Tags

, , , , ,

Goal, oktober 2010

Henk KappertHet is aan velen voorbijgegaan, maar afgelopen zomer, in de korte voetballoze periode tussen het WK en de voorbereiding is een van de beste voetballers in de GFC geschiedenis 65 jaar geworden.

Dat hij daarbij behoort moet ik maar aannemen, zelf heb ik hem nooit zien voetballen. Hij schijnt te jong gestopt te zijn, volgens vele zogenaamde experts. Zelf vond hij het mooi na een jaar of 13 in het eerste. Het elftal van de eeuw haalde hij eenvoudig.

Als ik zeg dat ik hem nooit heb zien voetballen, dan lieg ik. Ik heb nooit een echte wedstrijd van hem gezien. Elf tegen elf tussen 22 bankemployees. Of achter in de tuin zelfs heel vaak, maar toen was ik te klein om te zien of hij een goede voetballer was. Een bal afpakken was in ieder geval onmogelijk, maar dat lag meer aan het Calimero-complex (hij is groot en ik ben klein).

Zodra ik een zelf een beetje groter werd, hoorde ik de vergelijking vaak. Toen er in B1 ineens geen laatste man meer was, kwam ik op die plek terecht. Omdat papa er ook jaren had gespeeld, al vertelde niemand dat hardop. De vergelijking viel niet altijd in mijn voordeel uit. Ook dat werd natuurlijk ook niet hardop uitgesproken. Zelf vertelde hij mij wel eens dat hij een goede voetballer was, maar als er ook maar iemand in de buurt was, zou hij het nooit gezegd hebben. Het waren anderen die me vertelden hoe goed hij werkelijk was.

In A1 scoorde ik wel eens van grote afstand. Waarschijnlijk door niet zo goede keepers, maar toen leek het er op dat ik een goed schot had. Beter dan hij, vertrouwde hij me toe. Maar ja, op die leeftijd zat hij zelf allang in het eerste. Mijn moeder riep wel eens hoe jammer het was dat hij gestopt was. Niet om de kilo’s die hij daarna in razend tempo vergaarde, maar de kans om vader en zoon in één team te zien leek haar wel leuk.

Het mooie van mijn vader was dat hij bijna altijd kwam kijken, van F3 tot in de senioren, maar nooit een echt voetbalpapa was. Ik heb hem aan de kant nooit gehoord. Na de tijd in de auto had hij wel eens commentaar, maar zelfs dan niet als er andere spelers bij waren. Pas op weg naar huis hoorde ik hoe hij het werkelijk vond.

Zelfs nu, terwijl mijn voetbalcarrière ver voorbij de hoogtepunten is beland, komt hij nog wel eens kijken. Al heeft hij meer aandacht voor mijn dochter of neefje en nichtje als die er toevallig ook zijn. Kan ik me ook wel wat bij voorstellen.

De vergelijking is gebleven. Zelfs nu ik, tien jaar later dan hij ooit heeft gedaan, nog steeds speel, wordt me trainingsluiheid aangemeten. Onterecht, ik kom altijd met plezier op donderdagavond naar het veld. Sloof me misschien niet altijd even extreem uit, maar ik ben er wel altijd.

In de jaarvergadering onlangs werd de contributievrijstelling van 65+ers ter discussie gesteld. Ik sta eigenlijk wel achter het voorstel voor een symbolische bijdrage na je vijfenzestigste verjaardag. Al was het alleen maar om je clubliefde even te laten voelen. Wel sneu voor papa. Net een paar maanden 65, meer dan 50 jaar contributie betaald. De eerste 30 jaar van mijn leven ook er nog bij. Heeft hij net voor de rest van zijn, hopelijk nog erg lange, leven geen betalingsplicht meer, willen ze die weer gaan invoeren. Volgens mij kan het er wel af.

Papa, nog een keer gefeliciteerd!