Tags

, , , , , ,

Geweldig idee: Zet een antropoloog in Londen neer, het hart van de financiële wereld, laat hem kijken wat er gebeurt. The Guardian huurde dus de Nederlandse schrijver, journalist en antropoloog Joris Luyendijk (je weet wel, van die bestseller) in om een blog te vullen over dat vreemde wereldje. Die omgeving waar een groot deel van de crisis ontstond, waar de realiteit nog niet lijkt te zijn doorgedrongen. Waar geld minder waard lijkt te zijn dan het papier waarop het gedrukt is. Waar de nullen voor de komma doen denken aan een inflatiegevoelige valuta uit een derdewereldland.

Het blog werkt. Luyendijk krijgt een hoop aandacht en ook een hoop informatie. Velen willen met hem praten, binnen The City, maar ook daarbuiten. Zelfs een parlementaire commissie wilde hem spreken.

Vorig jaar al las ik Meltdown, een schitterend boek van Ben Elton. Iets minder inside information, maar wel een geweldig inlevingsvermogen.

In de NRC staat ook een column van Luyendijk die ik graag lees. Onderstaand begin raakte me extreem. Ik moest drie keer lezen voor ik door had dat er echt stond wat ik dacht. Hoe ver kun je als mens zakken?

Column Luyendijk

Als mensheid zijn we diep gezonken. We staan toe dat wiskundigen, geniale gekken, autisten vaak, financiële producten bedenken die bewust zo ingewikkeld zijn gemaakt dat bijna niemand ze kan begrijpen. Daardoor is controle onmogelijk. De belastingdienst, politiek, niemand heeft vat op de banken. Zo lang dat wordt toegestaan, kun je er van uitgaan dat de crisis niet wordt opgelost.

Het beste televisieprogramma van Nederland, Tegenlicht, ging op bezoek bij Luyendijk en sprak met mensen uit het wereldje. Een goede aflevering, maar wel een onthutsend beeld. De conclusie dat we eigenlijk medelijden moeten hebben met degenen (psychopaten!) die ons bestolen hebben en die nog steeds bezig zijn om miljoenen achterover te drukken, is een moeilijk te aanvaarden conclusie, maar misschien wel de enige mogelijkheid.

Niet gezien? Kan alsnog: Uitzending gemist