Tags

, , , ,

In Barcelona stap ik over. Ik moet lang wachten, ik zit op de laatste rij. Stoel 26D. Veel tijd heb ik niet, we zijn iets later aangekomen dan gepland. Bij de gate zie ik Amsterdam staan. Er klopt iets niet. Dan had ik kunnen blijven zitten. Maar volgens mijn boarding card zit ik zo meteen op stoel 31C en dit toestel heeft niet meer dan 26 rijen. Ik loop voor de zekerheid naar een scherm en zie dat het inderdaad hetzelfde toestel moet worden.

Vleugel

Bron: ytimg.com

Even later mag ik dus weer naar binnen, al weet ik dat ik niet kan zitten op de plek die mij is toegewezen. Bij het boarden krijg ik dan ook een nieuwe stoel. De stewardess herkent me, als ik een dik kwartier nadat ik wegliep terugkeer en op 25C mag zitten.

Naast me zitten twee mannen met een Noord Afrikaans uiterlijk. Ik zou hun nationaliteit niet durven gokken, gezien de krant die de man aan het raam leest, spreken ze Arabisch. De man in het midden is vrij stevig. Daar zit je dus liever niet naast. Geen schijn van kans dat ik kan profiteren van de armleuning links van me. Ik hang dus maar naar rechts, dat moet ik volhouden tot Amsterdam.

Naast me gaan schoenen uit, wordt er gebeden en valt mijn buurman in slaap. Hij begint zelfs lichtelijk te snurken. Halverwege de vlucht bedenk ik ineens dat wanneer ik een hysterisch Amerikaans wijf zou zijn, ik allang in paniek had moeten zijn. Uiterlijk als een Arabier, twee mobieltjes in bezit, onleesbare krant lezen en dan ook nog eens de schoenen uit doen (zou daar wat in zitten?), dit moeten wel terroristen zijn.

Die gedachte stoort me, maar mijn buurman, die nog net niet kwijlt, stoort me ook. Ik ga nog iets verder naar rechts. De dame in de stoel voor me is een goede afleiding. Haar witte jurk is niet al te lang. De bruine benen die er onder uit steken zijn dat dan weer wel. Ik kijk net iets vaker over mijn boek heen dat dan ik normaal zou doen. De vlucht gaat zo toch vrij snel. En van mijn buren heb ik zo erg weinig last.

Advertenties