Tags

, , , , ,

NerudaDankzij de film Il Postino werd Pablo Neruda mijn favoriete poëet. Ik las zelfs zijn meesterwerk in het Spaans (recensie), al moet ik toegeven dat een (heel) groot deel langs me heen ging. Poëzie in een vreemde taal is nog een stuk lastiger dan verhalen of de krant.

Het boek verkocht wereldwijd miljoenen. Het heeft zelfs een wikipediapagina in het Frysk. Niet in het Nederlands trouwens.

En toch, dat ene gedicht blijft hangen. Blijft indruk maken. Ik probeer er keer op keer meer van te begrijpen. Alleen al die openingszin doet wonderen. “Puedo escribir lose versos más tristes esta noche”. Schitterende tekst. Voor de liefhebber, alle twintig gedichten in het Spaans. Of alleen de beroemde nummer 20 in het Engels of in het Nederlands.

Deze week was Neruda weer in het nieuws. Hij wordt veertig jaar na zijn dood opgegraven. Omdat ze twijfelen of hij wel is overleden aan kanker, zoals de officiële oorzaak op dit moment is.

Ik weet niet wat ik daar mee moet. Ik bewonder zijn werk, ook zijn politieke gedachtegoed, maar weet niet of ik nu nog wil weten of hij vermoord werd, of dat ik gewoon van zijn poëzie wil genieten. Maar ik moet toegeven dat ik ook gedachten had, toen ik las dat hij twaalf dagen na zijn vriend Allende overleed. Wel erg toevallig. En de waarheid moet boven water komen.

Negen jaar geleden was ik in zijn huis in Santiago de Chile. Tegenwoordig een museum. Ik mocht een foto maken, ook al was dat eigenlijk verboden. Stond al eerder op dit blog. Heb ik eigenlijk niets meer aan toe te voegen.

Advertenties