Tags

, , , ,

IMG_1477Bevrijdingsfestival. Al vele jaren gaan we er heen. Wageningen is toch de leukste. Podiums her en der in de stad. Vele verschillende thematische line-ups. Goed publiek. Alleen even de oud-strijders ontlopen die daar ook elk jaar zijn en dan gaat het goed.

Voor de tweede keer besluiten we dus naar Gelderland te gaan op 5 mei. Veel kleine stukjes gezien van leuke muzikanten, maar slechts een band in zijn geheel. Knarsetand. Was me al aangeraden door experts. Ze waren zelfs al bij DWDD geweest, maar je kunt pas echt oordelen als je een band live ziet.

Ik was al snel onder de indruk. Tien maal sterk op het podium, een blazerssectie als in een Ska-band, een zangeres die op een Jazz-festival net zo goed uit de voeten zou kunnen als op het Latin podium drie straten verderop, achter de knoppen iemand die de nummers ineens van tempo laat veranderen, die Reggae doet overgaan in Drum ‘n Bass en dat binnen een paar seconden, een ritmesectie die zich dienstbaar opstelt en anderen laat uitblinken, geweldig hoe dit bij elkaar is gevonden. En dan staat daar iemand tussen met een matje dat in Gelsenkirchen modern was. In 1983. Het ziet er niet uit. Doet hij ook nog eens zo’n speelgoedorgeltje om zijn nek, alsof hij de toetsenist van een Neue Deutsche Welle-band is.

En toch is dat de man waarom het draait. De man die het allemaal bedacht. Het zolderkamertjesgenie. De Spinvis, de Kyteman uit Markvelde. Markvelde of all places. En dan nu de Nederlandse muziekwereld veroveren. Zo maar, op je 21e. Geweldig, een diepe buiging voor Martijn Holtslag.

In een mijn eentje achter in het publiek staand, begon ik te filosoferen waarom ik onder de indruk was. Wat was de overeenkomst tussen Mano Negra in de Oosterpoort, Kyteman in de HMH, U2 in de Munsterlandhalle, Gotcha in Deventer, Urban Dance Squad in Tivoli en de muziek waar ik naar stond te luisteren? Waar verschilde het van Coldplay op Pinkpop, U2 in de Kuip, Lenny Kravitz in Arnhem, Bob Dylan op Werchter en Dinosaur Jr in Paradiso?

Passie, energie en plezier. De drie ingrediënten die een concert de moeite waard maken. Passie: Straal uit dat je het leuk vindt, dat je achter je muziek staat. Dat het je eigen keuze is, niet van de producer of manager. Energie: Geef alles. Geen automatische piloot, daar prikt het publiek snel doorheen. Plezier: Geniet van het moment, waardeer de kans die je krijgt, wees blij dat je op een podium mag doen waar je plezier in hebt.

Knarsetand slaagde met vlag en wimpel. 30 mei aanstaande (morgen dus!) komt het album uit. In het Burgerweeshuis te Deventer kun je er bij zijn.