Tags

, , , , , , , ,

13-041David Millar – Racing through the dark

In een sport heb je altijd favorieten. Sporters die je liever ziet, anderen die je het liefst ziet wieberen. David Millar had vanaf het begin mijn sympathie. Goede tijdrijder, wereldburger, mooie stylist, eigenzinnig. Precies wat ik waardeer in een renner. Natuurlijk was de schok groot toen ook hij werd gepakt door de Franse politie met EPO. De cynicus in mij wist heus wel dat het in de jaren negentig onmogelijk was in de buurt van het podium te komen als je niet tot aan je oren vol zat met diverse chemicaliën, de naïeve fan in mij hoopte dat een aantal renners (Jalabert, Bettini, Millar) de uitzondering waren op deze regel.

Millar pakte, werd gepakt, bekende, zat zijn schorsing uit en kwam terug. En schreef een boek over zijn leven. Zoals ik ongetwijfeld eerder heb verteld ben ik geen liefhebber van biografieën van sporters, zeker niet als deze nog steeds sporten. Het incomplete verhaal dus. Maar er is altijd een uitzondering. En toen ik diverse positieve recensies las over dit boek, besloot ik maar eens mijn eigen scepsis te laten varen. Als zelfs Mart Smeets het een goed boek vind, moet het wel de moeite zijn. Al kan het natuurlijk ook te maken hebben met het voorwoord dat de voormalige basketballer schreef voor de Nederlandse vertaling.

Eigenwijs als altijd wil ik liever een origineel lezen als de vertaling, dus mis ik dat voorwoord van Smeets. Maar al snel werd ik het verhaal ingetrokken, een beetje het verhaal dat je verwacht. Een jongetje dat verliefd werd op de fiets, talent bleek te hebben, door derden werd aangemoedigd om er serieus werk van te maken, aan het puberen sloeg, maar dankzij het wielrennen toch een volwassen man werd.

Dan begint het leven pas. In je eentje in Frankrijk, van koers naar koers levend in een wereld die zo anders is als Groot-Brittannië of Singapore. Het is interessant om te lezen over hoe je een plek moet veroveren in het peloton. Om achter de schermen te kijken bij een bekende profploeg en het amateurisme daarvan te zien. Om van binnenuit te begrijpen hoe het wereldje in elkaar steekt.

En Millar wordt beter. Heeft een hekel aan injecties, zelfs toegestane vitaminen wil hij niet innemen. En dan ineens, een zwakke dag en hij laat zich ompraten. Natuurlijk wist hij precies wie er in het peloton nam, wie er dealde en wie er nog een enkel principe overhad. Ik vond het erg lastig om te begrijpen waarom hij na een slechte touretappe ineens zo ver was om ook gebruiker te worden. Welk schakeltje in zijn hoofd ging om? Waar was de principiële intelligente renner gebleven?

Daarna krijgen we het standaard verhaal van de ellende, het diepe dal, de geldverslindende procedures, de depressies en de drank, kortom alles wat je verwacht van een boek waarvan je vooraf al weet waarover het zal gaan. En als een born-again Christian is Millar na zijn comeback ineens de stem van het peloton, de anti-dope voortrekker. De oudere renner die jongere renners probeert te helpen, die uit ervaring praat. Maar nergens lees ik over het gebrek aan geloofwaardigheid na zijn terugkeer in het peloton. Want waarom zou je als jonge renner iets aannemen van iemand die net terug is van een schorsing? Waarom zou je je eigen moment van glorie opofferen omdat een ander spijt heeft van zijn fout?

Helaas geeft dit boek op dat soort vragen geen antwoorden. Terwijl zijn openhartigheid alom geprezen wordt, zie ik de echte vragen niet beantwoord worden. Ik zie een intelligente renner met gevoel voor humor die het beste voor heeft met de wereld, maar eerst gigantisch zijn hoofd moest stoten voor hij het evangelie kon en wilde prediken. Dus ondanks dat dit een goed boek was, ondanks dat ik het met plezier las, viel het me toch een beetje tegen.

Een seconde heb ik overwogen om het boek onder zijn neus te drukken toen ik het bij me had tijdens de eerste Pyreneeënetappe in de afgelopen Tour de France. Leek me wel grappig. Hij zou toch op achterstand langs kwamen was de terechte inschatting. Maar de euforie van het moment maakt dat je je helemaal niet bezighoudt met wielerboeken of handtekeningen, maar gewoon elke renner aanmoedigt op weg naar boven. Die dag zal ik ongetwijfeld enkele dopinggebruikers hebben toegejuicht. Mijn dag was onvergetelijk. Zoals elke bergetappe in de Tour dat was. Daar heeft dit boek geen enkele invloed op gehad. Wel heb ik het met plezier gelezen, tijdens de uren dat ik daar zat te wachten. Ook wat waard.

Citaat: “I had done well – bloody well – as a clean rider. I had stood my ground, doen my bit, but now it was out of my hands. The team needed me to accept my obligations, and now it all made sense. The tired young dreamer had been waiting for this moment. The background white noise of the struggle to fight doping finally subsided. I opened my mind and let it in.” (p.155)

Nummer: 10-041
Titel: Racing through the dark
Auteur: David Millar
Taal: Engels (UK)
Jaar: 2011
# Pagina’s: 367 (6977)
Categorie: Wielrennen
ISBN: 978-1-4091-2038-4

Meer:

Recensies (engels):
Guardian
Telegraph
Velominati
Over Millar:
Wikipedia
Twitter
Film
Recensies (nederlands):
Wielertaal
Boeklog
Nos

Advertenties