Tags

, , ,

Papa gaat naar beneden. Hij wil niet meer bij me blijven liggen. Had hij gisteren al gedaan, zei hij. Maar ik ben nog helemaal niet moe. Ik wil niet slapen. Ik ga gewoon mama roepen.

Jammer, papa staat onder aan de trap, mama heeft me niet gehoord. Ik ga snel weer in bed, doe de deur dicht. Gaat hij weg? Ja, ik hoor de gangdeur. Okay, wat kan ik nog doen. Laat ik eens beginnen met in de kast kijken. Ik heb zo’n schitterende nieuwe kamer. Met haakjes waar ik mijn kettings ophang. En met de klerenkast. Als ik de stoel daar eens heen schuif, dan kan ik in die kast kijken. Een mooie jurk. Die doe ik aan. Pyjama uit, jurk aan. Dat is wel een beetje weinig. Ik doe gewoon een rok er bij onder. Mooi. De pyjama en pyjamabroek gooi ik wel in mij bed.

Zal ik nu gaan slapen? Nee, ben nog niet moe. Eens kijken of ik boven in het andere kamertje nog wat kan vinden. Eerst de deur zachtjes open doen. Hoort papa me? Nee. Mooi. Naar mijn oude slaapkamer. Daar staat mama’s kastje met alle mooimaakspulletjes. En papa’s kleren hangen daar ook, maar daar heb ik niets aan. Hoe kan ik me mooi maken?

Mama was hier aan het opruimen, maar ze heeft veel laten liggen op het kastje. Ah, de verf voor op je gezicht. De vlag van Nederland. Vind ik mooi. Doet mama met de voetbal op haar gezicht, met koninginnedag mocht ik dat ook. Straks als Maxima bij ons in het dorp komt, wil ik dat ook. Laat ik maar vast oefenen.

Bron: buurtlink.nl

Bron: buurtlink.nl

Roodwitblauw op mijn wangen. Kan ook wel op mijn handen trouwens. En op mijn voeten. Mijn voorhoofd. Wacht, hoor ik daar iets? Ja, de deur van beneden. Zou papa weer boven komen? Ja, ik hoor hem. Snel, naar mijn bed. Rennen. De deur kan niet meer dicht, hij komt al naar boven. Wat moet ik doen? Zal ik net doen of ik slaap. Te laat. Hij is er al. Hij kijkt boos.

Wat moet ik zeggen? Snel, verzin iets. “Die jurk had ik per ongeluk aangetrokken.” Zou hij er in trappen? Hij kijkt nog steeds boos. “Dat doe je niet per ongeluk,” zegt hij. Dat weet ik ook wel, maar ik kon zo snel niets anders verzinnen. Laat ik maar gewoon opbiechten. Papa pakt me en doet mijn kleren weer uit. Hij doet me de pyjama weer aan. Ik vertel hem waar ik de schmink had gevonden. Hij haalt het er niet eens af. “Nu slapen,” zegt hij streng. Ik durf niet tegen te sputteren. En eigenlijk ben ik ook wel een beetje moe ondertussen. “Morgen ga je om zes uur naar bed,” hoor ik hem nog zeggen. Dat is wel erg vroeg. Maar goed, dat zien we morgen dan wel weer. Misschien is hij het dan wel vergeten. Eerst maar eens slape…

Advertenties