Tags

,

Deel 4,

vervolg op deel 1 (Die ogen), deel 2 (Weer die ogen) en deel 3 (Nog steeds die ogen.

Bron: rohitsaxenaspeaks.blogspot.nl

Bron: rohitsaxenaspeaks.blogspot.nl

Hij kan maar nauwelijks wennen aan het leven dat hij al jaren ondergaat. Want zo voelt het deze dagen. Hij gaat naar zijn werk, slaapt, droomt (over die ogen natuurlijk) en gaat weer naar zijn werk. Het is meer vegeteren dan leven. Maar hij weet ook dat alles zo verder zal gaan. Al weken ziet hij haar niet meer. Ze is verdwenen. Zoals ze er op een dag was in de file, zo was ze ook weer verdwenen. Nieuwe baan? Verhuisd? Andere auto? Hij heeft nog indringend in heel wat spiegels gekeken, maar nooit zag hij ze meer, die ogen. Verbaasde blikken, opgestoken middenvingers en vele ogen die niet op de hare leken, maar nooit meer haar ogen.

Elf keer in totaal had hij achter haar gereden. Na de zevende keer had hij het opgegeven. Nooit zou hij haar zien, nooit zou hij meer zien dan die ogen. De tiende keer was zijn kans. Er zat een gat, hij had er in kunnen duiken. Hij deed het niet.

Bang. Wat had hij kunnen bereiken? Ze zou hem kunnen negeren. Ze zou lelijk kunnen zijn. Ze zou hem kunnen uitlachen. Veilig bleef hij achter haar rijden, wetende dat hij nooit zou weten wat er gebeurt zou zijn als. Als wat?

Maar hij had nu wel mooi voor eeuwig dat beeld van die ogen in zijn hoofd. Die ogen die werelden voor hem openden. Die ogen, die ongeëvenaard mooi waren. Die ogen die zijn file draaglijk maakten. Die ogen, die hem door een lange werkdag heen hielpen. Die ogen…

Nooit zou hij ze meer zien. Behalve soms in zijn dromen. Dan werd hij weer wakker met die grijns op zijn gezicht. Zijn vrouw vroeg allang niet meer waarom. Het zou zijn geheimpje zijn. Zijn walhalla. Zijn droom. Voor eeuwig. Die ogen.

Advertenties