wandeling/fietstocht/speurtocht die er gemaakt kan worden met dit boek in de hand. Tenslotte is het taalgebruik bij vlagen virtuoos, zoals het hieronder gekopieerde citaat bewijst. Al met al jammer dat ik het boek digitaal als, dat eind augustus de app er voor zorgde dat ik niet meer terug kon bladeren. Dat het boek niet in mijn kast staat. Misschien ooit, als mijn Spaans wat beter is, herlezen?

Citaat: “ Na het bestuderen van de omstandigheden in het bericht, maakte Fumero zich op om de dienstdoende sergeant duidelijk te maken dat zoveel – en ik citeer het vocabulaire in haar naakte letterlijkheid ondanks de aanwezigheid van een dame, vanwege haar documentaire waarde in relatie tot het gebeurde – nichterigheid straf verdiende en dat de horlogemaker, oftewel don Federico Flaviá i Pujades, vrijgezel en afkomstig uit Ripollet, het best gediend was, voor zijn eigen bestwil en dat van de onsterfelijke zieltjes van de mongoloïde snotjongetjes wier aanwezigheid weliswaar toevallig maar wel doorslaggevend was, met de nacht door te brengen in de gemeenschappelijke cel van het souterrain van het instituut, in gezelschap van een selecte groep schurken.” `(p.21/22 van H18)

Nummer: 14-041
Titel: De schaduw van de wind (orig.: La Sombra del Viento)
Auteur: Carlos Ruiz Zafon
Taal: Nederlands (Orig.: Spaans)
Jaar: 2007
# Pagina’s: 541 (8815)
Categorie: Fictie
ISBN: 9789056720780

Meer:
Wikipedia
NRC
Boekverslag Scholieren.com
Boekgrrls
Seventyeight.nl

Advertenties