Tags

, , , , ,

Beter kan ik het niet omschrijven. Velen in mijn omgeving spraken mij al aan. “Jij zal als wielerliefhebber wel een moeilijke tijd hebben.” Nee. Dat de beerput open gaat is misschien niet logisch, maar het was wel onvermijdelijk. Dat Armstrong dacht er mee weg te komen is zelfs niet heel vreemd. Mensen hebben de neiging zich onsterfelijk te voelen zodra ze te groot worden voor hun eigen ego. En als je toch al kanker hebt overwonnen, dan is een berg beklimmen geen probleem meer. Met de president van je land achter je, ben je een soort minister, topspion en raadgever tegelijk, wie doet je dan nog wat.

Wat mij verbaast is dat men nu ineens doet alsof er iets nieuws bekend wordt. Tien jaar geleden las ik zijn eerste boek. Ik schreef er al over op mijn LiveJournal, voordat ik overstapte naar bloggen in het Nederlands. Wie de korte samenvatting wil lezen: ik vertrouwde hem toen al niet. Armstrong was te veel bezig met het imago, met het beeld van de buitenwereld, te weinig met wat ethisch gezien wel of niet mocht.

Voor zijn ziekte was ik fan van de renner Armstrong. Na zijn ziekte kreeg ik een hekel aan de mens Armstrong. Ik begreep zijn fans niet. Waarom durfde niemand kritisch te kijken? Waarom werden vele vragen niet gesteld? Waarom vertrouw je iemand die ziek is geweest blindelings, heeft zijn ziekte hem onschendbaar gemaakt? Nog logischer: hoe kan iemand die net de zwaarst mogelijke ziekte heeft overwonnen beter klimmen dan de beste klimmers, beter tijdrijden dan de beste tijdrijders?

De cijfers liegen niet. Geen toprenner van nu kan naar boven fietsen als Armstrong (Pantani, Virenque, Mayo e.a.) in zijn beste dagen. Geen renner kan zo heersen als de Amerikaan deed. Het aantal getuigenverklaringen (en de gedetailleerdheid er van) overtuigen mij en de meerderheid der volgers.

Wat mij verbaast is dat we ineens journalisten gaan aanvallen, alsof zij het wel wisten. Alsof Smeets in vijf interviews in een decennium ineens een huisvriend was. Alsof het hun schuld is dat niemand zijn mond open deed toen het ook al kon.

Maar waarom hoor ik niemand de achterliggende vragen stellen? Hoe komt het dat een heel peloton elkaar in de houdgreep houdt en blijft doorgaan met slikken? Waarom is een blikje redbull, een neusspray of een zalfje al verboden voor een wielrenner? Waarom zouden we niet kijken naar de Tour als er 3 km/u zachter gefietst werd? Waarom accepteren we niet dat vals spelen een onderdeel is van topsport? Waarom is iedereen ineens verbaasd…

Advertenties