Tags

, , , , ,

Goal, November 2009

GFC heeft een traditie als het gaat om punten verspelen tegen tegenstanders die nog geen of weinig punten hebben. Onlangs bleek dat weer. USV, dit seizoen al zeven wedstrijden puntloos en eigenlijk zich al verzoenend met een terugkeer naar de vijfde klasse, won van ons eerste met 2-0 en ziet ineens weer kansen voor lijfsbehoud.

De huidige spelers en begeleiders van het eerste hoeven zich niet te schamen, GFC is een traditierijke club, dit is nu eenmaal een van die tradities. En tradities zijn er nu eenmaal om in ere gehouden te worden.

Een halve eeuw terug was het Kampen uit, de eerste overwinning van die club. Het ongeslagen kampioensteam van 1982 hoefde de laatste wedstrijd alleen nog maar naar het onderaanstaande Eilermark, u raadt het al: 2-1 nederlaag. Zelf kan ik ook meepraten.

99-03-10 Unisson - GFC (c)In het seizoen 1998-1999 speelden we in Maart een uitwedstrijd bij Unisson, de club uit Boekelo in het roodzwart, nog voor de fusie met BSC. Op dat moment stond het team met 12 wedstrijden 0 punten onderaan. Wij speelden voor een plek in de nacompetitie. De avond ervoor waren vele spelers met elkaar naar Laren geweest om een concert van de Drentse band Skik te bekijken. Voor sommigen een leuk concert, voor anderen een aanleiding om vele alcoholische versnaperingen te nuttigen. Spontane teambuilding, slechts Theo kon niet meer die avond, de rest was aanwezig.

Het was een zware avond. Op de terugweg moest het taxibusje twee keer stoppen voor de jongste speler die toch iets te veel ophad. De volgende dag reed hij in zijn vaders auto voor het eerst naar een uitwedstrijd. Vader heeft nooit geweten hoeveel zoonlief de avond ervoor binnen had gekregen. Ook niet wat er onderweg naar huis al uit was gekomen.

We begonnen belabberd en Ferry had al na vijf minuten rood moeten hebben. Hij kreeg slechts geel, maar niemand protesteerde daardoor tegen de strafschop die werd gegeven voor de overtreding ver buiten de 16 meter. Ook al speelden we niet best, we kwamen wel voor en leken op routine te gaan winnen. In de rust haalde trainer Anne Kuper de enige speler die de avond ervoor nuchter was gebleven naar de kant. Theo is daar nu nog kwaad over. Het hielp niet. Ik scoorde na rust. In mijn boekje GFC-uit (nog steeds verkrijgbaar) beschreef ik de goal als volgt: “ik scoor onze derde, als mijn schot van richting wordt veranderd. De eerste bal die ik wel lekker raak, moet er dus op die manier in. Typerend voor deze wedstrijd”.

Twee wissels van Unisson zorgden voor paniek. Een stel veertigers mochten de boel aanjagen. Ze scoorden 2-3 en maakten vlak voor tijd zelfs gelijk. Hun eerste punt. Ze juichten alsof ze Europees voetbal hadden gehaald. Wij hadden niet verloren, maar het voelde erger dan de grootste nederlaag.

Uiteindelijk haalden we dat seizoen wel de nacompetitie die we ook wonnen. We wonnen namelijk ook van Vogido, de kampioen die dat seizoen maar 1 wedstrijd verloor. Van ons dus. Ook een GFC traditie?

De spelers van het huidige eerste moeten dus gewoon die ene nederlaag vergeten. We moeten gewoon groots zijn in verlies en geen zeikstukjes meer in de krant schrijven waarin de scheidsrechter de schuld krijgt. Nee, we verliezen gewoon een aantal keren onnodig en straks, als het hard nodig is, verslaan we wel weer een tegenstander waarvan niemand dat verwacht. En aan het eind van het seizoen staan we gewoon veilig. Eerste: Succes!

Advertenties