Tags

, ,

Bron: nrc.nl

Vlak nadat ik stemrecht kreeg, fuseerden een aantal kleine linkse partijen. Samen werden zij een nieuwe partij, socialistisch en groen. Al snel bleek dat vele standpunten overeenkwamen met mijn denkbeelden. Mijn stem kregen ze dus geregeld. Ik werd zelfs lid. In twee decennia heb ik slechts een keer, een provinciale verkiezing, anders gestemd.

Ook vorige maand ging mijn stem naar de partij waar het zo rommelt. De partij die meer dan de helft van de zetels verloor. De partij die nu ook al weer een week in het nieuws is, op een manier die niemand wil.

En dat is verdomde jammer. Want in al die jaren heb ik nog geen partij gevonden die zo goed een balans kon vinden tussen noodzakelijk kwaad en eigen idealen. Geen partij die zo duidelijk een visie had op de toekomst en daar ook een programma naar schreef. Geen enkele partij waar het belang van de economie niet vooropstond, maar ook weer niet werd genegeerd. Waar ze doorhadden dat onze olieverslaving vraagt om andere maatregelen dan weer eens de BTW een paar procentjes omhoog gooien.

Verbaasd over het gebrek aan stemmen was ik keer op keer. Ik kon toch niet de enige zijn met gezond verstand? Waarom denken zo velen dat strategisch stemmen nut heeft? Hoe kunnen populistische partijen zo groot worden in een land waar het zo goed gaat (want ondanks de crisis heeft elke Nederlander het goed in vergelijking met 99% van de wereldbevolking)? Ik weet dat er partijen zijn die beter zijn voor de economie. Ik zie ook dat andere partijen beter opkomen voor de zwakkeren. Maar ik zie (nog steeds) geen enkele partij die een betere combinatie heeft.

Natuurlijk ben ik het niet met alles eens wat er in de partij gebeurt. Het vertrek van Rosenmöller was jammer, Kees Vendrik wordt nog meer gemist. Over de overgang van Halsema naar Sap schreef ik al een blogje, bijna twee jaar geleden. Wat mij betreft zijn er veel te veel concessies gedaan (Kunduz!) op zoek naar macht. Uiteindelijk kun je als partij slechts overleven als je idealen hebt, als je jezelf blijft. De VVD is daar het beste voorbeeld van. Het CDA krijgt hiervoor ook al meerdere jaren klappen. De PVV gaat die onvermijdelijk ook nog krijgen.

Ondanks alles wat er is misgegaan en nog steeds misgaat, blijft GroenLinks mijn partij. Het is jammer dat we in een tijd leven waarin ingestudeerde oneliners beter beklijven dan een duidelijk, maar gecompliceerd standpunt. Waar vorm over inhoud gaat. Waar imago telt, maar visie niet. Ik ben bang dat het dieptepunt nog niet bereikt is, maar onvermijdelijk gaat het ooit (snel?) weer beter. Want dat we roofbouw plegen op moeder aarde is niet eens een discussiepunt. Dat het individualisme ooit weer gekeerd gaat worden, ben ik ook van overtuigd. En dan gaat ook GroenLinks weer groeien.

Ik kies niet wat het beste voor mij is. Ik kies niet voor winnaars. Ik kies voor idealen. Ik kies voor de beste toekomst van mijn land. En dus kies ik GroenLinks.

Misschien is politiek toch gewoon een vuil spelletje en draait het zelfs in de partij waar ik in geloof gewoon om macht.

Advertenties